Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фиах мак Аодха О́ Броин (ағылшынша - Feagh немесе Fiach MacHugh O'Byrne) (1534 – 8 мамыр 1597) – Ирландия кландарына қарсы Елизавета заманындағы соғыстар кезінде Клан Уи Бхроин (Клан О'Бирн) басшысы және Ренелаг лорды болған.
Fiach mac Aodha Ó Broin (anglicised as Feagh or Fiach MacHugh O'Byrne) (1534 – 8 May 1597) was Chief of the Name of Clann Uí Bhroin (Clan O'Byrne) and Lord of Ranelagh during the Elizabethan wars against the Irish clans.
Өмірбаян
Англия королевасы Елизавета I билік құрған кезде О'Бирндер Дублиннің оңтүстігіндегі Уиклоу тауларында аумақты бақылап, шамамен бірнеше шақырым жерді қамтыды. Ranelagh O'Byrnes-тің бекінісі оңтүстікке қарай, Гленмалурдағы Баллинакорда орналасқан, онда олар көпір және Друмкиттегі (қазір Ballinacor үйі ішінде) қамалмен бірге фортты ұстады. Аумаққа Шилелахтың емен орманы және Уэксфорд округінің бір бөлігі кірді. Кланның Килтимон, Даунс, Клонроу және Ньюрат тармақтары, әдетте, тәжге адал болды, себебі олар ағылшын заңы бойынша тұңғыш балаға мүлік құқығы және "тапсыру және қайта беру" жүйесі арқылы пайда көрді. Ренела О'Бирндер мойынсұнбады және жүзден астам тәжірибелі қылышбазды дайындауға қабілетті деп есептелді, бұл Тюдор билігіне үнемі қауіп төндірді. Олар төмендіктерге жасаған шабуылдары арқылы Лейнстердегі Батлер (Ормонд) және Фицджеральд (Килдар) әулеттері арасындағы күш тепе-теңдігіне әсер етті. О'Бирн аймағы номиналды түрде шерифтің билігінде болды, бірақ 1562 жылы шекара аймағында тәртіп орнату міндеті ағылшын капитанына жүктелді. Жергілікті адалдықтар тым әртүрлі болды және аумақты бақылау өте қиын болғандықтан, тәж үкіметі аз нәтижеге қол жеткізді. Королеваның билігінің қалған бөлігінде (1603 жылға дейін) О'Бирндер ресми кешірім алуда өте шебер болды.
During the reign of Queen Elizabeth I of England, the O'Byrnes controlled territory in the Wicklow mountains south of Dublin, covering about The fastness of the Ranelagh O'Byrnes lay toward the south, at Ballinacor in Glenmalure, where they maintained a fort near to a ford with a bridge and a castle at Drumkitt (now encompassed within Ballinacor House). The territory included the oak wood of Shillelagh and part of County Wexford. The Kiltimon, Downs, Cloneroe and Newrath branches of the clan were generally loyal to the Crown, having benefited under English law by primogeniture and the system of 'surrender and regrant'. The Ranelagh O'Byrnes were unsubmissive and were reckoned capable of fielding one hundred expert swordsmen, posing a constant threat to Tudor authority within the Pale through raids on the lowlands, which weighed in the balance of power between the Butler (Ormond) and Fitzgerald (Kildare) dynasties in Leinster. The O'Byrne territory had been under the nominal authority of a sheriff, but in 1562 the task of bringing order to the border area was given to an English captain. So varied were the local allegiances, and so difficult did the territory prove to police, that little was achieved by the crown government and during the rest of the queen's reign (to 1603) the O'Byrnes proved adept at securing official pardons.
Ерте мансап
1569 жылы Фиахтың әкесі Хью бастаған Ренела О’Бирндер Десмонд көтерілісі кезінде көтерілісшілерге көмек көрсеткен. Фиах (ирланд тілінде – қарға) тұтқынға алынған Эдмунд Батлер Дублин қамалының қабырғасынан арқанмен түсу кезінде құлап қалғанда қашуына көмектесті. Содан кейін ол тапқыр және шебер екенін көрсетті, ал соңында Ирландиядағы Тюдор билігін күйрету ниетін білдірді. 1572 жылы Фиахқа Уэксфорд графтығының сенашалы сэр Николас Уайттың күйеу баласы, Мулкранандық Роберт Браунды өлтіруге қатысқандығы тағылды. Уиклоудегі патша әскерінің командирі Брей қаласының жанындағы Ньюкаслдан жазалау экспедициясын бастады, таулықтардың бірін тұтқындап, өміріне қауіп келтіре отырып, патша әскерін О’Бирн иеліктерінің ортасына жетеледі, онда он алты ауыл өрттелді және жүздеген адам қаза болды. Фиах екі әпкесі мен екі асырап алған бауырынан айырылды. Ол 400 адаммен Вексфордтағы ауылдарға шабуыл жасап, сенашалының әскерінен жасырынып, Гленмалурға қайта оралды. Бірақ тамыз айында ол түпкілікті қылмыскерді ұстау құқығын кешірім мен 20 марка айыппұлға алмастырды. Сэр Генри Сидни үкіметі кезінде О’Бирн өзінің қайын інісі Рори Оги О’Морға, Лейкстің иелігіне талапкерге, 1577 жылы көтеріліс ұйымдастыруына көмектесті. Сэр Джон Харрингтонпен болған қанағатсыз шайқаста О’Мордың үйінің көптеген мүшелері қаза тапты, бірақ О’Бирннің әпкесі патша әскерімен аман қалды. О’Мор қайтыс болғаннан кейін О’Бирн көтерілісшінің ұлын Баллинакорға, сол кезде әскери академияға айналған жерге оқуға қабылдады. О’Бирн Десмондтың 15-ші графы Джеральд Фицджеральдпен хат алмасып жүрді және Кильдердің 11-ші графы Джеральд Фицджеральдпен де байланысын үзбеді, оған Кильдер үкіметтік тергеуде болғанда маңызды куәні асып, үлкен қызмет көрсетті. О’Бирндер мал ұрлауларын жалғастырды, дейін Фиах 1579 жылдың басында Дублиндегі Крайст-Черч соборында бағыныштылық серт беріп, тәждің билігін мойындады. Осы шабуылдар мен кешірімдер біршама уақытқа созылды.
In 1569 the Ranelagh O'Byrnes, under the leadership of Fiach's father, Hugh, had given help to the rebels during the Desmond Rebellions. Fiach (in Irish, the raven) assisted the escape of the imprisoned Edmund Butler, when the latter fell from a rope while climbing from the battlements of Dublin Castle. Thereafter he proved wily and skilful, and ultimately betrayed an ambition to undermine Tudor authority in Ireland. In 1572, Fiach was charged with complicity in the murder of Robert Browne of Mulcranan, son in law of the seneschal of County Wexford, Sir Nicholas White. The crown commander in Wicklow led a punitive expedition from Newcastle near Bray, seizing a mountain man and forcing him at the peril of his life to lead the crown troops into the heart of O'Byrne territory, where sixteen villages were burned and hundreds slaughtered. Fiach escaped with the loss of two sisters and two foster brothers. In retaliation he led 400 men in raids on villages in Wexford, managing to retire to Glenmalure after evading the seneschal's forces. But in August he surrendered custody of the original murderer in return for a pardon and a fine of 20 marks. Under the government of Sir Henry Sidney, O'Byrne gave support to his own brother in law, Rory Oge O'More, the pretender to the lordship of Leix, who broke out in rebellion in 1577. In a bloody fight with Sir John Harrington, many of O'More's household were killed, although O'Byrne's sister was spared by the crown forces. After O'More's death, O'Byrne took in the rebel's son for training at Ballinacor, which by that time had become a martial academy. O'Byrne was in correspondence with Gerald FitzGerald, 15th Earl of Desmond and never lost touch with Gerald FitzGerald, 11th Earl of Kildare, for whom he did a great favour by hanging an important witness when Kildare was under government investigation. The O'Byrnes continued with their cattle raids, until Fiach made his submission in early 1579 at Christ Church Cathedral, Dublin, where he gave pledges of allegiance and acknowledged the authority of the crown government. This sequence of raids and pardons continued for some time.
Десмонд көтерілісі
1579 жылы О'Бирндер әулетін басқаруды әкесінен кейін қабылдаған Фиах, отбасылары арасында бұрынғы антагонизмге қарамастан, Джеймс Юстас, Балтинглас виконтымен бірікті. 1580 жылдың жазында Дезмонд графы Мунстерден Квинс округіне қашып өтті (О'Морлардың көмегімен), ол Уиклоу шекарасына жақын О'Бирндерге қосылды. Тамыз айында Фиах Каванаг руымен бірігіп, Идронеде (Карлоу графтығы) корольдік күштерге шабуыл жасады: ирландтар аумақ арқылы жол ашып, елорданы өртеп, ағылшын Кару отбасының үстемдігіне мойын бұйырған Каванагтарды жазалап өлтірді. Сол айдың өзінде, 1580 жылы, Ирландияның жаңа Лорд-депутаты Артур Грей, 14-ші Барон Грей де Уилтон, 6000 жаңадан жұмысқа алынған әскермен келді. Ол елде испандықтардың көтерілісшілерді қолдауы мүмкін деген қаупінен үлкен алаңдаушылықты байқады: бүкіл елдегі корольдік командирлер сақтанды, ал Грей барлық бағытта қоршауға алынды. Дублиннің төңірегінде, қаладан жиырма бес шақырым қашықтықтағы шабуылдардың бастау көзін жою қажеттігі анық болды. Мунстер провинциясына шабуыл күтілуде, ал Грей оңтүстікке қарай жорық жасамас бұрын О'Бирндермен айналысуға мәжбүр болды, олардың артынан шабуылдауына жол бермеу үшін. Бұл науқан Гленмалур шайқасына әкелді.
In 1579, after succeeding his father in the leadership of the O'Byrnes, Fiach joined with James Eustace, Viscount Baltinglass – despite a history of mutual enmity between their families – during the Second Desmond Rebellion. In the summer of 1580, the Earl of Desmond fled Munster into Queens County (aided by the O'Mores), where he joined the O'Byrnes near the Wicklow border. In August Fiach joined with the Kavanagh clan to ambush crown forces in Idrone (County Carlow): the Irish fought their way through the territory and, after burning the manor house, executed those Kavanaghs who had succumbed to the rule of the English Carew family. In the same month in 1580 a new Lord Deputy of Ireland, Arthur Grey, 14th Baron Grey de Wilton, arrived with 6,000 newly recruited troops. He found the country in a nervous state, owing to the threat of Spanish intervention in favour of the rebels: Crown commanders throughout the country were on guard, and Grey was beset at every point of the compass. It was clear that cutting off the source of so many raids against the underbelly of Dublin, within twenty five miles of the city, was necessary. An offensive into the province of Munster was expected, and before he might engage on that campaign Grey had to deal with the O'Byrnes to prevent them attacking him in the rear as he marched south. The campaign resulted in the Battle of Glenmalure.
Гленмалр шайқасы
1580 жылы Грей әскерін батысқа қарай Пэйл аймағы арқылы жетектеп, науқанды кейінге шегергені туралы кеңес берген бірнеше тәжірибелі әскерлерді елемеді. Ол Глен-оф-Имаалдан Гленмалурға кіріп, О’Бирннің бекінісіне шабуыл жасауды жоспарлады; қарсыластар бекінісінен шығып келеді деп күтілді, сосын ағылшын атты әскері оларды қашқанда қуып жетеді. О’Бирн Балтингласпен Лиффи өзенінің аңғарында қалды, бірақ патша әскері жақындағанда Гленмалурға шегінді. Грей бағытын өзгертіп, бірнеше шақырым оңтүстікке сапар шекті, онда оған Килдар қосылды, сосын шығысқа қарай айналып, тауларға қиын жолмен көтерілді. Басты офицерлері арасында туған даудан кейін, Грей әскерінің жартысын құрайтын, патшалық киімдерін киген және туларын көтеріп алып жүрген отрядты жіберді. Лугнакиллья тауының басындағы күзетшілер дабыл қағып, Грей әскеріне барабан соғып төмен түсуге бұйрық берді. О’Бирн әскерін тік жарлы жерлерге жасырды, ал қызыл және көк түсті киімдері мен ақ шалбары бар ағылшын әскері бірден өзен арнасымен сырғанап түсіп жатқандарын сезді. Олар өзенге кірген жерден шамамен бір шақырым тереңдікте, атыстан қырылып қалды. Ирландиялықтар күтпеді: екі тараптан да оқтар атылды, сосын ирландиялық жаяу әскері қолма-қол шайқас үшін төмен түсті. Грейдің әскері жүздеген адамды жоғалтып, жеңіліске ұшырады, көптеген құнды жабдықтарды тастап кетті. Грей атты әскерін қуғыншыларды тоқтатуға және көтерілісшілерді өзенге кері қайтаруға жіберді, бірақ тіпті Дублинге қайтқанда да жазалау амалдары тоқтамады. Осы алаңдатарлық жеңіліске қарамастан, Грей О’Бирнді ұстап тұру үшін сол жерге гарнизон орналастыруға мүмкіндік алды; бірақ шабуылдар тіпті Дублиннің шеткі аудандарына дейін жалғасты. О’Бирн келесі науқанда шынымен де зардап шекті және гарнизонды ығыстыра алмады, бірақ король Мюнстердеғы Смервикке жасалған Папалық әскерлерге қарсы жасалған қырғыннан кейін де қарсы тұрды. Келесі көктемде Грей Уиклоу арқылы өтіп бара жатқанда, О’Бирн күштерін төбелерде көрсетті және артта қалған азық-түлік вагондарын тоқтату үшін шабуыл жасады. Ол ұсынылған шарттарға Дезмондқа кешірім беруді және дін бостандығына кепілдік беруді қосуын талап етті. Бірақ аймақ патша әскерлерімен толғандықтан, ол бастапқы шарттарды қабылдауға мәжбүр болды және үкіметке кепілдер тапсырылғаннан кейін, ол кешірім алды.
In 1580, Grey led his army westward through the Pale, ignoring certain veterans who implored him to delay the campaign. He planned to enter Glenmalure from the neighbouring Glen of Imaal and attack O'Byrne's stronghold; the enemy was expected to be flushed from its fastness, whereupon the English cavalry would ride them down in their flight. O'Byrne had remained in the Liffey valley with Baltinglas, but at the approach of the crown army he withdrew into Glenmalure. Grey altered his course and travelled several miles south, where he was joined by Kildare, before heading east in a loop and making an arduous ascent into the mountains. After a row amongst his chief officers, Grey sent an expedition of half his force in royal livery with their colours aloft. The rebel lookout on the peak of Lugnaquilla sounded the alarm, and Grey ordered his men to descend into the glen with a drum roll. O'Byrne had concealed his men in the craggy terrain, and the English troops, conspicuous in their red and blue coats and white hose, instantly found themselves sliding along a river course. Decimated by sniping gunfire, they hit bottom fully a mile in depth from the point where the glen was entered. The Irish did not wait: shots were fired from both sides, and the kern descended to engage in hand to hand combat. Grey's troops were routed with the loss of hundreds, and much valuable equipment had to be discarded. Grey spurred his cavalry on to check the pursuit and force the rebels back into the glen, but even on the retreat to Dublin the punishment was withering. Despite this disturbing setback, Grey was in a position to post a garrison in the locality, in the hope that this would contain O'Byrne; but the raids kept coming, even into the suburbs of Dublin. In the campaign that ensued, O'Byrne did suffer losses and failed to dislodge the garrison, but he held out, even after the crown had asserted its command in Munster with the massacre at Smerwick of the Papal invasion force. In the following spring, when Grey passed through Wicklow, O'Byrne showed his forces on the hills and sent sorties to cut off the straggling plate wagons. He insisted that the terms offered to him include a pardon for Desmond and a guarantee of freedom of conscience. But the glens now became so frequented with crown troops that he was forced to accept the original terms and, once hostages had been given to the government, he received his pardon.
Тыныштық кезеңдері
Кейінгі жылдары О'Бирн мойынсұнғыш болып қалды және 1583 жылы Десмонд графының қайтысынан кейін, өзінің аумағына бұрынғы жауы Николас Уайтты қабылдады, тіпті сол жерге жоғары дәрежелі патшалық судья алғаш рет келген кезде. Ол өзінің ағасы мен ұлдарын жаңа губернатор, сэр Джон Перротқа кепіл ретінде берді, ал Перрот О'Бирн жіберген сыбызғышыны мал ұрлығына себеп болғандықтан дарға асты. Кейбір кепілдер қашып кетті, бірақ О'Бирн көп ұзамай ағылшын киімінде Перроттың алдына келіп, қосымша кепілдерді ұсынды. 1587 жылдың наурыз айында ағылшын капитаны сэр Томас Лидің ирланд әйелі күйеуінің О'Бирнді тұтқындауды жоспарлап отырғанын айтты, содан кейін Ли одан ажырасуға шешім қабылдады. 1589 жылы жиырма екі О'Бирн кепілі қашып кетті – олардың ішінде Фиахтың екі ұлы және оның жекжаттысы болды, он біреуі қайта ұсталды. О'Бирннің мойынсұнушылығы күмәнді болып қалды және ол көп ұзамай Арклоу қамалын жеке өш алу үшін шабуылдады.
For some years after, O'Byrne remained docile and, following the death of the Earl of Desmond in 1583, had even received into his territory his old foe, Nicholas White, upon the first visit to that place by a senior crown judge. He gave his uncle and sons as hostages to the new governor, Sir John Perrot, who hanged a piper sent in by O'Byrne after a cattle raid which had been carried out to the piper's tune. Some of the hostages escaped, but O'Byrne soon appeared before Perrot in English dress and supplied more hostages. In March 1587 the Irish wife of the English captain, Sir Thomas Lee, let it be known that her husband was plotting to capture O'Byrne, and Lee decided to separate from her. In 1589 twenty two O'Byrne hostages escaped custody – including two of Fiach's sons and his brother in law – eleven were recaptured. O'Byrne's docility remained in doubt, and he was soon found attacking Arklow Castle in revenge for a private wrong.
Мысық пен мысық
1592 жылы О'Бирн Дублин қамалынан тағы бір қашуға қатысты. Хью Ро О'Доннелл өткен жылы қамалдан қашып, қашып бара жатқанда сатқындалған еді. Оның екінші әрекеті сәтті аяқталды, және ол суық тигенімен, О'Доннелл Гленмалурға жеткізілді, онда О'Бирн оны Ольстер провинциясына қайтарды. Қашу кезінде қайтыс болған түрмедес серігі Арт О'Ниллдің (Шейн О'Ниллдің ұлы) қабірі, Гренабегтен оңтүстік-батысқа қарай, Гленмалурға қарай Оукуд елді мекенінде орналасқан. О'Бирн қайтадан үнсіз қалды, бірақ Ли 1594-96 жылдары ол тәжге опасыздық жасады деп талап етті, және оған қарсы жаңа жобаны лорд-депутаты сэр Уильям Расселл бастады. 1594 жылғы Рождество тойынан кейін Расселл О'Бирнді Баллинакордан үш күндік шабуылмен қуды да, оның үйін гарнизонмен қамтыды. Баллинакордың қабырғаларына жақындағанда, әскерлер қақпаға жеткенге дейін барабан қатемен соғылды, бұл О'Бирнді ескертіп, қақпаны қорғауға мүмкіндік берді, ал ішіндегілер қауіпсіз жерге қашты. Бұл үкіметтің Уиклоу жоталарын бағындыруға қаншалықты жақын келгенін көрсетті, және О'Бирнді ұстағанға 150 фунт стерлинг (немесе оның басына 100 фунт стерлинг) сыйақы белгіленді. О'Бирн мен оның екінші әйелі Роза О'Тул опасыз деп жарияланды. Бірнеше күннен кейін Дублин маңындағы Крамлин ауданын оның күйеу баласы Уолтер Риг өртеп жіберді, және шабуылдың алауы Дублиннің орталығынан көрінді, содан кейін Расселл қала қақпаларын ашуға бұйрық берді, атты әскерді қуып жеңіске жеткізбеді. Жауап ретінде Баллинакорда 100 О'Бирн жұмысшысымен бекініс салынды, және кланның жеріне қысым артты. Уолтер Риг Фицджеральд тұтқындалып, тірідей ілініп, 24 сағат бойы тікене іліп, содан кейін тікенеге шаншылып өлтірілді. Расселл Шилелахта көктемгі лагерь құрып, аң аулап, балық аулап, бүлікшілердің басын алды, бірақ О'Бирн көзге көрінбеді және ол Тирон графы Хью О'Ниллмен байланыс жасады. О'Бирндер Атиге шабуыл жасады, бірақ Фиак бұл шабуылды айыптады. Осы шамада оның әйелі Роза О'Тул тұтқындалды, және Дублин қазылар алқасы оны опасыздыққа кінәлі деп тапқаннан кейін, өртеуге үкім шығарды; оның өмірі сақталды, өйткені ол Фиакқа оның ұлы Турлоу оған опасыздық жасап жатыр деген ақпаратты жеткізуге көндірілді. О'Бирн Турлоуды тапсырды, ол өлім жазасына кесілді.
In 1592 O'Byrne involved himself in another escape from Dublin Castle. Hugh Roe O'Donnell had escaped the castle in the previous year, only to be betrayed while on the run. His second attempt was a success, and although he suffered frostbite O'Donnell was guided to Glenmalure, whence O'Byrne despatched him home to the province of Ulster. The grave of Art O'Neill (son of Shane O'Neill), a fellow prisoner who died during the escape, lies southwest of Granabeg towards Glenmalure, in the townland of Oakwood. O'Byrne fell quiet again, but Lee insisted throughout the period 1594–96 that he was a traitor to the crown, and a new initiative against him was directed by the lord deputy, Sir William Russell. After the Christmas festivities of 1594, Russell drove O'Byrne from Ballinacor in a three day offensive and garrisoned his house. On their approach to the ramparts of Ballinacor a drum had been accidentally sounded before the troops could reach the gate, which put O'Byrne on his guard, and the gate was defended while those inside fled to safety. It was a mark of how close the government was coming in its efforts to tame the Wicklow highlands, and a reward of £150 was posted for O'Byrne's capture (or £100 for his head). O'Byrne and his second wife, Rose O'Toole, were proclaimed traitors. Days later the Dublin suburb of Crumlin was burned by his son in law, Walter Reagh, and the flames of the raid were seen in the centre of Dublin, whereupon Russell ordered the city gates opened as he sent cavalry in pursuit, but to no avail. In response, a fort was built at Ballinacor with 100 O'Byrne labourers, and the pressure on the clan territory was increased. Walter Reagh Fitzgerald was captured and hanged alive in chains for 24 hours before being impaled on a spike. Russell set up spring camp at Shillelagh, hunting and fishing and receiving the heads of rebels, but O'Byrne was elusive and he intrigued with Hugh O'Neill, Earl of Tyrone. The O'Byrnes executed an attack at Athy, but Fiach denounced the raid. At about this time his wife, Rose O'Toole, was captured and, upon her conviction for treason by a Dublin jury, sentenced to death by burning; her life was spared, only because she had been convinced to convey information to Fiach that his son Turlough was betraying him. O'Byrne delivered over Turlough, who was executed.
Ольстер одағы
Расселлмен келіссөздер жүргізу барысында, Тоғыз жылдық соғыстағы тыныс кезінде Хью О’Нилл О’Бирнге қатысты талаптарды қосты, ал өзінің позициясын Blackwater бекінісін басып алу арқылы нығайтты, бұл Лорд-депутаттың Уиклоудағы жорығына жауап ретінде жасалған еді. О’Бирн 1596 жылдың жазында өзі мен отбасы үшін кешірім сұрады, бірақ ең тәуелсіз ұлдарынан басқа. Ол Дублиндегі кеңес алдында тізе бүгіп, мейірімділік тіледі және патшайымның өтініші қабылданды. Дегенмен, ол О’Ниллмен одақтасып, көтерілісшілердің Лайнстердегі базасы ретінде әрекет етіп, Пэйл шекарасында күшін сақтап тұрды. О’Бирн Баллинакор бекінісін қайта басып алды, ал Уиклоудағы үкіметтік күштерге жасалған шабуылдар қайта басталды. Ол сондай-ақ О’Морс, Каванаг, О’Коннор және О’Тулздермен одақтасты, ал Расселл О’Ниллге қарағанда оның қабілеті жоғары деп есептеді. Алайда, О’Бирн тайпасының қалған бөлігі қауіпті деп есептелмеді, себебі тайпа бөлінген еді, кейбіреулері Фиахты іздеуге қатысып, Ратдаунда жаңа бекініс салынды. Қыс бойы Расселл тауларды аралап, мал мен бас кесілгендерді алып келді. 1596 жылдың 24 қыркүйегінде ол Баллинакор фордындағы көпірден қарсылыққа ұшырап өтті және атты әскерімен тауларда қалды. Осы уақытта капитан Ли Гленмалурдың батыс жағындағы (яғни, Гриненнен солтүстікке қарай 2 шақырымдағы Маннинг батпағында) Фананеринге күш жіберді, ол қалаға оралғанға дейін оны өртеді. О’Нилл О’Бирнге жасалған шабуылдарға наразылық білдірді, ал Ли эпизодтық шайқастарға қатысты. Үкімет О’Нилл шабуылдарды аударуға тырысып жатыр деп санады, сондықтан Расселл 1597 жылдың наурыз айында таулар арқылы Фананеринге, содан кейін Баллинакорға және аңғарға қарай соңғы шабуыл жасады. Ол жерде ол тамақтанып, 1580 жылы Грейдің жорығы кезінде Кэрулардың бірі өлтірілген жерде бір офицерге рыцарьдық атақ берді. Расселл кері қайтты, бірақ екі айдан кейін О’Бирн тайпасының солтүстік тармағынан алынған ақпарат бойынша қайта оралды. Ол Лондонға қайтарылып алуға тиіс еді, және О’Бирннің өзін жеңу үкіметінің басты мақсаты болып қалып қойған сияқты. 1597 жылдың 8 мамырында Лорд-депутат тағы да Фананеринге келді, үш бағыттан қалаға әскерлер жиналды. О’Бирн бірнеше қылышкерлермен бірге болды, олар алғашқы шабуылда қаза тапты және жаяу қашып кетті. Ол шаршап, үңгірде паналауға мәжбүр болды, онда капитан Томас Ли оны қуып жете алды. Оны Лидің сарбаздары өлімге жіберді, ал оның басын оның өзінің қылышымен кесіп, Расселлге Дублинге қайтып келгенге дейін көрсетті. Бұл губернатордың Ирландиядағы соңғы жеңісі болды. Кейінірек Ли О’Бирннің ұлы Фелиммен Ратмайнда кездесіп, оның өлімі оның қалауынша болмағанына ант берді.
In his negotiations with Russell, during a truce in the Nine Years War, Hugh O'Neill included terms for the treatment of O'Byrne, and reinforced his point with the capture of the Blackwater fort, which was said to have been in response to the lord deputy's campaign in Wicklow. O'Byrne sought pardon for himself and his family – excluding his most wayward sons – in the summer of 1596, by which time he was old and sick. He presented himself on his knees to the council sitting at Dublin to seek mercy and was granted his pardon upon petition to the queen. Even so, he was in alliance with O'Neill, acting as a Leinster base for rebel influence and maintaining a force on the borders of the Pale. The fort at Ballinacor was retaken by O'Byrne, and the attacks on government forces in Wicklow began again. He had also allied with the O'Mores, Kavanaghs, O'Connors and O'Tooles, and was thought by Russell to be of far greater ability than O'Neill. However, the rest of the O'Byrnes were not considered a threat, indeed the clan were divided, with some engaging in the hunting down of Fiach, and a new fort was built at Rathdown. During the winter, Russell scoured the mountains, taking in cattle and heads. He crossed the bridge at Ballinacor ford against resistance on 24 September 1596 and stayed on the mountain with his cavalry. Meanwhile, Captain Lee was sent with a force to Fananerin, on the west side of Glenmalure (i. e. in Manning's bog 1 mile (2 km) north of Greenane north of the river), where he burned the town before returning to camp. O'Neill complained of the attacks on O'Byrne, and Lee was left to engage in sporadic fighting. The government believed that O'Neill was attempting to divert the attacks, and so Russell made the final push in March 1597, when he marched over the mountains to Fananerin and on to Ballinacor and into the glen. There he made a show of dining, and knighted an officer in the place where one of the Carews had been slain during Grey's campaign in 1580. Russell withdrew, only to return two months later on the information of the northern branch of the O'Byrne clan. He was due for recall to London, and it seems that the defeat of O'Byrne himself had become the ultimate aim of his government. Again the Lord Deputy came to Fananerin (Sunday, 8 May 1597), with troops converging on the town from three directions. O'Byrne was in the company of a few swordsmen, who were killed at the first incursion, and fled on foot. He was compelled by exhaustion to seek refuge in a cave, where Captain Thomas Lee caught up with him. He was executed by Lee's soldiers, and his own sword was used to cut off his head, which was presented to Russell before his return to Dublin the next day. It was the governor's final success in Ireland. Lee later met with O'Byrne's son, Phelim, at Rathmines, and swore the killing had not been of his choice.
Жоғалған бас
О'Бирннің денесі кесілді және айлар бойы оның басы мен бөліктері Дублин қамалының көпірі үстіндегі қабырғаға шаншылып қойылды. Бірнеше айдан кейін тұздалған басы лондондық кеңес хатшысына ағылшын саяхатшысы әкелді, ол О'Бирнге тиіс күміс сыйлықтың Ирландияда-ақ төленгенін біліп, көңілі қалып қойды. "Осындай арсыз Робин Гудтың басы Англияға әкелінді" деп патшайым ашуланды. Оны жерлеуге дайындаған, бірақ бір-екі күннен кейін Лондонның сыртындағы Энфилд Чейсте, ағашқа ілінген күйі табылған.
O'Byrne's corpse was butchered and for months the head and quarters hung on pike staffs on the wall over Dublin Castle's drawbridge. Several months later the pickled head was presented to the council secretary in London by an English adventurer, who was disappointed to find that the head silver due on O'Byrne had already been paid in Ireland. The queen was angered that, "the head of such a base Robin Hood was brought solemnly into England". The offending item was prepared for burial, but was found a day or two later in Enfield Chase, outside London, perched in the fork of a tree.
Ұрпақтар
Көп жылдар бойы Гленмалор басшысы Фейх мак Хью О'Байрннің қазіргі ұрпақтарын табуға көп күш жұмсалды. Бірақ ешқайсысы да көзге түсетін табысқа жете алмады. Фиахтың үлкен ұлы Тойрделбах 1595 жылдың 18 шілдесінде өлімге кесілді. Оның екі қызы болған, ұлы болмады. Фиахтың екінші ұлы Фелим Буид на Лараг Уиклоу округына депутат болып сайланды және 1630 жылы қайтыс болды. Ол 1628 жылы қайтыс болған Кастлекевиннің (Лукның қызы) Виннифред О'Тулға үйленді. Олардың ұлы Брайан О'Байрн 1652 жылы заңнан тыс деп жарияланды. Оның ұлы полковник Шейн мак Брайан О'Байрн 1640 жылдары Ирландия католик конфедерациясының армиясында қызмет етті. Әулет шежіресі Фиахтың ұрпақтарын 1875 жылға дейін жеткізеді, олар – Леоис округының Слеати ауылынан Альфред және Джон Бёрн ағайындылары. Альфред, әскерде қызмет еткен, үлкені болды және Фелимнен тоғызыншы буын еді. Оның тегі – Альфред, Слейтидің Джеральд ұлы, Слейтидің Чарльз ұлы, Баллинакилдің Джеральд ұлы, Баллинакилдің Эдмонд ұлы (1737 жылы қайтыс болды), Чарльз ұлы, Хью ұлы, Шейн ұлы, Брайан ұлы, Фелим ұлы, Фиах ұлы. Мак Брейди полковник Шейн О'Байрнге дейінгі тектің дұрыс екенін мойындайды, бұл Габал Рагхнел шежірелерінде расталған. Ол сондай-ақ Эдмонд О'Байрннен (1737 жылы қайтыс болды), Баллинакил, Клонмордан Альфред пен Джонға дейінгі текті қабылдауға дайын. Дегенмен, Мак Брейди полковник О'Броиннің ұлы Аод О'Броиннің шынайылығына күдікпен қарайды, ол "табиғи түрде ешқайсысы да осы екі тармаққа жатпайды" дейді. Ол өзінің ұлы Эмонды сипаттағанда Аод Ганкаг деп аталады, бұл оны және, тиісінше, әкесін Клонмор деген жермен байланыстырады. Бұл қарапайым 'Аод О'Броин' Клонмордың Аод Ганкагын білдіретінін көрсетеді, бірақ толық аты кейінірек Фех мак Аодханың ағасы және анасы Садхбхтың аты болған. Садхбхтан бес буын алыс жатқан Фейхтің отбасының бір мүшесі Хью деп аталса және Клонмормен байланысты болса, мүмкін бе? Бұл өте күмәнді көрінеді! Аод О'Броин жалған болып көрінеді, сондықтан шежіре жалған болуы мүмкін, бірақ, мүмкін, менің қателігімді дәлелдейтін адам табылар. Садхбх Ни Бхроин Клонмордың Феидлим Буидх О'Броиннің қызы болды.
"Many efforts have been made over the years to find modern descendants of the Glenmalur Chief, Feach mac Hugh O'Byrne. None have met with any notable success." Toirdelbhach, Fiach's eldest son, was executed on 18 July 1595. He had two daughters and no sons. Fiach's second son, Felim Buidh na Laragh, was an M. P. for County Wicklow and died in 1630. He married Winifred O'Toole of Castlekevin (daughter of Luke), who died in 1628. A son of the couple was Brian O'Birn of Ballincor, outlawed in 1652. His son was Colonel Shane mac Brian O'Birn, who served in the army of the Irish Catholic Confederation in the 1640s. A family genealogy brings Fiach's descendants down to 1875, in the persons of brothers Alfred and John Byrne of Sleaty, County Laois. Alfred, a soldier, was the eldest and would have been ninth in descent from Felim, his pedigree been Alfred, son of Gerald of Sleaty, son of Charles of Sleaty, son of Gerald of Ballinakill, son of Charles, son of Edmond of Ballinakill (died 1737,) son of Hugh, son of Shane, son of Brian, son of Felim, son of Fiach. Mac Brádaigh agrees that the descent down to Colonel Shane O'Birn is correct, it has been verified in the genealogies of the Gabhal Raghnail. He furthermore is inclined to accept the descent from Edmond O'Birn of Ballinakill, Clonmore (died 1737) down to Alfred and John. However, Mac Brádaigh casts grave doubts on the authenticity of Aodh Ó Broin, putative son of Colonel Ó Broin, stating that he "does not belong naturally in either section. He is called Aodh Gancagh in the description of his putative son Éamon, a description which associates the latter, and by implication the former, with the place called Clonmore. This makes it apparent that simple 'Aodh Ó Broin' is meant to be Aodh Gancagh of Clonmore but the later in its full form was the name of an uncle of Feach mac Aodha and brother to his mother Sadhbh. Could a member of Feach's family, five generations removed from Sadhbh, by strange chance be named Hugh and be connected with Clonmore? It seems very unlikely! Aodh Ó Broin looks phoney, so the genealogy is probably false, but perhaps there is someone out there who could prove me wrong." Sadhbh Ní Bhroin was the daughter of Feidhlim Buidhe Ó Broin of Clonmore.
Мұра
О'Бирннің рөлі О'Ниллдің Тоғыз жылдық соғыстағы әңгімелерімен қабылдануда көлеңкеде қалды. 1597 жылдың маусым айында О'Нилл бірнеше бағытта шабуыл жасады – Каррикфергус, Ньюри және Вестмит – өзінің одақтасы өлтірілгеніне жауап ретінде. О'Бирннің ұлдары Фелим мен Редмонд әкесінен кейін тірі қалды және соғыстың қалған бөлігінде белсенділік танытты. Фелим солтүстікке, Ольстерге қарай жол тартқанда, Блэкуотер бекінісін басқаруға берілді. 1597 жылдың қазан айында ағайындылар оңтүстікке қайтып, О'Ниллдің басшылығымен О'Морлардың қолбасшылығындағы күштермен белсенді операцияларды бастады. 1599 жылы Фелим Эссекс графының (Эссекс Ирландияда қараңыз) тақдырынан ада болған әскеріне қарсы сәтті шабуыл жасады, ал Редмонд О'Ниллдің қатарына оралды. Соғыс Мелифонт шартымен аяқталды, ал 1606 жылы Фелим мен Редмонд әкесінің мұрасынан қалған жерлерді алды. Фиач МакХью О'Бирннің демеушілігімен ирланд бард поэзиясының жинағы – О'Бирн кітабының бір бөлігі жинақталды. 2000 жылы Дублиндегі аукционда қолжазбаның көшірмесі сатылды.
O'Byrne's role has been overshadowed by accounts of O'Neill in the Nine Years War. In June 1597, O'Neill attacked on several fronts – Carrickfergus, Newry and Westmeath – in retaliation for the killing of his ally. O'Byrne's sons, Phelim and Redmond, survived their father and were active during the remainder of the war. On going north into Ulster, Phelim was given charge of the Blackwater fort. In October 1597, the brothers returned south and began active operations at O'Neill's direction with a force under the command of the O'Mores. In 1599, Phelim had a success against the ill fated army of the Earl of Essex (see Essex in Ireland), and Redmond returned to O'Neill's ranks. The war ended with the Treaty of Mellifont, and in 1606 Phelim and Redmond received grants of what lands were left to them in their father's estate. It was under the patronage of Fiach McHugh O'Byrne that part of the Book of O'Byrne, a collection of Irish bardic poetry, was compiled. A manuscript copy was sold at auction in 2000 in Dublin.
Танымал мәдениетте
Фей МакХью О'Бирн П. Дж. Макколлдың "Follow me up to Carlow" әнінде даңқталған. Ирландиялық фолк-метал тобы Cruachan-ның "Blood for the Blood God" альбомындағы "The Marching Song of Fiach Mac Hugh" әні О'Бирннің Карлоуға жасаған жорығы туралы айтады.
Feagh McHugh O'Byrne is celebrated in the song by P. J. McCall Follow me up to Carlow. "The Marching Song of Fiach Mac Hugh" by Irish Folk metal band Cruachan from their album Blood for the Blood God is about the march into Carlow by O'Byrne.