Германия Корольдігі: 843 ж. Верден шартымен құрылған, саксон Отто династиясымен дамыған, және 962 ж. қасиетті Рим империясының бөлігі болған. Тарихы, билеушілер туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
10 ғасыр Германия Корольдігі
10th century kingdom of Germany
Германия Корольдігі немесе Германия Корольдігі (regnum Teutonicorum 'герман корольдігі', regnum Teutonicum 'герман корольдігі', regnum Alamanie "герман корольдігі") – негізінен герман тілінде сөйлейтін Шығыс Франк Корольдігі, 843 жылы Верден шарты бойынша құрылған, әсіресе корольдік франк патшаларынан 919 жылы саксондық Оттон әулетіне өткеннен кейін. Патшаны бастапқыда өздерінен біреуін таңдайтын түпкі герцогтіктердің билеушілері сайлаған. 962 жылдан кейін Отто I император болып тағайындалғанда, Шығыс Франция Киелі Рим империясының басым бөлігін құрады, оған Италия Корольдігі және 1032 жылдан кейін Бургундия Корольдігі де кірді. Орта ғасырлық Англия мен Орта ғасырлық Франция сияқты, Орта ғасырлық Германия да жоғары орта ғасырларда кішігірім тайпалардың, ұлттардың немесе мемлекеттік бірлестіктердің жиынтығынан қалыптасты. Rex teutonicorum ('герман патшасы') термині алғаш рет 1000 жыл шамасында Италияда қолданыла бастады. Оны Папа Григорий VII инвеституралық дау кезінде (11 ғасырдың соңы) кеңінен танымал етті, мүмкін император Генрих IV-ке қарсы күресте пайдалану үшін. 12 ғасырда императорлар өздерінің императорлық және ұлттар аралық мәртебесін көрсету үшін сайлау кезінде rex Romanorum (римдіктер патшасы) атағын қолдана бастады. Майнц архиепискобы Германияның архиканцлері болды, ал оның әріптестері Кельн және Трир архиепископтары тиісінше Италия және Бургундияның архиканцлерлері болды. Бұл атақтар империяның соңына дейін қолданылып келді, бірақ неміс канцлері ғана іс жүзінде жұмыс істеді. Германия, Италия және Бургундия үшін ерекше титулдар, дәстүрлі түрде өздерінің соттары, заңдары және канцлерлік кеңселері болғандықтан, король/императордың Германиядан тыс жердегі ықпалы азайған сайын біртіндеп қолданылудан шықты және Германия Корольдігі Киелі Рим империясымен теңестірілді. Шығыс Франция Людовик Неміс қайтыс болғаннан кейін (875) үш бөлікке бөлінді. Дәстүрлі түрде "Саксония", "Бавария" және "Швабия" (немесе "Алеманния") деп аталатын бұл корольдіктерді Людовиктің үш ұлы бірлесіп басқарды және 882 жылы Шарль І қайта біріктірді. Корольдіктің әртүрлі аймақтарындағы халықтар арасында аймақтық ерекшеліктер болды және әр аймақты замандастары regnum деп сипаттауға болады, бірақ олардың ешқайсысы өз алдына жеке корольдік емес еді. 843 жылдан бері қалыптасқан ортақ герман тілі және ортақ билік дәстүрі әртүрлі regna арасындағы саяси байланыстарды сақтап, Шарль І қайтыс болғаннан кейін корольдіктің ыдырауына жол бермеді. Людовик Немістің өз корольдігін сақтап, оған күшті патшалық үкімет беруге жасаған еңбегі Шығыс Франк (яғни неміс) мемлекетін құруға үлкен үлес қосты.
The Kingdom of Germany or German Kingdom (regnum Teutonicorum 'kingdom of the Germans', regnum Teutonicum 'German kingdom', regnum Alamanie "kingdom of Germany") was the mostly Germanic speaking East Frankish kingdom, which was formed by the Treaty of Verdun in 843, especially after the kingship passed from Frankish kings to the Saxon Ottonian dynasty in 919. The king was elected, initially by the rulers of the stem duchies, who generally chose one of their own. After 962, when Otto I was crowned emperor, East Francia formed the bulk of the Holy Roman Empire, which also included the Kingdom of Italy and, after 1032, the Kingdom of Burgundy. Like medieval England and medieval France, medieval Germany consolidated from a conglomerate of smaller tribes, nations or polities by the High Middle Ages. The term rex teutonicorum ('king of the Germans') first came into use in Italy around the year 1000. It was popularized by the chancery of Pope Gregory VII during the Investiture Controversy (late 11th century), perhaps as a polemical tool against Emperor Henry IV. In the 12th century, in order to stress the imperial and transnational character of their office, the emperors began to employ the title rex Romanorum (king of the Romans) on their election. The Archbishop of Mainz was ex officio arch chancellor of Germany, as his colleagues the Archbishop of Cologne and Archbishop of Trier were, respectively, arch chancellors of Italy and Burgundy. These titles continued in use until the end of the empire, but only the German chancery actually existed. Distinct titulature for Germany, Italy and Burgundy, which traditionally had their own courts, laws, and chanceries, gradually dropped from use as the King/Emperor's influence outside of Germany waned and the German kingdom came to be identified with the Holy Roman Empire. East Francia was itself divided into three parts at the death of Louis the German (875). Traditionally referred to as "Saxony", "Bavaria", and "Swabia" (or "Alemannia"), these kingdoms were ruled by the three sons of Louis in cooperation and were reunited by Charles the Fat in 882. Regional differences existed between the peoples of the different regions of the kingdom and each region could be readily described by contemporaries as a regnum, though each was certainly not a kingdom of its own. The common Germanic language and the tradition of common rule dating to 843 preserved political ties between the different regna and prevented the kingdom from coming apart after the death of Charles the Fat. The work of Louis the German to maintain his kingdom and give it a strong royal government also went a long way to creating an East Frankish (i. e. German) state.
Оттондықтар
Верден келісімінің шығыс бөлігі Regnum Francorum Orientalium немесе Francia Orientalis деп аталды: Шығыс франктар патшалығы немесе жай ғана Шығыс Франкия. Бұл ежелгі Меровингтердің Regnum Austrasiorum-ның шығыс жартысы еді. «Шығыс франктар» (немесе австразиялықтар) – франктар қоныстанған Франкония халқы. Шығыс Францияның басқа халықтары саксондар, фриздер, тюрингтер және тағы басқалары болды, олар тевтон (немесе неміс) деп аталды, кейде франктар деп те аталды, себебі этникалық үлгілер тоғызыншы ғасырдың ағынында өзгерді. 919 жылғы «Анналь Ювавенсес» (немесе Зальцбург анналдары) жазбасында, шамамен сол кездегі, бірақ тек XII ғасырдағы көшірмеде сақталған, Baiuarii sponte se reddiderunt Arnolfo duci et regnare ei fecerunt in regno teutonicorum, яғни «Бавария герцогы Арнульф неміс патшалығында билік етуге сайланды» делінген. Тарихшылар бұл мәтін жоғалған түпнұсқада жазылған нәрсе ме, жоқ па, және Франк емес, неміс патшалығы туралы идея он бірінші, әлде он екінші ғасырдан басталады ма, деген мәселеде келіспейді; бірақ патшалықтың «неміс» екендігі туралы идея он бірінші ғасырдың соңына қарай толыққанды қалыптасты. Х ғасырда неміс жазушылары «Франкия және Саксония» немесе «тевтон елі» сияқты өзгертілген терминдерді қолдануға бейімді болды. 12 ғасырдың император тарихшысы Отто фон Фрайзинг Генрих Фаулердің сайлануы патшалықтың басталуы деп есептелгенін хабарлады, бірақ Оттоның өзі бұған келіспеді. Осыдан кейін кейбір адамдар неміс патшалығы франк патшалығын ығыстырды деп санайды. Сондықтан, папа Лев папалардың жарлықтарында Генрихтің ұлы Оттоны немістердің алғашқы патшасы деп атады. Себебі, біз айтып отырған Генрих, жоғарыдан ұсынылған құрметтен бас тартты делінеді. Бірақ менің ойымша, бүгінде Римді иеленген неміс патшалығы – франк патшалығының бір бөлігі. Өйткені, бұрын айтқандай, Карл патшалық құрған кезде франктар патшалығының шекарасына Рейннен Ильирияға дейін бүкіл Галлия және Германия кірген. Патшалық оның ұлдарына бөлінгенде, бір бөлігі шығыс, екіншісі батыс деп аталды, бірақ екеуі де франктар патшалығы деп аталды. Осылайша, шығыс бөлігінде, ол неміс патшалығы деп аталды, Генрих сакстардың біріншісі болды, ол таққа отырды, өйткені Карлдың әулеті үзілді [батыс франктар туралы әңгіме] Генрихтің ұлы Отто, неміс шығыс франктарына Ломбардтардан тартып алған империяны қайтаруы үшін, немістердің алғашқы патшасы деп аталды – бәлкім, ол немістер арасында билік еткен алғашқы патша болғандықтан емес. Осы жерде және басқа жерлерде Отто бірінші неміс патшасын (Генрих I) және императорлық билікті ұстаған бірінші неміс патшасын (Отто I) ажыратады. Генрих II (1002–1024 жылдары билеген) «Германия патшасы» (rex Teutonicorum) деп аталған алғашқы адам болды. Отондықтар «тевтон» атауын қолдағанға ұқсайды, себебі ол Отондықтардың заңды билік етуіне күмән келтірген сыншыларға қарсы тұруға көмектесті. Отондықтар өздерін «неміс» патшалары деп атап, Альп тауларының солтүстігінде және Рейннің шығысындағы барлық халықтардың билеушілері ретінде көрсетті. Бұл «неміс патшалығы» кейіннен Италия, Бургундия және Богемиямен қатар империяның бір бөлігі ретінде қарастырылды.
The eastern division of the Treaty of Verdun was called the regnum Francorum Orientalium or Francia Orientalis: the Kingdom of the Eastern Franks or simply East Francia. It was the eastern half of the old Merovingian regnum Austrasiorum. The "east Franks" (or Austrasians) themselves were the people of Franconia, which had been settled by Franks. The other peoples of East Francia were Saxons, Frisians, Thuringii, and the like, referred to as Teutonici (or Germans) and sometimes as Franks as ethnic identities changed over the course of the ninth century. An entry in the Annales Iuvavenses (or Salzburg Annals) for the year 919, roughly contemporary but surviving only in a twelfth century copy, records that Baiuarii sponte se reddiderunt Arnolfo duci et regnare ei fecerunt in regno teutonicorum, i. e. that "Arnulf, Duke of the Bavarians, was elected to reign in the Kingdom of the Germans". Historians disagree on whether this text is what was written in the lost original; also on the wider issue whether the idea of the Kingdom as German, rather than Frankish, dates from the tenth or the eleventh century; but the idea of the kingdom as "German" is firmly established by the end of the eleventh century. In the tenth century, German writers already tended toward using modified terms such as "Francia and Saxony" or "land of the Teutons". The 12th century imperial historian Otto von Freising reported that the election of Henry the Fowler was regarded as marking the beginning of the kingdom, though Otto himself disagreed with this. Thus: From this point some reckon a kingdom of the Germans as supplanting that of the Franks. Hence, they say that Pope Leo in the decrees of the popes, called Henry's son Otto the first king of the Germans. For that Henry of whom we are speaking refused, it is said, the honor offered by the supreme pontiff. But it seems to me that the kingdom of the Germans — which today, as we see, has possession of Rome — is a part of the kingdom of the Franks. For, as is perfectly clear in what precedes, at the time of Charles the boundaries of the kingdom of the Franks included the whole of Gaul and all Germany, from the Rhine to Illyricum. When the realm was divided between his son's sons, one part was called eastern, the other western, yet both together were called the Kingdom of the Franks. So then in the eastern part, which is called the Kingdom of the Germans, Henry was the first of the race of Saxons to succeed to the throne when the line of Charles failed [western Franks discussed] Henry's son Otto, because he restored to the German East Franks the empire which had been usurped by the Lombards, is called the first king of the Germans — not, perhaps, because he was the first king to reign among the Germans. It is here and elsewhere that Otto distinguishes the first German king (Henry I) and the first German king to hold imperial power (Otto I). Henry II (r. 1002–1024) was the first to be called "King of the Germans" (rex Teutonicorum). The Ottonians seem to have adopted the use of the "Teutonic" label as it helped them to counter critics who questioned how the Ottonians, who were neither Carolingian nor Frankish, could legitimately rule. The Ottonians, by calling themselves "German" kings, instead presented themselves as rulers of all peoples north of the Alps and east of the Rhine. This "German kingdom" was later regarded as a subdivision of the Empire alongside Italy, Burgundy and Bohemia.
Салия және Стауфер
Он бірінші ғасырдың соңында «Германия патшалығы» (Regnum Teutonicorum) термині Германияда ұлттық бірегейліктің артуына байланысты жиі қолданыла бастады; он екінші ғасырда неміс тарихшысы Фрайзингтік Отто Шығыс Франк мемлекетінің «қазір Германия патшалығы деп аталады» деп түсіндіруге мәжбүр болды. 1028 жылы, 1027 жылы император болып таққа отырғаннан кейін Конрад II өзінің ұлы Генрих III-ті ханзадалар сайлап тағайындады. 1035 жылы Конрад Каринтия герцогы Адалбероны биліктен шеттетуге тырысқанда, Генрих өзінің ұстазы Фрайзинг епискобы Эгильберттің кеңесімен, Адалберо патшаның, емес императордың вассалы болғандықтан, оған рұқсат беруден бас тартты. Генрихті заңды түрде сайлаған неміс магнаттары, король де мойындамаса, оның орнынан шеттетуді мойындамайтын. Көптеген ашулы наразылықтардан кейін Конрад соңында ұлының алдында тізе бүгіп, оның келісімін сұрады, ол ақыры берілді. Дегенмен, Конрад II императорлық таққа отырғанға дейін «патша» немесе кейде «франктар мен ломбардтардың патшасы» деген атақты қолданды, ал оның ұлы Генрих III императорлық таққа отырғанға дейін «Рим патшасы» атағын енгізді. Оның немересі Генрих IV императорлық таққа отырғанға дейін «франктар мен ломбардтардың патшасы» және «Рим патшасы» атақтарын қолданды. Он бірінші ғасырдың соңында, Инвеституралық дау кезінде Папалық курия Генрих IV патшалығын Еуропаның басқа патшаларының деңгейіне төмендету үшін regnum teutonicorum терминін қолдана бастады, ал ол өзі империум Романумға құдайлық құқығын көрсету үшін rex Romanorum немесе Рим патшасы атағын қолдана бастады. Бұл атақты көбінесе неміс патшалары қолданды, бірақ дипломатиялық жағдайларда «тевтондық» атақтарды да қолданды, мысалы Фредерик Барбароссаның «неміс патшалығының тәжі» (coronam Theutonici regni) алғаны туралы хатында. Шетелдік патшалар мен дін қызметкерлері regnum Alemanniae және règne немесе royaume d'Allemagne деген атауларды қолдана берді. Империум/император немесе империя/император терминдері көбінесе неміс патшалығы мен оның билеушілеріне қатысты қолданылды, бұл олардың императорлық мәртебесін мойындауды білдірді. Алайда, шетелдік дереккөздер императорлық атақтарды «тевтондық» және «алемандық» атауларымен біріктірді, бұл олардың римдік тамырына немесе жалпыға бірдей билігіне күмән тудырды. Regnum Germaniae термині неміс дереккөздерінде XIV ғасырдың басында пайда бола бастады. 1165 жылдың желтоқсаны мен 1166 жылдың қаңтарында Шарльдің қанонизациялану салтанатында Барбаросса Аахенді «Германия патшалығының бас қаласы және орталығы» деп атады. Рим папасы Григорий VII Regnum Teutonicorum терминін қолдана бастағанда, Италия Корольдігінен бөлек «ерекше аумақтық корольдік» ұғымы Альп тауларының екі жағында да кеңінен танылған болатын, ал бұл мемлекет кем дегенде сырттай «неміс» ретінде қарастырылды. Германияның түрлі вассал билеушілерін бейнелейтін қазіргі заманғы жазушылар да папаның ықпалымен осы терминологияны қабылдады. 1122 жылғы Вормстағы Рим папасының императорлық конкордаты Инвеституралық дауға нүкте қойды. Императорлық канцелярия «неміс» атақтарын қабылдады, бірақ тұрақсыздық байқалды. Рим папасы Григорий Генрих IV-пен қақтығысқа түспегенге дейін «Regnum Teutonicorum» терминін қолдана бастады. Ол өзінің неміс жақтастарын, мысалы Рейхенаулық Бертольд немесе Сент-Блазиендік Бернольдты «Regnum Teutonicorum» немесе «Teutonicae partes» терминдерін қолдануға ынталандырып, үлкен жетістікке жетті. Генрих IV-тің азаматтық соғыстарына және Рим папасы Григорий VII-нің неміс халқына арналған хаттарына дейін немістердің адалдығы негізінен Бавария, Швабия, Франкония, Жоғарғы немесе Төменгі Лотарингия, Шығыс немесе Батыс Саксония сияқты жергілікті аймақтарға бағытталған. Тек 1070-ші жылдардың ортасынан бастап «Германия патшалығы» саяси адалдықтың біртұтас бірлігі ретінде жалпы саяси санаға енді. XIII ғасырда Regnum Teutonicorum термині Германияда ұқсас Regnum Alemanniae терминімен ауыстырыла бастады, мүмкін француз немесе Папалық ықпалынан, немесе Швабия герцогтігіндегі Стауфер императорларының билік орталығынан, сонымен қатар Аламания деп те аталады. Император Фридрих II тіпті өзінің ұлы Генрих VII-ді Рекс Аляманни (Германияның патшасы) деп жариялады, ол империяның қалған бөлігін басқарып жатқанда Германияны оның билігінде басқаруға тағайындады. «Кайзерхроник» Генрихтің империяның астында жеке неміс патшалығын (siniu Tiuschen riche) билегенін нақты сипаттайды. Генрихтің мұрагері Конрад IV замандас жазушылардың айтуынша, Германияның тағайындалған патшасы (rex Theutonie designatus) болды.
In the late eleventh century the term "Kingdom of the Germans" (Regnum Teutonicorum) had become utilised more favourably in Germany due to a growing sense of national identity; by the twelfth century, German historian Otto of Freising had to explain that East Francia was "now called the Kingdom of the Germans". In 1028, after his coronation as Emperor in 1027, Conrad II had his son, Henry III, elected King by the prince electors. When, in 1035, Conrad attempted to depose Adalbero, Duke of Carinthia, Henry, acting on the advice of his tutor, Egilbert, Bishop of Freising, refused to allow it, as Adalbero was a vassal of the King, not the Emperor. The German magnates, having legally elected Henry, would not recognise the deposition unless their king did also. After many angry protests, Conrad finally knelt before his son and pleaded for his desired consent, which was finally given. However, Conrad II used the simple title "king" or on occasion "king of the Franks and Lombards" before Imperial coronation, while his son Henry III introduced the title "King of the Romans" before the Imperial coronation. His grandson Henry IV used both "king of the Franks and Lombards" and King of the Romans before Imperial coronation. Beginning in the late eleventh century, during the Investiture Controversy, the Papal curia began to use the term regnum teutonicorum to refer to the realm of Henry IV in an effort to reduce him to the level of the other kings of Europe, while he himself began to use the title rex Romanorum or King of the Romans to emphasise his divine right to the imperium Romanum. This title was employed most frequently by the German kings themselves, though they did deign to employ "Teutonic" titles when it was diplomatic, such as Frederick Barbarossa's letter referring to his receiving the coronam Theutonici regni (crown of the German kingdom). Foreign kings and ecclesiastics continued to refer to the regnum Alemanniae and règne or royaume d'Allemagne. The terms imperium/imperator or empire/emperor were often employed for the German kingdom and its rulers, which indicates a recognition of their imperial stature. However foreign sources combined the imperial titles with "Teutonic" and "Alemannic" which reference a denial of their Romanitas or universal rule. The term regnum Germaniae begins to appear even in German sources at the beginning of the fourteenth century. During the celebrations on the canonisation of Charlemagne in December 1165 and January 1166, Barbarossa also called Aachen the "head and seat of the German Kingdom". When Pope Gregory VII started using the term Regnum Teutonicorum, the concept of a "distinct territorial kingdom" separate from Kingdom of Italy was already widely recognised on both sides of the Alps, and this entity was at least externally perceived as "German" in nature. Contemporary writers representing various German vassal rulers also adopted this terminology under papal influence. In the Papal Imperial Concordat of Worms of 1122, which put an end to the Investiture Controversy, the authority of the Emperor regarding Church offices in this "German kingdom" was legally distinguished from his authority in "other parts of the Empire". The Imperial chancery did adopt the "German" titles, albeit inconsistently. Pope Gregory began using the term Regnum Teutonicorum even before his conflict with Henry IV. He was highly successful at encouraging his German supporters such as Berthold of Reichenau or Bernold of St Blasien to use the terms "Regnum Teutonicorum" or "Teutonicae partes". Prior to the civil wars of Henry IV and the letters of Pope Gregory VII which address the German people as a whole, the loyalties of Germans were primarily focused on local regions such as Bavaria, Swabia, Franconia, Upper or Lower Lotharingia, East or West Saxony. Only from the mid 1070s was there a common political awareness of a "German Kingdom" as a single unit of political loyalty. In the 13th century the term Regnum Teutonicorum started being replaced in Germany by the similar Regnum Alemanniae, possibly due to French or Papal influence, or alternatively due to the Staufer emperors' base of power in the Duchy of Swabia, also known as Alamannia. Emperor Frederick II even proclaimed his son Henry VII as Rex Alemannie (King of Germany), to rule Germany under him while he ruled the rest of the empire. The Kaiserchronik explicitly describes Henry as having rule of a separate German kingdom (siniu Tiuschen riche) under the empire. Henry's successor Konrad IV was also called king designate of Germany (rex Theutonie designatus) by a contemporary writer.
Стауферден кейінгі кезең
Штауфен дәуірінен кейінгі неміс жазушылары императорлардың билігі әлсірегенін көрсету үшін "Regnum Alemanniae" терминінің түрлерін пайдаланды, олар енді көбінесе неміс мәселелерімен айналысты. Анти-патша Генрих Расп өзін "Германияның патшасы және римдіктердің ханзадасы" деп сипаттады. Сонымен қатар, империяның қалған бөлігінен тыс "неміс" саяси қауымдастығына сілтемелер де кездеседі. Мысалы, 1349 жылы Карл IV "regnum Alamannie" әміршілерімен және қала тұрғындарымен кездесті, ал 1355 жылы ол "in regno Alemannie" сайлаушылар мен қала тұрғындарын шақырды. Бірақ, Штауфен империясы құлағаннан кейін "неміс" мемлекеті туралы айтылу тенденциясы келесі кезеңде одан әрі дамыған жоқ. 1349 жылы Карл IV (Рим патшасы) Брабант герцогының ұлын өзінің атынан "Германияда немесе Тевтониядағы Рим патшалығында" билік етуге тағайындады. Императорлар римдік символикаға берілгендіктен "неміс" атауларын пайдаланудан жаңылды және одан қашып жүрген сияқты көрінді. Вассалдар мен жылнама жазушылар арасында "неміс" атауларына сілтемелер сирек болды. 1250 жылдан бастап "немістер" мен империяның арасындағы байланыс нығайып, күшейді. Штауфеннен кейінгі неміс монархтары император болып сайлануға жеткілікті күшті болмағандықтан, неміс жазушылары Германияның императорлық мәртебесінің беделін жоғалтып жатқанына алаңдады. Биліктің бір билеушіде немесе аймақта шоғырланбауы монархияны барлық немістер үшін тартымды етті. Бұл оларды Германияның өзін Рим империясының мұрагерлері (Translatio Imperii) ретінде қарастыруға, христиандық дінді қорғаушылар ретіндегі әскери күштерінің құқығымен байланыстыруға итермеледі. Сонымен қатар, латын тілінің орнына неміс тілін ресми құжаттарда қолдану империяның неміс сипатын нығайтты. 1474 жылы "Германия ұлтының Киелі Рим империясы" термині пайда болды және 1512 жылдан кейін одан әрі таралды. Бірақ, тіпті 1560 жылдан кейін де, ресми құжаттардың тек 1-де ғана "Германия" деп айтылды, ал көптеген құжаттарда бұл атау мүлдем болмады және олар жай ғана "Империя" деп аталды. 1544 жылы Себастьян Мюнстердің "Космографиясы" жарық көрді, онда "Германия" (Teütschland) сөзі империяның толық синонимі ретінде қолданылды. Иоганн Якоб Мозер де "неміс" сөзін "императорлық" сөзінің синонимі ретінде пайдаланды. "Неміс" сөзінің осы кең мағынасы неміс тілінде сөйлейтін емес адамдарды да қамтыды. 1508 жылы Максимилиан I папаның келісімімен "сайланған император" (Dei gratia Romanorum imperator electus semper augustus) атағын қабылдады. Келесі билеушілер де таққа отырғаннан кейін осы атақты қабылдады. Сол кезде императордың өмірінде оның мұрагерін Рим патшасы ретінде сайлау салты қайта жанданды. Осы себепті "Рим патшасы" (rex Romanorum) атағы императордың тірі кезінде сайланған мұрагерін білдіретін болды. Императорлық реформа мен Реформациядан кейін Киелі Рим империясының неміс бөлігі Рейхскрейске (Императорлық округтерге) бөлінді, бұл Германияны императорлық округтерден тыс жерлерден – императорлық Италия, Богемия тәжі және Ескі Швейцария Конфедерациясынан – ажыратып көрсетті. Брендан Симмс императорлық округтерді "неміс ұжымдық қауіпсіздігі жүйесінің бастамасы" және "сыртқы күштерге қарсы ұлттық бірлікке жетуге мүмкіндік беретін құрал" деп атады. Дегенмен, Киелі Рим империясынан ерекшеленетін Германия патшалығына сілтемелер өте аз.
German writers after the Staufen period used variants of the term "Regnum Alemanniae" to indicate the weakened reach of the emperors who now confined themselves mainly to German matters. Anti king Henry Raspe also described himself as "king of Germany and prince of the Romans". There were also scattered references to a political community of "Germans" excluding the rest of the empire. For instance, in 1349, Charles IV met the nobles and burghers of "regnum Alamannie", in 1355 he summoned the electors and burghers "in regno Alemannie". However, this tendency to refer to a "German" polity after the collapse of the Staufen empire did not develop further in the following period. In 1349 Charles IV (King of the Romans) appointed the Duke of Brabant's son to govern on his behalf "in our kingdom of the Romans throughout Germania or Theutonia". There was a strong reluctance by the Emperors to use "German" titles due to strong attachment to Roman symbolism, and it seemed to be actively avoided. References to "German" titles were less rare but still uncommon among vassals and chroniclers. From 1250 onward, the association between "Germans" and the whole Empire became stronger. As post Staufer German monarchs were too weak to secure coronation as emperor, German writers became concerned that Germany was losing the prestige of Imperial status. The lack of concentration of power in one ruler or region also made the monarchy more attractive to all Germans. These led to more interest in connecting German identity to being heirs of Imperial Rome (Translatio Imperii), by right of their military strength as defenders of Christendom. At the same time, the replacement of Latin with German in official documents entrenched the German character of the empire at large. In 1474 the term "Holy Roman Empire of the German Nation" appeared, becoming more common after 1512. However, even after 1560, only 1 in 9 official documents mention "Germany", and most omitted the rest as well and simply called it "the Empire". In 1544 the Cosmographia (Sebastian Münster) was published, which used "Germany" (Teütschland) as synonymous with the empire as a whole. Johann Jacob Moser also used "German" as a synonym for "Imperial". This conflated definition of "German" even included non German speakers. In 1508, Maximilian I, with papal approval, adopted the title "emperor elect" (Dei gratia Romanorum imperator electus semper augustus). Subsequent rulers adopted that title after their coronation as kings. At the same time, the custom of having the heir apparent elected as king of the Romans in the emperor's lifetime resumed. For this reason, the title "king of the Romans" (rex Romanorum) came to mean heir apparent, the successor elected while the emperor was still alive. After the Imperial Reform and Reformation settlement, the German part of the Holy Roman Empire was divided into Reichskreise (Imperial Circles), which in effect defined Germany against imperial territories outside the Imperial Circles: imperial Italy, the Crown of Bohemia, and the Old Swiss Confederacy. Brendan Simms called the Imperial circles as "an embryonic German collective security system" and "a potential vehicle for national unity against outsiders". Nevertheless, there are relatively few references to a German kingdom distinct from the Holy Roman Empire.