Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Спрингфилдтегі қақтығыс, Иллинойс штаты
Conflict in Springfield, Illinois
1908 жылғы Спрингфилдтегі нәсілдік тәртіпсіздіктер 1908 жылдың 14-16 тамызы аралығында Иллинойс штатының Спрингфилд қаласында 5000-ге жуық ақ американдық және еуропалық иммигранттардан құралған ұлттық топтың афроамерикандықтарға қарсы жасаған жаппай зорлық-зомбылық оқиғаларынан тұрды. Екі қара нәсілді ер адам зорлау, зорлауға әрекет ету және кісі өлтіру күдігімен тұтқындалды. Шағымданушылар екі жас ақ әйел және олардың бірінің әкесі болды. Ұлттық топ ер адамдарды дарға асуға тырысқанда, шериф оларды қаладан шығарып жібергенін білгенде, ақ адамдар ашуланып, қаралар тұратын аудандарға шабуыл жасап, көшеде қара азаматтарды өлтіріп, қараларға тиесілі бизнестер мен үйлерді қиратты. Тәртіпсіздікті басу үшін штаттық милиция шақырылды. Қақтығыс, сот процесі және оның салдары Америка Құрама Штаттарындағы нәсіл, әлеуметтік жағдай және қылмыстық әділет жүйесінің күрделі байланысының ең толыққанды құжатталған мысалы болып саналады. 2008 жылы NPR телеарнасының нәсілдік тәртіпсіздіктің 100 жылдығына арналған репортажында, оқиғаның Солтүстік штатта, әсіресе «Линкольн жерінде» болғаны, қара нәсілді адамдардың оңтүстікте ғана емес, бүкіл елде кемсітуге ұшырағанын көрсетті және бұл оқиғаны Америкадағы нәсіл тарихының бір көрінісі деп сипаттады. Қақтығыс салдарынан кем дегенде 17 адам қаза тапты: тоғыз қара нәсілді тұрғын және сегіз ақ нәсілді тұрғын, олар ұлттық топқа қатысы бар еді, олардың алтауы өрескел атыстан немесе штаттық милициядан қаза тапты, ал екеуі өз-өзіне қол жұмсады. Он жылдар бойы ақ нәсілділердің өліміне тек милиция ғана жауапты екені және қара нәсілділерге қарағанда ақ нәсілділердің көбірек қаза тапқаны туралы жалған ақпарат тарады. Қара нәсілділерге тиген жеке және мүліктік зиян 150 000 доллардан асты (2018 жылы шамамен 4 миллион доллар), ондаған қара нәсілділерге тиесілі үйлер мен кәсіпорындар, сондай-ақ қара нәсілділерге көмектескен деген күдікпен ақ нәсілділерге тиесілі үш кәсіпорын қиратылды. Қақтығыс салдарынан көптеген қара нәсілділер Спрингфилдтен кетіп қалды, бірақ олардың қаншасы тұрақты түрде көшіп кеткені белгісіз. Келесі айларда 100-ден астам қақтығысқа қатысты айыптау қағаздары шығарылды және кейбіреулері жеңіл қылмыстар үшін кінәлі деп танылды, бірақ тек бір ғана қақтығысқа қатысқан адам сотталып, жеңіл қылмыстар үшін айыпталды. Бастапқыда линчтік топтың назарында болған екі қара нәсілді ер адамның бірі сотталып, айыпталды және дарға асылды, ал екіншісі босатылды. 2008 жылы 100 жылдығына жақын Спрингфилд қаласы тарихи белгілер мен ескерткіш мүсінін орнатты. Бұл қақтығыс афроамерикандықтардың азаматтық құқықтары үшін күресуге ұйымдастырылған Ұлттық нәсілдік прогресс ассоциациясының (NAACP) құрылуына түрткі болды.
The Springfield race riot of 1908 consisted of events of mass racial violence committed against African Americans by a mob of about 5,000 white Americans and European immigrants in Springfield, Illinois, between August 14 and 16, 1908. Two black men had been arrested as suspects in a rape, and attempted rape and murder. The alleged victims were two young white women and the father of one of them. When a mob seeking to lynch the men discovered the sheriff had transferred them out of the city, the whites furiously spread out to attack black neighborhoods, murdered black citizens on the streets, and destroyed black businesses and homes. The state militia was called out to quell the rioting. The riot, trials and aftermath are said to be one of the most well documented examples of the complex intersection of race, class, and criminal justice in the United States. In 2008 an NPR report on the centenary of the race riot said that the fact of its taking place in a Northern state, specifically in "The Land of Lincoln", demonstrated that black people were mistreated across the country, not just in the South, and described the event as a proxy for the story of race in America. At least 17 people died as a result of the riot: nine black residents, and eight white residents who were associated with the mob, six of whom were killed by crossfire or state militias and two who died by suicide. It was misreported for decades that only militia were responsible for white deaths and that more whites than black people had died. Personal and property damages, suffered overwhelmingly by black people, amounted to more than $150,000 (approximately $4 million in 2018), as dozens of black homes and businesses were destroyed, as well as three white owned businesses of suspected black sympathizers. As a result of the rioting, numerous black people left Springfield, but it is unclear how many moved away permanently. Although in the following months over 100 riot related indictments were issued and some pleaded guilty to minor violations, only one alleged rioter went to trial and conviction for lesser offenses. Of the two accused black men, who were the initial focus of the lynch mob, one was eventually tried, convicted and hanged, the other was set free. Near the 100th anniversary in 2008, the City of Springfield erected historical markers and a memorial statue. The riot was a catalyst for the formation of the National Association for the Advancement of Colored People (NAACP), organized to work on civil rights for African Americans.
Өмірбаян
1908 жылы Спрингфилд – Индианаполис, Луисвилл және Канзас-Сити сияқты ірі қалалармен теміржол арқылы байланысқан көлік торабы болды. Иллинойс штаты көбінесе АҚШ-тың шағын нұсқасы деп есептеледі, ал сол кездегі 45 000 халқы бар Спрингфилд, көпшілігі жұмысшы табынан тұратын, "типикалық американдық қауымдастық" деп сипатталды.
In 1908, Springfield was a transportation hub, connected by railroad to other major cities such as Indianapolis, Louisville, and Kansas City, etc. Illinois is often considered a microcosm of the U. S. and Springfield, with about 45,000 people at the time, most of whom were working class, was described as an "average American community".
Экономика
1908 жылдың шілдесінде АҚШ 1907 жылғы үрейден шығуға тырысып жатты, ол 1907 жылдың мамырынан 1908 жылдың маусымына дейін созылған ұзақ экономикалық құлдырау кезінде болған. Бұл құлдырау банктердің қолма-қол ақша төлеуін тоқтатуына, несие берудің тоқтауына және қор нарығының құлдырауына әкелді, бұл елеулі экономикалық қиындықтарға соқты. Өнеркәсіптік өндіріс төмендеді, сол кездегі екінші ең жоғары банкроттық көрсеткіші тіркелді, доллар көлемі шамамен 50 пайызға өсті. Өндіріс 10 пайыздан астамға төмендеді, тауар бағасы 20 пайыздан астамға, импорт 25 пайыздан астамға төмендеді, ал үрейге дейін 3 пайыздан аз болған жұмыссыздық 8 пайызға дейін өсті, бұл жұмыс орындары үшін қатал бәсекеге әкелді. Салыстыру үшін, көршілес Айова мен Миссури штаттарында Иллинойс штатының (5,5 миллион) халқының 40 және 60 пайызына сәйкес 2000 және 43 мың жұмыссыз ер адам болды. Үрейге дейін АҚШ-қа соңғы екі жылдың әрқайсысында бір миллионнан астам иммигрант келген. Бірақ үрейден кейін келушілер саны шамамен 40 пайызға төмендеді. Спрингфилд шахталарға, теміржолға және салон сияқты «қызықты» салаларға тәуелді болғандықтан, құлдыраудың көп бөлігінен қорғалды. Дегенмен, қала аймақтың экономикалық құлдырауынан толығымен құтыла алмады, соның ішінде 1908 жылы қабылданған жаңа алкоголь саясаты штаттағы 2000-ға жуық бардың қызметкерлерін, соның ішінде Сангамон округінің салондарының 20 пайызын жұмыстан шығарды. 1907 жылдың желтоқсанында Иллинойс орталық темір жолы «қаржыны үнемдеу» (құн кесу) саясатын бастағаннан кейін теміржолшылар арасында наразылық күшейді. Мысалы, 1908 жылдың наурызында Клинтон қаласындағы жұмыс аптасы жеті күннен төрт күнге дейін қысқартылды. Сол айда теміржол шығындарды одан әрі қысқарту үшін лауазымдарды біріктіре бастады, бұл көптеген жұмыскерлерді төменгі лауазымдарға «төсіп» жіберді, бұл жас жұмыскерлерге әсер етті. Спрингфилд кеншілері арасында да жергілікті және ұлттық деңгейде белгісіздік болды. 1907 жылдың қарашасында 4000 шахташы Дэнвилл қаласында жұмысшыларға ақшалай төлемдерді тоқтатып, чектерді бастаған кезде ереуілге шықты. Бес айдан кейін, 1908 жылдың 1 сәуірінде Спрингфилд кеншілері ел бойынша 250 000 шахташының арасында болды, олар келісімшарттары аяқталғаннан кейін ереуілге шықты және көмір операторлары кәсіподақпен жаңа келісімшарттар жасасуға «мүдделілік танытпады». Иллинойс штатының 60 000 шахташысы көмір операторларына қарсы «соғыс жариялады». Бұл наразылық Иллинойс шахталарының бір айға жабылуына әкелді, бұл теміржолдар үшін жүк тасымалы бизнесіне елеулі зиян келтірді, өйткені көмір вагондары сол уақытта бос тұрды. Көмірдің тасымалдануының тоқтауы жол жұмыскерлеріне де әсер етті, олар көмірсіз жолдарды жасай алмады. Сонымен қатар, көршілес Декатурдағы шахташылар ереуілге шығуға дауыс берді және 1908 жылдың 8 маусымында Пауни және Пана шахталарындағы екі жеке ереуілде шамамен 500 шахташы жұмыс жағдайларына байланысты ереуілдерін тоқтатты. Нәтижесінде, Спрингфилд жұмыс күшінің көп бөлігі жұмыспен қамтылды, бірақ осы жұмыстардың табыс әлеуеті төмендеді, олардың қауіпсіздігі күмәнді болды және осы лауазымдарды атқаратын адамдарға көрсетілетін құрмет азайды. Айналасындағы округтерде жұмыс орындарының жағдайы ұқсас немесе нашар болды және жұмыс күші әртүрлі болмады.
In July 1908, the US was pulling itself out of the Panic of 1907, which occurred during a lengthy economic contraction between May 1907 and June 1908. This contraction led to suspension of cash payments by banks, a halt in lending, and a fall in the stock market, all resulting in significant economic disruption. Industrial production dropped, and the period saw the second highest volume of bankruptcies to that date, with the dollar volume increasing nearly 50 percent. Production fell over 10 percent, commodity prices dropped by more than 20 percent, imports fell by over 25 percent, and unemployment, which had been less than 3 percent prior to the panic, increased to 8 percent, resulting in fierce job competition. Comparatively, neighboring Iowa and Missouri, which had populations that were 40 percent and 60 percent of Illinois' (5.5 million), had 2,000 and 43,000 unemployed men, respectively. Prior to the Panic, over one million immigrants had arrived in the U. S. during each of the previous two years. However, after the Panic, the rate of arrival began declining by nearly 40 percent. Due to its dependence on mines, railroad, and vice industries, such as saloons, Springfield was largely insulated from much of the contraction. However, the city still could not escape the economic downturn of the region, including new alcohol policies passed in 1908 that would suddenly put the employees at nearly 2,000 bars across the state out of work, including 20 percent of the saloons across Sangamon County. There was growing unrest among railroad workers after the Illinois Central Railroad began a "retrenchment" (cost cutting) policy in December 1907. For example, men in nearby Clinton saw their work week drop from seven to four days a week by March 1908. That same month, the railroad also began streamlining positions to further cut expenses, which caused many to be "bumped down" to lower jobs, affecting younger workers. There was also uncertainty amongst Springfield's miners at the local and national level. In November 1907, 4,000 miners in Danville went on strike when coal operators stopped paying workers in cash and began issuing checks. Five months later, on April 1, 1908, Springfield's miners were nearly part of the 250,000 miners across the country who went on strike after their contracts expired and coal operators showed "no inclination" to make new contracts with the union. Illinois' 60,000 miners subsequently "declared war" against coal operators. The unrest led to the shut down of Illinois' mines for a month, which had a significant negative impact on the freight business for the railroads as coal cars sat idle during that time. The lack of coal movement also impacted road workers, who could not pave the roads without the coal. Around the same time, miners in neighboring Decatur voted to go on strike and, on June 8, 1908, roughly 500 miners called off two separate strikes, at the Pawnee and Pana mines, over work conditions. Ultimately, these events created a Springfield workforce where workers by and large had jobs, but the earning power of those jobs was being diminished, the security of those jobs was laced with uncertainty, and the respect paid to those who held those jobs was seemingly being diminished. In surrounding counties the job prospects were similar or worse and the workforce was less diverse.
Көшіп келушілер мен нәсіл
Қайта құру аяқталғанда, 1870 және 1890 жылдар аралығында, АҚШ-та халық санының күрт өсуі байқалды. 1890-1908 жылдар аралығында қарқынды индустрияландыру мен қалалану миллиондаған еуропалық иммигрантты елге әкелді. Жаңа келгендер көбінесе Эллис аралына жетіп, туыстары орныққан қалаларға бағытталды, соның нәтижесінде этникалық қауымдастықтар ел бойынша кеңейді. Спрингфилд, қарқынды дамып келе жатқан өнеркәсіптік орталық, осындай қалалардың бірі еді. Ғасырдың басында Спрингфилдтің халқы шамамен 35 000 адамды құрады және өсіп жатты. 1900 жылы иммигранттар саны, 1890 жылға дейін жылына 0,15 пайыздық деңгейде өсіп, шамамен 4500 адамда тұрақталған болатын, енді жылына 4 пайыздық деңгейде өсе бастады – бұл 300 000 пайыздық өсімді білдірді. Ақ американдықтар иммигранттарға көбінесе теріс, қорқынышпен және шетелге деген күдікпен қарады, оларды биологиялық тұрғыдан кемтар, мәдени және діни жағынан ерекше, жалпы алғанда, лас, жалқау және зорлыққа бейім деп есептеді. Елдің нәсілдік иерархиясында еуропалық иммигранттар ақ нәсілділерден төмен, бірақ қара нәсілділерден жоғары тұрды, сондай-ақ "Ханки" (мажарлар), "Гвинея" (италиялықтар) және "Поляк" (поляктар) сияқты ұятты этностық атауларға ұшырады:
As Reconstruction came to an end, between 1870 and 1890, the United States was undergoing a massive population increase. Between 1890 and 1908, rapid industrialization and urbanization brought millions of European immigrants to the country. Arrivals usually came to Ellis Island, then trekked to cities where relatives had already been establishing themselves, expanding ethnic communities throughout the country. Springfield, a rapidly growing industrial center, was one of those cities. At the turn of the century, Springfield's population was about 35,000 people and growing. In 1900, the immigrant population, which prior to 1890 had only grown at a rate of 0.15 percent per year and remained stagnant at roughly 4,500, began to grow at a rate of 4 percent per year – a 300,000 percent increase. White Americans were increasingly more negative, fearful, and xenophobic toward the immigrants, who they deemed to be biologically inferior, culturally and religiously odd, and generally substandard with a proclivity to filth, laziness and violence. Within the country's racial hierarchy, European immigrants were perched below whites, but above black people, fending off degrading ethnic slurs such as "Hunky" (Hungarians), "Guinea" (Italians), and "Polack" (Polish):
Ойлау жолы бөтен, өмір салты қисық, еңбекқор және шаруа поляк көзге түсетін тұлға. Тіпті қарапайым ағылшын тілін үйренуге жайсыз, ана тілінде абстрактілі ойларды жеткізе алмайды, сондықтан оның ішкі өмірі мен санасын болжауға болады. Оның қақтығысқан нәсілдердің драмасындағы рөлі үнсіз, пантомималық әсерге ие.|New England Magazine, 1904
Alien in thought, grotesque in manner of life, the thrifty and laborious Pole is a conspicuous figure Slow to learn even simple English, unable to express in our tongue any abstract ideas, one can only conjecture his inner life and mental attitude. His part in the drama of conflicting races has thus a silent, pantomimic effect.|New England Magazine, 1904
Мұндай көзқарастар жаңа иммигранттарға таңдау жасауға мүмкіндік берді – әлеуметтік жағынан "ақ" болу үшін күресу немесе саяси және экономикалық жағынан әлсіз қара нәсілділермен бірігу. Иммигранттар "бір ақ адам екі-үш итальянға тең" сияқты сөздерді естіген және ақ нәсілділер өз отбасы мүшелеріне қара қан араласқан деген күдікпен сот процесін қозғаған атмосферада "ақ" болуға ұмтылуды жөн көрді:
Such attitudes presented new immigrants with a choice — fight to become socially "white" or align with politically and economically disadvantaged black people. In an atmosphere where immigrants heard statements like "One white man is as good as two or three Italians", and where whites were bringing lawsuits against their own family members who they suspected of having "tainted" black blood, immigrants opted to strive to become "white":
Ақ және қара нәсілдердің арасындағы айырмашылық құндылық пен этнографиялық ерекшелік ретінде қарастырылатын елде итальяндыққа оның ақ екенін жоққа шығару ең жақсы мақтау емес.|Robert F. Foerster, Экономист, 1919
In a country where the distinction between white man and black is intended as a distinction of value as well as ethnography it is no compliment to the Italian to deny him his whiteness |Robert F. Foerster, Economist, 1919
Америка – еру қазаны емес. Ол этникалық американдық үшін жандыратын қазан, ол өзінің саяси қызығушылығын және мемлекеттік және жеке кәсіпкерлік тарапынан заңдық түрде зорлық-зомбылыққа ұшырағанын сезінеді. Этникалық американдық қоғамға қосқан үлесі үшін бағаланбағанын да сезінеді. Жұмысшы табына қарау тәсіліне наразы. Өкінішке орай, ескі көзқарастар мен жаңа қорқыныштардың салдарынан, ашу билік иелеріне емес, басқа азшылық топтарына қарсы туындайды.|Barbara Mikulski, бұрынғы сенатор, 1970
America is not a melting pot. It is a sizzling cauldron for the ethnic American who feels that he has been politically courted and legally extorted by both government and private enterprise The ethnic American also feels unappreciated for the contribution he makes to society. He resents the way the working class is looked down upon Unfortunately, because of old prejudices and new fears, anger is generated against other minority groups rather than those who have power.|Barbara Mikulski, Former Senator, 1970
Ақ нәсілдер өмір сүрулеріне заңдылық беретін ғылым мен идеологиямен қатар көбейген сайын, ақ нәсілділік жағдайында түс пен нәсіл арасындағы байланыс үзілді. Оның орнына "ақ" халықтардың иерархиясы қалыптасты, оның ең жоғасында Американың негізін қалаушы ақ нәсілі – англосаксондықтар және бірқатар төменгі ақ нәсілдер тұрды. Біз кейде ақ американдықтардың, әсіресе жұмысшы және төменгі таптардың, "ақ" шекараларын қорғау үшін қаншалықты алысқа барғанын ұмытып жатамыз, бірақ бұл әрқашан түсінікті болды.|David A. Gerber, тарихшы 1999
As white races proliferated alongside the science and ideology that imparted legitimacy to their existence, color and race became detached in the case of whiteness. Instead 'white' came to be populated by a hierarchy of peoples, at the top of which was America's charter white race, the Anglo Saxons, and a number of rank ordered lesser white races We sometimes lose sight [of] the lengths of which white Americans, especially of the working and lower classes, went to patrol the boundaries of 'white,' however, it was always understood.|David A. Gerber, Historian 1999
"Ақ" болуға деген қысым көптеген иммигранттарға өздерінің ақ екенін "дәлелдеудің" жолдарын іздеуге әкелді. Ақ нәсілді жоғарылау идеясын қорғау және кеңейту сенімді дәлел ретінде қарастырылды. Ақ нәсілділер қара нәсілділерді "әдепсіз" деп есептеген жағдайларда, оларға тез және қатал жаза қолданатын. Мысалы, 1908 жылғы экономиканың қиын кезеңінде көптеген еуропалық иммигранттар жұмыссыздықты таңдады, олар туралы стереотиптерді күшейтетін жұмыстарды немесе оларды қара нәсілділермен байланыстыратын "неггерлік жұмыстарды" таңдаудың орнына. Спрингфилдте мұндай көзқарасты Кентуккиден (Огайо өзенінің арғы жағынан), Оңтүстік Иллинойс шекарасынан және Оңтүстіктің басқа аймақтарынан, шахталарда және теміржолдарда жұмыс іздеу үшін келген ақ американдықтар қоздырды. Бұл оңтүстік иммигранттар өздерімен бірге аймақтың нәсілдік мәдениетінің бөлінуімен байланысты күшейген нәсілдік анимусты әкелді.
The pressure to become "white" led to many immigrants seeking ways to "prove" their whiteness. Protecting and expanding the notion of white supremacy was deemed convincing evidence. Whites who viewed black people as being "uppity" would often impose quick and harsh retribution against them. For example, in the particularly distressed economy of 1908, many European immigrants opted for unemployment over taking jobs that perpetuated stereotypes of them, or taking "nigger jobs" that would associate them with black people. In Springfield, such attitudes were inflamed by white Americans who had immigrated from Kentucky (across the Ohio River), from the border area of southern Illinois, and also from other areas across the south, seeking work in the mines and railroads. These southern immigrants brought the heightened racial animus with them that was associated with the segregated racial culture of the region.
Спрингфилдтің нәсілдік динамикасы
Азамат соғысынан кейін қара нәсілділер жұмыс іздеу үшін солтүстікке көшіп, оңтүстікке қарағанда әлеуметтік жағынан аз қысым көрсетілетін аймақтарды іздеді. 19 ғасырдың соңындағы Қайта құру жылдарында Спрингфилд, қарқынды өсіп келе жатқан өнеркәсіптік орталық ретінде, қара нәсілділер пана және өркендеуді іздеген орындардың бірі болды. Қаланың қара нәсілді халқы жылына 4 пайызға өсті. 20 ғасырдың басында қалада шамамен 2500 қара нәсілді адам болды, бұл халықтың шамамен 7 пайызын құрады, ал жалпы халық саны 35 000-ға жуық болды. Олардың өзі және бірінші буын американдық ұрпақтары Спрингфилд халқының 40 пайызын құрады. Шамамен 50 пайызы жүктөушілер мен жұмысшылар еді, ал тек 150 адам ғана шахтерлер болып жұмыс істеді. Қалғандарының көпшілігі төменгі сыныпқа және біліктілігі жоқ жұмыстармен шектелді (мысалы, қалада ақ нәсілді күзетшілер болған жоқ), бірақ кейбіреулері қаланың өрт сөндірушілері мен полицейлері ретінде жұмыс істеді. Қара нәсілділер көбінесе нәсілдік бөлінген "Леви" және "Жаман жерлер" аудандарында тұрды. Көлемдік агенттер қара нәсілділердің басқа жерде мүлік сатып алуына кедергі келтіретін шектеу шарттарын қолданды. Иммигранттардың көбеюі, жұмыс орнының тұрақсыздығы және бірнеше жоғары орта таптағы қара нәсілділердің ақ жұрттық аудандарға көшіп кетуі салдарынан әлеуметтік шиеленіс күшейді. Ақ иммигранттар арасында қара нәсілділерге деген наразылық жоғары болды. Ақ адамдар қара нәсілділердің жоғарылауын олар әрқашан үстем болуы керек әлеуметтік тәртіпке қауіп ретінде қарастырды.
Following the Civil War, black people began migrating north for work and also in search of areas less socially oppressive than the south. In the post Reconstruction years of the late 19th century, Springfield, as a rapidly growing industrial center, was one of those places black people sought refuge and prosperity, with the city's black population growing by 4 percent per year. By the turn of the century, there were nearly 2,500 black people in the city, representing about 7 percent of the population, which was about 35,000. who together with their first generation American offspring accounted for 40 percent of Springfield's population, About 50 percent were porters and laborers; only 150 were employed as miners. Most of the rest were restricted to lower class and unskilled jobs (for example, there were no white janitors in the city), but some worked for the city as firemen and policemen.) Black people generally lived in the racially segregated neighborhoods of "The Levee" and "The Badlands". Realtors used restrictive covenants that prevented black people from purchasing property elsewhere. Social tensions rose due to the swelling immigrant population, the decrease in job stability, and the movement of a few upper middle class black people into white neighborhoods. Resentment among white immigrants ran high against black people. Whites resented upward mobility among black people as a threat to a social order in which they should always be superior,
Иллинойс штатындағы көптеген газеттер қара нәсілді ереуіл бұзушылар туралы хабарлады. Осы оқиғалардың пропорционалды жариялануы ақ нәсілдің қара жұмысшыларға қарсы ызасын күшейтті. 1898 жылы Вирдэн шайқасы деп аталған еңбек күштерінің арасындағы зорлық-зомбылық оқиғасы болды, нәтижесінде 11 адам қаза тапты. Спрингфилд иммигранттары қаланың қара нәсілді азшылығымен бәсекелесуден, ал қаланың ақ нәсілді тұрғындары қаланың қара нәсілді халқының саяси билігінің өсуінен уайымдады. 1900 жылға дейін. Азамат соғысына дейін қара нәсілді ерлер мен ақ нәсілді әйелдер арасындағы жыныстық қатынастарға белгілі бір дәрежеде төзімділік болған. Алайда, соғыстан кейін, нәсілдерді бөлек ұстау ақ нәсілдің үстемдігін сақтау үшін маңызды болды, өйткені қара нәсілді ерлер соғыстан кейін сайлау құқығын алды, оларға ақ нәсілді ерлермен әлеуметтік және экономикалық бәсекелесу үшін саяси билік берді. Қайта құру кезінде қара нәсілді ерлердің жыныстық қатынасы оңтүстік саясаткерлерінің "негр үстемдігін" айыптаған, нәсілдік теңдіктің қауіп-қатерлерін ескерткен ұрыс айқасына айналды. Ерлік идеясы АҚШ азаматтығының құқықтары мен міндеттерімен байланысты болды. Ақ адамдар қара ерлігін жыныстық қатынасқа жатқызуды бастады, қара ерлердің саяси және экономикалық мүмкіндіктерін жыныстық мүмкіндікпен (агрессивті және трансгрессивті деп аталады) біріктірді, одан ақ адамдар, әсіресе ақ әйелдерді қорғау қажет болды. 1872 жылы Ку-клукс-клан туралы заң қабылдануына дейін Конгресс алдында куәлік берген ақ адамдар қара ерлер мен ақ әйелдер арасындағы жыныстық қатынастар туралы "өте алаңдаушылықты" білдірді, ал куәліктер қара ерлердің саяси және экономикалық тәуелсіздігіне қатысты қорқыныштармен байланысты болды. Керісінше, ақ еркектермен ұдайы зорланған қара әйелдер, нәтижесінде 1 миллионнан астам мулаттар саны бар, жыныстық мораль жоқ деп саналды, бүкіл нәсілді мораль мен интеллектке ие емес деп санады, сондықтан оларға дауыс беруге рұқсат етілмеуі керек. Фредерик Дуглас қара нәсілді еркектерді зорлауда айыптаудың саяси байланысын атап өтті: "Бұл айыптау тек қана негр азаматқа айналғаннан кейін және сайлауға қатысқаннан кейін жасалды". "Бұл айып негрдің мінез-құлқын адам ретінде және азамат ретінде бұзуға және бұзуға бағытталған". Сақтық шаралары мен линчтеу ақ адамдарды саяси, әлеуметтік және экономикалық жағынан қара адамдардың "заңсыздығынан" қорғау үшін қажетті зұлымдықтар деп саналды. Ақ әйелдер, ақ үстемдік ететін нәсілдік иерархияның әлеуметтік және экономикалық игіліктері ретінде, қара адамдарға осы әдісті қолданудың жеткізушілері ғана емес, көптеген жағдайларда қара адамдарға қарсы осындай әдісті белсенді түрде іздестірді. Мұндай түсініктер терроризм мен қара нәсілділерді линчтеу дәуірін бастады. Азамат соғысының аяқталуынан бастап Спрингфилдтегі шабуылдарға дейін 43 жыл ішінде қара нәсілді еркектерді "жануар", "қатер", "жаныбар", "негр", "зорлаушы", "шайтан" немесе "адамнан төмен" деп атау оқиғалары елдегі газеттерде 200 000-нан астам рет басылып шықты, шамамен күніне 13 жағдай. Спрингфилдтегі оқиғаларға дейін соңғы 12 айда мұндай жазбалар Иллинойс штатындағы газеттерде 500-ден астам рет пайда болды, күніне бір реттен астам. Қара нәсілді еркектерді осындай теріс тұрғыда сипаттау жиілігі ақ адамдар арасында олардың өзінің қатысуының қауіпті екенін түсінуді күшейтті, қара түс, жамандық және қылмыс біріктірілген түсінік. 1907 жылы, Спрингфилдтегі шабуылдарға дейін бір жыл бұрын, бұл қауіптілік АҚШ Сенатында талқыланды, Сенатор Бен Тиллман 14-ші түзетуді жою арқылы ақ еркектерді қара еркектерден экономикалық және саяси қорғауды, ал линчтеу арқылы ақ әйелдерді қара еркектерден әлеуметтік қорғауды қолдайтын құмарлық сөз сөйледі:
Stories of black strikebreakers were carried by numerous newspapers in Illinois. The disproportionate coverage of these instances fueled white antagonism against the black workers. In 1898, labor violence broke out in what was called the Battle of Virden, resulting in 11 deaths. Springfield's immigrants were anxious about competing with the city's black minority, and the city's native whites worried about growing political power among the city's black people. 1900.]] Prior to the Civil War there had been some degree of tolerance for sexual relationships between black men and white women. However, after the war, keeping the races separate became essential in maintaining the racial hierarchy of white supremacy, because black men gained suffrage after the War, granting them political power to be social and economic competitors with white men. During Reconstruction, black male sexuality became a battle cry of Southern politicians decrying "negro domination", warning of the perils of racial equality. The idea of manhood was synonymous with the rights and responsibilities of U. S. citizenship. Whites began framing black manhood with sexual connotations, conflating the political and economic agency of black men with sexual agency (framed as "aggressive" and "transgressive"), from which whites, particularly white women, needed to be protected. In the lead up to the passage of the Ku Klux Klan Act in 1872, whites who testified before Congress exhibited "extreme anxiety" about sexual relations between black men and white women, with testimony linking to fears of black men's political and economic independence. Conversely, black women, who were routinely raped by white men, resulting in a population of over 1 million mulattos, were deemed as lacking sexual morals, casting the entire race as void of morality and intelligence, so that they should not be allowed to vote. Frederick Douglass noted the political link of black men being accused of rape: "It is only since the Negro has become a citizen and a voter that this charge has been made." "[This] charge was made to blast and ruin the Negro's character as a man and as a citizen." Vigilantism and lynching were deemed necessary evils to protect whites – politically, socially and economically – from the "lawlessness" of black people. White women, as social and economic beneficiaries of a white dominant racial hierarchy, were not only purveyors of this treatment of black people, but in many cases, actively sought such treatment against black people. Such notions commenced an era of terrorism and lynching of black men. In the 43 years from the end of the Civil War until the attacks in Springfield, instances of labeling black men as some variation of "brute", "menace", "beast", "nigger", "rapist", "fiend", or otherwise "inferior" had been printed in newspapers across the country over 200,000 times, approximately 13 instances per day. In the 12 months before the events began in Springfield, such labeling appeared in newspapers across Illinois over 500 times, more than once per day. The frequency of black men being labeled in such negative terms accentuated the perception among whites of their very presence as a threat, a perception in which blackness, vice, and crime were conflated. In 1907, the year before the attacks in Springfield, this perceived threat was addressed on the floor of the U. S. Senate when Senator Ben Tillman delivered a rousing speech advocating the economic and political protection of white men from black men by nullifying the 14th Amendment, and the social protection of white women from black men by means of lynching:
Мен оларды маймылдар деп атаған емеспін, олар адамдар деп санаймын, бірақ олардың кейбіреулері маймылға соншалықты жақын, ғылымгерлер әлі жоғалған буынды іздеп жатыр. Біз осы сияқты жандарға дауыс берудің зиянын көрдік және бір дауыс дауыс артындағы адамға және сол дауыс менің дауысымды өлтіретін болса ешқандай маңызға ие емес дедік.
I never have called them baboons; I believe they are men, but some of them are so near akin to the monkey that scientists are yet looking for the missing link. We saw the evil of giving the ballot to creatures of this kind, and saying that one vote shall count regardless of the man behind the vote and whether that vote would kill mine
Зорлау үшін линчтеуге қатысты айтсақ, бұл термин қате. Ақ нәсілді еркектер ақ әйелді зорлаған адамды өлтіргенде, сірігілі және қайғылы жүзбен, сірігіге қатысушы ретінде қайғыру сезімі болады. Олар ең үлкен қатеге, барлық қылмыстардың ең қараңғы қылмысына кек тартты және оны құрбанның атынан емес, сонымен қатар осы қылмысты қайталаудың салдары қандай болатыны туралы ескерту ретінде жасады. Олар өздерінің жақындарының қорғалуын ойластырады, Оңтүстіктің ақ әйелдері қоршауда. Кейбір жасырын шайтан мүмкіндікті күтіп, оны тұншықтырып, соққыға жығып, зорлайды, оның денесін қорлайды, оның тазалығын жояды, оның ұяттылығын алып қояды және оның миында қызыл ыстық темірмен өрнектелген естелік қалдырады, ол өмірінің соңына дейін оны түндері және күндері мазалайды.
As far as lynching for rape is concerned, the word is a misnomer. When stern and sad faced white men put to death a creature in human form who has deflowered a white woman, there is the feeling of participating as mourner at a funeral. They have avenged the greatest wrong, the blackest crime in all the category of crimes, and they have done it, not so much as an act of retribution in behalf of the victim as a duty and as a warning as to what any man may expect who shall repeat the offense. They are looking to the protection of their own loved ones the white women of the South are in a state of siege Some lurking demon who has watched for the opportunity seizes her: she is choked or beaten into insensibility and ravished, her body prostituted, her purity destroyed, her chastity taken from her, and a memory branded on her brain as with a red hot iron to haunt her night and day as long as she lives
Осы елдің барлық аймағындағы адамдардың бірігіп, осы ұяттылықты жасаған жануарды іздеп, ашумен қарауы таңқаларлық емес пе? "Жануар" дедім бе? Мырза Президент, бұл қылмыс жануарларға қарапайым қорқыныш тудырады. Дала жануарлары өздерінің аналықтарына күш көрсетпейді. Олар шақыруды күтеді. Адам пішініндегі нәрсе осы қылмысты жасауға рұхсат етілді. Осылайша, адамға ұқсас нәрсе заңға жүгінуі керек пе? Адамдар салқынқанды түрде тұрып, оған әділ сотталуға және әділ сот тәртібімен жазалануға құқық талап етуі керек пе? Менің тарапымнан айтқанда, ол өзін адам және құдай заңдарынан тыс қылды.
Is it any wonder that the whole countryside rises as one man and with set, stern faces seek the brute who has wrought this infamy? 'Brute,' did I say? Why, Mr. President, this crime is a slander on the brutes. No beast of the field forces his female. He waits invitation. It has been left for something in the shape of a man to do this terrible thing. And shall such a creature, because he has the semblance of a man, appeal to the law? Shall men coldbloodedly stand up and demand for him the right to have a fair trial and be punished in the regular course of justice? So far as I am concerned he has put himself outside the pale of the law, human and divine
Менде үш қызы бар, бірақ, құдайға ант етейін, олардың біреуін жолбарыс немесе аю өлтіргенін тауып, оның сүйектерін жинап, оның бойкындығында өлгенін білгенімді қалаймын, егер олар маған зорлаушы қара шайтанның олардың әйелдік құндылықтарынан айырғанын айтса. Жабайы аң тек табиғат инстинктіне бағынады, біз оны іздеп, мүмкіндігінше жылдам өлтіреміз. Одан да жамандық жасаған, өлімнен де қорқынышты қылмыс жасаған адамды қалай жазалаймыз? Оны соттаймыз ба? Ол жалғыз құрбанды сотқа шақырып, оның басынан өткен қорқынышты тәжірибе туралы куәлік беруге мәжбүр етеміз бе, осылайша оны екінші рет айыптауға мәжбүр етеміз бе? Біздің ережеміз әйелді куә, прокурор, судья және қазы ретінде тағайындау. Мен осындай жандарды әлемнен шығарып алуға қанағаттандым. Қайта құру аяқталғаннан кейінгі кезеңде, шамамен 1897–1917 жылдары, линчтеулер...
I have three daughters, but, so help me God, I had rather find either one of them killed by a tiger or a bear and gather up her bones and bury them, conscious that she had died in the purity of her maidenhood, than have her crawl to me and tell me the horrid story that she had been robbed of the jewel of her womanhood by a black fiend. The wild beast would only obey the instinct of nature, and we would hunt him down and kill him just as soon as possible. What shall we do with a man who has outbruted the brute and committed an act which is more cruel than death? Try him? Drag the victim into court, for she alone can furnish legal evidence, and make her testify to the fearful ordeal through which she has passed, undergoing a second crucifixion? Our rule is to make the woman witness, prosecutor, judge, and jury I am satisfied to get out of the world such creatures. In the period after the end of Reconstruction, approximately 1897–1917, lynchings coincided with mass disenfranchisement efforts throughout the country. During this time, wealthy white men sought to keep political power from black people and poor white men sought to keep economic power from black people, while European immigrants sought to obtain political and economic power for themselves.
Қара адамдар арасындағы нәсілдік нәсілшілдік
Мұндай қара нәсілділерге қатысты көзқарастар қара қоғамдағы кейбір адамдарды, әсіресе ақ терілі қара адамдарды, ақ қоғамда қара екендігімен байланысты болған жағдайдан қашуға итермеледі. Көптеген адамдар саналы немесе санасыз түрде ақ үстемдік құрған нәсілдік иерархияны және басқа қара нәсілділерге деген көңілсіздікті қабылдады. Бұл қара нәсілділер тек қара нәсілшілдіктің құрбаны ғана емес, кейбір жағдайларда оның жасаушылары да болды дегенді білдіреді. Мұндай көңілсіздік ұстаған қара нәсілділер ақтармен араласу теңдік талаптарын күшейтуі мүмкін деп ойлады. Сондықтан олар географиялық және әлеуметтік тұрғыдан басқа қара нәсілділерден алшақтады, ақтардың әлеуметтік қабылдауын алуға тырысты, егер қара нәсілділер "құрметті", "әдепті", "жақсы жағдайда" болса, олар наразылық пен нәсілшілдікке аз ұшырайды деп есептеді. Олар басқа қара нәсілділерді "өз орнында" ұстауға көмектескені үшін және ақтарға нәсілшілдік айыптауларын жоюға мүмкіндік беретін "символдық" рөл атқарғаны үшін ақтардан сәл жақсы қарым-қатынас алды. Біз құлдардың құнына қызығушылық танытпасақ та, осы мәселеде бізді қатты қызықтыратын бір нәрсе бар. Біз негрлердің теңдігіне қарсымыз. Бұған жол бермеу үшін біз соңғы адамға дейін құрбандыққа баруға дайынбыз, тіпті әйелдер мен балалар тамақ пен киім үшін азап шеге бастағанда да; олар азап шегіп, өлгенде, оларды төмен расамен теңестіруге көнудің орнына, олармен бірге өлеміз. Өмірдің өзі де осы мақсатқа арналған. Таушы Дэвид У. Сайлер, губернатор Зебулон Вэнске Апалачиядағы кедей ақтар Конфедерация үшін күрескендері туралы хат, 3 қараша 1862 жыл.
Such views of black people led some within the black community – particularly light skinned black people – to try to escape the associations of being black in white society. Many consciously or unconsciously accepted a white dominated racial hierarchy and a bias against other black people. This meant that black people were not only victims of anti black racism, but in some instances, also perpetrators of it. Black people who held such bias maintained that assimilating with whites could bolster their appeals for equal treatment. Therefore, they geographically and socially removed themselves from other black people, trying to gain the social acceptance of whites, supposing that if black people were "more respectable,", "well behaved", "more well to do", and so on, they would incur less resentment and racism. They received marginally better treatment from whites in exchange for helping to keep other black people "in their place", and also for being "tokens" whose limited presence allowed whites to mute accusations of racism thrown against them. We have but little interest in the value of slaves, but there is one matter in this connection about which we feel a deep interest. We are opposed to Negro equality. To prevent this we are willing to spare the last man, down to the point where women and children begin to suffer for food and clothing; when these begin to suffer and die, rather than see them equalized with an inferior race we will die with them. Everything, even life itself, stands pledged to the cause |Mountaineer David W. Siler, letter to Governor Zebulon Vance about poor whites in Appalachia fighting for the Confederacy, November 3, 1862
Спрингфилдтегі "қатер"
1908 жылы Спрингфилд қаласында сайлау өтті. Қала 20 жыл бойы кең таралған саяси жемқорлыққа тап болды, содан кейін Индиана штатының "Бес блоктық" дауыс беру жүйесі енгізілді, бұл жергілікті істерге қысым көрсетуге мүмкіндік берді. Қара нәсілділер жасаған кез келген құқық бұзушылық қара нәсілділердің жемқорлығының, қара нәсілділердің салон-дәмханаларының, қара нәсілділердің сайлау құқығының және қара нәсілділердің әлеуметтік өрлеуінің "кінәсі" деп есептелді. Демографиялық өзгерістерге наразылық ретінде көптеген тыйым салушылар ұлтшылдыққа бет бұрды, бұл иммигранттарға деген ашу-ызаны күшейтті, олар көбінесе ішімдікке қатысты мәдени айырмашылықтарға байланысты тыйым салуға қарсы болды. 1907 жылы Иллинойс штатының Бас Ассамблеясы тыйым салу мәселесі бойынша қызу пікірталас өткізгеннен кейін, "жергілікті таңдау" заңын қабылдады, ол жергілікті тұрғындарға өздерінің қалалары "сулы" (жеке округтер мен қалашықтар шегінде алкогольдік сусындар сатуға рұқсат беру) немесе "құрғақ" болатынына шешім қабылдауға мүмкіндік берді. 1908 жылдың сәуір айында Сангамон округінің дауыс беруінен кейін, округтің 27 қалашығының тек екеуі ғана "сулы" болуды таңдады – төрт салонға ие болған Жаңа Берлин және Спрингфилдті қамтитын және округтің 250-ге жуық салонның 80 пайызынан астамын құрайтын Капитал қалашығы. Бірақ бір жылдан кейін, Декатур қаласы "құрғақ" болғаннан кейін, онда мас күйінде ұсталғандардың саны 80 пайызға азайды, ал мас болғандықтан ұсталған әрбір адам ішімдігін Спрингфилдтен алған. Әлеуметтік жағынан, жұмыссыз ақ ерлер жұмыс істейтін немесе мүліктің иесі болған және жақсы өмір сүрген қара ерлерге наразылық білдірді. "Мас күйде ұсталғандар" 4 шілде күні айтарлықтай жоғары болды, бұл кейінірек болған шабуылдарға ықпал етті. Мысалы, 1907 жылы Декатур қаласында 4 шілдеде мас күйде 200-ден астам адам ұсталды. Мереке күні көптеген мәселелер тудырды, сондықтан Чикаго қаласының "Интер Оушен" газеті "4 шілде мерекесінде зардап шеккендердің, ұсталғандардың және өрттердің жылдық тізімін" жариялады. 1907 жылы тізімде 70-тен астам жарақат алған және 20-ға жуық ұсталған адамдар тіркелді.
1908 was an election year in Springfield. The city had been plagued with rampant political corruption, for 20 years, when Indiana's "Blocks of Five" voting system was introduced to the community, enabling a vice ring to dominate local affairs. Any offense, committed by black people, was deemed "the fault" of black corruption, black saloons, black suffrage, and black upward mobility. In a backlash to the changing demographics, many prohibitionists embraced nativism, fostering further resentment toward immigrants who, typically due to cultural differences about drinking, were against prohibition. After a highly contentious debate on prohibition, in 1907, the Illinois General Assembly approved the "local option" law, which allowed local residents to decide whether their towns would be "wet" (allowing liquor sales within the boundaries of individual counties and townships), or to otherwise be "dry." In April 1908, after a Sangamon County vote, only two of the county's 27 townships opted to be "wet" – New Berlin, which was the home of four saloons, and Capital Township, which included Springfield and accounted for over 80 percent of the county's nearly 250 saloons. However, one year later, after Decatur had become "dry," it had 80 percent fewer drinking arrests, and every man who had been arrested for drunkenness had obtained his liquor in Springfield. Socially, unemployed white men felt aggrieved against black men who either had jobs or owned property and, otherwise, lived well. "Drunkenness" arrests were particularly high on the Fourth of July, a fact that would later play into the ensuing attacks. For example, in 1907, in Decatur, there were over 200 arrests for drunkenness on Fourth of July. The holiday resulted in so many issues that The Inter Ocean newspaper, of Chicago, published an "Annual List of Injured, Arrest and Fires Resulting From Celebration of Fourth of July." In 1907, there were over 70 recorded injuries and nearly 20 arrests on the list.
Дін қызметкері Баллардты өлтіру
1908 жылғы 5 шілдеде, сенбі күні, шамамен сағат 12:45-те, салондар түнде жабылып болғаннан кейін, 45 жастағы ақ терілі шахтадағы көтеруші инженер, Клери "Пози" Баллардтың 1135 Солтүстік Тоғызыншы көшедегі үйіне біреу күшпен кірген деген күдік туды. Ол Чикаго, Пеория және Сент-Луис теміржолында 16 жыл жұмыс істеген, соңғы екі жылды Джонс және Аллен кенішінде өткізген, және кеншілер арасында жақсы қадірленген.
On Saturday, July 5, 1908, at approximately 12:45 a. m., shortly after the saloons closed for the night, an intruder allegedly entered the home of a 45 year old white hoisting engineer at a mine, Clergy "Posey" Ballard, located at 1135 North Ninth Street. He had worked on the Chicago, Peoria and St. Louis railroad for 16 years, has been employed at the Jones & Allen mine for the last two years, and was well liked among the mining community.
"Бадландтар"
Бадлендс Спрингфилдтің ең кедей ауданы болды. Бұл төрт блоктан тұратын, Левиден басталып, оңтүстікте Шығыс Джефферсонмен, солтүстікте Шығыс Рейнольдспен, ал шығысында Тоғызыншы көшеден Спрингфилд қала шекарасына дейін созылған аймақ еді. Аймақтың көптеген тұрғындары кедей болғанымен, онда бірнеше жоғары орта тапқа жататын қара нәсілді адамдар да тұрды. Олар қара нәсілді екі ер адам мен бір әйелдің паналаған алғашқы үйіне бет алғанда, бір полицей қызметкері наразылық толқынынан өтіп, үйдің алдына шықты. Ол айқайлады:
The Badlands was the poorest neighborhood in Springfield. It was a four square block area that extended from The Levee, and was bound by East Jefferson on the south, East Reynolds on the north, and from Ninth Street east to Springfield city limits. While most of the area's inhabitants were poor, several upper middle class black people also resided there. As they made their way to the first black home, where two black men and a woman sought refuge, a police officer made his way through the mob and stood in front of the home. He proclaimed:
"Маған осы қаралардың бәрін беріңіздер, сонда сіздер бүкіл үй қатарын өрте аласыз." Мұндай іс-әрекеттер және оларды қорғау үшін күш қолданбау, көптеген қара нәсілділердің милицияға деген сенімсіздігіне себеп болды.
blockquote|Give me these niggers, and you can burn down the entire row of houses. Such acts, and the lack of a use of force to help protect them, made many black people distrustful of the militia.