Кіріспе

Сунни исламның алты кітабының төртінші хадис жинағы – Сунна әл-Тирмизи (سنن الترمذي). Оны ислам ғалымы әл-Тирмизи шамамен 864-884 (250-270 хижри) жылдары жинаған.

Атау

Жинақтың толық атауы – әл-Жәмиғ әл-мұхтасар мин ас-Сунан ʿан Расулуллаһ ﷺ және әл-Сахих пен әл-Маʿлұл туралы білу, сондай-ақ оларға қатысты амалдар (الجامع المختصر من السنن عن رسول الله ﷺ ومعرفة الصحيح والمعلول وما عليه العمل). Ол әл-Жәмиғ әл-Сахих, әл-Жәмиғ әс-Сунан, әл-Жәмиғ әт-Тирмизи, әс-Сунан әт-Тирмизи немесе Сахих әт-Тирмизи деп қысқартылады. Атаудағы "Жәми" термині сегіз Рисаланың (Алланың хабары) барлық тақырыптарын қамтитын толық жинақты көрсетеді. Атаудағы "Сунан" термині жинақтың негізгі мазмұны мен тараулардың Рисала тақырыбы, яғни Аһкам (жалпы заң) бойынша құрылуын білдіреді. Әл-Каттани былай деді: "Тирмизидегі Жәмиғ, кейбір адамдар оны екі бөлек кітап деп ойлайтындықтан, Сунан деп те аталады, және ол [сондай-ақ] Әл-Жәмиғ әл-Кабир деп аталды. Көптеген сунниттер бұл кітапты Сахих әл-Бухари мен Сахих Муслимнен кейін ең сенімдісі деп санайды, сондықтан кейінгі ғалымдар оны Сахих әт-Тирмизи деп атады."

Жинақтау және сипаттау

Ол 864/5 жылдан кейін (250 хижри жылы) оны жинауды бастады және 884 жылдың 9 маусымында (10 Дуль-Хиджа 270 хижри жылы) аяқтады. Онда шамамен 4330 хадис (қазір шамамен 4400) бар, және ол елу тарауға бөлінген – кейбір мәліметтер бойынша 46 кітаптан тұрады.

Қабылдау

Ибн әл-Атир былай деді: "Бұл – ең пайдалы, ең жақсы құрылымдалған, ең аз қайталаумен жазылған кітаптардың ең жақсысы. Онда басқаларда жоқ нәрселер бар, мысалы, түрлі пікірлер, аргументтердің бағыттары, хадистің сахих, даиф немесе ғариб екенін түсіндіру, сондай-ақ (рақаттар туралы) сын айту және мақтау пікірлері".

Аутентиктілігі

Сүннилер бұл жинақты алты маңызды хадис жинағының арасында бесінші деңгейде санайды. Ибн әл-Жаузидің мәлімдемесінше, онда жиырма үш немесе отыз жасалған хадис бар. Әл-Суюти сияқты кейбір ғалымдар Ибн әл-Жаузидің тұжырымдарын тым қатаң деп сынап, Джамиде құрастырылған хадис жоқ деген қорытындыға келді. ХХ ғасырдың албан ислам ғалымы әл-Альбани он алты құрастырылған хадисті анықтады.

Ибн Хазмның пікірі

Ибн Әл Катан Әл Фасиден жеткен риуаят бойынша, Ибн Хазм өзінің қазір жоғалған кітабы «Әл Иссаалда» Әл Тирмизидің мәртебесінің «мәжһұл» немесе белгісіз екенін айтқан. Әдетте, белгісіз рауилердің сенімділігіне күмән келтіріледі. Ибн Хазмның Әл Тирмизидің хадистегі орнына қатысты осы ерекше және кейбір тұрғысынан таңғажайып көзқарасын әл-Дхахаби өзінің «Тарих әл-Ислам» кітабында тіркеп, былай деді: «Таң қалдыратын нәрсе – Әбу Мұхаммед Ибн Хазм, ол Әбу Иса [яғни Әл Тирмизи] туралы «Әл Иссаал» кітабында айтылғандай, «белгісіз» деп айтады». Ибн Хазмды қорғауға тырысқанда, әл-Дхахаби Тирмизидің «Жами’» кітабы Ибн Хазм қайтыс болғаннан кейін ғана Андалусияға жеткенін айтты. Бірақ бұл пікір негізсіз. Керісінше, кітап Ибн Хазм дүниеге келмей тұрып-ақ Аль-Андалусқа жеткен сияқты. Аль-Андалуста Әл Тирмизидің Сүннасын зерттеген ғалымдардың бірі – Ибн Хазмның ұстазы Ибн әл-Фарди әл-Малики болды, ол өзінің «Әл-Му’талиф уәл-Мухталиф» кітабында Әл Тирмизидің мәртебесін жоғары бағалады. Басқа ғалымдардың арасында 390 жылы, Ибн Хазм туылғаннан кейін алты жыл өткенде қайтыс болған Яхья бин Мұхаммед әл-Джайяни де болды. Ибн Абд әл Барр әл-Джайяни арқылы Әл Тирмизидің хабарларын жеткізіп, тіпті «Әл-Тамхид» кітабында оны есімдерімен атады. Ибн Хазмның өзі де кітапты қарап шығып, Әл Тирмизидің хабарларымен танысқан, осылайша әл-Дхахабидің кітап Ибн Хазм қайтыс болғанға дейін Аль-Андалусқа жетпеген деген пікірін жоққа шығарды. Ибн Катир де Ибн Хазмның Әл Тирмизи туралы пікірін айтқан, бірақ Ибн Әл-Катаннан жеткен мәліметті дұрыс түсінбеді және Ибн Хазмның өзінің «Әл-Мухалла» кітабында Әл Тирмизиді «мәжһұл» деп атағанын қате айтты. Алайда, мұндай мәліметтің ешқайда тіркелмегені анық, оның «белгісіз» екендігі туралы жазба тек «Әл Иссаалда» ғана кездеседі, басқа еңбектерде емес.

Құрамына кіретін хадистердің олардың шынайылығына қатысты түрлері

Төрт сунан кітабының ішінде әл-Тирмизи кітабы ғана төрт топқа бөлінеді. Біріншісі – сахих деп нақты анықталған хадистер, олар Бухари мен Муслим ибн әл-Хаджаджпен келіседі. Екінші топ – әл-Тирмизи, әл-Насаи және Әбу Дауд ғалымдарының талаптарына сай келетін хадистер, бірақ Бухари мен Муслим ибн әл-Хаджаджға қарағанда төмен деңгейде. Үшіншісі – қайшылықтарды түсіндіру үшін жинақталған хадистер, онда Тирмизи оның әлсіз тұсын көрсетеді. Төртіншісі – кейбір фиқһ мамандары амал еткен хадистер.

Мазмұны

Редактор Ахмад Мұхаммед Шакирдің 1937–65 жылғы, Каирде жарық көрген 5 томдық басылымы хадис араб мәтінінің стандартты тақырыптық жіктелуін береді. Кітап 49 тараудан тұрады.