Оңтүстік Вьетнамдағы 1-ші Австралиялық әскери тобы

Кіріспе

Бірлескен әскери жұмыс тобы

1-ші Австралиялық жұмыс тобы (1 ATF) – 1966 және 1972 жылдар аралығында Оңтүстік Вьетнамға жіберілген Австралия және Жаңа Зеландия армиясының бөлімшелеріне басшылық еткен бригада деңгейіндегі құралым. 1 ATF Фуок Туй провинциясындағы Ба Рияның солтүстігінде орналасқан Нуи Дат каучук плантациясында базасы болды және екі, кейіннен үш жаяу әскер батальонынан, бронетехникадан, авиациядан, инженерлік бөлімдерден және артиллериядан тұрды. Жұмыс тобы негізінен Фуок Туй провинциясын қорғауға жауапты болғанмен, оның бөлімшелері және Жұмыс тобының штабы кейде өздерінің тактикалық жауапкершілік аймағынан тысқары жерлерге жөнелтілді. Жұмыс тобы жүргізген маңызды шайқастарға 1966 жылғы Лонг Тан шайқасы, 1967 жылғы Суой Чау Фа шайқасы, 1968 жылғы Кобург операциясы және Корал–Балморал шайқасы жатты. Басқа да маңызды әрекеттерге 1968 жылдың желтоқсанының соңы мен 1969 жылдың басындағы Хат Дих шайқасы, 1969 жылдың маусымындағы Бин Ба шайқасы және 1971 жылдың маусымындағы Лонг Хан шайқасы кірді. 1 ATF жүргізген бірнеше операциялар нәтижесінде жаудың үлкен жеңіліске ұшырауына әкелді, соның ішінде 1969 жылғы Марсден операциясы, оның барысында жергілікті коммунистік күштерге қызмет ететін қару-жарақ пен жабдықтардың үлкен қоймалары мен негізгі ауруханасы анықталып, жойылды; және 1970 жылдың сәуіріндегі Таунсвилл операциясы, оның нәтижесінде Австралия және Жаңа Зеландия взводтары ВК штабында қолданылатын операциялық сигнал кодтары мен шифрлау кітапшаларын жаулап алды. Осының нәтижесінде, генерал Крейтон Абрамс сияқты жоғары деңгейдегі АҚШ командирлері, МАКВ командирі оны "соғыстың ең ірі барлаулық жетістігі" деп атады деп хабарланды. 1 ATF 1971 жылдың соңында елге қайтарылды.

Құрылу

1966 жылдың наурыз айында Австралия үкіметі Вьетнам соғысына қатысуын күшейту туралы шешім қабылдады. 1965 жылдың маусымынан бері Биен Хоадағы АҚШ-тың 173-ші әуеде десантталатын бригадасының үшінші жаяу әскер батальоны ретінде қызмет етіп келген 1-ші Корольдік Австралиялық полк (1 RAR) 4500 сарбаздық екі батальондық бригадамен – 1-ші Австралиялық әскери топ (1 ATF) – алмастырылатындығы жарияланды. Бұл топқа бронетехника, авиация, инженерлік және артиллериялық қолдау қарастырылды. Сондай-ақ, Австралияның Әскери-әуе күштері (RAAF) мен Әскери-теңіз күштері (RAN) қосымша күштері де жөнелтілді, нәтижесінде Вьетнамдағы Австралия әскерінің жалпы саны 6300-ге жетеді деп жоспарланды. Ал 1 RAR-дың АҚШ күштерімен бірлескен қызметі Австралия және Американың операциялық тәсілдерінің өзгешеліктерін көрсетті. Американдықтар кең ауқымды атыс күші мен жылдамдықты қолданып, үлкен күштермен іздеу-жою операцияларын жүргізе отырып, тоқырау соғысын қанағаттандырды, бұл екі тараптың да ауыр қаза табуына әкелді. Австралиялықтар, дәстүрлі операциялардан бас тартпаса да, артиллерия, бронетранспортерлер мен тікұшақтармен қолдау көрсетілген, шашыраңқы роталарды қолдана отырып, ауылдардағы халықтан Вьетконгты (VC) бөліп, үкімет бақылауын бірте-бірте кеңейтуге баса назар аударды. Осыған байланысты, 1 ATF-қа Фуок Туй провинциясында өз тактикалық жауапкершілік аймағы (TAOR) берілді, бұл австралиялықтарға өз әдістерін қолдана отырып, тәуелсіз операциялар жүргізуге мүмкіндік берді. III корпус шегіндегі ең оңтүстік провинция Фуок Туй, Вьетконгтың белсенді қызметінің ортасы болғандықтан, Камбоджа шекарасынан алшақтығы, қайта жабдықтау және қажет болған жағдайда теңіз арқылы эвакуациялау мүмкіндігі және күш-жігерді бір аймақта шоғырландыру мүмкіндігіне байланысты австралиялықтар тарапынан таңдалды. АҚШ дивизиясына қосылудың орнына, генерал-лейтенант Джон Уилтон мен генерал Уильям Уэстморленд сияқты Австралия және АҚШ жоғары лауазымды командирлері арасындағы келіссөздер 1 ATF-тың Вьетнамдағы АҚШ-тың 2-ші дала әскерінің (II FFV) операциялық бақылауындағы тәуелсіз командалық болады деп кепілдік берді. II FFV – Биен Хоадағы корпус деңгейіндегі штаб, тікелей АҚШ MACV қолбасшысына бағынатын. Бұл күшке еркіндік пен Австралия армиясының көтеріліске қарсы соғыс тұжырымдамасын көрсету мүмкіндігін береді, ол Малайялық төтенше жағдай кезіндегі тәжірибелерге негізделген. Әскери топқа тәжірибелі жаяу әскер офицері, екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Таяу Шығыста және Жаңа Гвинеяда, содан кейін Корей соғысында қызмет еткен, ал тағайындалудан бұрын AATTV және Вьетнамдағы Австралия армиясының күштеріне қолбасшылық еткен Бригадир Дэвид Джексон басшылық етеді. Жаңа күштерді орналастыруға екі айдан кем уақыт қалғандықтан, Австралияда оларды дайындау үшін асығыс шаралар қолға алынды. 1-ші бригада штабы кейін 1 ATF-ты құру үшін пайдаланылды. АҚШ пен Австралия арасындағы келіссөздерден кейін Жаңа Зеландия үкіметіне 161-ші батареяны жалғастыру мүмкіндігі берілді, бұл Жаңа Зеландия Корольдік артиллериясы АҚШ-тың 173-ші әуеде десантталатын бригадасымен Біен Хоада орналасқан немесе Фуок Туйдағы 1 ATF-қа қосылуы мүмкін. 1 RAR сияқты, Жаңа Зеландия батареясы 1965 жылдың маусымынан бастап АҚШ қолбасшылығымен қызмет етті және сол кезде Вьетнамдағы операцияларға Жаңа Зеландияның жалғыз әскери үлесі болды. 1966 жылдың маусымында Жаңа Зеландия батареясын 1 ATF-қа, ал 1967 жылдан бастап Жаңа Зеландия пехотасы мен NZSAS-ты қосу туралы шешім қабылданды.

In March 1966 the Australian government decided to increase its commitment to the Vietnam War, announcing that the 1st Battalion, Royal Australian Regiment (1 RAR), which had been serving as the third infantry battalion of the US 173rd Airborne Brigade in Biên Hòa since June 1965, would be replaced at the end of its tour by a two battalion brigade—the 1st Australian Task Force (1 ATF)—with armour, aviation, engineers and artillery support; in total 4,500 men. Additional Royal Australian Air Force (RAAF) and Royal Australian Navy (RAN) elements would also be deployed and with all three services total Australian strength in Vietnam was planned to rise to 6,300. Meanwhile, 1 RAR's attachment to US forces had highlighted the differences between Australian and American operational methods. Whereas the Americans relied on massed firepower and mobility in big unit search and destroy operations as part of a war of attrition which often resulted in heavy casualties on both sides, the Australians—although not eschewing conventional operations—emphasised deliberate patrolling using dispersed companies supported by artillery, armored personnel carriers and helicopters to separate the Vietcong (VC) from the population in the villages, while slowly extending government control. Consequently, 1 ATF which would be allocated its own Tactical Area of Responsibility (TAOR) in Phuoc Tuy Province, thereby allowing the Australians to pursue operations more independently using their own methods. The southernmost province in III Corps, Phuoc Tuy had been selected by the Australians because it was an area of significant VC activity, was located away from the Cambodian border, could be resupplied and, if necessary, evacuated by sea, and enabled them to concentrate their efforts in a single area to achieve greater national recognition. Rather than being attached to a US division, negotiations between senior Australian and US commanders—including Lieutenant General John Wilton and General William Westmoreland—ensured 1 ATF would be an independent command under the operational control of US II Field Force, Vietnam (II FFV), a corps level headquarters in Bien Hoa which reported directly to Commander US MACV. This would allow the force greater freedom of action and the chance to demonstrate the Australian Army's evolving concept for counterinsurgency warfare, developed in part from its operations during the Malayan Emergency. The task force would be commanded by Brigadier David Jackson, an experienced infantry officer who had served in the Middle East and New Guinea during the Second World War, and later in the Korean War and commanded the AATTV and Australian Army Force Vietnam prior to taking up the appointment. With the new force given less than two months to deploy, hasty preparations began in Australia to ready it. Meanwhile, the headquarters of the 1st Brigade was subsequently used to raise 1 ATF. Following US and Australian negotiations, the New Zealand government was given the choice of continuing the attachment of the 161st Battery, Royal New Zealand Artillery to the US 173rd Airborne Brigade based at Biên Hòa or joining 1 ATF in Phuoc Tuy. As with 1 RAR, the New Zealand battery had served under US command since June 1965 and was New Zealand's only military contribution to operations in Vietnam at that time. The decision was subsequently made to integrate the New Zealand battery into 1 ATF in June 1966, and from 1967 New Zealand infantry and NZSAS.

Операциялар

1 АТФ-қа өз TAOR-ында басымдыққа ие болу және қажет болған жағдайда Фуок Туй аймағында операциялар жүргізу, сондай-ақ ІІІ корпустың кез келген бөлігіне және IV корпустағы көршілес Bình Thủy-ға бұйрық бойынша орналасу міндеті жүктелді. Оның басты мақсаты – Вунг-Тау портын одақтастардың бақылауында қамтамасыз ету үшін 15-ші бағытты қорғау болды, ал саяси тұрғыдан Фуок Туйдегі үкімет билігін кеңейтуге ұмтылды. Жұмыс тобы Ба Рианың солтүстігіндегі Нуи Даттағы резеңке плантациясында орналасады, ал Вунг-Тауда логистикалық және қолдау базасы құрылып, жол арқылы тікелей байланыс орнатылады. 2-бағытта орналасқан Уилтон Нуи Датты таңдады, себебі оның орталық орны байланыс желілерін қысқартады, ол негізгі елді мекендерге жақын болғанымен, олармен шектес емес, және 1 АТФ-қа аймақтағы ВК қызметін тоқтатуға мүмкіндік береді. Коммунистердің маңызды транзиттік және жабдықтау жолының бойында орналасқан, ол ВК базасына жақын болғанымен, Ба Риаға да жеткілікті жақындықпен провинциялық орталықтың қауіпсіздігін қамтамасыз етуге және жергілікті билік органдарымен байланысты жеңілдетуге мүмкіндік берді. Австралиялық доктрина партизандарды халықтан оқшаулау үшін база құруға және ықпалды сыртқа таратуға баса назар аударды. Нуи Датта орналасқаннан кейін, олар ВК мен тұрғындар арасында тұрақты қарым-қатынас орнатуды көздеді. 1 АТФ провинциядағы ВК күштерін жоюға баса назар аударды, ал қалалар мен ауылдардың қауіпсіздігін қамтамасыз ету Оңтүстік Вьетнамның жауапкершілігінде болды. Бастапқыда 1 АТФ екі жаяу әскер батальонынан – Корольдік Австралия полкінің 5-ші және 6-шы батальондарынан тұрды. Басқа бөлімшелерге M113 бронетранспортерлерін пайдаланатын 1-ші APC эскадрильясы, 18 105 мм L5 Pack гаубицаларымен жабдықталған, бір Жаңа Зеландия және екі Австралиялық батареядан тұратын 1-ші Field Regiment, Royal Australian Artillery, 3-ші SAS эскадрильясы, 1-ші Field эскадрильясының инженерлері және 21-ші Engineer Support Troop, 103-ші Signals эскадрильясы, Cessna 180 және Bell H 13 Sioux жеңіл бақылау тікұшақтарын пайдаланатын 161-ші Reconnaissance Flight және барлау тобы кірді. Қосымша қолдау 1-ші Австралиялық логистикалық қолдау тобы (1 ALSG) арқылы қамтамасыз етілді, ол Вунг-Таудағы құмды төбелер арасында орналасқан, ал 9-шы эскадрилья RAAF да Вунг-Таудан 1 АТФ-қа қолдау көрсетті. 1 АТФ формальды түрде тәуелсіз болғанымен, АҚШ күштері орташа және ауыр артиллерия, жақыннан қолдау, шабуылдық тікұшақтар, орташа және ауыр жүк көтеру тікұшақтары және қосымша пайдалы тікұшақтармен маңызды қолдау көрсетті. АҚШ 2/35 артиллерия батальонының А батареясынан 6 155 мм М109 өздігінен жүретін гаубицалары да Нуи Датта тұрақты түрде орналастырылды. Екінші дүниежүзілік соғыстан бері орналастырылған ең ірі Австралиялық құралым, 1 АТФ офицерлері мен сержанттарының көпшілігі кең ауқымды операциялық тәжірибе алғанымен, жұмыс тобы асығыс жиналды және көптеген сынақтан өтпеген Ұлттық қызметшілерді қамтыды. Оның жоғары лауазымды қызметкерлерінің азаз бөлігі қарсы көтеріліс операцияларында тікелей тәжірибе алған, ал Вьетнамдағы жағдайды бірінші қолмен түсіну одан да аз болды, сонымен қатар кетер алдында бірге жаттығу мүмкіндігі болмады. Осы кемшіліктерге қарамастан, 1 АТФ күрделі ортада жедел түрде орналасуға және операцияларды бастауға міндеттелді. Жұмыс тобы 1966 жылдың сәуір және маусым айлары аралығында Вунг-Тауға келе бастады. 17 мамырдан 15 маусымға дейін АҚШ және Австралия күштері "Хардихуд" операциясы кезінде Нуи Дат аймағын қорғады, АҚШ 173-ші әуе десант бригадасының екі батальоны мен 1 RAR бөлімшесін жұмылдырды. 5 RAR сол күні Вунг-Таудан жөнелтілді және Нуи Даттың шығысына және солтүстік-шығысына табылған ВК күштерін тазалау міндеті алды. 1 АТФ 5 маусымнан бастап Нуи Датты басып алды, Джексон өзінің тактикалық штабымен командалық міндетін атқарды. Тәуелсіз жұмыс істеу жоспары өзін-өзі қорғаудың маңызды талаптарын тудырды және 1 АТФ-тың бастапқы басымдықтары база құру және өзінің қауіпсіздігін қамтамасыз ету болды. Осы арада Уилтонның Вунг-Таудағы логистикалық қолдаумен 1 АТФ-ты орналастырудың орнына Нуи-Датты басып алу шешімі жұмыс тобының әсерін күшейтуге мүмкіндік берді, бірақ базаны қорғау үшін қосымша адам күшін қажет етті. Шындығында, ВК-ның белсенді қызмет ететін аймақтағы күш-қуаты жеткіліксіз бригаданың қауіпсіздік талаптары күштің жартысына дейін жұмсалды, бұл оның іс-қимыл еркіндігін шектеді. Аймақты басып алу барысында 4000 метрлік радиустағы барлық тұрғындар көшіріліп, жақын жерге орналастырылды. Содан кейін қорғаныс қауіпсіз аймағы құрылды, оның шекарасы Альфа сызығы деп белгіленді және атыс аймағы жарияланды. Вьетнамдағы одақтас нысандар үшін бұл ерекше болғанымен, олардың көпшілігі халыққа тығыз орналасқан аймақтарға жақын орналасқан, австралиялықтар ВК-ның Нуи Датты бақылауын болдырмауға және аймаққа кіретін және шығатын топтардың қауіпсіздігін арттыруға үміттенді. 1966 жылдың 18 тамызындағы Лонг Тан шайқасында 6 RAR компаниясының D бөлімі, маңызды артиллериялық қолдаумен, кемінде полк күшіне жететін ВК күштерін тоқтатты және жеңді. 18 австралиялық қаза тауып, 24 жараланды, ал шайқас алаңынан 245 ВК денесі табылды. Австралияның шешуші жеңісі Лонг Тан ВК үшін маңызды жергілікті соққы болды және Нуи Датқа қарсы жақын арадағы қозғалысты белгісіз мерзімге тоқтатты. Кейінгі жылдары басқа да ірі қақтығыстар болғанымен, 1 АТФ қайтадан күшті сынға ұшыраған жоқ. Шайқас жұмыс тобының провинциядағы басымдығын орнатты және үкімет билігін қайта орнату операцияларын жүргізуге мүмкіндік берді. Дегенмен, 1967 жылдың ақпанында австралиялықтар соғыстағы ең көп шығынды көріп, бір апта ішінде 16 адам қаза тауып, 55 адам жараланды, оның көп бөлігі "Бриби" операциясы кезінде болды. 5 RAR және 6 RAR 1967 жылдың ортасында өздерінің міндеттерін аяқтады және оларды 7 RAR және 2 RAR алмастырды. Бірінші Жаңа Зеландиялық жаяу әскері, Victor Company RNZIR, 1967 жылдың мамырында Малайзиядан келді және 6 RAR-мен, содан кейін жаңадан келген 2 RAR-мен бірге қызмет етті. 1 АТФ қолбасшылығының соңғы тактикалық қателігі және соғыс бойында Австралиялық және Жаңа Зеландиялық әскерлердің көптеген қаза тауып, жаралануына себеп болған, Dat Do-дан жағалауға дейінгі 10 шақырымдық аймаққа миналар орналастыру болды. 1967 жылдың маусымына қарай Австралиялық инженерлер 100 метрлік ені бар тазартылған жерге 23 000-ға жуық "секіргіш" миналарын орналастырды. Миналардың қауіпсіздігін қамтамасыз ету тиімді болмады, содан кейін ВК миналарды алып, Австралиялық және Жаңа Зеландиялық әскерлерге қарсы қайта пайдаланды. Соғыс американдық әскерлердің көбеюінен кейін күшейе бергенде, 1 АТФ күшті күшейтілді. Үшінші жаяу әскер батальоны, Корольдік Австралия полкінің 3-ші батальоны, 1967 жылдың желтоқсанында келді. Жаңа Зеландияның үлесі де 1967 жылдың желтоқсанында қосымша жаяу әскер компаниясымен артты. Whisky Company RNZIR бастапқыда 3 RAR-ға қосылды, содан кейін Victor Company сияқты 2 RAR-дың операциялық бақылауына көшті. 1968 жылдың ақпанында Австралия үкіметі өздерінің 1-ші бронетранспортер полкінен төрт танктан тұратын екі Centurion танк тобын Оңтүстік Вьетнамға жіберді, сонымен қатар эскадрилья штабындағы екі танкты қоса алғанда. Екі бульдозерлік танк және екі көпір салу танктары да жұмылдырылды. Штабтан танктардан үшінші топ құрылды және тамыз айына қарай эскадрилья толық күшіне, 26 танкқа жетті. Австралиялық және Жаңа Зеландиялық жаяу әскері Вьетнамдағы олардың уақытының қалған бөлігінде осы танк тобымен тығыз жұмыс істеді. Қосымша Iroquois тікұшақтары да қосылды. Барлығы тағы 1200 адам жөнелтілді, Австралиялық әскерлердің жалпы саны 7672 жауынгерге жетті, соғыс кезіндегі ең жоғары деңгей. Бұл күшейту жұмыс тобының қолбасшысына қол жетімді күштің екі есеге артты. 1968 жылдың 1 наурызында Австралия және Жаңа Зеландия үкіметтері Жаңа Зеландиялық атқыштар компанияларын біріктіріп, бір Австралиялық батальон құруға келісті, нәтижесінде екі Жаңа Зеландиялық компания 2 RAR-дың A, B және C компанияларымен бірігіп, 2 RAR/NZ (ANZAC) құрады. Бес атқыштар компаниясымен ол стандартты Австралиялықтан күштірек болды...

1 ATF was tasked with dominating its TAOR and conducting operations throughout Phuoc Tuy as required, as well as deploying anywhere in III Corps and neighbouring Bình Thủy in IV Corps on order. Its principal objective was to secure Route 15 for military movement to ensure allied control of the port at Vung Tau, while politically it sought to extend government authority in Phuoc Tuy. The task force would be based in a rubber plantation at Nui Dat, north of Ba Ria, while a logistics and support base would be established in Vũng Tàu with a direct link forward via road. Situated on Route 2, Wilton had selected Nui Dat because its central position offered short lines of communication, it was close but not adjacent to the main population centres, and would allow 1 ATF to disrupt VC activity in the area. Astride a major communist transit and resupply route, it was close to a VC base area yet near enough to Ba Ria to afford security to the provincial capital and facilitate liaison with the local authorities. Australian doctrine emphasised establishing a base and spreading influence outwards to separate the guerrillas from the population. By lodging at Nui Dat they aimed to form a permanent presence between the VC and the inhabitants. 1 ATF would then focus on destroying VC forces in the province, while security of the towns and villages remained a South Vietnamese responsibility. Initially, 1 ATF consisted of two infantry battalions—the 5th and 6th Battalion, Royal Australian Regiment. Other units included the 1st APC Squadron operating M113 armoured personnel carriers, 1st Field Regiment, Royal Australian Artillery which consisted of one New Zealand and two Australian batteries equipped with eighteen 105 mm L5 Pack Howitzers, 3rd SAS Squadron, engineers from the 1st Field Squadron and 21st Engineer Support Troop, 103rd Signals Squadron, 161st Reconnaissance Flight operating Cessna 180s and Bell H 13 Sioux light observation helicopters, and an intelligence detachment. Support arrangements were provided by the 1st Australian Logistic Support Group (1 ALSG) established amid the sand dunes at Vung Tau south, while eight UH 1B Iroquois helicopters from No. 9 Squadron RAAF also supported 1 ATF from Vung Tau. Although 1 ATF was ostensibly independent, US forces provided considerable support including medium and heavy artillery, close air support, helicopter gunships, medium and heavy lift helicopters and additional utility helicopters. Six 155 mm M109 self propelled howitzers from A Battery, US 2/35th Artillery Battalion were also permanently attached at Nui Dat. The largest Australian formation deployed since the Second World War, although many of 1 ATF's officers and non commissioned officers had seen extensive operational service, the task force had been hastily assembled and included many untried National Servicemen. Few of its senior personnel had direct experience of counter insurgency operations, and even less a first hand understanding of the situation in Vietnam, while it had been unable to train together before departure. Despite these shortfalls 1 ATF had been required to rapidly deploy and commence operations in a complex environment. The task force began arriving at Vung Tau between April and June 1966. From 17 May to 15 June, US and Australian forces secured the area around Nui Dat during Operation Hardihood, deploying two battalions of the US 173rd Airborne Brigade and an element of 1 RAR. 5 RAR deployed from Vung Tau the same day and was tasked with clearing any VC found in an area east and north east of Nui Dat. 1 ATF occupied Nui Dat from 5 June, with Jackson flying in with his tactical headquarters to take command. The plan to operate independently resulted in significant self protection requirements and 1 ATF's initial priorities were to establish a base and ensure its own security. Meanwhile, Wilton's decision to occupy Nui Dat rather than co locate 1 ATF with its logistic support at Vung Tau allowed the task force to have a greater impact, but resulted in additional manpower demands to secure the base. Indeed, the security requirements of an understrength brigade in an area of strong VC activity utilised up to half the force, limiting its freedom of action. As part of the occupation all inhabitants within a 4,000 metre radius had been removed and resettled nearby. A protective security zone was then established, the limit of which was designated Line Alpha, and a free fire zone declared. Although unusual for allied installations in Vietnam, many of which were located near populated areas, the Australians hoped to deny the VC observation of Nui Dat and afford greater security to patrols entering and exiting the area. At the Battle of Long Tan on 18 August 1966, D Company 6 RAR with considerable artillery support held off and defeated a VC force of at least regimental strength. 18 Australians were killed and 24 wounded, while 245 VC dead were later recovered from the battlefield. A decisive Australian victory, Long Tan proved a major local setback for the VC, indefinitely forestalling an imminent movement against Nui Dat. Although there were other large scale encounters in later years, 1 ATF was not fundamentally challenged again. The battle established the task force's dominance over the province, and allowed it to pursue operations to restore government authority. Regardless, during February 1967 the Australians suffered their heaviest casualties in the war to that point, losing 16 men killed and 55 wounded in a single week, the bulk during Operation Bribie. 5 RAR and 6 RAR completed their tours in mid 1967 and were replaced by 7 RAR and 2 RAR. The first New Zealand infantry, Victor Company RNZIR, arrived in May 1967 from Malaysia and served with the outgoing 6 RAR before and then with the newly arrived 2 RAR. What would ultimately prove to be a tactical blunder by 1 ATF Command and account for the majority of Australian and New Zealand casualties throughout the war, was the laying of a minefield over a 10 km area from Dat Do to the coast. By June 1967, close to 23,000 "jumping jack" mines had been laid by the Australian engineers within a 100 metre wide strip of cleared ground between a double row of fences. Security of the minefield proved to be ineffective and the VC thereafter simply uplifted the mines and re used them against the Australians and New Zealanders. Meanwhile, with the war continuing to escalate following further American troop increases, 1 ATF was heavily reinforced. A third infantry battalion, 3rd Battalion, Royal Australian Regiment, arrived in December 1967. The New Zealand contribution also increased with a second infantry company added also in December 1967. Whisky Company RNZIR was initially attached to 3 RAR and then came under operational control of 2 RAR, as with Victor Company. In February 1968 the Australian government sent two troops of Centurion tanks from its 1st Armoured Regiment to South Vietnam, each with four tanks, plus two tanks with the squadron headquarters. Two bulldozer tanks and two bridgelayer tanks were also committed. A third troop was created out of the headquarters tanks, and by August the squadron was brought up to its full strength of 26 tanks. Australian and New Zealand infantry would work very closely with these tank troops for the remainder of their time in Vietnam. Additional Iroquois helicopters were also added. In all a further 1,200 men were deployed, taking the total Australian troop strength to 7,672 combat troops, its highest level during the war. This increase effectively doubled the combat power available to the task force commander. On 1 March 1968 the Australian and New Zealand governments agreed to merge the New Zealand rifle companies into one Australian battalion which resulted in both New Zealand companies integrating with A, B, and C Companies of 2 RAR to become 2 RAR/NZ (ANZAC). With a total of five rifle companies it was stronger than the standard Australian battalion which only had four. New Victor and Whisky companies from RNZIR were again attached to subsequent 4 RAR and 6 RAR rotations during later tours. The ANZAC battalions were commanded by an Australian officer, with a New Zealand officer appointed as deputy commander. All of the New Zealanders were regular soldiers. In late 1968 a New Zealand Special Air Service troop was also attached to the Australian SAS Squadron. New Zealand strength peaked at 552 troops in 1969. At its height 1 ATF numbered over 8,000 men, including three infantry battalions, armour, artillery, engineers, logistics and aviation units in support. Although primarily operating out of Phuoc Tuy, the 1 ATF was also available for deployment elsewhere in III Corps and with the province progressively coming under control, 1968 saw the Australians spending a significant period of time conducting operations further afield. 1 ATF was subsequently deployed astride infiltration routes leading to Saigon in order to interdict communist movement against the capital as part of Operation Coburg during the 1968 Tet Offensive and later during the Battle of Coral–Balmoral in May and June 1968. At Fire Support Bases Coral and Balmoral the Australians had clashed with regular People's Army of Vietnam (PAVN) and VC main force units operating in battalion and regimental strength for the first time in near conventional warfare, ultimately fighting their largest, most hazardous and most sustained battle of the war. During 26 days of fighting Australian casualties included 25 killed and 99 wounded, while PAVN/VC casualties included 267 killed confirmed by body count, 60 possibly killed, seven wounded and 11 captured. Later, from December 1968 to February 1969 two battalions from 1 ATF again deployed away from their base in Phuoc Tuy province, operating against suspected communist bases in the Hat Dich area, in western Phuoc Tuy, south eastern Bien Hoa and south western Long Khan provinces during Operation Goodwood. From May 1969 the main effort of the task force returned to Phuoc Tuy Province. One operation which became infamous as it became known to the public was Operation Mundingburra, a mine clearing action conducted in the Long Hai Hills from 15 July 1969 involving 6 RAR/NZ (ANZAC.) The operation had three objectives: disrupt enemy infiltration into the villages, maintain regular checkpoints on the main access routes between the villages, visit local hamlets and offer medical services to those villagers who might need it. All platoons conducted mine clearing and ambushing tasks. After 31 days the operation ended with casualties all from mine detonations. These were Australian mines which had been uplifted by the VC from the Australian minefield laid in 1967 and relaid or booby trapped. 6 RAR/NZ's casualties were 11 killed (6 New Zealanders, 5 Australians) and 54 wounded (10 New Zealanders, 44 Australians). A particularly disastrous incident on 21 July was the major inspiration for the 1983 pop song I Was Only 19 by the Australian band Redgum. One of the most successful 1 ATF operations which severely weakened the PAVN/VC forces in 1 ATF's area of operations was Operation Marsden (3–28 December 1969) which was a search and destroy mission conducted in the Mây Tào Mountains where the VC 5th Division was headquartered. The VC base in the mountains provided logistics and controlled the VC 274th and 275th Regiments as well as local VC guerilla forces. The area was also the location of the K76A Hospital, which was the principal provider of medical services for the regional VC and PAVN forces. All five infantry companies from 6 RAR/NZ were deployed on 2 December. A Company scaled the mountains, having to make their way through a 200 metre wide minefield of improvised mines made from unexploded U. S Air Force cluster bombs. On 8 December, D Company located the first major stores dump in a cave at the south of the mountains. It contained approximately 2,500 anti personnel grenades, 22 anti tank mines, 22 boxes of anti watercraft mines and a large quantity of weapons, equipment and explosives. On the same day, B Company, on the north side of the mountain, found the first signs of the hospitals. The following day they discovered a bunker system of 12 bunkers identified as part of K76A Hospital. On 11 December V Company, operating in the south east, located another hospital with 17 large bunkers large enough to take up to 100 patients and identified it as also part of K76A. By this time all companies were discovering enemy signs and having contacts. On the same day W Company, which was patrolling north east of the Song Rai River, located a large enemy camp with 25–28 VC and at first light on 12 December attacked the group with one VC killed while the remainder escaped. A Company successfully scaled the western side and were able to establish a fire support base on the summit. On 16 and 17 December D Company located the K76A pharmacy, dental post and orderly room. There they recovered a huge supply of medical drugs. On 19 December, V Company discovered the major part of the hospital, a 200 bed complex complete with underground pharmacy, operating pits and convalescing wards. An enormous cache of medical supplies, food, tools, and equipment were found at the hospital and a large weapons cache was discovered nearby. Over the next week, all rifle companies conducted day and night search and destroy missions in their areas until 29 December 1969. Four Australians were killed with none wounded during the operation. There were no New Zealand casualties. VC killed numbered 22 with 5 wounded and 21 prisoners, 14 of whom had been patients of the K76A Hospital. Between D Company's and V Company's finds, approximately 1.5 tonnes of pharmaceuticals had been captured, thought to be the largest amount ever seized in the war by allied forces. Other significant Australian actions during this period included the Binh Ba in June 1969, and Long Khanh in June 1971.

Қайтарып алу

Австралия әскерлерінің шығарылуы 1970 жылдың қараша айында басталды. АҚШ-тың Вьетнамдастыру стратегиясының салдарынан және Австралия үкіметі соғысқа қатысуын азайтуға мүкіндік іздегендіктен, 8 RAR өз қызмет мерзімі аяқталғаннан кейін ауыстырылмады. 1 АТФ тағы да екі жаяу әскер батальонына дейін қысқартылды, бірақ маңызды бронетехника, артиллерия және авиациялық қолдау сақталды. Осы кезде Жаңа Зеландияның жаяу әскерінің W Company компаниясы да шығарылды. 1971 жылы Австралияның жауынгерлік күштері кезең-кезеңмен шығарылу аясында одан әрі қысқартылды. 21 қыркүйектегі Нуи Ле шайқасы Австралия және Жаңа Зеландия күштерінің соғыстағы соңғы ірі шайқасы болды, нәтижесінде бес австралиялық қаза тауып, 30-ы жарақат алды. Жаңа Зеландияның SAS тобы ақпан айында, ал артиллериялық батарея мамыр айында шығарылды. Соңында, 16 қазан күні австралиялық күштер Нуи Дат базасын Оңтүстік Вьетнам күштеріне тапсырды, ал 4 RAR, Оңтүстік Вьетнамдағы соңғы австралиялық жаяу әскер батальоны, 1971 жылдың 9 желтоқсанында Австралияға қайтып келді. Осы уақытта V ротасы және Жаңа Зеландияның медициналық тобы да кері қайтарылды. Дәл сол кезде 4 RAR-дың D ротасы, шабуылдық пионерлік және минометтік бөлімдерімен, сондай-ақ бронетранспортерлер тобымен Вунг-Тауда жұмыс тобының штабын және 1 ALSG-ді қорғау үшін қалды, барлық жабдықтар мен мүліктерді шығарып бітіргеннен кейін 1972 жылдың 12 наурызында Австралияға оралды. 1 АТФ өз операциялық аймағында басымдық танытып, ПАВН/ВК-нің провинция халқына «әсер ету және мәжбүрлеу» қабілетін табысты төмендетіп, Оңтүстік Вьетнам үкіметіне белгілі бір деңгейде бақылау мүмкіндігін бергенімен, олардың шығарылуынан кейін бұл ұзаққа созылмады, және ПАВН/ВК күштері Фуок Туйға қайта оралды. Нәтижесінде, кәсібилігімен танылғанмен, жұмыс тобының операциялары соғыстың нәтижесіне елеулі әсер етпеді. 1966 жылдың маусымы мен 1971 жылдың желтоқсаны аралығында 1 АТФ кем дегенде 3370 ПАВН/ВК салдарын тіркеді, олардың көп бөлігі Фуок Туйда, ал жарақат алғандардың саны белгісіз. Вьетнам соғысы кезінде Австралия армиясының барлық қаза болғандардың саны 478 адамды, ал жарақат алғандардың саны 3025 адамды құрады, олардың көп бөлігі 1 АТФ-қа тиесілі болды. Жаңа Зеландияның соғыстағы қаза болғандардың саны 37 адамды, ал жарақат алғандардың саны 187 адамды құрады, олардың көп бөлігі 1 АТФ-да қызмет еткен.

The Australian withdrawal started in November 1970. As a consequence of the overall US strategy of Vietnamization and with the Australian government keen to reduce its own commitment to the war, 8 RAR was not replaced at the end of its tour of duty. 1 ATF was again reduced to just two infantry battalions, albeit with significant armour, artillery and aviation support remaining. One of the New Zealand infantry companies—W Company—was also withdrawn at this time. Australian combat forces were further reduced during 1971 as part of a phased withdrawal. The Battle of Nui Le on 21 September proved to be the last major battle fought by Australian and New Zealand forces in the war, and resulted in five Australians being killed and 30 wounded. The New Zealand SAS troop was withdrawn in February and the artillery battery in May. Finally, on 16 October Australian forces handed over control of the base at Nui Dat to South Vietnamese forces, while 4 RAR, the last Australian infantry battalion in South Vietnam, sailed for Australia onboard on 9 December 1971. V Company and the New Zealand medical team were also withdrawn at this time. Meanwhile, D Company, 4 RAR with an assault pioneer and mortar section and a detachment of APCs remained in Vung Tau protect the task force headquarters and 1 ALSG until the final withdrawal of stores and equipment could be completed, finally returning to Australia on 12 March 1972. Although 1 ATF had been able to dominate its area of operations and successfully reduced the PAVN/VC's ability to "influence and coerce" the population of the province, while affording the South Vietnamese government some degree of control, this did not last following their withdrawal, and PAVN/VC forces began to move back into Phuoc Tuy following their departure. Ultimately, despite maintaining a reputation for professionalism, the operations of the task force had little impact on the outcome of the war. Between June 1966 and December 1971, 1 ATF recorded at least 3,370 PAVN/VC killed, the majority in Phuoc Tuy, while an unknown number were wounded. Total Australian Army casualties during the Vietnam War were 478 killed and 3,025 wounded, the bulk of which were sustained by 1 ATF. New Zealand casualties during the war were 37 killed and 187 wounded, the majority of which while serving in 1 ATF.