Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Перикардтық төгілу – перикард қуысында қалыптан тыс сұйықтық жиналуы. Перикард – жүректі қоршап тұрған екі бөліктен тұратын қабықша: сыртқы талшықты байланыстыру тіні қабықшасы және ішкі екі қабатты серозды қабықша. Серозды қабықшаның екі қабаты олардың арасындағы перикард қуысын (потенциалды кеңістікті) қоршайды. Бұл перикард кеңістігінде әдетте 15-50 мл көлемде аз мөлшерде перикард сұйықтығы болады. Перикардтық төгілу, қуыстағы сұйықтық көлемі қалыпты шектен асқанда пайда болады. Егер көлемі жеткілікті үлкен болса, жүректі қысып, жүрек тампонадасына және обструктивті шокқа алып келуі мүмкін. Көрінетін белгілері – тыныс алудың қиындауы, кеудедегі қысым/ауырсыну және дәмсіздік. Перикардтық төгілудің маңызды себептері – қабыну және жұқпалы (перикардит), жаңа түзілімдер, жарақаттар және метаболизмдік бұзылыстар. Эхокардиограмма, КТ және МРТ диагностиканың ең көп қолданылатын әдістері, бірақ кеуде рентгені және ЭКГ де жиі жасалады. Перикардиоцентез диагностикалық және емдік (емдеу түрі) мақсатта қолданылуы мүмкін.
A pericardial effusion is an abnormal accumulation of fluid in the pericardial cavity. The pericardium is a two part membrane surrounding the heart: the outer fibrous connective membrane and an inner two layered serous membrane. The two layers of the serous membrane enclose the pericardial cavity (the potential space) between them. This pericardial space contains a small amount of pericardial fluid, normally 15 50 mL in volume. By definition, a pericardial effusion occurs when the volume of fluid in the cavity exceeds the normal limit. If large enough, it can compress the heart, causing cardiac tamponade and obstructive shock. Some of the presenting symptoms are shortness of breath, chest pressure/pain, and malaise. Important etiologies of pericardial effusions are inflammatory and infectious (pericarditis), neoplastic, traumatic, and metabolic causes. Echocardiogram, CT and MRI are the most common methods of diagnosis, although chest X ray and EKG are also often performed. Pericardiocentesis may be diagnostic as well as therapeutic (form of treatment).
Патофизиология
Бір сәтте перикард қапшығында қанша сұйықтық жиналатыны – өндірілу мен кері сіңірілу арасындағы тепе-теңдікке байланысты. Зерттеулер көрсеткендей, перикард қапшығында жиналатын сұйықтықтың көп бөлігі эпикард капиллярларынан плазманың сүзілуінен, ал азын бөлігі – миокардтан түседі, ал дренажға түсетін сұйықтық көбінесе қабыршақ лимфа капиллярлары арқылы шығарылады.
How much fluid is stored in the pericardial sac at one particular time is based on the balance between production and reabsorption. Studies have shown that much of the fluid that accumulates in the pericardial sac is from plasma filtration of the epicardial capillaries and a small amount from the myocardium, while the fluid that is drained is mostly via the parietal lymphatic capillaries.
Емдеу
Емдеу жүректің зақымдану себебіне және ауырлық дәрежесіне байланысты. Мысалы, аутоиммундық себептерден туындаған перикардтық төгілу қабынуға қарсы препараттардан жақсы нәтиже беруі мүмкін. Вирустық инфекцияға байланысты перикардтық төгілу көбінесе бірнеше апта ішінде емсіз жазылып кетеді. Кез келген белгісі жоқ кішкентай перикардтық төгілулерді емдеудің қажеті жоқ, оларды сериялық ультрадыбыспен бақылауға болады. Егер төгілу жүрек жұмысын нашарлатса және жүрек тампонадасына әкелсе, оны құрғату қажет. Сұйықтықты жоғарыда айтылғандай инемен перикардиоцентез жасау арқылы немесе хирургиялық әдістермен, мысалы, перикард терезесі арқылы шығаруға болады. Қолданылатын емдік шара перикардтық төгілудің себебіне және науқастың клиникалық жағдайына байланысты. Перикардиоцентез – жағдайы тұрақсыз науқастар үшін таңдаулы емдеу әдісі, оны науқас жатырында және уақтылы түрде орындауға болады. Сұйықтық қайта жиналуын бағалау және одан әрі дренаж жасау үшін дренаждық түтікше көбінесе 24 сағаттан астам уақытқа қалдырылады. Жүрек тампонадасы бар науқастарға сонымен қатар жүйелік қан қысымын және жүрек шығымын арттыру үшін ішекке сұйықтық және/немесе вазопрессорлар тамызылады. Бірақ локальды немесе қатерлі төгілулерде хирургиялық дренаж қажет болуы мүмкін. Бұл көбінесе перикардты кесіп, перикард терезесі жасау арқылы жасалады. Бұл терезе сұйықтықтың тікелей көкірек қуысына ағып кетуіне мүмкіндік береді, бұл жүрек тампонадасының болашақта дамуын болдырмайды. Локальды төгілулерде перикардиоцентез үшін қауіпсіз кіру қиын болуы мүмкін, сондықтан хирургиялық әдіс артықшылыққа ие. Қатерлі төгілулерде сұйықтық жиналудың қайталану мүмкіндігінің жоғары болуы хирургиялық араласудың басты себебі болып табылады. Инфекция қаупіне байланысты перикардиоцентез созылмалы емдеу үшін ұсынылмайды.
Treatment depends on the underlying cause and the severity of the heart impairment. For example, pericardial effusion from autoimmune etiologies may benefit from anti inflammatory medications. Pericardial effusion due to a viral infection usually resolves within a few weeks without any treatment. Small pericardial effusions without any symptoms don't require treatment and may be watched with serial ultrasounds. If the effusion is compromising heart function and causing cardiac tamponade, it will need to be drained. Fluid can be drained via needle pericardiocentesis as discussed above or surgical procedures, such as a pericardial window. The intervention used depends on the cause of pericardial effusion and the clinical status of the patient. Pericardiocentesis is the choice of treatment in unstable patients: it can be performed at the bedside and in a timely manner. A drainage tube is often left in place for 24 hours or more for assessment of re accumulation of fluid and also for continued drainage. Patients with cardiac tamponade are also given IV fluids and/or vasopressors to increase systemic blood pressure and cardiac output. But in localized or malignant effusions, surgical drainage may be required instead. This is most often done by cutting through the pericardium and creating a pericardial window This window provides a path for the fluid to be drained directly into the chest cavity, which prevents future development of cardiac tamponade. In localized effusions, it might be difficult to get safe access for pericardiocentesis, hence a surgical procedure is preferred. In case of malignant effusions, the high likelihood of recurrence of fluid accumulation is the main reason for a surgical procedure. Pericardiocentesis is not preferred for chronic treatment options due to risk of infection.