Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Норвегиялық-американдық актриса (1906–1988)
Norwegian American actress (1906–1988)
Грета Ниссен (туған аты Грете Рюст Ниссен; 30 қаңтар 1906 – 15 мамыр 1988) – норвегиялық-американдық кино және сахна актрисасы.
Greta Nissen (born Grethe Rüzt Nissen; 30 January 1906 – 15 May 1988) was a Norwegian American film and stage actress.
Театр және кино актрисасы
Грет Руст Ниссен Норвегияның Кристиания қаласында (қазіргі Осло) дүниеге келді. Копенгагендегі компания мектебінде оқып жүрген кезінде Корольдік Дания балетімен биледі, 1922 жылы Ұлттық театрда жеке балерина ретінде тұңғыш рет сахнаға шықты. Норвегияда гастрольдік сапарлармен болды және бірнеше даниялық фильмдерде ойнады. Ниссен 1924 жылы Бродвейде балерина ретінде дебют жасады. Ол Мишель Фокиннен балет сабақтарын алған. 1924 жылдың басында ол даниялық балет труппасының құрамында Нью-Йоркке келді, көп ұзамай Джордж С. Кауфманның "Ат үстіндегі тіңке" мюзиклінде үлкен би нөмірін орындауға шақырылды. Оны Paramount Pictures киностудиясының продюсері Джесси Л. Ласки байқап алып, жиырмадан астам фильмде түсуге шақырды. Ол "Саяхатшы" (1925, режиссері Рауль Уолш) фильмінде ойнады. Оның басқа фильмдерінің ішінде "Жоғалған әйел", "Бас көшедегі король", "Махаббат ұрысы", "Елші Билл", "Бақытты әйел" және "Құрметті жеңіл алу" фильмдері бар. Ниссен "Тәңірлердің періштелері" фильміндегі әйел басты рөліне бекітілді, ол бастапқыда нұсқасы дыбыссыз фильм ретінде жоспарланған. Басты түсірілім 1927 жылдың 31 қазанында Голливудтағы Метрополитен студиясында ішкі түсіріліммен басталды. Өндіріс ортасында "Джаз әншісі" фильмінің шығуымен дыбысты киноның жаңа дәуірі келді. Режиссер Говард Хьюз жаңа технологияны жартылай аяқталған фильмге енгізді, бірақ Ниссеннің айқын норвегиялық акценті жаңа дыбыс дәуірінің құрбаны болды. Ол оның еңбегі мен ынтымақтастығы үшін ақы төледі және оны ауыстырды, өйткені оның акценті британдық аристократ рөлін абсурд ететін еді. 1932 жылы ол Уэлдон Хейбернмен "Күдікті куәгер" фильмінде түсті, ол оның бірінші күйеуі болды. Олар 1932 жылдың 30 наурызында Мексиканың Тихуана қаласында неке қиды. 1935 жылдың 19 қазанында Ниссен некелерін жою үшін сотқа жүгінді, "олардың некесі заңсыз және заңды куәгерлер мен тұру талаптары бұзылған" деп мәлімдеді. Неке жою туралы шешім 1936 жылдың 30 сәуірінде шығарылды. 1933 жылы ол Англияға көшіп кетті. Оның кинодағы мансабы 1930 жылдардың ортасында бірнеше британдық фильмдерде ойнағаннан кейін аяқталды. 1937 жылы ол кинодағы актерлік қызметтен толығымен бас тартты.
Born Grethe Rüzt Nissen in Kristiania (now Oslo), Norway, Nissen was originally a dancer. While still a student at the company's school in Copenhagen, she danced with the Royal Danish Ballet, debuted as a solo ballerina on the National Theatre in 1922. She toured in Norway and appeared in several Danish films. Nissen made her Broadway debut as a ballerina in 1924. She had studied ballet with Michel Fokine. In early 1924, she came as a member of a Danish ballet troupe to New York, where she was soon hired to do a larger dance number for George S. Kaufman in the musical Beggar on Horseback. She was discovered by film producer Jesse L. Lasky of Paramount Pictures, and would appear in more than twenty films. She appeared in The Wanderer (1925, director Raoul Walsh). Among her other films were Lost: A Wife, The King on Main Street, The Love Thief, Ambassador Bill, The Lucky Lady, and Honours Easy. Nissen was cast as Helen, the female lead in Hell's Angels, originally conceived as a silent film. Principal photography began on 31 October 1927, with an interior shot at the Metropolitan Studio in Hollywood. Midway through production, the advent of sound in motion pictures came with the arrival of The Jazz Singer. Director Howard Hughes incorporated the new technology into the half finished film, but Nissen became a casualty of the new sound age, due to her pronounced Norwegian accent. He paid her for her work and cooperation, and replaced her, because her accent would make her role as a British aristocrat ludicrous. In 1932, she played in The Silent Witness with Weldon Heyburn, who became her first husband. They married on 30 March 1932, in Tijuana, Mexico. On 19 October 1935, Nissen went to court to have the marriage annulled, "charging their marriage was illegal and violated legal witness and residence requirements." The annulment was granted on 30 April 1936. In 1933, she moved to England. Her film career ended in the mid 1930s after she had appeared in a few British films. In 1937, she retired from movie acting altogether.
Сыншылардың қолдауы
1925 жылы New York Times газетінің «Норвегиялық актриса» үнсіз фильміне жазған рецензиясында Ниссен былай сипатталған: Ол қимыл-қозғалысы мен мінез-құлқында нәзік болды, көздерінің үңілісі әрдайым өзгеріп тұрды. Актриса әдемі емес, көңілге қонымды еді. Оның жақ сүйегі мен мұрны біршама іріктелген. Гретаның мінезі тартымды еді және ол камераға түсіріліп жатқанын сезіндірмейтін. Оның терісі ақ, ал шашы сары болды. Әртүрлі кезде шашы біршама «жабайы» көрінетін. Рецензент шашын кішкентай шляпамен жабудың орнына, жазып тастағанда әсерлірек болатынын айтты. Көздерінің сыртқы түрі Сара Бернхардттың көздерімен ұқсас еді. Мордаунт Холл оның актерлік өнері туралы былай деді: «Мисс Ниссен шынайы және жаны шуақты рөл сомдайды, экранда сирек кездесетін ерекшелікпен үлкен жетістікке жетеді».
A 1925 New York Times review of the silent film A Norwegian Actress described Nissen as follows:She was graceful in her movements and expressions, with a constantly changing gaze. The actress was attractive rather than beautiful. Her chin and nose were both somewhat pronounced. Greta's personality was delightful and she never showed an awareness to the audience that she was conscious of being on camera. Her skin was fair and she possessed blonde hair. At different times her coiffure had a somewhat "wild" appearance. The reviewer believed her hair was more effective when it was brushed down rather than when it was concealed by a small hat. As for her eyes, there was a close affinity in their appearance to those of Sarah Bernhardt. Mordaunt Hall commented on her acting, saying, "Miss Nissen gives a sincere and earnest portrayal, always obtaining excellent results with an originality rarely beheld on the screen".
Кейінгі жылдар және өлім
1941 жылы 1 маусымда ол өнеркәсіпші Стюарт Д. Эккертке (1907–1993) үйленіп, қоғамдық өмірден шықты. Ниссен 1988 жылы 15 мамырда Калифорния штатының Монтесито қаласындағы үйінде Паркинсон ауруынан 82 жасында қайтыс болды. Оның күйеуі, оған әлі де жанкүйерлерден хаттар келіп тұрғанын айтты. Оның бір ұлы, Тор Брюс Ниссен Эккерт, 2005 жылы Грета Ниссеннің үлкен естелік жинағын Норвегияның Оттестад қаласында орналасқан Норвегиялық эмигранттар мұражайына (Norsk Utvandrermuseum) тапсырды.
On 1 June 1941, she married industrialist Stuart D. Eckert (1907–1993), and withdrew from public life. Nissen died at age 82 at her home in Montecito, California of Parkinson's disease on 15 May 1988. Her husband said she still received fan letters. She had one son, Tor Bruce Nissen Eckert, who, in 2005, donated his large collection of Greta Nissen Memorabilia to the Norwegian Emigrant Museum (Norsk Utvandrermuseum) which is located in Ottestad, Hedmark, Norway.