Швабия герцогтығы: Тарихы, географиясы және Германия Корольдігіндегі орны. 10 ғасырда пайда болған, ежелгі Alemanni тайпаларымен байланысты. SEO үшін маңызды сөздер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
герцогтар тізімі
Неміс Корольдігінің бес түпкілік герцогтығының бірі
a list of dukes
One of five stem duchies of the German Kingdom
Швабия герцогтігі (немісше: Herzogtum Schwaben; латынша: Ducatus Allemaniæ) – орта ғасырлық Неміс Корольдігінің бес түпкілік герцогтығының бірі. Ол 10 ғасырда, соңғы антикалық дәуірде алеманн тайпалары қоныстанған оңтүстік-батыс аймақта пайда болды. Швабияның тарихи аймағы өзінің атын Рейн мен Дунай өзендері арасындағы бұрышта қоныстанған ежелгі суэбтерден алған, бірақ түпкілік герцогтық батыстағы Эльзас Вогез тауларынан шығыстағы Лех өзенінің оң жағалауына дейін, ал оңтүстікте Чиавенна (Клевен) және Готтард өтегісіне дейін созылған әлдеқайда кең аумақты қамтыды. Жоғарғы орта ғасырларда, шамамен 11 ғасырға дейін, үлкен герцогтықтың атауы көбінесе Аламанниямен алмастырылып қолданылды, содан кейін Швабия атауы басым бола бастады. Швабия герцогтігін 915 жылы Ахалольфинг графы Эрхангер жариялады. Ол өзінің қарсыласы Бурхард II-мен одақтасып, Вальвиес шайқасында Германия королі Конрад I-ді жеңді. Швабияны билеген ең танымал әулет – Гогенштауфендер, олар 1079 жылдан 1268 жылға дейін, қысқа үзіліспен, оны иеленді. Осы кезеңнің көп бөлігінде Гогенштауфендер сонымен қатар қасиетті Рим императорлары болды. Зеренген әулетімен жүз жылдық күрестен кейін, Баден маркграфтығы 12 ғасырда Швабия герцогтігінен бөлінді. Қалған герцогтық 1268 жылға дейін сақталды, соңғы Гогенштауфен герцогы Конрадиннің өлімімен аяқталды. 1273 жылы Рим королі сайланған Габсбург графы Рудольф Швабия герцогтік атағын қайта жаңғыртуға тырысты, оны кіші ұлына, кейін Австрия герцогы Рудольф II-ге берді, ол оны ұлы Иоанн Паррицидаға тапсырды. Иоанн 1312 немесе 1313 жылы мұрагерсіз қайтыс болды, бұл «қайта жаңғырған» атақтың соңына белгі берді.
The Duchy of Swabia (German: Herzogtum Schwaben; Latin: Ducatus Allemaniæ) was one of the five stem duchies of the medieval German Kingdom. It arose in the 10th century in the southwestern area that had been settled by Alemanni tribes in Late Antiquity. While the historic region of Swabia takes its name from the ancient Suebi, dwelling in the angle formed by the Rhine and the Danube, the stem duchy comprised a much larger territory, stretching from the Alsatian Vosges mountain range in the west to the right bank of the river Lech in the east and up to Chiavenna (Kleven) and Gotthard Pass in the south. The name of the larger stem duchy was often used interchangeably with Alamannia during the High Middle Ages, until about the 11th century, when the form Swabia began to prevail. The Duchy of Swabia was proclaimed by the Ahalolfing count palatine Erchanger in 915. He had allied himself with his Hunfriding rival Burchard II and defeated King Conrad I of Germany in a battle at Wahlwies. The most notable family to hold Swabia were the Hohenstaufen, who held it, with a brief interruption, from 1079 until 1268. For much of this period, the Hohenstaufen were also Holy Roman Emperors. After a centuries long struggle with the House of Zähringen, the Margraviate of Baden detached itself from the Swabian duchy in the 12th century. The remaining duchy persisted until 1268, ending with the execution of the last Hohenstaufen duke Conradin. Count Rudolf of Habsburg, elected King of the Romans in 1273, attempted to revive the Swabian ducal title, bestowing it on his youngest son, the later Duke Rudolf II of Austria, who passed it to his son John Parricida. John died without an heir, in 1312 or 1313, marking the end of the "revived" title.
Аламния
496 жылы Аламан тайпалары король Хлодовик I тарапынан жеңіліске ұшырады, Франция құрамына енді және франк патшаларына бағынышты бірнеше герцогтар басқарды. VII ғасырда халық христиан дініне көшті, Аугсбург және Констанц қалаларында епископтықтар құрылды, ал VIII ғасырда Рейхнау аралы мен Сент-Галлде маңызды аббаттар ашылды. Герцог Бурхардтың билігі кейіннен жаңа сайланған король Генрих Құсшы мойындады.
In 496 the Alamanni tribes were defeated by King Clovis I, incorporated into Francia, and governed by several duces who were dependent on the Frankish kings. In the 7th century the people converted to Christianity, bishoprics were founded at Augsburg and Constance, and in the 8th century notable abbeys at Reichenau Island and Saint Gall. Duke Burchard's rule subsequently was acknowledged as such by the newly elected king Henry the Fowler.
Жас тұқымдық герцогтік
Бурхардтың орны іс жүзінде тәуелсіз болды, ал ол 926 жылы қайтыс болған кезде оның орнын оның жесірімен үйленген франк дворяны Герман басталды. Герман 948 жылы қайтыс болғаннан кейін Ұлы Оттон герцогтікті Германның қызы Идаға үйленген өзінің ұлы Людольфқа берді, бірақ герцогтық құқықтарын қысқартып, патшалық мүдделерді қадағалау үшін граф-палатиндерді тағайындады. Людольф көтеріліс жасап, биліктен қуылды, содан кейін басқа герцогтар да ысыраптап кетті. Бурхард III, Бурхард II-нің ұлы, 954 жылдан 973 жылға дейін билік етті, содан кейін оның орнын Людольфтың ұлы Отто, кейін Бавария герцогы, 982 жылға дейін, ал Герцог Германның туысы Конрад I 997 жылға дейін басқарды. Герман II, мүмкін Конрадтың ұлы, 1003 жылы қайтыс болды, оның орнын ұлы Герман III иеленді. Осы жылдары швабтар, епископтардың ықпалынан туындағандықтан, саксон патшаларына адал болды. Герман III-нің балалары болмады, мұрагерлік оның үлкен әпкесі Гизелла мен Австрия маркграфы Эрнест I-нің ұлы Эрнест II-ге өтті. Эрнест I 1015 жылы қайтыс болғанға дейін герцогтікті ұлына қалдырды, содан кейін Гизелла үкіметті өз қолына алды және екінші рет Франкония герцогы Конрадқа тұрмысқа шықты, ол кейін неміс королі Конрад II атанды. Эрнест есейген кезде әкесімен келіспей, биліктен қуылды, және 1030 жылы герцогтік Гизелланың екінші ұлы Герман IV-ке, ал Герман IV 1038 жылы қайтыс болғаннан кейін Генрихке, Гизелладан туған ұлына берілді. 1045 жылы Генрих III болып Германия королі атанған Генрих Аламаннияны император Оттон II-нің немересі және Рейн граф-палатині Отоға, ал 1048 жылы Швайнфурт графы Ото III-ке сыйлады. Рудольф, Рейнфельден графы, келесі герцог болды, және 1077 жылы ол император Генрих IV-ке қарсы неміс королі болып сайланды, бірақ Швабияда аз қолдау тапты, оны Генрих өзінің адал қолдаушысы Фредерик I-ге, Гогенштауфен графына берді.
Burchard's position was virtually independent, and when he died in 926 he was succeeded by Hermann, a Franconian noble, who married his widow. When Hermann died in 948 Otto the Great gave the duchy to his own son Liudolf, who had married Hermann's daughter Ida; but he reduced the ducal privileges and appointed counts palatine to watch the royal interests. Liudolf revolted, and was deposed, and other dukes followed in quick succession. Burchard III, son of Burchard II, ruled from 954 to 973, when he was succeeded by Liudolf's son, Otto, afterwards duke of Bavaria, to 982, and Conrad I, a relative of Duke Hermann I, until 997. Hermann II, possibly a son of Conrad, succeeded, and, dying in 1003, was followed by his son Hermann III. During these years the Swabians were loyal to the kings of the Saxon house, probably owing to the influence of the bishops. Hermann III had no children, and the succession passed to Ernest II, son of his eldest sister Gisela and Ernest I, Margrave of Austria. Ernest I held the duchy for his son until his own death in 1015, when Gisela undertook the government, and was married a second time, to Conrad, duke of Franconia, who was afterwards the German king Conrad II. When Ernest came of age he quarrelled with his step father, who deposed him and, in 1030, gave the duchy to Gisela's second son, Hermann IV and then, on the death of Hermann IV in 1038, to Henry, his own son by Gisela. In 1045 Henry, who had become German king as Henry III, granted Alamannia to Otto, grandson of the emperor Otto II and count palatine of the Rhine, and, in 1048, to Otto III, count of Schweinfurt. Rudolph, count of Rheinfelden, was the next duke, and in 1077 he was chosen German king in opposition to the emperor Henry IV, but found little support in Swabia, which was given by Henry to his faithful adherent, Frederick I, count of Hohenstaufen.
Стауфер кезеңі
Фредерикке өзінің орны үшін герцог Рудольфтің ұлы Бертольдпен және герцогтың күйеу баласы, Захринген герцогы Бертольд II-мен күресуге тура келді, оған ол 1096 жылы Брейсгауды өткізді. 1105 жылы Фредерик II әкесінен мұрагерлікке ие болды, одан кейін Фредерик III, кейіннен император Фредерик I болды. Ерте Гогенштауфендер Швабиядағы императорлық иелікті кеңейтті, онда олар тұрақты қолдау алды, дегенмен шіркеудің ықпалы өте күшті болды. 1152 жылы Фридрих I герцогтікті туысы Фридрихке, Ротенбург графына және Франкония герцогына берді, ол 1167 жылы қайтыс болғаннан кейін императордың үш ұлы кезекпен басқарды, олардың ең кішісі Филипп 1198 жылы Германия королі болып сайланды. Тақ үшін күресінің барысында Филипп Швабия жерлерін үлкен мөлшерде беру арқылы қолдауға ие болды, ал герцогтік Отто IV билік еткен кезде патшалық қолдауында қалды және 1214 жылы Фредерик II-ге өтті. Фредерик Швабияны ұлы Генрихке, ал 1235 жылғы көтерілістен кейін ұлы Конрадқа берді, оның ұлы Конрадин 1266 жылы Сицилияны иелену үшін аттанғанда, Швабия мұрасын Вюртемберг графы Ульрих II-ге кепілге берді. 1268 жылы Конрадин қайтыс болғаннан кейін герцогтік тоқтатылды.
Frederick had to fight for his position with Bertold, son of Duke Rudolph, and the duke's son in law, Bertold II, duke of Zahringen, to whom he ceded the Breisgau in 1096. Frederick II succeeded his father in 1105, and was followed by Frederick III, afterwards the emperor Frederick I. The earlier Hohenstaufen increased the imperial domain in Swabia, where they received steady support, although ecclesiastical influences were very strong. In 1152 Frederick I gave the duchy to his kinsman, Frederick, count of Rothenburg and duke of Franconia, after whose death in 1167 it was held successively by three sons of the emperor, the youngest of whom, Philip, was chosen German king in 1198. During his struggle for the throne Philip purchased support by large cessions of Swabian lands, and the duchy remained in the royal hands during the reign of Otto IV, and came to Frederick II in 1214. Frederick granted Swabia to his son Henry, and, after his rebellion in 1235, to his son Conrad, whose son Conradin, setting out in 1266 to take possession of Sicily, pledged his Swabian inheritance to Ulrich II, count of Württemberg. The duchy fell into abeyance after Conradin's death in 1268.
Герцогтікке дейінгі Швабия
1512 жылы император Максимилиан I Киелі Рим империясын императорлық округтерге бөлгенде, олардың бірі, іс жүзінде герцогтықпен шектес, Швабия округі деп аталды. Бұрын Швабия аймағы болған жерді Вюртемберг графы, Баден маркграфы және Бавария Корольдігінің батыс бөлігі құрады. Швабия атауы кейде бұрынғы герцогтықтың аумағын жалпылама атау үшін қолданылса да, қазіргі кезде осы атау Баварияның Швабия әкімшілік округімен, оның астанасы Аугсбургпен шектелген.
When the emperor Maximilian I divided the Holy Roman Empire into Imperial Circles in 1512, one, which was practically coterminous with the duchy, was called the Swabian Circle. The area, which was formerly Swabia, was covered by the County of Württemberg, the Margraviate of Baden and the western part of the Kingdom of Bavaria. Although the name Swabia is occasionally used in a general way to denote the district formerly occupied by the duchy, the exact use of the name is now confined to the Bavarian Swabia Regierungsbezirk, with its capital at Augsburg.