Пензанс вокзалы – Англияның Корнуэлл аймағындағы ең оңтүстік теміржол стансасы. 1852 ж. ашылды, Лондонмен қатынас 1859 ж. басталды. Тарихы, орны туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англияның Корнуолл аймағындағы теміржол станциясы
Railway station in Cornwall, England
Пензанс теміржол станциясы Англияның батыс Корнуолл аймағындағы Пензанс қаласына қызмет көрсетеді. Бұл Корнуолл магистралінің соңғы станциясы және Ұлыбританиядағы ең оңтүстік теміржол станциясы болып табылады, ол 326.5 миль (525 км) қашықтықта орналасқан. Станция Network Rail компаниясына тиесілі және Great Western Railway компаниясы басқарады, сондай-ақ CrossCountry компаниясымен бірлесіп пойыз қызметтерін ұсынады. Алғашқы станция 1852 жылы ашылды, ал Лондонға және одан саяхат 1859 жылы Корольдік Альберт көпірінің ашылуымен басталды. Станция 1876 жылы Great Western Railway компаниясымен қайта салынды, ал қазіргі кездегі орналасуы 1930 жылдардағы кезекті қайта құрудың нәтижесі болды.
Penzance railway station serves the town of Penzance in west Cornwall, England. It is the terminus of the Cornish Main Line and the southernmost railway station in Great Britain, situated at milepost 326.5 mile (525 km) from The station is owned by Network Rail and managed by Great Western Railway who also operate train services there, together with CrossCountry. The first station opened in 1852 and through travel to and from London commenced from 1859 with the opening of the Royal Albert Bridge. The station was rebuilt by the Great Western Railway in 1876 and the current layout was the result of a further rebuilding in the 1930s.
Кең кеңістікті кезең
Станцияны Батыс Корнуолл темір жолы 1852 жылдың 11 наурызында Редруттан басталатын желісінің соңғы станциясы ретінде ашты. Станция бір ғана платформадан тұрды және Батыс Корнуолл темір жолының қалған бөлігімен бірге стандартты өлшемде салынды. Бұл 1866 жылы Батыс Корнуолл темір жолы аралас өлшемге ауысқанда өзгерді, бұл Оңтүстік Девон темір жолының «Леопард» классындағы локомотиві «Лансқа» Труродан келген салтанатты қонақтарды тасымалдаған алғашқы кең өлшемді пойызды әкелуге мүмкіндік берді, бірақ бір платформалы шағын станция басқа өзгерістерсіз қалды. Жүк сарайынан тысқары қарай, Альберт-Кей бойында қосымша жол салынды. 1876 жылы Ұлы Батыс темір жолы Батыс Корнуолл темір жолын өзіне қаратып, кең ауқымды қайта құру жұмыстарын жүргізді. Үлкен жүк қоймасы салынды және ағаштан жасалған жолаушылар ғимараты Уильям Ланкастер Оуэннің жобасы бойынша жартастың бетінен қашалған граниттен салынған, әлдеқайда ірі станциямен ауыстырылды. Жалпы құны шамамен 15 000 фунт стерлинг болды (1879 жылғы 15 000 фунт стерлингтің қазіргі шамамен құны <есептелген сома> тең), оның ішінде 250 футқа 80 фут өлшемдегі шатырдың теміріне 5 000 фунт стерлинг, ал 50 тонна шыныға жұмсалды. Жаңа станцияның билет сату кеңсесі көше деңгейінде орналасты, ал екі платформаға баспалдақ арқылы түсуге болады. Алғаш рет ол 1879 жылдың 18 қарашасында пайдалануға берілді. Дегенмен, жаңа станцияда бастапқы қиындықтар туды, өйткені 1880 жылы қабырғалардағы кейбір шөгіңкілер мен шатырдағы темірдің қысқаруы салдарынан шынылардың бірнеше бөлігі сыныпты. 1892 жылы станция кең өлшемнен стандартты өлшемге ауыстырылды. Сонымен қатар, екі платформаны кеңейту және ұзарту жұмыстары жүргізілді, сондай-ақ станция аумағында төртінші жол салынды.
The station was opened by the West Cornwall Railway on 11 March 1852 as the terminus of its line from Redruth. The station itself consisted of a single platform face, and along with the rest of the West Cornwall Railway was laid as standard gauge. This changed in 1866 when the West Cornwall Railway was relaid to mixed gauge allowing South Devon Railway Leopard class locomotive Lance to bring in the first broad gauge train which carried dignitaries from Truro, although the small station with the single platform remained with little other alteration. A siding extended beyond the goods shed and ran along Albert Quay. In 1876 the Great Western Railway took over the West Cornwall Railway and a major redevelopment was undertaken. An enlarged goods shed was built and the wooden passenger buildings were replaced by a much larger station built in rock faced granite to a design by William Lancaster Owen. The total cost was around £15,000 (15000.0 in 1879 is equivalent to about <calculated amount> in recent years) which included the 250ft by 80ft roof which cost £5,000 for the iron and the 50 tons of glass. The new station had the booking office at street level with the two platforms were accessed by a staircase, and was used for the first time on 18 November 1879. However, the new station suffered from teething problems, as by 1880 it was reported that some settlement in the masonry and shrinkage of the iron in the roof had caused several sheets of the glazing to break. In 1892, station was converted from broad gauge to standard gauge. At the same time, work was undertaken to widen and extend both the two platforms, and a fourth road was laid in the station.
1892 жылдан кейін
Топтастырудан кейін 1930 жылдары Пензанс станциясында шамамен 60 қызметкер жұмыс істеді. 1937 жылы GWR-ға теңізден жерді қайтарып алуға рұқсат берілді, бұл станцияның сыйымдылығын екі есеге арттыруға мүмкіндік берді – екі платформада төрт платформа жағы болды, олардың үшеуі басты шатырдың астында орналасқан. Платформалардың артындағы төбешікті ұстап тұрған қабырғадағы бітелген арканы теміржол көмір сақтау үшін пайдаланған. Бу дәуірінде Пензансқа келген соңғы пойыз 1964 жылдың 3 мамырында West Country классының 34002 Salisbury локомотивімен жүргізілген саяхаттық пойыз болды. WCR станциясының бір платформасының соңында диск және қиылысқан сигнал болды, мұндай сигналдар GWR және оған қатысты компанияларда кең таралған. Бұл 1982 жылы таныс семафорлық сигналдармен ауыстырылды, ал олар өз кезегінде түсті шамдармен алмастырылды. 1983 жылы жаңа билет кассасы мен буфет ашылғанда тағы да өзгерістер енгізілді. 1983 жылғы жөндеу жұмыстары фонарь шатырын жаңа үлгімен ауыстыруды да қамтыды. 1996 жылдан бастап South West Trains қызметімен байланысты қызметін ұзартқанда апта сайынғы демалыс күндері қызмет көрсетті. Бұл қызмет 2009 жылдың желтоқсанында тоқтатылды. 2012–2013 жылдары станция шатыры жөнделді.
Following grouping, about 60 staff were employed at Penzance station by the 1930s. In 1937 the GWR were granted permission to reclaim land from the sea, permitting a significant enlargement of the station with the capacity being doubled with two platforms providing four platform faces, three of which were under the main roof. The blocked up archway in the wall that retains the hillside behind the platforms was used by the railway as a coal store. The last train of the steam era to Penzance was a railtour hauled by West Country class 34002 Salisbury on 3 May 1964. The WCR station had a disc and crossbar signal on the end of the single platform, this being common on the GWR and associated companies. This was replaced by the familiar semaphore signals, and these were replaced in turn by colour light signals in 1982. Further alterations were made in 1983 when a new ticket office and buffet were opened. The 1983 refurbishment also included the replacement of the lantern roof with a different design. From 1996, South West Trains operated a weekly weekend service from as an extension of its service to This ceased in December 2009. In 2012–13 the station's roof was refurbished.
Сипаттама
Пензанс – Плимуттен Корнуолл магистралінің соңғы стансасы. Ол Бокс және Плимут Милл-Бей арқылы өлшенген нөлдік нүктеден 326 миль (525 км) қашықтықта орналасқан. Бұл Ұлыбританиядағы ең оңтүстік теміржол стансасы. 1, 2 және 3 платформалар негізгі пойыз депосының ішінде, ал оңтүстік жағындағы 4 платформа ашық ауада орналасқан. Осы платформаның соңында орналасқан үлкен тас адамдарды ағылшын және корн тілдерінде Пензансқа қарсы алады. Стансаның теңіз жағалауындағы жағы портының жанында салынған, ал екінші жағы төбеге қарай ойылып жасалған. Маразион стансасына дейін (қазір бұрынғы) стансаға дейін тек бір екі бағытты жол бар, себебі бұрынғы солтүстікке қарайғы жол 1977 жылдан бері Лонг-Роктағы Пензанс депосына (Penzance TMD) кіруге пайдаланылуда.
Penzance is the terminus of the Cornish Main Line from Plymouth and situated 326 mile (525 km) from the zero point at measured via Box and Plymouth Millbay. It is the southernmost railway station in Great Britain. Platforms 1, 2 and 3 are within the main train shed; Platform 4 on the south side is in the open air. A large stone at the end of this platform welcomes people to Penzance in both English and Cornish. This side of the station is built on the sea wall near the harbour; the other side is cut into the hillside. There is only one bi directional line into/out of the station as far as the (now defunct) station at Marazion, as the former northbound line has been used to access Penzance TMD at Long Rock since 1977.
Мекемелер
Лондон Паддингтоннан "Түнгі Ривьера" пойзының батыс терминалы ретінде, стансада вокзалдың солтүстік жағында жатын орындық бөлме және душ бөлмесі, сондай-ақ вокзал ішінде күту бөлмелері мен екі кафе орналасқан. 3-платформада ақпараттық бюро да бар.
As the western terminus of the Night Riviera service from London Paddington, the station has a sleeper lounge and a shower room to the northern end of the concourse, as well as waiting rooms and two cafes in the concourse. There is also an information point on platform 3.
Қызметтер
Пензанс – Корнуолл магистральдық желісінің соңғы стансасы. Great Western Railway компаниясы Плимут және Кардифф Орталық стансаларына қатынайтын жергілікті және аймақтық қызметтерді, сондай-ақ Лондон Паддингтон стансасына және одан қатынайтын InterCity қызметтерін, оның ішінде түнгі Night Riviera жолсерік вагоны қызметін ұсынады. Күн сайын Вест-Мидлендс және солтүстікке, мысалы, Бирмингем Нью-Стрит, Лидс және Эдинбург қалаларына шағын CrossCountry қызметтері іске қосылады. Пензанс – Абердиннен басталып, 13 жарым сағатқа созылатын Ұлыбританиядағы ең ұзақ қашықтықтағы пойыз қызметінің аяқталу стансасы.
Penzance is the terminus of the Cornish Main Line. Great Western Railway operate local and inter regional services operate to and from Plymouth and Cardiff Central and InterCity services to and from London Paddington station including the overnight Night Riviera sleeping car service. There a small number of CrossCountry services each day to and from destinations in the West Midlands and north such as Birmingham New Street, Leeds, and Edinburgh. Penzance is the terminus of the longest distance train service in the United Kingdom, which runs from Aberdeen takes about 13 and a half hours.
Жүк және пошта
WCR стансасында жолаушылар стансасы мен теңіз арасында жүк қоймасы және локомотив қоймасы болды. 1876 жылы өрт жүк қоймасын қиратқанда ғимарат едәуір кеңейтілді, бұл ретте бастапқы локомотив қоймасы да қосылды. Бұл локомотив қоймасы желінің қарсы жағындағы тіреу қабырғасының соңында жаңасымен алмастырылған болатын. Ал бұл тіреу қабырғасының орнына Лонг-Рок станциясының сыртындағы жаңа Пензанс тракциялық техникалық қызмет көрсету депосы салынды. 20 ғасырдың басында Пензанс әдетте жылына 45 000 тонна жүк тасымалданды. 1882 жылдың қараша айында Альберт пирсіндегі төсеме, рельс жолдары және көлік жүрісінің қиындығына байланысты шағымдар түсті. Қалалық кеңес теміржол компаниясынан рельстерді қайта төсеу алдында төсемені гранит тастармен алмастыруды сұрады. 1937 жылғы кеңейту платформалардың санын екі есеге арттырғанда, төртінші платформа жалпы шатырдан тыс қалды және көлікке қолжетімділігі болғандықтан пошта және парцельдер тасымалына пайдаланылды. 1987 жылы жүк инфрақұрылымы алынып тасталды және жер автотұрақ ретінде пайдалануға берілді.
The WCR station had both a goods shed and a locomotive shed between the passenger station and the sea, and when a fire destroyed the goods shed in 1876 the building was enlarged considerably incorporating the original locomotive shed which had been replaced by one on the opposite side of the line near the end of the retaining wall, which in turn was replaced by the new Penzance Traction Maintenance Depot outside the station at Long Rock. In the first decade of the 20th century Penzance was typically handling 45,000 tons of goods each year. In November 1882 there were complaints about the paving, rail tracks and the difficulty for traffic to pass on the Albert Pier. The Borough Council requested the Railway Company to replace the paving with granite setts before relaying the rails. When the expansion of 1937 doubled the number of platform faces, the fourth face was outside the overall roof, and this was used for mail and parcels traffic as access to the road was provided. In 1987 the goods facilities were removed and the land levelled for use as a car park.