Борис Слуцкий: Совет ақыны және Холокост тақырыбындағы шығармалары

Кіріспе

Совет ақыны Борис Слуцкий (Бори́с Абра́мович Слу́цкий; 7 мамыр 1919 жылы Украинаның Славянск қаласында дүниеге келген – 23 ақпан 1986 жылы Тула қаласында қайтыс болған) – совет ақыны.

Өмірбаян

Слуцкий 1919 жылы Славянск қаласында дүниеге келген. Ол Харьковта өскен. Алдымен ол Харьковтың Пионерлер сарайындағы әдеби студияға қатысты, бірақ орыс поэзиясын мансап ретінде қабылдамаған әкесінің қысымынан кейін оны тастап кетті. 1937 жылы Мәскеу заң институтына түсті. Бұл, 1940 жылдары Шоах ақындарының қауіпсіздік жағдайлары жақсарғанша шығармаларын жариялауды кейінге шеккенімен байланысты. Слуцкий Холокосты өзінің шығармашылығының орталық тақырыбына айналдырған жалғыз орыс ақыны болды. 1941–1945 жылдары Қызыл Армияда жаяу әскер взводының политругы болып қызмет етті. Оның соғыс кезіндегі тәжірибесі поэзиясында кеңінен көрініс тапқан. Соғыстан кейін ол майор шеніне ие болды. 1946 жылға қарай ол аз мөлшердегі мүгедектік зейнетақысымен күш көрді және радиостансада, содан кейін редактор және аудармашы болып жұмыс істеді. 1956 жылы Илья Эренбург Слуцкийдің бұрын жарияланбаған өлеңдерін келтірген мақаласымен сенсация тудырды, ал 1957 жылы Слуцкийдің "Естелік" атты алғашқы өлеңдер жинағы жарық көрді, онда көптеген өлеңдер бұрынғы жылдары жазылған еді. Давид Самойловпен бірге Слуцкий, орыс ақындарының соғыс буынының ең маңызды өкілі болды және, өлеңдерінің ерекшелігіне байланысты, Сталиннен кейінгі әдеби жаңарудың маңызды тұлғасы болды. Оның поэзиясы қасақана дөрекі, қисық, қарапайым және әңгімелі болып келеді. Онда ақынның заңгер ретіндегі ерте тәжірибесін көрсететін құрғақ, polemikалық сипат бар. Слуцкийдің поэтизмдер мен әшекейлерден айырылған тілді іздегені анық; ол Андрей Вознесенский сияқты неоромантикалық немесе неофутуристикалық ақындардың қарама-қарсы бағытын ұсынды. 1953–1954 жылдары КОКП-ның 20-шы съезіне дейін Сталиндік режимді айыптаған өлеңдер Слуцкийге жатқызылды. Бұл шығармалар 1950 жылдары "Самиздат" арқылы таратылып, 1961 жылы Батыста (Мюнхенде) антологияда жарияланды. Ол авторлығын нақтыламады да, жоққа шығармады да. Оның шығармаларында Слуцкий еврей тақырыптарына, еврей дәстүрінен алынған материалдарға, антисемитизмге (совет қоғамындағысын қоса алғанда), Холокостқа және т.б. қатысты. Ол идиш поэзиясынан орыс тіліне аударған, мысалы, Лейб Квитко, Арон Вергелис, Шмуэль Галкин, Ашер Шварцман және Яков Стернберг еңбектерінен. Ол "Израиль ақындары" атты маңызды басылымды редакциялады, ол израиль поэзиясының алғашқы антологиясы саналады. Ол 1963 жылы жарық көрді. Оның туыстарының бірі Израиль генералы Меир Амит болды. Слуцкий 1986 жылдың 23 ақпанында Тула қаласында қайтыс болды.

Slutsky was born in Sloviansk in 1919. He grew up in Kharkov. He first attended a lito (literary studio) at the Kharkov Pioneers Palace but left due to pressure from his father, who dismissed Russian poetry as a career. In 1937, he entered the Law Institute of Moscow, This is attributed to way Shoah poets in the 1940s deferred publishing their works until safer times. Slutsky would become the only Russian poet who made the Holocaust a central focus of his writing. Between 1941–1945 he served in the Red Army as a politruk of an infantry platoon. His war experiences are reflected much in his poetry. After the war, he had the rank of major. By 1946, he was living off a small disability pension and started working for radio station, then as an editor, and translator. In 1956 Ilya Ehrenburg created a sensation with an article quoting a number of hitherto unpublished poems by Slutsky, and in 1957 Slutsky's first book of poetry, Memory, containing many poems written much earlier, was published. Together with David Samoylov, Slutsky was probably the most important representative of the War generation of Russian poets and, because of the nature of his verse, a crucial figure in the post Stalin literary revival. His poetry is deliberately coarse and jagged, prosaic and conversational. There is a dry, polemic quality about it that reflects perhaps the poet's early training as a lawyer. Slutsky's search was evidently for a language stripped of poeticisms and ornamentation; he represented the opposite tendency to that of such neo romantic or neo futuristic poets as Andrey Voznesensky. As early as in 1953–1954, prior to the 20th Congress of CPSU, verses condemning the Stalinist regime were attributed to Slutsky. These were circulated in "Samizdat" in the 1950s and in 1961 were published in an anthology in the West (in Munich). He did not confirm nor deny their authorship. In his works Slutsky also approached Jewish themes, including material from the Jewish tradition, about antisemitism (including in Soviet society), the Holocaust, etc. He translated to Russian from the Yiddish poetry, e. g., from works of Leib Kvitko, Aron Vergelis, Shmuel Galkin, Asher Shvartsman, and Yakov Sternberg. He edited The Poets of Israel, a landmark publication considered the first anthology of Israeli poetry. It was published in 1963. One of his cousins was the Israeli general Meir Amit. Slutsky died 23 February 1986 in Tula, Russia.