Екінші дүниежүзілік соғыстағы бомбалаушылар ағыны тактикасы
Bomber stream
Екінші дүниежүзілік соғыста RAF бомбалаушыларының «бомбалау ағыны» тактикасы, неміс әуе қорғанысын бұзу мақсатымен қолданылған. Каммхубер желісіне қарсы тиімді стратегия.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Бомбалаушылар ағыны – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Корольдік әуе күштерінің (RAF) Бомбалаушы командасы әзірлеген, Каммхубер желісінің түнгі неміс әуе қорғанысын басып тастауға арналған қанығу шабуылы тактикасы. Каммхубер желісі 32 км (солтүстік-оңтүстік) ұзындығы және 20 км (шығыс-батыс) ені бар үш қабатты аймақтардан тұрды. Әр аймақта екі неміс түнгі жойғыш ұшағы Химмельбет операторынан жерден бағытталған нұсқаулар алатын. Химмельбет басқару орталығы екі ұшақты ғана басқара алса да, бұл RAF Бомбалаушы командасының түнгі бомбалаушыларды жеке-жеке жіберу тактикасына қарсы тұру үшін жеткілікті болды, мұнда әр бомбалаушы нысанаға өзінің маршрутын жоспарлап, зениттік оқтардың шоғырлануын болдырмауға тырысты. Британдық ғалым-стратег Р.В. Джонстың ұсынысымен, Бомбалаушы командасы шабуылдарын ұшақтың ортасынан өтетіндей етіп мұқият жоспарланған ағындарға қайта ұйымдастырды. GEE навигациялық жүйесі RAF бомбалаушыларына қараңғыда ұзын, тығыз формацияда ұшуға мүмкіндік берді – бірдей бағыт пен жылдамдықпен нысанаға және кері жолға ұшатын «бомбалаушылар ағыны». Әрбір ұшаққа ағындағы биіктік диапазоны мен уақыт тілімі белгіленіп, формациядағы соқтығысу қаупін азайтуға көмектесті. Статистикалық зерттеулерді алғаш рет қолданудың нәтижесінде RAF жаудың түнгі жойғыштары мен зениттік артиллериясынан қанша бомбалаушы ұшақтың жоғалуы мүмкін екенін, сондай-ақ соқтығысу салдарынан қанша ұшақ жоғалуы мүмкін екенін бағалады. Бұл көрсеткендей, тығыз ағын жаудың түнгі жойғыштарының қорғаныс «төбесінде» сағатына ең көп дегенде алты нысананы анықтай алатынын, ал зениттік артиллерия барлық нысанаға бірден оқ жаудыра алмайтынын ескергенде, жоғалуды азайту үшін тығыз ағын қажет болды. Әдеттегі 600-700 ұшақты құрайтын бомбалаушы ағыны кең және терең болды. Бомбалаушы ағыны бомбалау миссиясын қысқа мерзімде аяқтауға мүмкіндік берді, осылайша неміс күштерінің қорғаныс тактикасын одан әрі әлсіретті. RAF-тің бұрынғы тактикасы, бомбалаушыларды жеке маршруттармен жіберу, барлық ұшақ нысанадан өтуіне төрт сағатқа дейін уақыт кететін еді, ал бомбалаушы ағыны бұл мерзімді 90 минутқа дейін қысқартты. Бомбалаушы ағыны алғаш рет 1942 жылдың 30-31 мамыр күндері Кельнге қарсы жасалған 1000 бомбалаушыдан тұратын шабуылда қолданылды. Тактика сәтті болып шықты және соғыстың соңғы күндеріне дейін, орталықтандырылған неміс әуе қорғанысы тоқтағанға дейін қолданылды.
The bomber stream was a saturation attack tactic developed by the Royal Air Force (RAF) Bomber Command to overwhelm the nighttime German aerial defences of the Kammhuber Line during World War II. The Kammhuber Line consisted of three layers of zones of about 32 km long (north–south) and 20 km wide (east–west). In each zone there were two German night fighter aircraft receiving ground directed guidance from the Himmelbett controller within their zone. While the Himmelbett control center could only handle two fighters, this was adequate for dealing with the RAF Bomber Command tactic of sending its night bombers individually, with each bomber plotting its own route to the target, to avoid flak concentrations. At the urging of British scientific military strategist R. V. Jones, Bomber Command reorganized their attacks into streams carefully positioned to fly right down the middle of a cell. The introduction of the GEE navigation system allowed the RAF bombers to fly a long, tight, formation in the dark—a 'stream of bombers' flying a common route at the same speed to and from the target, each aircraft being allotted a height band and a time slot in a bomber stream to minimize the risk of formation collision. In one of the first applications of statistical operational research, the RAF estimated the number of bombers likely to be lost to enemy night fighters and flak, and how many would be lost through collisions. Minimizing the former demanded a densely packed stream, as the controllers of a night fighter flying a defensive 'box' could only direct a maximum of six potential interceptions per hour, and the flak gunners could not concentrate on all the available targets at once. A typical bomber stream of 600 to 700 aircraft was on average broad, and deep. The bomber stream allowed a bombing raid to be completed in a shorter time, further overwhelming the defensive tactics of the German forces. The earlier RAF tactic of sending bombers on individual routes meant that it could take four hours before all its planes would pass over their target; the bomber stream reduced this window to 90 minutes. The first use of the bomber stream was the first 1,000 bomber raid against Cologne on the night of 30–31 May 1942. The tactic proved successful and was used until the last days of the war, when centrally organised German air defences had ceased to exist.