Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Орыс генералы және асыл текті граф Александр Иванович Остерман Толстой (Остерман Толстой; Ланг ру; 1770 – 12 ақпан 1857) – француз революциялық соғыстар дәуіріндегі орыс дворяны және әскери қызметкер. Ол әйгілі Толстой әулетіне жатады.
Russian general and noble
Count Alexander Ivanovich Ostermann Tolstoy (Osterman Tolstoy; Lang ru; 1770 – 12 February 1857) was a Russian nobleman and soldier in the era of the French Revolutionary Wars. He belonged to the famous Tolstoy family.
Өмірбаян
Граф Александр Иванович Остерман-Толстой – генерал-лейтенант Иван Матвеевич Толстойдың (1746–1808) және оның әйелі Аграфена Ильиничнаның, Бибикова тегінен шыққан, "ежелгі татар тайпасынан" тараған ұлы болды. Тарихшы Николай Толстойдың айтуынша, бұл "Александрдың қараңғы түсіне себеп болуы мүмкін". Әскери қызметін 1787–1791 жылдардағы орыс-түрік соғысында бастады. 1796 жылы оның екі баласыз үлкен ағалары, Федор мен Иван Остерман, әкесінің әжесінің інілері, оған өздерінің отбасылық атын, граф атағын және зор байлықты сыйлады. Граф Остерман-Толстой әскери қызметтен кетпеді. 1798 жылы генерал-майор, ал 1805 жылы генерал-лейтенант болды. 1805–1814 жылдардағы Наполеон соғыстарының барлық маңызды ресейлік шайқастарына қатысты. 1805 жылы Солтүстік Германиядан қайтқаннан кейін Санкт-Петербург қаласының губернаторы болып тағайындалды. 1806 жылғы 23–24 желтоқсан түнде және ертеңгі таңда Черново шайқасында маңызды рөл атқарды. 1811 жылы баласыз болған үлкен ағасы Иван Остерманнан Остерман граф атағын мұра етті, ол Остерман әулетінің соңғы өкілі еді. 1812–1814 жылдары корпустың басшысы болды, 1812 жылғы 25 шілдеде Островно шайқасында және 1813 жылғы 29–30 тамызда Кулм шайқасында көзге түсті. 1812 жылғы науқандарға Иоганн фон Кленаудың басқаруымен 4-ші армия корпусының командирі ретінде қатысты. Остерман-Толстой 1813 жылғы 21–22 мамырда Баутцен шайқасында жарақат алды, содан кейін Дрезденде шайқасты, тағы да Дрезденде және Лейпциг шайқасында болды. Оның корпусы Богемия тауларындағы өткелдерді қорғады және генерал Вандаммды тұтқынға алды. Шабыс кезінде граф сол қолын жоғалтты, император Александр I айтқандай, "қолын құрбан етіп, бізге жеңіс сыйлады". 1815 жылы Остерман-Толстой Парижге қысқа мерзімге дипломатиялық міндеттермен жіберілді. 1817 жылы оған пілдік генерал атағы берілді. Граф Остерман-Толстой 1826 жылға дейін қызметте болды, Александр I қайтыс болғаннан кейін зейнеткерлікке шығып, ғалым Якоб Филипп Фалмерайердің серігімен бірге Еуропа мен Таяу Шығысты аралады. 1831 жылы Мысырда Ибрагим пашаның әскери кеңесшісі болды және түріктерге қарсы шараларға қатысты. Ол Ресейге қайтып оралмады және уақытын Италия мен Швейцария арасында бөлісті. Ол әзіл-қалжыңдар мен көңіл көтеруге бейім болды. Замандастарының айтуынша, ол "ерекше және өзгеше тұлға, ашықтығымен және жомарттығымен ерекшеленеді. Оның танымал замандастарының арасында да оны ерекше атап айтуға болады. Әскери офицер ретінде батылдығы, қайраттылығы және төзімділігімен көзге түсті".
Count Alexander Ivanovich Osterman Tolstoy was the son of the Lieutenant General Ivan Matveevich Tolstoy (1746–1808) and his wife Agrafena Ilyinichna, nee Bibikova, "of ancient Tatar stock", and which, as per another member of the family, historian Nikolai Tolstoy, "may account for Alexander's dark complexion." He began his military service during the Turkish Russian war of 1787 1791. In 1796 his two childless great uncles, Fedor and Ivan Osterman, brothers of his paternal grandmother, gave him their family name, the title of count and a large fortune. Count Osterman Tolstoy did not leave the military service. In 1798 he was already a major general, and became Lieutenant General in 1805. He participated in all major Russian battles of the Napoleonic Wars in 1805 1814. Upon his return from the campaign in northern Germany in 1805, he was named Governor of St. Petersburg. He played a key role in the Battle of Czarnowo on the night and following morning of 23–24 December 1806. In 1811, he inherited the title of Count Osterman from his childless great uncle, Ivan Osterman, the last of the Osterman line. During 1812 1814 commanded a corps, distinguishing himself in the Battle of Ostrovno on 25 July 1812 and in the Battle of Kulm 29–30 August 1813. He participated in the 1812 campaigns as a Commander of the 4th Army Corps, under the overall command of Johann von Klenau. Osterman Tolstoy was wounded in the Battle of Bautzen (21–22 May 1813), before fighting at Dresden, being at Dresden again, and at the Battle of Leipzig. His corps defended the gorges in the mountains of Bohemia and captured General Vandamme. During the battle the count lost his left hand, as Emperor Alexander I put it, “by sacrificing his hand he bought us victory”. In 1815, Osterman Tolstoy briefly had a diplomatic assignment to Paris. In 1817, he was appointed General of the Infantry. Count Osterman Tolstoy remained in service until 1826, after Alexander's I death he retired and started traveling around Europe and the Middle East in the company of the scholar Jakob Philipp Fallmerayer. In 1831, he was a military consultant to Ibrahim pasha in Egypt and participated in actions against the Turks. He never returned to Russia and shared his time between Italy and Switzerland. He loved practical jokes and hoaxes. According to his contemporaries he was “a remarkable and original person, distinguished by his frankness and generosity. Even among his famous contemporaries he could be singled out. Fearlessness, courage, and endurance in battle were his characteristics as a military officer.”
Граф Остерман-Толстой 1799 жылдан бастап ханшайым Елизавета Алексеевна Голицынамен (1779–1853) үйленді, олардың балалары болған жоқ. Оның шетелдік сүйіктілері мен көптеген заңсыз балалары болды. 1827 жылы Пизада жарық көрген гравюрада граф Остерман-Толстой ұйықтап жатқан сәбиі бар колясканың жанында отырған, ал жанында екі үлкен бала ойнап жатыр; жазуда "Je me flatte que c’est les derniers faries (sic)" деп жазылған. (55 жасымда соңғы шалаққылығымды жасап жатырмын деп ойлаймын. 55 жастан кейін тоқтау керек). Остерман-Толстой 1837 жылы Женевадағы (Швейцария) Ле-Петт-Сакнонеге қоныстанды, ол 1857 жылы қайтыс болды.
Count Osterman Tolstoy was married to Princess Elisabeth Alexeevna Galitzine (1779–1853) from 1799; they had no children. He had foreign mistresses and a lot of illegitimate children. There is an engraving, published in Pisa in 1827, on which Count Osterman Tolstoy is depicted sitting beside a pram with a sleeping baby and two older children playing nearby; the inscription says, ‘Je me flatte que c’est les derniers faries (sic). A 55 ans il est temps de faire la clôture.’ (I flatter myself with the thought that it’s my last extravagancy. At the age of 55 one must stop). Osterman Tolstoy finally settled in Le Petit Saconnex in Geneva (Switzerland) in 1837, where he died in 1857.