Аудандық жоспарлау: қалалық даму және қоғамдық қатысу
Neighborhood planning
Аудан жоспарлау – қала құрылысының маңызды бөлігі. Халық пен жоспарлаушылардың бірлескен еңбегімен аудандарды дамыту, жаңа жобалар жасау туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Көршілікті жоспарлау – қала құрылысының бір түрі, оның арқасында кәсіби қала жоспарлаушылар мен жергілікті тұрғындар жаңа және бар аудандарды қалыптастыруға ұмтылады. Бұл ауданның нақты жоспарын жасау процесін, мысалы, қатысушылық жоспарлау арқылы, немесе аудан мәселелері шешілетін үздіксіз процесті білдіруі мүмкін. Ауданды кеңістіктік бірлік ретінде қарастыру тарихы ұзақ және даулы. 1915 жылы Роберт Э. Парк пен Э. В. Берджесс «аудан» тұжырымдамасын қала құрылысына әсер ететін экологиялық ұғым ретінде ұсынды. Содан бері ауданға қатысты көптеген тұжырымдамалар мен идеялар пайда болды, оның ішінде аудандық бірлік тұжырымдамасы ерекше ықпалды болды. АҚШ-та ауданды жоспарлау тарихы бір ғасырдан астам. Қала жоспарлаушылары осы процесті қоғамдық жіктелу, экономикалық маргинализация және қоршаған ортаның нашарлауы сияқты әлеуметтік проблемалармен күресу үшін пайдаланды. Бұл тұжырым Ұлыбританияда жаңа қалаларды салу кезінде жартылай қолданылды. 2011 жылғы Жергілікті билік туралы заңға сәйкес Англияда бұл процесс қоғамдық бастамамен жоспарлаудың бір түрі ретінде қайта жандандырылды.
Neighborhood planning is a form of urban planning through which professional urban planners and communities seek to shape new and existing neighborhoods. It can denote the process of creating a physical neighborhood plan, for example via participatory planning, or an ongoing process through which neighborhood affairs are decided. The concept of the neighborhood as a spatial unit has a long and contested history. In 1915, Robert E. Park and E. W. Burgess introduced the idea of "neighborhood" as an ecological concept with urban planning implications. Since then, many concepts and ideas of a neighborhood have emerged, including the influential concept of the neighborhood unit. The history of neighborhood planning in the United States extends over a century. City planners have used this process to combat a range a social problems such as community disintegration, economic marginalization, and environmental degradation. The concept was partially employed during the development of new towns in the United Kingdom. The process has been revived as a form of community led planning in England under the Localism Act 2011.
Англиядағы көршілікті жоспарлау
Англияда 2011 жылғы Локализм заңымен аудандық жоспарлаудың заңдық түрі енгізілді. Бұл, тағайындалған білікті органдарға (ауылдық немесе қалалық кеңес, немесе жергілікті тұрғындардан құралған аудандық форум) тиісті аудан үшін жоспарлау саясатын белгілейтін аудандық даму жоспарын жасауға мүмкіндік берді. Аудандық даму жоспандары, жергілікті референдумға жіберілгенге дейін тәуелсіз сарапшыны қанағаттандыратын белгілі бір негізгі талаптарды өтеуі керек. Егер референдум сәтті аяқталса, аудандық даму жоспары болашақ жоспарлау шешімдерінде жергілікті жоспарлау органы ескеретін заңмен бекітілген жоспарлау құжатына айналады.
A statutory form of Neighborhood Planning was introduced in England by the Localism Act 2011. This allowed designated qualifying bodies (either a Parish or Town Council, or neighbourhood forum made of up of local residents) to produce a Neighbourhood Development Plan setting planning policy for the relevant neighbourhood. Neighbourhood Development Plans must pass certain Basic Conditions to the satisfaction of an independent examiner before advancing to a local referendum. If successful at referendum, the Neighbourhood Development Plan becomes a statutory planning document that the Local Planning Authority must consider in future planning decisions.
Қатысуды сынға алу
Көршілікті жоспарлау арқылы халықтың қатысуын ынталандыруға жасалған әрекеттер кеңінен сынға ұшырады. Әсіресе, халықтың басқаруға мүдделі тараптардың ықпалына ілігіп, қатысушылық жобаларына наразы болып қалған қауымдастықтардың жағдайына қатысты алаңдаушылықтар бар. Англияда, қауымдастықтар міндетті түрде Көршілікті Дамыту Жоспарларын жасауға құқылы, сондай-ақ, көршілікті жоспарлау тұрғын үй нарығындағы тұрақтылықты және әлеуметтік мақсатты ілгерілеткені дәлелденді. Дегенмен, бұл қауымдастықты күшейтудің орнына, тұрғын үйді өсіруге тым көп назар бөлгені үшін де сынға ұшырады. Көршілікті жоспарлаудың күрделі және көбінесе қиын процесс екені, оның негізінен жақсы жағдайдағы, ауылдық аймақтарда жүзеге асырылатыны ұзақ жылдардан бері айтылып келеді. Зерттеушілер Англиядағы Көршілікті жоспарлаудың демократиялық заңдылығына күмән келтірді, себебі жоспарды жүзеге асыратын адамдар жалпы қауымдастықтың өкілі болып табылмайды.
Efforts to promote public participation through neighborhood planning have been widely critiqued. There is particular concern regarding the potential capture of the public into the sphere of influence of governance stakeholders, leaving communities frustrated by participatory initiatives. In England, where communities may produce statutory Neighbourhood Development Plans, evidence has shown that neighborhood planning has promoted sustainability and social purpose in the housing market, however it has also been critiqued for concentrating too heavily on housing growth at the expense of community empowerment. That neighborhood planning is a complex and often burdensome process, primarily undertaken by more affluent, rural neighborhoods has also been long standing criticism. Researchers have questioned whether Neighbourhood Planning in England is democratically legitimate where those leading the plan are not representative of the wider community.