Кіріспе

La Grand Combe (ла Гран Комб) — Францияның оңтүстігіндегі Гар департаментіндегі коммуна.

География

Қала Гардон-д'Алес өзенінің Les Salles du Gardon қаласының қарсы жағасында жатыр. Ол Алес қаласынан өзен ағысымен 13 км жоғарырақ және солтүстікке қарай, Гард Севенінде орналасқан.

Климат

Ла Гранд Комбтың ыстық жазғы Жерорта теңізі климаты бар (Кеппен климаттық жіктелімі Csa). Ла Гранд Комбтың орташа жылдық температурасы ал эми орташа жылдық жауын-шашын мөлшері қараша айында ең көп жауын-шашын жауады. Температураның орташа ең жоғары көрсеткіші шілде айында шамамен ал эми ең төменгісі қаңтар айында шамамен болады. Ла Гранд Комбта тіркелген ең жоғары температура 2019 жылдың 28 маусымында ал ең төменгі температура 2012 жылдың 5 ақпанында тіркелген.

Этимология

Француз тілінде "комб" – кельт тіліндегі "кумба" сөзінен туындаған әйелдік есім. "Grand" сөзінің әйелдік түрі соңғы "e" әрпінің болуын күтеді, бірақ бұл жағдайда латын тілінен тікелей алынған ескіше түрі қолданылған. Мұндай жазу "grand mère", "grand rue" және La Grand Croix (Луар) сияқты жер аттарында да кездеседі. "Grand" – бұл дәстүрлі жазу түрі болған, бірақ барлық сын есімдерді біркелкі қолдану үшін қазіргі француз тілінде "e" әрпі қосылды. Қаланың атауы бастапқыда la Grand’Combe деп жазылған, бірақ қазір la Grand Combe деп өзгертілген.

Тарих

Қала өнеркәсіптік революцияның нәтижесінде өсті. Коммуна 1846 жылы құрылды және Лаваль, Порт, Сент-Сесил д'Андорж және Лес-Салль дю Гардон коммуналарынан бөлініп шықты. Ол 12 жылдан кейін, 1858 жылы кантон орталығына айналды. Орта ғасырларда бұл алқап Севен көмір өнеркәсібінің алғашқы орындарының бірі болды, бірақ 1780 жылдар шамасында Пьер Франсуа Тюбуфтың бастамасымен ғана өнеркәсіптік кен өндіру техникасы қолданыла бастады. Шахталар қазылып, галереялар ағаш тіректермен нығайтылды. 1836 жылы Паулин Талабот (1799–1885) Compagnie des Mines de la Grand’Combe et des chemins de fer du Gard компаниясын құрды. 1841 жылы Севен желісі Ла Гранд Комб және Алес арқылы салынды. 1867 жылы бұл желі Шамбориго арқылы Брюдеге дейін созылды. Компания француз әскери-теңіз және сауда флотына көмір жеткізуде сәттілікке жетті және якорь таңбасын қабылдады. Отандық көмір де Марсельге жіберілді. Бұл, бастысы, компаниялық қала болды, және жұмысшылар туғаннан бастап өмір бойы жақсы жалақымен, тегін тұрғын үймен, жылумен, біліммен, католик шіркеуімен (1856–1864) және протестанттар үшін Trescol-дегі шапкішпен (1868) қамтамасыз етілді. 1918 жылдан кейін қала әкімдерін компанияға тәуелсіз сайлап алуға бейімделді. Олар көбінесе социалистер, ал соңғы кезде коммунистер болды. Ереуілдер жиі болғанымен, компания жыл сайын 1 миллион тоннадан аспайтын көмір өндірді. 1946 жылы көмір мемлекеттік меншікке алынды, ал компаниялар бірігіп, пайдалы кен орындарын жаңғыртты. Houillères du bassin des Cévennes 1958 жылы өркендеген кезеңін басынан өткерді, онда 20 000 жұмысшы 3,3 миллион тонна көмір өндірді. 1960 жылы қалада 17 000 тұрғын болды, және әсіресе Трескольде көптеген заманауи, субсидияланған тұрғын үйлер мен пәтерлер салынды. Бүгінде Trescol жоғары жұмыссыздық деңгейіне байланысты көмектесу аймағы мәртебесіне ие. Кен орындары 1960-жылдары және 1970-жылдары жабылды. 1968 жылы Алестегі Рошебель, ал 1978 жылы Ричард және Дестиваль кен орындары жабылды. Соңында 1984 жылы Оул кені жабылды, соның салдарынан 1985 жылға қарай Севенде көмір өндірілмеді. Ричард кені 2008 жылдың 14 мамырында тарихи ескерткіш ретінде тіркелді. Қала халқы 5187 адамға дейін азайды, ал жұмыссыздық деңгейі 40% құрайды.