Сомалидегі Біріккен Ұлттар Ұйымының бейбітшілік сақшылары миссиясы (1992-1993)

Кіріспе

1992–1993 жылдарғы Сомалидегі БҰҰ бейбітшілік сақтайтын миссиясы

Біртұтас күш тобы (UNITAF) – 1992 жылдың 5 желтоқсанынан 1993 жылдың 4 мамырына дейін Сомалиде жұмыс істеген, БҰҰ санкциялаған, АҚШ басқаруындағы көпұлттық күш болды. АҚШ-тың бастамасы (коды «Operation Restore Hope» деп берілген) UNITAF-қа БҰҰ Қауіпсіздік Кеңесінің 794 қаулысын орындау және елдің оңтүстік бөлігінде гуманитарлық операцияларды жүргізу үшін қауіпсіз жағдай жасау міндеті жүктелді.

Өмірбаян

Сомалидегі гуманитарлық апатқа тап болған, азаматтық тәртіптің толық бұзылуынан асқан БҰҰ 1992 жылы сәуірде UNOSOM I миссиясын құрды. Алайда, Сомалиде жұмыс істейтін жергілікті топ басшыларының толықтай келіспеушілігі және олардың бір-бірімен бәсекелесуі UNOSOM I-ді орындауға мүмкіндік бермеді. Миссия ешқашан жоспарланған күшіне жете алмады. 1992 жылдың соңғы тоқсанында Сомалидегі жағдай одан әрі нашарлады. Фракциялар кішірек фракцияларға бөлініп, содан кейін тағы да бөлінді. Бір тараппен азық-түлік тарату туралы келісімдер, егер тауарлар басқа тараптың аумағы арқылы тасымалданса, мәнсіз болып кетті. Үш жүз мың сомалилік аштықтан қайтыс болды, ал 1,5 миллион адам аштықтан өлім қаупіне ұшырады. Кейбір топтар UNOSOM араласуына белсенді түрде қарсылық көрсетті. Әскерлерге оқ атылды, гуманитарлық көмек кемелеріне шабуыл жасалып, тоқтауына кедергі келтірілді, жүк ұшақтарына оқ атылды, мемлекеттік және жеке гуманитарлық ұйымдар қауіп-қорқынышқа ұшырады, тонаулар мен зорлық-зомбылыққа ұшырады. Халықтың күшті қысымы мен наразылығына байланысты БҰҰ Бас хатшысы Бутрос Бутрос-Гали Қауіпсіздік Кеңесіне бірнеше ұсыныс жасады. Дипломатиялық әрекеттер көбінесе нәтижесіз болғандықтан, ол қарулы топтарды бағындыру үшін күш көрсету қажет екенін ұсынды. Біріккен Ұлттар Ұйымының Хартиясының VII тарауы "халықаралық бейбітшілік пен қауіпсіздікті сақтау немесе қалпына келтіру үшін қажет болған жағдайда әуе, теңіз және құрлық күштерін қолдануға" рұқсат береді. Бутрос-Гали осы бапты қолданып, бейбітшілікті сақтаудан бас тарту уақыты келді деп ойлады. Алайда, Бутрос-Гали мұндай шараны UNOSOM мандаты шеңберінде жүзеге асыру қиын болады деп санайды. Сонымен қатар, ол Сомалидегі проблемаларды шешу үшін БҰҰ Хатшылығының басқару және бақылау қабілеті жеткіліксіз, сондықтан үлкен күш жұмсау қажет екенін түсінді. Осыған байланысты ол мүше мемлекеттердің басшылығымен, бірақ Қауіпсіздік Кеңесінің санкциясымен Сомалиде операциялар жүргізуге уәкілеттік берілген үлкен интервенциялық күш құруды ұсынды. Бұл күштің мақсаты "бейбітшілікті сақтауға және қақтығыстан кейінгі бейбітшілік құруға жағдай жасау" болды. UNITAF Сомалидегі мемлекет құрудың кең ауқымды бастамасының бір бөлігі болып есептелді, гуманитарлық көмектің таралуын қамтамасыз ету үшін әскери құрал ретінде қызмет етті. Алайда, UNITAF-ты мемлекет құру бастамасы деп қарастыруға болмайды, өйткені оның нақты, шектеулі және жеңілдету мақсаты болды, бірақ ол күшпен жүзеге асырылды. UNITAF-тың басты мақсаты қауіпсіздікті қамтамасыз ету болды, кең ауқымды институт құруға бағытталған бастамалар емес.

Faced with a humanitarian disaster in Somalia, exacerbated by a complete breakdown in civil order, the United Nations had created the UNOSOM I mission in April 1992. However, the complete intransigence of the local faction leaders operating in Somalia and their rivalries with each other meant that UNOSOM I could not be performed. The mission never reached its mandated strength. Over the final quarter of 1992, the situation in Somalia continued to worsen. Factions were splintering into smaller factions, and then splintered again. Agreements for food distribution with one party were worthless when the stores had to be shipped through the territory of another. Three hundred thousand Somalis had already starved to death, and 1.5 million were at risk of starvation. Some elements were actively opposing the UNOSOM intervention. Troops were shot at, aid ships attacked and prevented from docking, cargo aircraft were fired upon and aid agencies, public and private, were subject to threats, looting and extortion. In the face of mounting public pressure and frustration, UN Secretary General Boutros Boutros Ghali presented several options to the Security Council. Diplomatic avenues having proved largely fruitless, he recommended that a significant show of force was required to bring the armed groups to heel. Chapter VII of the Charter of the United Nations allows for "action by air, sea or land forces as may be necessary to maintain or restore international peace and security." Boutros Ghali believed the time had come for employing this clause and moving on from peacekeeping. However, Boutros Ghali felt that such action would be difficult to apply under the mandate for UNOSOM. Moreover, he realised that solving Somalia's problems would require such a large deployment that the UN Secretariat did not have the skills to command and control it. Accordingly, he recommended that a large intervention force be constituted under the command of member states but authorised by the Security Council to carry out operations in Somalia. The goal of this deployment was "to prepare the way for a return to peacekeeping and post conflict peace building". UNITAF has been considered part of a larger state building initiative in Somalia, serving as the military arm to secure the distribution of humanitarian aid. However, UNITAF cannot be considered a state building initiative due to its specific, limited and palliative aims, which it nonetheless exercised forcefully. The primary objective of UNITAF was security rather than larger institution building initiatives.

Құрамы

UNITAF-тың жалпы құрамының басым бөлігін АҚШ қамтамасыз етті (жалпы саны 37 000 адамның шамамен 25 000-ы). UNITAF-қа үлес қостан елдер: Австралиядан келген Корольдік австралиялық полкінің 1-ші батальоны (1993 жылғы қаңтар-мамыр), Бангладеш, Бельгия, Ботсвана, Канада, Египет (бір батальон), Эфиопия, Франция (бригада штабы және бір батальон), Германия, Грекия (Ваджидтегі медициналық рота), Үнді армиясы (Байдоадағы бригада штабы және үш батальон), Ирландия (көлік ротасы), Италия, Кувейт, Марокко, Жаңа Зеландиядан No. 40 эскадрильясы RNZAF, Нигерия, Норвегия, Пәкістан, Сауд Арабиясы, Испания, Швеция, Тунис, Түркия, Біріккен Араб Әмірліктері, Ұлыбритания және Зимбабве. UNITAF үшін "бірліктерді ұйымдастыру және бағыну міндеті көбінесе жабдықтаушы үкіметтер мен JTF штабы арасындағы келіссөздерден тұрды". АҚШ Орталық қолбасшылығы (USCINCCENT) "Үміт операциясын қалпына келтіру" операциясын жүзеге асыру үшін Сомалидегі Бірлескен арнайы күштерді (JTF) құрды. I теңіз экспедициялық күшінің (I MEF) штабы JTF штаб-пәтерінің негізін құрады. (Бұл қолбасшылықтың атауы CJTF Somalia деп басталды, бірақ United Task Force UNITAF деп өзгертілді). CJTF I MEF-тен (MARFOR Somalia деп аталады) және 10-шы тау дивизиясынан (ARFOR Somalia деп аталады) әскери күштерге, сондай-ақ Әуе күштері мен Әскери-теңіз күштерінің қызметкерлері мен бөлімшелеріне басшылық етті. АҚШ бастаған біріккен коалицияға үлес қосып отырған елдер ұсынған күштерден өзге, арнайы операциялар күштерінің де бөлімшелері болды. Ұлттық контингенттер АҚШ Орталық қолбасшылығымен үйлестіріліп, бақыланды, бірақ CentCom мен қатысушы елдер арасындағы қарым-қатынас әртүрлі болды. Кейбір контингенттердің қолданатын әдістері мен мандаттарына қатысты бірнеше қақтығыстар болды. Мысалы, итальяндық контингент бейбітшілікті сақтау үшін жергілікті милицияларға пара бергеніне айыпталды, ал француз Шетелдік легионының әскерлері милицияларды қарусыздау кезінде күш қолдануда айыпталды. Операцияның канадалық контингенті "Deliverance" операциясы деп аталды. "Біраз көлемде UNOSOM II бастапқыда қиын жағдайда болды. АҚШ өзінің белгілі бір шектеулі мақсаттарына жеткенін сезініп, кетуге асықты, бірақ БҰҰ таяудағы уақытта билікке ие болуға дайын емес еді. UNITAF-ты басқаруға келіскен АҚШ бес немесе алты апталық миссияны жоспарлаған, және қаңтардың ортасына дейін басқаруды тапсыруға дайын болды. UNITAF қолбасшысы гуманитарлық көмек секторларын (HRS) АҚШ-тан тыс күштерге тағайындағандықтан, ол CINCCENT және JCS мақұлдауымен АҚШ күштерін азайтып, оларды өздерінің базаларына қайта орналастыра бастады. Оның сөзінше, генерал-лейтенант Роберт Б. Джонстон [I MEF командирі] "өзінің миссиясы орындалғанын білді" және БҰҰ үлкен миссияны ресми түрде қабылдауын күткен. Алайда, БҰҰ Қауіпсіздік Кеңесінің UNOSOM II-ні бекіткен 814 қарары наурыздың соңында ғана қабылданды, ал алғашқы қызметкерлер тек сәуірде ғана дайындыққа кірісті".

The vast bulk of UNITAF's total personnel strength was provided by the United States (some 25,000 out of a total of 37,000 personnel). Other countries that contributed to UNITAF were 1st Battalion, Royal Australian Regiment from Australia (January May 1993), Bangladesh, Belgium, Botswana, Canada, Egypt (one battalion), Ethiopia, France (brigade HQ and one battalion), Germany, Greece (medical company at Waajid), the Indian Army (brigade HQ at Baidoa and three battalions), Ireland (transport company), Italy, Kuwait, Morocco, elements of No. 40 Squadron RNZAF from New Zealand, Nigeria, Norway, Pakistan, Saudi Arabia, Spain, Sweden, Tunisia, Turkey, United Arab Emirates, the United Kingdom, and Zimbabwe. For UNITAF, "the task of organizing and subordinating the units became largely a negotiation between the supplying governments and the JTF staff." The U. S. Central Command (USCINCCENT) established Joint Task Force (JTF) Somalia to perform Operation Restore Hope. The I Marine Expeditionary Force (I MEF) staff made up the core of the JTF headquarters. (The name of this command started as CJTF Somalia but changed to United Task Force UNITAF). The CJTF commanded Marine forces from I MEF (referred to as MARFOR Somalia) and Army forces from the
10th Mountain Division (referred to as ARFOR Somalia), as well as Air Force and Navy personnel and units. There were also special operations forces components, in addition to the forces provided by countries contributing to the US led, combined coalition. The national contingents were co ordinated and overseen by U. S. Central Command, however, the relationship between CentCom and the contributing nations varied. There were a few confrontations over the methods and mandates employed by some contingents. For example, the Italian contingent was accused of bribing local militias to maintain peace, whilst the French Foreign Legion troops were accused of over vigorous use of force in disarming militiamen. The Canadian contingent of the operation was known by the Canadian operation name Operation Deliverance. "The deck was stacked against UNOSOM II, to some extent, from the beginning. The US was anxious to leave, feeling they had accomplished their somewhat limited objectives, but the UN was far from ready to receive the baton. The US, which had planned for a five or six weeks mission when it agreed to head UNITAF, was ready to turn over the command by mid January. As the UNITAF commander was able to assign humanitarian relief sectors (HRS) to non US forces, he began—with the approval of CINCCENT and the JCS—to reduce US forces and redeploy them to their home bases. In his words, Lieutenant General Robert B. Johnston [commander I MEF] “knew his mission had been accomplished” and was waiting for the UN to assume the greater mission formally. However, United Nations Security Council Resolution 814 authorizing UNOSOM II was not passed until late March, and the first staff members were not in place and ready to start the transition until April."

Америка Құрама Штаттары

794-резолюцияға дейін АҚШ БҰҰ-ға жүгініп, Сомалиге маңызды әскер контингентін ұсынды, бірақ бұл әскерлер БҰҰ-ның бағынысында болмайтыны туралы шарт қосты. 794-резолюция АҚШ-ты болашақ күштер тобына жауапты деп тікелей атамады, бірақ «Мүше мемлекет жасаған және Бас хатшының 1992 жылғы 29 қарашадағы кеңеске жолдаған хатында (S/24868) сипатталған, мұндай қауіпсіз орта құру операциясы туралы ұсынысын» атады. БҰҰ Қауіпсіздік Кеңесі 1992 жылғы 3 желтоқсанда 794-резолюцияны бірауыздан қабылдады және Сомалидегі гуманитарлық көмекке қауіпсіз жағдай жасауға АҚШ-тың ұсынысын құптады. Президент Джордж Буш оған жауап ретінде 1992 жылғы 4 желтоқсанда «Үмітты қайта орнату» операциясын бастады, оған сәйкес АҚШ 794-резолюцияға сұйене отырып, басқаруды өз мойнына алды. Ларри Фридман, ЦРУ-дың Арнайы әрекеттер бөлімінен шыққан әскери офицер, Сомалидегі қақтығыстағы алғашқы американдық құрбандық болды, оның көлігі танкқа қарсы минаға шалдықты. Ол АҚШ ресми түрде қатысуына дейін арнайы барлау миссиясымен жіберілген, АҚШ елшілігі мен келген әскери күштер арасында байланыс жасап, екеуіне де барлау ақпаратын ұсынды. UNITAF-тың алғашқы теңізшілері 1992 жылғы 9 желтоқсанда Сомали жағалауына медиа шулы аясында қонды. Пресса «теңізшілердің қону уақыты мен орнын білгендей болды» және сол сәтті түсіру үшін әуежай жолағында және жағажайларда күтті. АҚШ-тың араласуын сынағандар АҚШ үкіметі американдық компаниялар үшін мұнай концессияларын бақылау мақсатында араласып жатыр деп мәлімдеді. Дүниежүзілік банк пен БҰҰ жүргізген Солтүстік-Шығыс Африка зерттеулерінде Сомали Суданнан кейін мұнай өндіруге ең перспективті ел ретінде танылды. Алайда, американдық және БҰҰ әскерлері елдің солтүстік-шығысындағы мұнай барлау аймақтарына немесе солтүстік-батыстағы автономиялы Сомалиленд аймағына жақын орналастырылмады. Бұл араласу Барре режимі құлағаннан кейін 22 ай өткен соң жүзеге асты. Басқа сыншылар бұл араласуды әкімшіліктің Суық соғыстан кейінгі әскери құрылымның мөлшерін және шығыстарын сақтау, президенттің Боснияда әрекет етуден бас тартуына байланысты сынды аудармалау немесе билікті сәнді түрде қалдыру әрекеті ретінде қарастырады.

Prior to Resolution 794, the United States had approached the UN and offered a significant troop contribution to Somalia, with the caveat that these personnel would not be commanded by the UN. Resolution 794 did not specifically identify the U. S. as being responsible for the future task force, but mentioned "the offer by a Member State described in the Secretary General's letter to the Council of 29 November 1992 (S/24868) concerning the establishment of an operation to create such a secure environment". Resolution 794 was unanimously adopted by the United Nations Security Council on 3 December 1992, and they welcomed the United States offer to help create a secure environment for humanitarian efforts in Somalia. President George H. W. Bush responded to this by initiating Operation Restore Hope on 4 December 1992, under which the United States would assume command in accordance with Resolution 794. Larry Freedman, a CIA paramilitary officer from the Special Activities Division, became the first U. S. casualty of the conflict in Somalia when his vehicle struck an anti tank mine. He had been inserted prior to official U. S. presence on a special reconnaissance mission, serving as a liaison between the U. S. Embassy and the arriving military forces while providing intelligence for both. The first Marines of UNITAF landed on the beaches of Somalia on 9 December 1992 amid a media circus. The press "seemed to know the exact time and place of the Marines' arrival" and waited on the airport runway and beaches to capture the moment. Critics of U. S. involvement argued that the U. S. government was intervening so as to gain control of oil concessions for American companies, with a survey of Northeast Africa by the World Bank and UN ranking Somalia second only to Sudan as the top prospective producer. However, no American and UN troops were deployed in proximity to the major oil exploration areas in the northeastern part of the country or the autonomous Somaliland region in the northwest. The intervention happened twenty two months after the fall of Barre's regime. Other critics explain the intervention as the administration's way to maintain the size and expenditures of the post Cold War military establishment, to deflect criticism for the president's failure to act in Bosnia, or to leave office on a high note.

Операция

Операция 1992 жылғы 6 желтоқсанда басталды, онда «ТРИПОЛИ» Әскери-теңіз арнайы операциялар тобынан әскери-теңіз күштері мен арнайы соғыс жасақтарының экипаж мүшелері жағажай және порт аймағында гидрографиялық және барлау жұмыстарын жүргізуді бастады. Бұл операция үш күнге созылды. 1992 жылғы 8 желтоқсанның таңертеңгі сағаттарында 15-ші теңіз экспедициялық тобына (МЭТ) қарасты 4-ші психологиялық операциялар тобының күштері Могадишо қаласының үстінен листовкалар таратты. 9 желтоқсан күні сағат 0540-та МЭТ «Триполи», «Джуно» және «Рашмор» кемелерінен Могадишо қаласына және айналасындағы аймақтарға біріктірілген әдістермен амфибиялық шабуыл жасады. Бастапқыда қарсылық болмағанмен, күрделі операциялық жағдайлар амфибиялық операциялар аймағындағы таңдалған теңіз және құрлықтағы базалардан бірнеше бағыттар бойынша, сызықтық емес, бір мезгілде күшпен ену операцияларын жүргізуді талап етті. МЭТ-тің құрлықтағы жауынгерлік құрамы, 9-шы теңізшілер батальонының 2-ші батальоны (2/9) және 12-ші теңізшілер батальонының 2-ші батальонының «Дельта» батареясы бір мезгілде кемеден Могадишо портына және Могадишо халықаралық әуежайына амфибиялық шабуыл жасады, бұл қосымша күштерге бағытталған орын болды. «Эхо» және «Гольф» компаниялары тікұшақтар мен десанттық шабуыл машиналары арқылы әуежайға шабуыл жасады, ал «Фокс» компаниясы күш-жігерді үнемдеу арқылы портты қамтамасыз етті. 1-ші теңіз дивизиясының әуедегі резервтік батальоны (ACB), 7-ші теңізшілер батальонының 1-ші батальоны, сондай-ақ 11-ші теңізшілер батальонының 3-ші батальоны (3/11 – артиллериялық батальон, бірақ Сомалиде уақытша жаяу әскер батальоны ретінде жұмыс істеді) әуежай қауіпсіздігі қамтамасыз етілгеннен кейін бірден жетті. 2/9 BLT-нің «Индия» компаниясының және 1/7 күштері Байдоадағы әуежайды және Бардера қаласын қорғауға бағытталды, ал 2/9 BLT-нің «Гольф» компаниясы және Бельгия арнайы күштерінің бөлімдері Кисмайо портына десант түсірді. Әуе көмегін HMLA 267, HMH 363, HMH 466, HMM 164 және HC 11 DET 10 тікұшақтарының біріктірілген тобы қамтамасыз етті. Сонымен қатар, сомалилік түрлі топтар азаматтық соғысты аяқтау мақсатында келіссөздерге қайта оралды. Бұл күш-жігер Сомалидегі ұлттық келісім конференциясы деп аталды және оның нәтижесінде 1993 жылғы 27 наурызда Аддис-Абеба келісіміне қол қойылды. Алайда, конференция тиімді нәтиже бермеді, себебі азаматтық соғыс одан кейін де жалғасты.

The operation began on 6 December 1992, when Navy SEALs and special warfare combatant craft crewmen from Naval Special Warfare Task Unit TRIPOLI began conducting beach and port hydrographic and reconnaissance survey operations in the vicinity of the landing beach, airport, and harbor. These operations lasted three days. In the early hours of 8 December 1992, elements of the 4th Psychological Operations Group attached to the 15th Marine Expeditionary Unit (MEU) conducted leaflet drops over the capital city of Mogadishu. At 0540, on 9 December, the MEU performed a combined methods of entry amphibious assault into the city of Mogadishu and surrounding areas from Tripoli, Juneau, and Rushmore. Although initially unopposed, the uncertain operating environment required using nonlinear, simultaneous forcible entry operations along multiple lines of operation from selected afloat and ashore basing throughout the amphibious operations area. The MEU's ground combat element, Battalion Landing Team (BLT) 2nd Battalion, 9th Marines (2/9) along with Delta Battery 2nd Battalion 12th Marines, performed simultaneous ship to objective amphibious assaults on the Port of Mogadishu and Mogadishu International Airport, establishing a foothold for additional incoming troops. Echo and Golf Company assaulted the airport by helicopter and Amphibious Assault Vehicles, while Fox Company secured the port with an economy of force rubber boat assault. The 1st Marine Division's Air Contingency Battalion (ACB), 1st Battalion, 7th Marines, as well as 3rd Battalion, 11th Marines (3/11 is an artillery battalion but operated as a provisional infantry battalion while in Somalia), arrived soon after the airport was secured. Elements of BLT 2/9's India Co, and 1/7 went on to secure the airport in Baidoa and the city of Bardera, while BLT 2/9's Golf Company, and elements of the Belgian Special Forces, conducted an amphibious landing at the port city of Kismayo. Air support was provided by the combined helicopter units of HMLA 267, HMH 363, HMH 466, HMM 164, and HC 11's DET 10. Concurrently, various Somali factions returned to the negotiating table in an attempt to end the civil war. This effort was known as the Conference on National Reconciliation in Somalia and it resulted in the Addis Ababa Agreement signed on 27 March 1993. The conference, however, had little result as the civil war continued afterwards.

Нәтижелер

UNITAF-тың міндеті азық-түлік және басқа да гуманитарлық көмекті қорғау болғандықтан, операция сәтті деп есептелді. Біріккен Ұлттар Ұйымының Бас хатшысы Бутрос Бутрос Гали ЮНИТАФ әскерлерінің болуының «Сомалидегі қауіпсіздік жағдайына және гуманитарлық көмектің тиімді жеткізілуіне оң әсер еткенін» анықтады. Эпидемиологиялық зерттеу көрсеткендей, әскери араласу шамамен 10 000 адамның өмірін сақтап қалды. UNITAF әскери араласудың ауқымын күрт кеңейткенімен, UNOSOM I-ге қарағанда көбірек адам құтқарылмады. Бұл себебінің бастысы – 1992 жылдың қазан айында, әскерлердің іріктеліп орналасуына дейін өлім-жітім көрсеткішінің күрт төмендеуі болды. Араласуды зерттеулер ЮНИТАФ аштықтың аяқталуын шамамен бір айға жылдамдатқанын көрсетті. Вашингтондағы тәуелсіз бейүкіметтік ұйым – Босқындар саясаты тобының бағалауынша, халықаралық көмекпен құтқарылған 100 000-ға жуық адамның ішінде UNITAF және UNOSOM II араласулары арқылы тек 10 000-нан 25 000-ға дейінгі адамның өмірі сақталды, ал профессор Алекс де Ваалдың пікірінше, нақты көрсеткіш одан да төмен болуы мүмкін. Бас хатшы Бутрос Гали және американдық дипломат Честер Кроккер араласу 250 000 сомалидің өмірін сақтап қалғанын мәлімдеді, бірақ бұл мәлімдеме басқа бақылаушылар тарапынан күмәндануға түсті, олар ЮНИТАФ-тың өлім-жітімге елеулі әсер еткенін көрсететін нақты дәлелдердің жеткіліксіз екенін атап өтті. Бұл, UNITAF-тың үлкен күші соғысты тоқтатқан кезде ғана жағдай тұрақталды дегенді білдірді. Сондықтан «қауіпсіз орта» құру міндеті тұрақты түрде орындалмады. Сомали ісі бойынша жүргізілген тергеу кезінде анықталған UNITAF-тағы Канадалық әуе десанттық полкінің мінез-құлқына байланысты полк таратылды.

UNOSOM II-ге ауысу

UNITAF тек уақытша орган ретінде жоспарланған. Қауіпсіз орта қалпына келтірілгеннен кейін, тоқтатылған UNOSOM миссиясы қайта жандандырылатын еді, бірақ бұрынғыдан гөрі әлдеқайда күштірек болып. 1993 жылғы 3 наурызда Бас хатшы UNITAF-тан UNOSOM II-ге өту туралы ұсыныстарын Қауіпсіздік Кеңесіне ұсынды. Ол UNITAF миссиясының ауқымдылығына қарамастан, қауіпсіз орта әлі де орнатылмағанын және тиімді жұмыс істейтін үкімет немесе жергілікті қауіпсіздік/полиция күштері жоқ екенін атап өтті. Аддис-Абеба келісіміне қол қоюға бір күн бұрын Біріккен Ұлттар Ұйымының Қауіпсіздік Кеңесі 814 қаулысын қабылдады, ол UNITAF-тан UNOSOM II-ге, Біріккен Ұлттар Ұйымы басқаратын күшке өкілеттік беруді белгіледі. UNITAF-тан UNOSOM II-ге өту саясатының маңызды өзгерісі – жаңа мандатқа көпұлтты күштердің мемлекет құруға жауапкершілігін қосу болды. 1993 жылғы 3 мамырда UNOSOM II ресми түрде басқаруды өз мойнына алды, ал 1993 жылғы 4 мамырда операцияларды жүргізуге жауапкершілікті қабылдады. UNOSOM II жиырма жеті елден құралған коалиция болғанына қарамастан, көптеген шешімдерді қабылдаушылар американдықтар болып қала берді, бұл АҚШ-қа операцияның көп бөлігін бақылау мүмкіндігін берді. UNITAF басшысы, әскери-теңіз күштерінің генерал-лейтенанты Роберт Б. Джонстон, оның пікірінше UNITAF сәтті болғанына қарамастан, егер UNOSOM II де сәтті болмаса, АҚШ-тың күш-жігері мен шығындары бекер болады деп мәлімдеді. Бұған қоса, Сомалидегі БҰҰ Бас хатшысының өкілі және UNOSOM II басшысы, зейнеткер АҚШ адмиралы Джонатан Хоу, өзінің штабында жиырма сегіз американдық офицерді маңызды лауазымдарға тағайындады. Операция басталғаннан кейін бірнеше ай өткен соң, 1993 жылғы 5 маусымда пакистандықтардың қаза болуынан және БҰҰ Қауіпсіздік Кеңесінің 837 қаулысы қабылданғаннан кейін, АҚШ миссияны тиімді түрде басқаруға көшті.