Жер иелігін реформалау: 1861 жылғы Жер заңдары (Жаңа Оңтүстік Уэльс)
Robertson Land Acts
1861 жылғы Жаңа Оңтүстік Уэльс жер заңдары (Робертсон заңдары): Жер иелігін реформалау, шаруалардың үстемдігін жою, тегін таңдау құқығы, шарттар мен бағалар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Crown Lands Acts 1861 (NSW) (немесе Robertson Land Acts) 1861 жылы Жаңа Оңтүстік Уэльс премьер-министрі Джон Робертсонның бастамасымен Жаңа Оңтүстік Уэльстегі жер иелігін реформалау мақсатымен, әсіресе, ірі жер иеленушілердің (squattocracy) жерге қатысты үстемдігін жою үшін қабылданды. Бұл заңдар патшалық жерді еркін таңдауға мүмкіндік берді және 1826 жылдан бері қолданылып келген, жер сатуды он тоғыз округпен шектеген орналасу шектеулерін жойды.
The Crown Lands Acts 1861 (NSW) (or Robertson Land Acts) were introduced by the New South Wales Premier, John Robertson, in 1861 to reform land holdings in New South Wales and in particular to break the squattocracy's domination of land tenure. The Acts allowed free selection of crown land and made redundant the limits of location, which limited sale of land to the Nineteen Counties which had applied since 1826.
Елшілердің істері
Реформалар аясында ауыл шаруашылығы резерві деп жарияланған белгіленген аймақтардағы пайдаланылмаған жерді таңдап алып, кез келген жерде, 1 фунт стерлинг/акр (2 фунт 9 шиллинг 5 пенни/га) бағамен, 5 шиллинг/акр (12 шиллинг 4 пенни/га) аванс төлеп, үш жыл ішінде қалған соманы төлеуге болады, бұл бағаның үштен бірін құрайтын пайызсыз несие арқылы жүзеге асырылды. Балама ретінде, үш жылдың соңында қалған соманы 5% жылдық пайызбен белгісіз мерзімге несие ретінде қарастыруға болады. Корольдік жерлер туралы заңдар екі жеке заңнан тұрады: 1861 жылғы №26a «Корольдік жерлерді бөлу туралы» және 1861 жылғы №27a «Корольдік жерлерді иелену туралы» заңдары. Бұл заңдар 1875 және 1880 жылдары өзгертілді. Робертсон заңдары 1885 жылдың басынан бастап жаңа заңнамамен толықтай алмастырылды. Жерді иеленушілер үш жыл бойы жерде тұруға және әр акрына 1 фунт стерлингтей жақсартулар жасауға міндетті болды. Жерге шын ниетпен қоныстануды талап ету арқылы алыпсатарлықтың алдын алу жоспарланды. Мал өсірушілерге ағымдағы жалға алу мерзімі аяқталғаннан кейін орналасқан аудандарда жылдық, ал басқа жерлерде бес жылдық жалға алу шарттары беріліп, олардың қорғалғаны қамтамасыз етілді, сондай-ақ ең жоғары аудан мөлшері немесе мал сыйымдылығы және жерді бағалау арқылы жалға алу төлемдерінің өсуі де қарастырылды. Мал өсірушілер жалға алған жерлерінің жиырма бесінші бөлігін сатып алуға, сондай-ақ жақсартылған жерлерге қосымша, еркін иеліктің үш еселенген ауданына дейін алдын ала иелену құқығына ие болды. Олар жалға алған жерлердің үлкен участаларын зерттеу және аукционға шығаруды сұрау құқығын сақтап қалды. Бұл оларға басқа ұсыныс берушілерге жер нарықта екенін білмейтін кезде, қысқа мерзімде мұндай жерге ұсыныс жасай алуға мүмкіндік берді. Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының бас геодезисі Александр Грант Маклиннің жұмысы осы Жер заңдарын енгізуді жеңілдетті.
Under the reforms unsurveyed land in an area which had been declared an agricultural reserve in designated unsettled areas could be selected and bought freehold in lots of crown land, wherever situated at £1 per acre (£2 9s 5d/ha), on a deposit of five shillings per acre (12s 4d/ha), the balance to be paid within three years, an interest free loan of three quarters of the price. Alternatively at the end of the three years, the balance could be treated as an indefinite loan, as long as 5% interest was paid each year. The Crown Lands Acts consisted of two separate acts: The Crown Lands Alienation Act of 1861 No 26a and the Crown Lands Occupation Act of 1861 No 27a These acts were amended in 1875 and 1880. The Robertson acts were replaced completely by new legislation with effect from the beginning of 1885. Selectors were required to live on their land for three years and to make improvements worth £1 per acre. Speculation was to be prevented by requiring actual residence on the land. In return pastoralists were protected by granting them, at the conclusion of their present leases, annual leases in the settled districts and five yearly leases elsewhere, with a maximum area or carrying capacity, and an increase in rent by appraisement of the runs. The pastoralist retained the pre emptive right to buy one twenty fifth of his lease in addition to improved areas, and also possessed the pre lease to three times the area of the freehold. In addition they were to continue to possess the right to request the survey and auctioning of large parcels of their lease. This meant that they could bid at short notice for such land while other potential bidders were unaware that the land was on the market. The work of Alexander Grant McLean, Surveyor General of New South Wales facilitated the introduction of these Land Acts.
Салдарлар
Кейіннен, жерді иемденушілер мен таңдау жасаушылар арасында тартыс туды, ал заңдар сыбайлас жемқорлық және түрлі схемалар арқылы, мысалы, таңдау құқығын беру арқылы, ақырында жерді иемденушілерге өткізіп беру, сондай-ақ суға қол жеткізетін маңызды жерлерді иемденушілердің мал шаруашылығына жарамдылығын сақтау үшін таңдап алу арқылы айналып өтілді. Жер заңдары "жердің иесіздігі" принципі бойынша алынған мемлекеттік жерлердің иеліктен шығарылуын үдетті, демек, Австралияның жергілікті халқының иеліктен шығарылуын жеделдетті. Жер заңдары 1841 жылғы АҚШ-тың алдын алу заңына ұқсас түзетулер енгізу туралы талаптармен қатар жүрді, нәтижесінде 1862 жылғы "Үй шаруашылығы заңы" қабылданды, ал 1860 жылдары басқа австралиялық колонияларда және Канаданың 1872 жылғы Доминион жерлері заңында ұқсас заңнамалар пайда болды.
Subsequently, there were struggles between squatters and selectors, and the laws were circumvented by corruption and the acquisition of land by various schemes, such as the commissioning of selections to be passed eventually to squatters and the selection of key land such as land with access to water by squatters to maintain the viability of their pastoral leases. The Land Acts accelerated the alienation of crown land that had been acquired under the principle of terra nullius, and hence accelerated the dispossession of indigenous Australians. The Land Acts paralleled the demands for similar legislation amending the United States Preemption Act of 1841, culminating in the Homestead Act of 1862, and was succeeded by similar legislation in other Australian colonies in the 1860s and Canada's Dominion Lands Act of 1872.