Вестминстердегі Зергерлік Мұнарасы

Кіріспе

Вестминстердегі ортағасырлық мұнара, Лондон, Англия. Вестминстердегі 14 ғасырдағы мұнара.

Жәшік мұнарасы – Англияның Лондон қаласындағы Вестминстер сарайының 14 ғасырдан жетіп келген бір бөлігі. Ол 1365 және 1366 жылдар аралығында Уильям Слейфорд пен Генри де Йевельдің басшылығымен король Эдуард III-нің жеке қазынасын сақтау үшін салынған. Алғашқы мұнара үш қабаттан тұратын, қасiреттің оқшауланған бөлігінде орналасқан және Темза өзенімен байланысқан қамалмен қоршалған тас ғимарат болды. Бірінші қабатта таңғажайып мүсіндермен безендірілген күмбездер болды, тарихшы Джереми Эшби оны «сәулет өнерінің шедеврi» деп сипаттады. Мұнара 1512 жылға дейін монархтың қазынасы мен жеке заттарын сақтау үшін пайдаланылды, содан кейін сарайда болған өрт король Генри VIII-ні өзінің резиденциясын жақын орналасқан Уайтхолл сарайына көшіруге мәжбүр етті. 16 ғасырдың соңында Лордтар палатасы парламенттік құжаттарын сақтау үшін мұнараны пайдалана бастады, парламенттік хатшы үшін оның жанында үй салып, 1621 жылы кеңейтілген жөндеу жұмыстарын жүргізді. Мұнара 18 ғасырға дейін Лордтардың құжаттар кеңсесі ретінде қызмет етті, және оның өртке төзімділігі мен ыңғайлылығын арттыру үшін бірнеше реставрациялар жасалды, нәтижесінде мұнараның қазіргі келбеті қалыптасты. 1834 жылы Парламент өртенген кезде аман қалған төрт ғимараттың бірі болды, содан кейін құжаттар архивтерді сақтау үшін арнайы салынған Виктория мұнарасына және жаңа неоготикалық Вестминстер сарайының бөлігіне көшірілді. 1869 жылы Жәшік мұнарасын жаңадан құрылған Стандартты салмақтар мен өлшемдер департаменті қабылдады, ол ресми салмақтар мен өлшемдерді сақтау және тексеру үшін пайдаланды. Көлік қозғалысының артуына байланысты мұнара бұл мақсатқа аздап жарамды болды, және 1938 жылы департамент оны басқа нысандарға алмастыруды шешті. 1948 жылы ғимаратты Жұмыс министрлігінің қамқорлығына алды, ол екінші дүниежүзілік соғыс кезінде мұнараға келтірілген зақымды жөндеді және ғимаратты кеңінен қалпына келтірді, айналасын тазалап, мұнараны туристерге ашты. Бүгінде Жәшік мұнарасын «Англия мұрасы» қоры басқарады және жыл сайын шамамен 30 000 келушіні қабылдайды.

The Jewel Tower is a 14th century surviving element of the Palace of Westminster, in London, England. It was built between 1365 and 1366, under the direction of William of Sleaford and Henry de Yevele, to house the personal treasure of King Edward III. The original tower was a three storey, crenellated stone building which occupied a secluded part of the palace and was protected by a moat linked to the River Thames. The ground floor featured elaborate sculpted vaulting, described by historian Jeremy Ashbee as "an architectural masterpiece". The tower continued to be used for storing the monarch's treasure and personal possessions until 1512, when a fire in the palace caused King Henry VIII to relocate his court to the nearby Palace of Whitehall. At the end of the 16th century the House of Lords began to use the tower to store its parliamentary records, building a house alongside it for the use of the parliamentary clerk, and extensive improvements followed in 1621. The tower continued as the Lords' records office through the 18th century and several renovations were carried out to improve its fire proofing and comfort, creating the present appearance of the tower. It was one of only four buildings to survive the burning of Parliament in 1834, after which the records were moved to the Victoria Tower, built for the purpose of storing archives, and part of the new neo Gothic Palace of Westminster. In 1869 the Jewel Tower was taken over by the newly formed Standard Weights and Measures Department, which used it for storing and testing official weights and measures. The tower became less and less suitable for this work as passing vehicular traffic increased, and by 1938 the department had given up on it in favor of other facilities. In 1948 the building was placed into the care of the Ministry of Works, which repaired the damage inflicted to the tower during the Second World War and restored the building extensively, clearing the surrounding area and opening the tower to tourists. Today the Jewel Tower is managed by English Heritage and receives about 30,000 visitors annually.

Мақсаты

Жәшелер мұнарасы 1365 және 1366 жылдар аралығында Вестминстер сарайында король Эдуард III-нің бұйрығымен, оның жеке қазынасын сақтау үшін салынды. Осы кезеңдегі ағылшын монархтары ақша орнына өздерінің жеке зергерлік бұйымдарын және күміс заттарын пайдаланып, оларды әскери науқандарын қаржыландыруға немесе саяси сыйлықтар ретінде тарту еткен. Эдуард тарихшы Женни Стратфорд сипаттағандай, "аса зор зергерлік бұйымдар мен күміс заттар қоймасын" жинады, ал оның жеке қазынасы 1360 жылдары ең көп болды. Эдуард осы соңғы түрдегі жеке қазынаны "Құпия гардероб" деп аталатын ұйым арқылы басқарды. Құпия гардеробтың сақтаушысы корольдің мүліктерін күзетуге, тіркеуге және патшалық бойынша белгілі бір заттарды жөнелтуге, оларды монархтың отбасы мен достарына сыйлық ретінде беруге жауапты болды. Құпия гардероб бастапқыда Эдуардтың тұсында Лондон мұнарасында орналасқан және Франциядағы оның науқандары үшін жабдықтаумен айналысқан.

Құрылыс

Уильям Слифорд мұнара жобасының басшысы болды; ол Вестминстер сарайы мен Лондон мұнарасы ішіндегі корольдік құрылыстардың кеңсе кезшісі және шешені болды, сондай-ақ Вестминстердің құпия киім-кешек бөлмесінің сақшысы атанды. Жобаға жұмсалған төлемдер 8 футтық (2 метрлік) парқментке жазылды, ол қазір мемлекеттік мұрағатта сақтаулы. Екі мұнара үшін тас әкелінді: 98 қайықпен тас және Мейдстоуннан 13782 фут (4201 метр) кескінделген тас; Рейгеттен 469 арбамен; Девоннан және Нормандиядан. Ағаш Суррейден, қызыл еден плиткалары Фландриядан, ал әйнек тек Зергерлік мұнара үшін сатып алынды. Терезелерге темір торы орнату үшін мердігер шақырылды және әртүрлі есіктерді құлыптау үшін 18 құлып сатып алынды. Құрылыс алаңында 19 тас қалаушы, 10 ағаш шебері және басқа да мамандандырылған жұмысшылар жұмыс істеді, ал 1366 жылдың шілде айында 23 жұмысшыдан тұратын бригада бір ай ішінде жаңа орды қазып шықты. Мұнара Вестминстер сарайының тыныш оңтүстік-батыс бұрышында, Вестминстердің ең жеке бөлігі – Приви сарайындағы корольдік баққа қарап салынды. Мұнара қолданыстағы сарайға тиіспеу үшін орналастырылды, бірақ бұл оның көршілес Вестминстер аббаттығына тиесілі жерге салынғанын білдірді. Мұнара сарайдың сыртқы қабырғаларымен байланыстырылды және Темза өзенімен жалғасқан канал арқылы ормен қосымша қорғалды. Қабырғаларының үстіңгі бөлігі тік тік бұрыштармен жасалған, ал ықтимал бұзушылардың кірмеуі үшін мұнараның сыртқы қабырғаларында бірінші қабатта терезелер болған жоқ. Сақшы бірінші қабаттан жұмыс істеді, ал Эдвардтың қазынасы екінші қабатта, құлыпталған сандықтарда сақталды.

Кейінгі ортағасырлық қолданыс

Эдуардтың мұрагерлері 1512 жылға дейін Зергерлік мұнараны қазына мен жеке заттарды сақтау үшін пайдалана берді, содан кейін Вестминстер сарайындағы өрт патша сарайын зергерлік бұйымдар мен күміс заттармен бірге Уайтхоллға көшіруге мәжбүрледі. Король Генрих VIII Вестминстерге қайтып оралмады, орнына Уайтхоллда жаңа сарай салды, бірақ ол мұнараны пайдалануын жалғастырды, оны сол кезде "Ескі Зергерлік үй" деп атады. Ол кең шаруашылық мүліктерін, соның ішінде қымбат киімдерді, жадыгерліктерді, патшалық шахмат жиынтықтарын және серуен таяқтарын сақтады, бірақ олар оның қайтысынан кейін мұнарадан шығарылған сияқты. 16 ғасырда ғимараттың екі жағындағы сарай қабырғалары бұзылып, 1551 жылы ордың бір бөлігі толтырылды. 1590 жылдары мұнара Лордтардың құжаттарын сақтау және парламент кеңсесі үшін қолданыла бастады. 1600 жылы кеңсе қызметкері үшін мұнараның жанына үш қабатты ағаштан жасалған қосымша ғимарат салынды, бұл кеңейтуге 166 фунт стерлинг жұмсалды, содан кейін кешен Зергерлік мұнара емес, Парламент кеңсесі деп аталды. Осы кезеңде мұнараның бірінші қабаты жаңа үйдің ас үйі мен жуынатын бөлмесі ретінде пайдаланыла бастаған болуы мүмкін. Құжаттарды сақтауға арналған мұнараның бірінші қабаты Томас Хикс 6 фунт стерлинг жұмсап, кірпішпен қапталды, бұл бастапқы ағаш төбеге қарағанда жақсы өрттен қорғады. Есік темірден жасалды. Парламент кеңсесі 1649 және 1660 жылдардағы аралық кезеңде Лордтар палатасы уақытша таратылғаннан басқа, мұнараның жанында тұруын жалғастырды. Ғасырдың ортасында орға құятын канализация бітеліп қалды, ал бұрын таза ұсталған ор ластануға ұшырады, Лордтар палатасының шағымдарына қарамастан, бұл Зергерлік мұнараны өрт пен ұрылар қаупіне ұшыратты. 1716 жылы мұнараның "жарамсыз күйде" екені туралы Парламентке хабарланды, сараптама жөндеу және қалпына келтіруге 870 фунт стерлинг жұмсалуы керек деген қорытындыға келді. 1716 жылғы 870 фунт стерлингтің құны 2013 жылы қолданылған қаржылық өлшемге байланысты 125 400 мен 15 240 000 фунт стерлинг аралығында бағаланды. Мұнараның шатырын өртке төзімді кірпішпен нығайту жоспарларына қатысты үлкен қысқартулар жасалды, бірақ жобаның соңында шығындар 1118 фунт стерлингке жетті. 1726 жылы мұнараның қауіпсіздігін жақсарту үшін, әсіресе өрттен қорғану үшін қосымша жұмыстар жүргізілді, бұл 508 фунт стерлинг тұрды. 18 ғасырда, мүмкін 1753 жылы, мұнараның жоғарғы және төменгі бөліктері екі бөлек аймаққа бөлінді. Жер қабаттағы асханадан жоғарғы қабаттарға дейінгі спиральді баспалдақ алынып тасталды, ал бірінші қабаттағы терезе есікке айналдырылды, соның арқасында көрші үйден жоғарғы қабаттарға кіруге болады. Бірінші қабатқа өртке төзімді тас күмбезді төбе орнатылды, мүмкін 1753 жылы 350 фунт стерлинг жұмсалды. Онда ас үй мен жуынатын бөлме болмады, сондықтан тамақ дайындау Зергерлік мұнараның жер қабаттарындағы бөлмелерде жалғасты. Зергерлік мұнараға Ескі сарай ауласынан үйлер арасындағы орталық өткел арқылы кіруге болады, ал үйлердің артында мұнарамен және үйлермен байланысты қосалқы ғимараттар салынды, сонымен қатар мұнарада тамақ дайындау жұмыстары жүргізілді. Мұнара Лордтар палатасының барлық құжаттарын сақтауға тым кішкентай бола бастады, сондықтан 1827 жылдан бастап мұнарада тек заңдар, журналдар мен хаттамалар кітабы сақталды. 1834 жылы Вестминстерде өрт шығып, ескі сарайдың көп бөлігі жойылды, бірақ Зергерлік мұнара, басты өрттен бөлініп, басым желден алыс орналасқандықтан, Лордтар палатасының құжаттарымен бірге аман қалды. Вестминстер қайта салынды, ал 1864 жылы мұнарада маңызды өзгерістер жасалды: Парламент құжаттары Зергерлік мұнарадан жаңа Виктория мұнарасындағы өртке төзімді қоймаға көшірілді, 6-7 Ескі сарай ауласы кеңсе қызметкерінің үйі ретінде пайдалануын тоқтатты, ал мұнараның жер қабатындағы ас үй жабылды. Осы кезде мұнараны қайтадан Зергерлік мұнара деп атауды бастады, бұл орта ғасырларда Таж зергерліктерін сақтаған деген қате сеніммен байланысты болды. 1866 жылы Парламент «Салмақтар, өлшемдер және монеталар туралы» заңды қабылдады, ол Сауда кеңесінің құрамында «Стандартты салмақтар және өлшемдер бөлімі» деп аталатын бөлімді құрды. Бұл бөлім елде қолданылатын салмақтар мен өлшемдерді, әсіресе негізгі және қосымша стандарттарды, басқа өлшем құралдарымен салыстырылатын физикалық «үлгілік» салмақтар мен ұзындықтарды сақтау үшін жауапты болды. Зергерлік мұнараның жанындағы үй 1869 жылы жаңа бөлімге берілді, ал мұнараның ішіне стандарттар мен сынақ жабдықтары орнатылды, оның қалың қабырғалары ғылыми өлшемдер жасауға өте қолайлы деп есептелді. Шатыры нашар күйде болғандықтан жөнделді. Жер қабаты салмақтау бөлмесі және сұйық өлшемдерді сақтау үшін пайдаланылды, бірінші қабатта ұзындық стандарттары орналастырылды, ал екінші қабатта ескі тарихи жабдықты көрсетуге арналған мұражай болды. Мұнара маңындағы қозғалыс көбейгені салдарынан орның тұрақсыздығы мен дірілдің жоғары деңгейіне әкелді, бұл құрылғылардың жұмысына әсер етті, және 1932 жылы Лэмбет көпірі ашылғаннан кейін жағдай нашарлады. Екінші дүниежүзілік соғыста 1941 жылы неміс бомбалаушылары тастаған тұтандырғыш құрылғыдан мұнара зардап шекті. Нәтижесінде шатырға зиян келді, көптеген бастапқы құрылымдар жойылды.

The Jewel Tower continued to be used by Edward's successors for storing treasure and personal possessions, until 1512, when a fire in Westminster Palace forced the royal court to relocate to Whitehall, along with the jewels and plate from the tower. The king, Henry VIII, did not return to Westminster and instead built a new palace at Whitehall, but he continued to use the tower, then called the "Tholde Juelhous" ("the old Jewel House") for storing his wider household effects, including expensive cloths, linens, royal chess sets and walking sticks, but these appear to have been removed from the tower after his death. The Jewel Tower diminished in importance; probably during the 16th century, the palace walls on either side of the building were demolished, and part of the moat was filled in during 1551. By the 1590s, the tower had begun to be used both for the storage of the Lords' records and as a house for the parliamentary clerk. In 1600, a three storey timber extension was built on the side of the tower for the clerk's use, as part of a wider renovation of the tower at a cost of £166, and the complex began to be termed the Parliament Office rather than the Jewel Tower. The ground floor of the tower may have begun to be used as a kitchen and scullery for the new house at around this time. The first floor of the tower, used to store the documents, was renovated with brick vaulting, providing better fire protection than the original wooden ceiling, by Thomas Hicks at a cost of £6. The chamber was further protected by a new iron door. The parliamentary clerk continued to live alongside the tower, except during the interregnum of 1649 and 1660, when the House of Lords was temporarily abolished. The sewer feeding into the moat was blocked up around the middle of the century, and the moat, which previously seems to have been kept clean, was allowed to gradually fill up with debris, despite complaints from the House of Lords that this put the Jewel Tower at greater risk of fire and thieves. By 1716, the tower was reported to Parliament as being in a "ruinous condition", and an enquiry concluded that repairs and restoration should go ahead at a cost of £870.#tag:ref|It is challenging to accurately compare 18th century and modern financial sums. £870 in 1716 would be worth between £125,400 and £15,240,000 in 2013 terms, depending on the financial measure used. Cut backs were made, in particular to the plans to strengthen the roof of the tower with fire resilient brick vaults; despite this, the costs totalled £1,118 by the end of the project in 1719. Further work was carried out in 1726 to improve the security and safety of the tower, particularly from the threat of fire, at a cost of £508. At some point in the 18th century, possibly in 1753, the upper and lower halves of the tower were divided into two separate areas. The spiral staircase from the ground floor kitchen to the upper floors, holding the records, was removed, and a window on the first floor was turned into a doorway so that the upper floors could be accessed from the neighbouring house. A fire resistant stone vaulted ceiling was installed in on the first floor, possibly also in 1753 at a cost of £350. In particular, it lacked a kitchen and scullery, and the cooking was still being carried out in the ground floor rooms of the Jewel Tower. The Jewel Tower was accessed from the Old Palace Yard through a central passageway that ran between the houses, and a range of subsidiary buildings were built behind the houses, joining them and the tower, while the tower continued to be used for preparing food. The tower began to become too small for storing all the House of Lords' records, and from 1827 onwards only the acts, journals and minute books were kept in the tower. A fire swept through Westminster in 1834, destroying most of the old palace, but the Jewel Tower, which was separated from the main fire and was positioned away from the prevailing wind, survived, along with its store of records from the House of Lords. Westminster was rebuilt, and in 1864 substantial changes were made at the tower: the Parliamentary records in the tower were moved to a fire proof storage facility at the new Victoria Tower; 6–7 Old Palace Yard ceased to be used by the clerk as a house, and the kitchen in the ground floor of the tower was closed. Around this time, the tower began to be called the Jewel Tower once again, partially in the incorrect belief that it had held the Crown Jewels during the medieval period. In 1866, the Standards of Weights, Measures, and Coinage Act was passed by Parliament, creating a department of the Board of Trade called the Standard Weights and Measures Department. This department was responsible for maintaining the weights and measures used in the country – in particular, the primary and secondary standards, the physical "master" weights and lengths that other measuring devices could be compared against. The house alongside the Jewel Tower was taken over by the new department in 1869, and the standards and testing equipment were installed in the tower itself, which was felt to be particularly suitable for making scientific measurements, because of its thick walls. The roof, which was in poor condition, was repaired. The ground floor was used as a weighing room and for storing glass fluid measures, the first floor held the standards of length, and the second floor was used as a museum to display old historical equipment. Increasing traffic levels around the tower led to subsidence and high levels of vibration, effecting the operation of the delicate instruments, and worsened after the opening of Lambeth Bridge in 1932. In the Second World War, the tower was hit by an incendiary device dropped by German bombers in 1941. The resulting fire caused significant damage to the roof, destroying much of the original fabric.

Қалпына келтіру

Мұнара 1948 жылы Құрылыс министрлігінің қамқорлығына берілді. Министрлік ғимараттың ортағасырлық және жаңа элементтерін сақтап қалуға тырысып, кең ауқымды жөндеу жұмыстарын жүргізді. Олар ескі ортағасырлық қайын және емен негіздерін алып тастап, оларды бетон тіректермен ауыстырды, ал 1949 жылы жаңа шатыр орнатты, бірінші қабаттағы кіреберісті алып тастап, 1953 жылы жер қабатындағы спиральді баспалдақты қайта орнатты. Мұнараның ішкі жағы әртүрлі жұмыстардың іздерін жасыру үшін өңделді. 1954 және 1962 жылдар аралығында мұнара төңірегінде жылдар бойы салынған көптеген ғимараттар – парламенттік заң кеңселерi, тұрақ, үйлер қатары және премьер-министрдің жеке жүргізушісінің үйі бұзылды. Мұнараның жанында, жер асты тұрақтарының үстінде College Green деп аталатын жаңа бақша салынды. Ортағасырлық бекініш ор 1956 жылы қайта қазылып, 1963 жылдан 1990 жылдарға дейін сумен толтырылды. Бірақ судың нашар сапасы салдарынан ол құрғатылып, қиыршық таспен қапталды. Соғыстан кейінгі кезеңде мұнарада бірнеше археологиялық зерттеулер жүргізілді. 1948 жылдан 1956 жылға дейінгі жөндеу жұмыстары барысында да зерттеулер жүргізілді. 1962-1964 жылдары мұнараның шығысындағы жұмыстар кезінде қону алаңы табылды. 1994 және 1995 жылдары тағы бір жоба жүзеге асырылып, мұнараның алғашқы бағының бір бөлігі және 16 ғасырға жататын үй ашылды. 2009 және 2011 жылдар аралығында жүргізілген архитектуралық сараптама екінші қабаттағы ағаш есіктердің бірінің 1365 жылдан бері сақталған болуы мүмкін екенін көрсетті.

Туризм

ХХІ ғасырда Jewel Tower ағылшын мұрасымен басқарылады және туристік орын ретінде пайдаланылады, сондай-ақ Ұлыбритания заңдары бойынша ерекше маңызы бар ескерткіш және I санаттағы ғимарат ретінде қорғалады. 1987 жылы Jewel Tower және Вестминстер сарайының төңірегіндегі аумақ ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұра тізіміне енгізілді, БҰҰ мұнараның аймақтағы орта ғасырдың құнды жәдігерлерінің бірі екенін атап өтті. 2007 мен 2012 жылдар аралығында мұнараны әр жылы шамамен 30 000 адам барып көрді, олардың көп бөлігі ағылшын тілін білмейтін келушілер болды. Мұнараның архитектурасы оны туристік орын ретінде пайдалануды қиын жағдайға түсірді; температура мен ылғалдың ауысуы және сыйымдылық шектеулері нәзік тарихи заттарды қоюға немесе келушілер санын арттыруға мүмкіндік бермеді. Археологтар мұнарамен байланысты 400-ден астам затты қазып шығарды, олардың ішінде түрлі дельфийлік сусын құмыралары мен темір дәуіріне жататын қылыш, сондай-ақ тарихшы Джереми Эшби "ағылшын романдық мүсік өнерінің маңызды және сирек кездесетін үлгілері" деп сипаттаған 1090 жылдардағы Вестминстер залынан алынған тарихи капиталдар жиынтығы және Ғылым мұражайынан уақытша алынған салмақтар мен өлшемдер жинағы бар.

Сәулет

Jewel Tower – 14 ғасырдан бері құрылысы өзгермеген, кірпішпен шеңберленген, үш қабатты, Кенттік рагстоуннан салынған ғимарат. Бұрын сарайдан қашықта орналасқан қабырғалар мұқият өңделген, бірақ ішкі екі қабырғасы одан әлдеқайда шикілен жасалған. Сыртқы терезелердің көбі 18 ғасырға жатады және Портленд әктасынан тұрғызылған. Бұрынғы сарай қабырғаларының сындырылған қалдықтары мұнараның қабырғаларынан шығып тұр. Қазір құрғап қалған ор мұнарадан шығысқа қарай созылып, Темза өзенінен келген қайықтардың бұрынғы аялдамасының жанынан өтеді, ол ұзын және тас блоктардан салынған. Соғыстан кейінгі кезеңдегі тазалау жұмыстарының нәтижесінде мұнараның жанында небары бірнеше ғимарат қалды, сондықтан ол бұрынғы ғасырларға қарағанда әлдеқайда жақсы көрінеді. Мұнараның бірінші қабатына солтүстік жақтан кіріледі, ол екі бөлмеден тұрады: үлкен бөлме және оңтүстік-шығыс бұрышындағы кішкентай мұнара бөлмесі. Негізгі бөлмедегі терезелер 18 ғасырдың басындағы стильдердің қосындысы, шығыс жағында сақталған үлкен ортағасырлық терезе қуысымен үйлеседі. Негізгі бөлмеде күрделі тас күмбездер бар, тарихшы Джереми Эшби оны «Лондонның ең әсерлі ортағасырлық интерьерлерінің бірі, сәулет өнерінің шедеврі» деп атады. Бірінші қабатты English Heritage сыйлық дүкені және кафе ретінде пайдаланады. Екінші қабатқа 20 ғасырғы спиральді баспалдақпен көтеріледі және бірінші қабаттағыдай екі бөлмелі дизайнды ұстанады. Оның шатыры күмбезделген Портленд тасынан жасалған, бұл шамамен 18 ғасырға жатады, ал терезелердің көпшілігі 18 ғасырға жатады, біреуі 20 ғасырда қайта жаңартылған. Үлкен бөлмеге кіретін темір есікте орнатылған күні 1621 жыл деп көрсетілген, ал кілтінде король Джеймс I-нің әріптері «IR» жазылған. Іргелес бөлме кірпішпен күмбезделген, қабырғасында бастапқыда дәретхана болған ойық бар және солтүстік терезесінде 1719 жылғы темір жалюзилер орнатылған. Екінші қабатта Ұлыбритания Парламентінің тарихына арналған көрме ұйымдастырылған. Қабат екі бөлмелі дизайнды жалғастырады, ал шатыры, негізінен соғыстан кейінгі жаңару, тек бірнеше ортағасырлық ағаш конструкцияларын сақтап, бастапқы ортағасырлық дизайнына ұқсауға тырысады. Бөлмеде мұнара тарихына арналған көрме және ғимараттың ағаштан жасалған бастапқы іргетастары бар.

The Jewel Tower is a three storey building of Kentish ragstone with a brick parapet, structurally largely unchanged since the 14th century. The walls that once faced away from the palace are finely coursed, but the interior two walls are more crudely finished. The external windows are almost all 18th century in origin and made from Portland limestone. The jagged remnants of the former palace walls jut out from the sides of the tower. The moat, now dry, stretches away east from the tower, passing by the former landing stage for boats from the Thames, long and made from ashlar stone. The clearances of the post war era mean that there are now few neighbouring buildings to the tower, and it is much more visible than in previous centuries. The ground floor of the tower is entered from the north, and is made up of two chambers, a larger room , a smaller turret room in the south east corner, The windows in the main room are a mixture of early 18th century designs, combined with a surviving large medieval window embrasure on the eastern side. The main chamber has elaborate stone vaulting, considered by historian Jeremy Ashbee to be "one of the most impressive medieval interiors in London an architectural masterpiece". The ground floor is used by English Heritage as a gift shop and cafe. The first floor is reached by a 20th century spiral staircase, and follows the same two room design as the first floor. It has a roof of groin vaulted Portland stone, probably from the 18th century, and the windows are mostly 18th century in origin, with one 20th century reconstruction. The iron door to the larger chamber carries the date of its installation, 1621, and its lock carries the letters "IR", standing for King James I. The neighbouring room is barrel vaulted in brick, with a recess in the wall that was originally a latrine, and the original 1719 iron shutters on its north window. The first floor contains an exhibit on the history of the UK Parliament. The floor continues the two room design, and the roof, largely a post war replacement with only a few surviving medieval timbers, is intended to resemble the original medieval design. The fireplace and windows are original, as probably is the 14th century wooden door to the floor. The room contains a display on the history of the tower, and some of the original wooden foundations of the building.