Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1953 жылғы 7 тамызда президент Эйзенхауэр 1953 жылғы босқындарға көмек көрсету заңына қол қойды, ол кейбір босқындарға, жетімдерге және басқа да мақсаттарға көмек беру үшін қабылданды. Бұл заң негізінен 1952 жылғы Иммиграция және ұлттық заң бойынша белгіленген квоталардың сандық шектеулеріне байланысты Оңтүстік Еуропадан келген адамдарға көмек көрсетуге бағытталған, ол кеңінен МакКарран-Уолтер заңы ретінде танымал. 1953 жылғы босқындарға көмек көрсету заңы – АҚШ-тың босқындарды қабылдау және қоныстандыру саласындағы екінші заңы болды, алғашқысы 1948 жылғы босқындар заңы еді, ол 1952 жылдың соңында күшінен шықты.
On August 7, 1953, President Eisenhower signed the Refugee Relief Act of 1953, also known as the Emergency Migration Act, into law to provide relief for certain refugees, orphans, and other purposes. This act was mainly intended for people from Southern Europe barred due to the numerical limits from the quotas under the Immigration and Nationality Act of 1952, widely known as the McCarran Walter Act. The Refugee Relief Act of 1953 was the United States' second refugee admissions and resettlement law, following the Displaced Persons Act of 1948, which expired at the end of 1952.
Тарих
1950 жылдары АҚШ еуропалық коммунистік елдерден адамдардың кетуін ынталандырды. МакКарран-Уолтер заңы (1952) жалпы категория ретінде босқындарға қатысты ережелерді қамтылмағандықтан, бұл саясат уақытша шаралар арқылы іске асырыла берді. Сондықтан, 1953 жылғы босқындарға көмек көрсету заңы 1953 жылдың тамызында қабылданды және 1956 жылы адамдардың әр елге белгіленген төмен квоталарын айналып өту мақсатымен қабылданды. Юта штатының сенаторы Артур В. Уоткинс осы заңның бастапқы авторы болды. Босқындарға көмек көрсету заңының соңғы нұсқасы Эйзенхауэр әкімшілігінің белгілі бір деңгейдегі жетістігін көрсетті, либералды иммиграциялық саясатты уәде етті және МакКарран-Уолтер заңының күрделіліктерінен сақтады. Бұдан әрі, заң Италия, Грекия және Нидерландыдағы халық санының өсуінен туындаған мәселелерді де қарастырды, американдық азаматтар мен тұрақты түрде тұратын шетелдіктердің туыстарына иммиграцияға рұқсат берді. Осы заңның тағы бір маңызды бағыты – жетім балаларды иммиграциялау және АҚШ-та иммигрант емес статусымен жүрген шетелдіктерге АҚШ-тың тұрақты тұрғыны болуға мүмкіндік беру болды. Заңда босқындар "коммунистік немесе коммунистік үстемдік құрмаған елде немесе аймақта, қуғын-сүргінге ұшыраған, қуғын-сүргіннен қорқып, табиғи апат немесе әскери әрекеттер салдарынан әдеттегі тұратын жерінен шығып, оған қайта орала алмайтын, жайғасып үлкермеген және өмірдің қажеттіліктеріне немесе көлік құралына шұғыл мұқтаж" деп анықталды. 1953 жылғы босқындарға көмек көрсету заңының тағы бір құрамы жетім балаларды иммиграциялау болды.
In the 1950s, the United States encouraged people to leave European Communist countries. Since the McCarran Walter Act (1952) did not include provisions for refugees as a general category, the policy continued to be carried out by way of impromptu measures. Hence, the Refugee Relief Act of 1953 was enacted in August 1953 and expired in 1956 to circumnavigate the low quotas for people's respective countries. Senator Arthur V. Watkins of Utah was the original author of this act. The final form of the Refugee Relief Act provided a token redemption of Eisenhower's administration, promising more liberal immigration policy and avoiding the complications of the McCarran Walter Act. Furthermore, the act also addressed the problems resulting from population pressures in Italy, Greece, and Netherlands by extending immigration to relatives of American citizens and permanent resident aliens. Another main focus of this act was including immigration of orphans and permitting certain aliens already in the United States as nonimmigrants to become permanent residents of the United States. The Act defined Refugees as people " in a country or area which is neither Communist nor Communist dominated, who because of persecution, fear of persecution, natural calamity or military operations is out of his usual place of abode and unable to return thereto, who has not been firmly resettled, and who is in urgent need of assistance for the essentials of life or for transportation". Another component of the Refugee Relief Act of 1953 was the immigration of orphans.