Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Миоманис кафра (жалпы атауы: springbok mantis) – Оңтүстік Африкаға тән дұғашы құс түрі. 1978 жылы Жаңа Зеландияда пайда болған, ал соңғы кезде Португалияда және АҚШ-тың Лос-Анджелесінде кездеседі, бұл экзотикалық үй жануарлары саудасы арқылы таралуы мүмкін. Ұрғашылары факультативті партеногенездік және жұптаспаған ұрғашылар тірі ұрпақтар тудыра алады.
Species of praying mantis
Miomantis caffra (common name: springbok mantis) is a species of praying mantis native to southern Africa. It appeared in New Zealand in 1978, and was found more recently in Portugal and Los Angeles, USA, likely spread through the exotic pet trade. Females are facultatively parthenogenetic and unmated females can produce viable offspring.
Оотека
M. caffra жұмыртқа қапшығының (ootheca) ұзындығы 12-30 мм, дөңгелек пішіндес қабырғалары бар, жұмсақ, қаймақты қоңыр, ақсүйек түсті немесе бежевый, соңында тұтқа тәрізді жалғасы бар. Шағылысу синхронды емес, және нимфалар бірнеше апта бойы немесе тіпті екі маусымға дейін шығуы мүмкін. Экзотикалық жануарлар саудасында жұмыртқа қапшығын (ootheca) тоңазыту олардың шағылысуын кешіктіруі мүмкін. Жұмыртқа қапшығы (ootheca) өте төзімді, тіпті Жаңа Зеландияның оңтүстік және таулы аймақтарында қысқы уақытта аман қалып, шағылысуы мүмкін.
The ootheca (egg case) of M. caffra is 12–30 mm long with rounded sides, soft creamy brown, fawn or beige with a terminal handle like extension. Hatching is not synchronised, and nymphs may emerge over a period of weeks or even over two seasons. Refrigeration of ootheca in the exotic pet trade can delay their hatching. The oothecae are extremely hardy, and can survive winter to hatch even in the far south and alpine regions of New Zealand.
Нимфалар
Нимфалар жасыл немесе қоңыр түсті, денесі көбінесе бойлық жолақты, аяқтары дақтанған, іштің ұшы жоғары қарай иілген. Нимфалар мен жас ересектерде түстің айқын айырмашылығы байқалады, денелері ақшыл сабан түсінен, жарық жасыл және қызыл қоңырға дейін, ал аяқтары сарғыштан қараға дейін өзгеріп тұрады. M. caffra нимфалары жемтілікке (каннибализмге) ұшырайды, тіпті басқа жемнің болуына қарамастан, бір-біріне шабуыл жасап, жейді. Олар өз туыстарын өлтіруден тартынбайды, екі нимфа кездескенде әдетте үлкені кішісін жейді.
The nymphs are green or brown, body often longitudinally striped, limbs mottled, tip of abdomen curved upwards. Significant colour variation exists in nymphs and sub adults, with bodies varying from pale straw colour, bright green, and reddish brown, and legs varying from pale to almost black. Nymphs of M. caffra are cannibalistic, and will attack and eat one another even in the presence of alternative prey. They do not discriminate against killing their own siblings, and in encounters between two nymphs, the larger usually eats the smaller.
Ересектер
M. caffra ересектерінің ұзындығы әдетте 32–60 мм, ашық жасыл немесе қоңыр түсті болады, кейде алдыңғы қанатының табанында қызғылт немесе күлгін реңк кездеседі; артқы қанаттары жасыл немесе ашық сары болып келеді. Пронотум басынан тар, дене ұзындығының шамамен 1/3 бөлігін құрайды, жоғары жағы дөңгелек және аяқ тіреуінің үстінде ісіңкі. Алдыңғы жамбас сүйегінің ішкі бетінде қара пигменттік дақтар бар. Еркектер ұрғашылардан кіші, жіңішке және антенналары ұзын. Жұмыртқа тасымалдайтын ұрғашының қарыны қанаттарынан әлдеқайда ұзынға созылады.
Adults of M. caffra are usually 32–60 mm long, pale green or brown, occasionally with pink or purplish colouration near base of fore wing; hind wings are green or bright yellow. Pronotum narrower than head, approximately 1/3 of body length, rounded dorsally and swollen over the leg attachment. There are dark pigment spots on the inner surface of the fore femur. Males are smaller, more slender and have longer antennae than females. The abdomen of an egg bearing female extends well beyond the wings.
Мінез-құлық
Табиғи ортада M. caffra жапырақтардың астына жасырынуға бейім. Бұл түрдің аналықтары көбейтісу алдында жемтіре алады, бірақ еркектері көбейтісуден кейін бірден желінеді.
In its natural environment, M. caffra tends to hide under leaves. Females of this species exhibit pre copulatory cannibalism although males are sometimes eaten immediately after copulation.
Жаңа Зеландия
Жаңа Зеландияда M. caffra көбінесе springbok mantis немесе Оңтүстік Африка дұға етуші мантисі деп аталады. Жаңа Зеландияда осы түрдің алғашқы нұсқалары 1978 жылдың ақпан айында Окленд қаласының Нью-Линн ауданындағы үйінен Окленд мектебінің оқушысы тапқан нимфалар болды. Олар ересекке дейін өсіріліп, ДЗИР-дің энтомология бөлімі олардың негізінде колония құрды және оны күтіп бақты. Бастапқыда олардың кім екені анықтау қиындық тудырды, себебі бұл нұсқалар Австралия немесе Тынық мұхиты аймағындағы басқа түрлерден ерекшеленді. Соңында Венадағы Табиғи тарих мұражайының докторы А. Кальтенбах осы нұсқаларды Оңтүстік Африканың кең таралған түрі – Miomantis caffra деп анықтады. Бұл түр зиянкес емес деп есептелсе де, Жаңа Зеландияның солтүстігіндегі қалалық жерлерде жергілікті түрді (Orthodera novaezealandiae) ығыстырып жатыр деген пікір бар. Бұл ығыстыруға себеп – M. caffra аналарына жергілікті мантис еркектерінің тартылуы болуы мүмкін, бұл көбінесе жыныстық каннибализмге байланысты олардың өліміне соқтырады.
In New Zealand M. caffra is commonly referred to as the springbok mantis or the South African praying mantis. The first specimens to be found in New Zealand were nymphs collected by an Auckland schoolboy at his home in New Lynn, Auckland during February 1978. These were reared to adulthood and a colony based on them was established and maintained by the Entomology Division, DSIR. Initially their identity caused problems as the specimens were unlike any other Australian or Pacific species examined. Finally Dr A. Kaltenbach of the Naturhistorisches Museum, Vienna, identified the specimens as a common Southern African species, Miomantis caffra. Although not considered a pest species, it is thought to be displacing the New Zealand native species (Orthodera novaezealandiae) in urban environments of northern New Zealand. This displacement may be facilitated by the attraction of the native mantis males to females of M. caffra, which often results in their deaths due to sexual cannibalism.