1307 жылғы Роберт Брюс шайқасы және Шотландияның күресі
Battle of Loudoun Hill
1307 жылғы шайқас: Роберт Брюс пен Уильям Уоллес. Мефвен және Далриг шайқастарындағы жеңілістер, Шотландия әскерінің құлауы, Брюстің қашқындарға айналуы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1307 жылы Роберт Брюс өткізген шайқас, Уильям Уоллес өткізген құрамындағы шайқас.
1307 battle fought by Robert the Bruce
fictitious battle fought by William Wallace
Патшадан қашқан
Роберт Брюс пен Валенс алғаш рет өткен жылы Перттен сырттағы Метвен шайқасында кездесті, онда Валенстің түнгі күтпеген шабуылы патшаны құрылысқа жеткізді. Роберттің әскері Валенстің жылдам шабуылынан дерлік толық ыдырап кетті, патшаның көптеген басшы қолдаушылары шайқаста қаза тапты немесе тұтқын ретінде жазаланды. Оның әскерінен қалған бөлігі көп ұзамай ағылшындардың одақтастары Лорн Макдугаллдарымен Далриг шайқасында қайтадан жеңіліске ұшырады. Шотландия армиясы ұйымдасқан әскери күш ретінде жойылды, ал патша қашуға және қашқын өмірге мәжбүр болды. Бір кезде ол Кинтайр мүйісіндегі Дунаверти қамалына тығылды, бірақ жаулары жақындаған соң, кейбірелерінің айтуынша, Ольстер жағалауындағы Ратлин аралына, ал басқаларының пікірінше, Оркней аралдарына қашты.
King Robert the Bruce and Valence had first met in combat the previous year at the Battle of Methven just outside Perth where Valence's night time surprise attack had brought the king to the edge of disaster. Robert's army virtually disintegrated under Valence's rapid onslaught, with many of the king's leading supporters falling in battle or being executed as prisoners. What was left of his force was mauled for a second time soon after this by the Macdougalls of Lorn, allies of the English, at the Battle of Dalrigh. As an organised military force the army of Scotland ceased to exist, and the king was forced to flee and live as a fugitive. For a time he took refuge in Dunaverty Castle near the Mull of Kintyre, but with his enemies closing in once more, he sought refuge on Rathlin Island near the coast of Ulster, according to some, and the Orkney Isles, according to others.
Брюс патшасы Роберт қайта оралды
1307 жылдың ақпан айында король Роберт Клайд теңізіндегі Арран аралынан Айрширдегі Карик графлығына өтіп, Тернберриге жақын жерге түсті, онда жергілікті халықтың оған көмектесетінін білген, бірақ барлық бекіністерді ағылшындар бақылап ұстады. Ол көптеген ағылшын сарбаздарының гарнизонмен орналасқан Тернберри қаласына шабуыл жасап, көптеген қаза болдырып, көптеген олжаға қол жеткізді. Оның бауырлары Томас пен Александрдың Галлоуэйде жасаған ұқсас әрекеті Лох Райан жағалауында, аймақтағы Балиолдың негізгі қолдаушысы Дунгал Макдуоллдың қолынан қайғылы аяқталды. Томас пен Александрдың ирландтықтар мен аралдықтардан құралған әскері талқандалды, олар Карлайлға тұтқын ретінде жіберілді, кейіннен Эдуард I-нің бұйрығымен өлім жазасына кесілді. Роберт патша Карик пен Галлоуэйдің таулы аймағында бекінді. Роберт патша Метвенде алған қатал сабақты жақсы үйренді: ол ешқашан өзін күшті жаудың қапанына түсірмейтін болды. Оның ең басты қаруы – Шотландияның жер-суын жақсы білуі болды, ол оны өзінің артықшылығы ретінде пайдаланды. Елдің табиғи қорғанысын тиімді пайдаланумен қатар, ол әскерінің мүмкіндігінше жылдам қимылдауына ықпал етті. Роберт патша енді ашық шайқаста ағылшыздардан басым түрудің қиын екенін толық түсінді. Оның әскері көбінесе аз санды және нашар жабдықталған болатын. Оны шағын шабуылдарда қолдану тиімдірек, бұл шектеулі ресурстарды барынша пайдалануға мүмкіндік береді. Ол бастамашылықты өзінде ұстап, жаудың басым күшін пайдалануына жол бермейтін. Мүмкіндігі болғанда, егістіктер жойылды және мал жаудың жолынан алынып, оған ауыр атты әскер үшін тағам мен шөп беруден бас тартты. Ең маңыздысы, король Роберт ағылшынның басып кірулерінің маусымдық сипатын мойындады, олар жазғы толқындар сияқты елге шабуылдап, қыс кіріспей кері шегінетін.
In February 1307 King Robert crossed from the island of Arran in the Firth of Clyde to his own earldom of Carrick, in Ayrshire, landing near Turnberry, where he knew the local people would be sympathetic, but where all the strongholds were held by the English. He attacked the town of Turnberry where many English soldiers were garrisoned inflicting many deaths and gaining a substantial amount of loot. A similar landing by his brothers Thomas and Alexander in Galloway met with disaster on the shores of Loch Ryan at the hands of Dungal MacDouall, the principal Balliol adherent in the region. Thomas and Alexander's army of Irish and Islemen was destroyed, and they were sent as captives to Carlisle, where they were later executed on the orders of Edward I. King Robert established himself in the hill country of Carrick and Galloway. King Robert had learned well the sharp lesson delivered at Methven: never again would he allow himself to be trapped by a stronger enemy. His greatest weapon was his intimate knowledge of the Scottish countryside, which he used to his advantage. As well as making good use of the country's natural defences, he made sure that his force was as mobile as possible. King Robert was now fully aware that he could rarely expect to get the better of the English in open battle. His army was often weak in numbers and ill equipped. It would be best used in small hit and run raids, allowing the best use of limited resources. He would keep the initiative and prevent the enemy from bringing his superior strength to bear. Whenever possible, crops would be destroyed and livestock removed from the path of the enemy's advance, denying him fresh supplies and fodder for the heavy war horses. Most important of all, King Robert recognised the seasonal nature of English invasions, which swept over the country like summer tides, only to withdraw before the onset of winter.