Кіріспе

Индонезияның екіпалаталық заң шығару органы – Индонезия Республикасының Халықтық консультативтік жиналысы (МПР РИ) – Индонезияның саяси жүйесіндегі заң шығарушы орган. Ол Өкілдер палатасының (ДПР) және Өңірлік өкілді кеңес (ДПД) мүшелерінен құралған. 2004 жылға дейін және 1945 жылғы Конституцияға енгізілген түзетулерге дейін МПР Индонезиядағы жоғары басқару органы болып табылды. 16/1960 заңына сәйкес, жиналыс 1971 жылғы жалпы сайлаудан кейін құрылды. Сол кезде Ассамблеяның мүшелер саны Өкілдер палатасынан екі есе көп болуы шешілді. МПР-дың 920 мүшесі 1977–1982 және 1982–1987 жылдары қызмет етті. 1987–1992, 1992–1997 және 1997–1999 жылдары МПР-дың мүшелер саны 1000-ға жетті. Жүз мүше Karya Pembangunan (FKP), Partai Demokrasi Indonesia (FPDI), Persatuan Pembangunan (FPP) және әскери (Fraksi ABRI, кейін Fraksi TNI/POLRI деп аталды) фракцияларының өкілдеріне қоса, топтардың делегациялары ретінде тағайындалды. 1999–2004 жылдары МПР-дың мүшелер саны 700 болды (462 азамат, 38 әскери және полиция қызметкері, олар ДПР құрамына кірді, 27 провинциядан әрқайсынан 135 өкілдік делегациялар фракциясы (Fraksi Utusan Daerah), және 65 топтар делегациялары фракциясы (Fraksi Utusan Golongan)). 2004 жылы белсенді әскери және полиция қызметкерлерін тарату, GDF-ті тарату, сондай-ақ Өңірлік делегациялар фракциясын жаңадан құрылған ДПД-ға қайта бағыттау және 32 провинцияның әрқайсынан 128 сенаторлық орынды қайта құру нәтижесінде мүшелер саны 688-ге дейін азайтылды. 2009 жылғы сайлаудан бастап Батыс Папуа қосылғандықтан ДПД сенаторларының саны 132-ге жетті. 2019–2024 жылдары МПР-да 575 ДПР мүшесі және 136 сенатор болды, нәтижесінде МПР-дың 711 мүшесі болды. 2024–2029 жылдары, 2022 жылы қосымша 4 провинция құрылғаннан кейін, ДПР мүшелерінің саны 580-ге, ал сенаторлардың саны 152-ге өсті.

Шығу тегі

18 тамызда, Сукарно Индонезияның тәуелсіздігін жариялағаннан кейін бір күн өткенде, Индонезияның тәуелсіздігіне дайындық комитеті (PPKI) Индонезияның жаңа конституциясын бекітті. Оның көшірілген ережелеріне сәйкес, алты айлық көшірілген кезеңде жаңа республика президент басқаруы керек еді, оған Ұлттық комитет көмектеседі, ол конституциямен бекітілген екі палаталы заң шығарушы органды құрады. 29 тамызда Сукарно PPKI-ді таратып, оның негізінде 135 тағайындалған депутаттары бар Орталық Индонезия Ұлттық комитетін (KNIP) құрды. PPKI мүшелерінің көп бөлігі жаңа парламентқа қосылды. KNIP мүшелерінің бірқатары Индонезия үкіметінің тым авторитарлық болып кеткеніне алаңдады және парламенттік жүйеге көшуді талап етті. Сукарно мен вице-президент Хатта осы талаптармен келісті және 1945 жылдың 16 қазанында Хатта Вице-президент жарлығы № X-ты шығарды, ол KNIP-ке Сукарномен бірге толық заң шығару өкілеттіктерін берді, яғни ол барлық заңнаманы, соның ішінде қазіргі ұлттық саясатты анықтайтын заңдарды мақұлдауы керек болды. Бұл өкілеттіктер Жұмыс комитетіне жүктелді. Соғыс жылдарындағы астыртын қозғалыстың көшбасшылары Сутан Сжахир мен Әмір Сжарифуддин кейіннен осы комитеттің төрағасы және төраға орынбасары болып сайланды, ол толық комитет отырыс өткізбеген кезде KNIP-тің заң шығару жұмысын жүзеге асырды.

Федералды дәуір және парламенттік демократия дәуірі

1949 жылғы 27 желтоқсанда Голландия үкіметі егемендікті 16 штат пен аумақтан тұратын Индонезия Біріккен Штаттарына (ИБШ) берді, оның құрамына Индонезия Республикасы да кірді. ИБШ конституциясына сәйкес, үкіметтің жоғары палатасы Сенат болды, ол ИБШ-ның 16 құрауыш бөлігінен әрқайсынан екіден барған 32 мүшеден тұрды. Алайда, бірінен соң бірі ИБШ-ның жекелеген аймақтары мен аумақтары Республикаға еніп, 1950 жылғы 17 тамызда Индонезия унитарлық мемлекетке айналды. 1950 жылғы мамыр айында басталған талқылауларда Бірыңғай мемлекеттің Конституциясын дайындау комитеті, ИБШ-ның Төменгі палатасы мен Сенатының, сондай-ақ Республиканың Ұлттық Одақ Комитеті мен Жоғарғы Кеңес мүшелерін қамтитын бірпалаталы заң шығару органы құрылуына келісті. Уақытша конституцияда да тұрақты конституцияны әзірлеу үшін Конституциялық Ассамблея құру көзделді. Бұл ассамблея 1955 жылы сайланды, бірақ жаңа конституция бойынша келісімге келе алмады. Армияның қолдауымен 1959 жылғы 5 шілдеде Сукарно уақытша конституцияны жою және 1945 жылғы Конституцияны қайта қолдану туралы жарлық шығарды, соның нәтижесінде МХК-ның (Халық Кеңесінің) рөлі қайта жаңартылды.

Құрылу

1960 жылы Сукарно мемлекеттік бюджетті қабылдаудан бас тартқандықтан, төменгі палатаны, яғни Өкілдер палатасын таратып жіберді. Одан кейін ол Өзара ынтымақтастық Өкілдер палатасын (ДПР ГР) тағайындады және Халықтың Консультативтік Ассамблеясын (МПР) Уақытша Халықтың Консультативтік Ассамблеясы (ПКК) ретінде қайта құрды. 15 қыркүйекте ДПР ГР-дан, 94 тағайындалған өңірлік өкілдермен және Қарулы Күштер мен Ұлттық полицияның қызметкерлері сияқты функционалдық секторлардың 232 тағайындалған өкілдері бар 610 мүше ант берді. Осы кезеңде МПРС алғаш рет Конституцияда тікелей көрсетілмеген, бірақ Конституцияға бағынышты заң ретінде иерархиялық түрде қабылданған, бірақ ДПР ГР қабылдаған Заңнан (Undang Undang) жоғары тұрған қаулылардың (Ketetapan Majelis Permusyawaratan Rakyat) сериясын қабылдады. MPRS және кейіннен MPR 2003 жылға дейін қаулылар қабылдады, ол жылы MPR заң шығару құқығынан толығымен айырылды.

1960 жылғы жалпы отырыс

MPRS өзінің алғашқы жалпы сессиясын Батыс Яваның Бандунг қаласында 10 қарашадан 3 желтоқсанға дейін өткізді. Ол екі қаулы қабылдады:
I/MPRS/1960 нөміріндегі Индонезия Республикасының саяси манифестін мемлекеттік саясаттың негізгі бағыттары ретінде бекіту туралы; және
II/MPRS/1960 нөміріндегі Ұлттық жалпы жоспарлы дамудың бірінші кезеңінің (1961–1969 жылдар) негізгі бағыттары туралы.

1963 жылғы жалпы отырыс

Екінші жалпы сессия 1963 жылдың 15 мамырынан 22 мамырына дейін Бандунг қаласында өтті. Осы жалпы сессияда Сукарно III/MPRS/1963 нөміріндегі қаулы арқылы «Өмір бойына Президент» деп сайланды, бұл Конституцияның 7-бабын бұзу болды. Ассамблеядағы қарулы күштердің депутаттары осы қаулыны қолдады, ал бұл Индонезия Коммунистік партиясы мен оның өкілдерінің күшейіп келе жатқан ықпалына ауыр соққы берді. Олар Сукарноның орнына коммунистік бағытталған, демократиялық жолмен сайланған президенттің келетініне үміттенген.

1965 жылғы жалпы отырыс

МПРС-тің үшінші жалпы сессиясы 1965 жылдың 11-16 сәуірінде Бандуң қаласында өтті. Бұл сессия Индонезияны басқаруда Сукарноның идеологиялық бағыттарын одан да бекітті. Сукарноның Тәуелсіздік күніне арналған көптеген сөздері саясат және экономика салаларындағы саясатқа нұсқаулық ретінде қабылданды. МПРС сондай-ақ, кеңесу (Мусявара) және келісім (Муфакат) принциптерін қамтитын Басқарылатын демократия қағидаларын бекітті.

1966 жылғы жалпы отырыс

Бәлкім, МПР-дің ең маңызды жалпы отырысы 1966 жылы болған. 1966 жылдың 20 маусымынан 5 шілдесіне дейін Джакартада жаңа басшылықпен және Сукарноны қолдаған немесе 1965 жылдың 30 қыркүйегіндегі төңкеріс әрекетіне қатысы бар ұйымдармен байланысы бар 180 адамнан тазартылған құрамымен өткен Бас сессия, Сукарнодан Сухартоға билікті ресми түрде берудің басталуын білдірді. Билік 11 наурызда «Суперсемар» құжаты арқылы де-факто түрде берілгенімен, Сухарто заңдылықтың сыртқы көрінісін сақтағысы келді. 1966 жылғы сессияда МПРС 24 қаулы қабылдады; олардың ішінде Сукарноның өмір бойына президенттікке тағайындалуын жою, тыйым салу; қаулының тиісті түсіндірме хатында «Сталин, Мао Цзэдун және т.б. үйреткен күрес принциптері мен тактикасы» деп нақты анықталды, «Суперсемарды» Сукарноның қайта қарауына болмайтын шешімге айналдыру, парламенттік сайлаулар өткізу, Сухартоға жаңа кабинет құруды тапсыру және президент өкілдігін орындай алмаған жағдайда вице-президент емес, «Суперсемар» құжатын ұстаушымен алмастырылатындай конституциялық түзету енгізілді. Сондай-ақ, Бас сессия кезінде Сукарно «Наваксара» деген сөз сөйледі, онда ол 30 қыркүйек қозғалысы бойынша есеп беруі керек еді, осы қозғалыс барысында алты генерал мен бір лейтенант коммунистер деп күдіктелгендермен ұрланып, өлтірілді. Бұл сөз қабылданбады және МПРС Сукарнодан келесі МПРС Бас сессиясында қосымша мәлімдеме жасауын сұрады.

1967 жылғы арнайы сессия

1967 жылы 7-12 наурызда өткен МПРС-тің арнайы сессиясы Сукарноның президенттік өкілеттігінің аяқталуын және Сухартоның билікке келуін белгіледі. 1966 жылғы Бас сессия сияқты, биліктің ресми түрде тапсырылуы наурыздағы Бас сессиядан бұрын жүзеге асты, Сукарно ақпан айында өкілдігінен бас тартты. Сухартоның президент міндетін атқарушы ретінде тағайындалуы және осы Бас сессия кезінде Сукарнодан биліктің алынуы тек қана формалдық процедура болды. МПРС сондай-ақ, Саяси манифестті Ассамблеяның және Республиканың негізгі саяси құжаты ретінде қабылдауды қайта қарау туралы қаулы қабылдады. Арнайы сессия Сукарноның Наваксара хаты 30 қыркүйек оқиғасының толық мәліметтерін қамтымағандықтан лайықсыз деп танылды. Ол сөз сөйлемеді. 1967 жылдың 9 ақпанында DPR президенттің басшылығы мен идеологиялық көзқарасы елдің қауіпсіздігіне қатер төндіріп отырғанын жариялады. Одан кейін наурыз айында МПРС-тің арнайы сессиясын шақыру туралы ұсыныс жасады.

1968 жылғы арнайы сессия

1968 жылғы 21-30 наурыздағы МПРС-тің арнайы сессиясы Сухартоны президенттік лауазымға тағайындау арқылы оның беделін ресми түрде нығайтты. МПРС Сухартоға Индонезия саясатын тұрақтандыруды жалғастыру және экономика үшін бесжылдық жоспар әзірлеуді тапсырды. Бұл арнайы сессия Сухартоның 1966 жылғы МПРС Бас сессиясының шешімімен белгіленгендей, 1968 жылдың шілдесінде парламенттік сайлау өткізе алмайтыны анық болғанда шақырылды. Осы арнайы сессия барысында МПРС Сухартоға 1971 жылдың 5 шілдесіне дейін сайлау өткізуді міндеттеді.

1973 жылғы жалпы отырыс

1973 жылғы 12-24 наурызда өткен жалпы сессия – MPR-нің алғаш рет сайланған құрамы болды. Оның мүшелерінің саны 920-ға жетті. 1999 жылға дейін оған Голкар, Біріккен Даму партиясы (БДП), Индонезия Демократиялық партиясы (ПДИ) мүшелері, АБРИ мүшелері (сол кезде полиция күштері де кірген Индонезия Ұлттық Қарулы Күштері), сондай-ақ аймақтық өкілдер кірді. Президент алғаш рет Есеп беру туралы мәлімдеме жасауы тиіс болды (АҚШ-тың Біріккен Штаттарының жағдайына ұқсас). Сухартоның бес жылдық мерзімінде қол жеткізген жетістіктерін және Ассамблея оның мерзімінің басында ұсынған ұлттық саясатты қалай іске асырғанын баяндауы күтілді. Осы жалпы сессияда МПР президент пен вице-президентті сайлау тәртібін белгілейтін және Индонезиядағы МПР, DPR, Жоғарғы Кеңес (ДПА) сияқты басқару органдары арасындағы қарым-қатынасты анықтайтын қаулылар қабылдады. Сухарто президенттікке екінші рет сайланды, ал Йогьякарта сұлтаны Хаменгкубувоно IX вице-президент болды.

1978 жылғы жалпы отырыс

1978 жылы 11-23 наурызда өткен Бас сессия Шығыс Тиморды Индонезияның провинциясы ретінде қосу және Сухартоға панкасиланы индоктринация процесі арқылы ұлттық идеология ретінде орнатуды тапсыру туралы қаулылар қабылдады. Сессия Сухарто діндерді «сенім ағындары» деп атаған кезде PPP депутаттарының жаппай шеруімен ерекшеленді. Осы Бас сессияда Сухарто үшінші мерзімге президент болып сайланды, ал сол кездегі МПР төрағасы Адам Малик вице-президент болып тағайындалды.

1983 жылғы жалпы отырыс

1983 жылғы Бас мәжілісі референдум өткізу туралы қаулылар қабылдады, сонымен қатар Сухартоға "Даму әкесі" деген атақ берілді. Ол төртінші мерзімге сайланды, ал Умар Вирахадикусума вице-президент болып тағайындалды.

1988 жылғы жалпы отырыс

1988 жылғы жалпы мәжіліс МПР-ді қайта ұйымдастырумен және "Топ" фракциясын құраған салалық өкілдердің қайта оралуымен ерекшеленді. Бұл фракцияның мүшелері, өмірдің түрлі салаларынан тартылған және Ассамблеядағы Голкар, ППП және ПДИ депутаттарының фракцияларына, сондай-ақ өңірлік депутаттарға біріктірілген, азаматтық қоғам ұйымдарынан және өнеркәсіп саласының өкілдерінен президенттік тағайындармен келгендер еді. Бұл жалпы мәжілісте Судармононың вице-президенттік лауазымға ұсынылуына байланысты қызу пікірталас болды, нәтижесінде бригадир-генерал Ибрагим Салех мәжілісті тоқтатып, ал ППП-ның Жаилани Наро Сухарто оны қайтаруға көндіргенге дейін өзін вице-президенттікке ұсынды. Соңғысы президенттікке бесінші рет сайланды, ал Судармоно вице-президент болып сайланды.

1993 жылғы жалпы отырыс

1993 жылғы жалпы сессия МПР-нің тағы бір қайта ұйымдастырылуымен ерекшеленді, депутаттар саны 1000-ға дейін артты. Бұл жалпы сессия АБРИ-нің вице-президенттік лауазымға Трай Сутрисноны бұрыннан ұсынғандығымен атақты болды. Сухарто наразы болғанымен, әскери депутаттармен ашық қақтығысқа бармау ниетінде болды және Трайды вице-президенті ретінде қабылдады. Сухарто алтыншы мерзімге сайланды.

1998 жылғы жалпы отырыс

1998 жылғы Бас сессия Азия қаржы дағдарысының ең қызу шағында және Сухарто режиміне қарсы демократиялық қозғалыстардың өрбу кезеңінде өтті. Қауіпсіздік пен тұрақтылықты қайта орнату үшін МПР президентке дамудың сәттілігі мен қауіпсіздігін қамтамасыз етуге арналған ерекше өкілеттіктер беру туралы қаулы қабылдады. Сухарто жетінші мерзімге сайланды, ал Б.Ж. Хабиби вице-президент болды. Бұл «Жаңа тәртіп» кезеңінің соңғы Бас сессиясы болды, ол Сухартоның мамырдағы Арнайы сессия алдындағы құлауымен және жаңа реформалар дәуірінің басталуымен белгіленді.

1998 жылғы арнайы сессия

1998 жылғы арнайы сессия (Sidang Istimewa) – Сухартоның 1998 жылдың мамырында Президенттік лауазымынан кеткеннен кейін өткен алғашқы МПР отырысы. Мүшелерінің көпшілігі Сухарто режимі кезінде өркендеген саясаткерлер болғанымен, МПР мүшелері Сухартодан алшақтауға және сол кезде Индонезияда басым болған реформалық көзқарастарға сүйенуге тырысты. Осы арнайы сессияда МПР 1998 жылғы жалпы отырыста Президентке берілген арнайы өкілеттіктерді жойып, Президенттің өкілеттік мерзімін шектеді. МПР сондай-ақ 1999 жылы парламенттік сайлаулар өткізуге шешім қабылдады, жемқорлық, сөз байласу және туысқандыққа басушылыққа қарсы күреске бұйрық берді және Панчасиланы ұлттық идеология ретінде орнату үшін оны насихаттауды талап еткен қаулыны күштен шығарды. Осы арнайы сессия және Сухартоның отставкаға кетуі – Реформа дәуіріне көшкен Жаңа тәртіптің құлауын білдірді.

1999 жылғы жалпы отырыс

1999 жылғы жалпы сессия "нағыз" реформалық өкілеттіктерге ие алғашқы МПР болды. Тағы бір қайта ұйымдастыру процесінде мүшелік саны 700-ге дейін азайтылды, оның ішінде 500 DPR мүшесі, 135 аймақтық өкіл және 65 топ өкілі болды. Жалпы сессия барысында МПР Шығыс Тимордың референдумының нәтижелерін мойындады және 1945 жылғы Конституцияға түзетулер енгізу үшін жұмыс тобы құрды. Сондай-ақ, президенттен, Өкілдер палатасынан, Индонезияның Есептік палатасынан (BPK), Жоғары кеңесшілер кеңесінен (DPA) және Жоғарғы Соттан жыл сайын есептерді қабылдау үшін жылдық сессиялар өткізілетіні белгіленді. Бұл есептерді алғаннан кейін МПР президенттің қандай шаралар қабылдауы тиіс екені жөнінде ұсынымдар беретін болды. Алғаш рет МПР есеп беру сөзін (Хабибидің сөзін) қабылдамады, одан кейін президенттік және вице-президенттік сайлаулар бірнеше үміткердің қатысуымен өтті. Жалпы сессияда Абдуррахман Вахид президент, ал Мегавати Сукарнопутри вице-президент болып сайланды.

2000 жылғы жылдық сессия

2000 жылғы жылдық сессия реформа процесін жалғастырды. MPR Қарулы күштерді (TNI) Ұлттық полициядан бөліп, олардың міндеттерін белгіледі. Сондай-ақ, ұлттық бірлікті нығайту және аймақтық автономияны іске асыру жөніндегі қаулылар мен ұсыныстар қабылдады.

2001 жылғы арнайы сессия

2001 жылғы арнайы сессия президент Вахидтің жемқорлыққа қатысы болды деген күдіктен кейін және ДПР Вахидтің басшылығы тиімсіздікке ұшырады деп мәлімдегеннен кейін шақырылды. Бастапқыда 2001 жылдың тамызына жоспарланған арнайы сессия 2001 жылдың шілдесіне көшірілді. Одан кейін Вахид президенттік лауазымынан алынып, Мегавати Сукарнопутри президент, ал Хамза Хаз вице-президент болып сайланды.

2002 жылғы жылдық сессия

2002 жылғы жылдық сессия конституциялық түзету процесін жалғастырды, ең бастысы президент сайлау жүйесін өзгертіп, ДПА-ны таратып, ұлттық бюджеттің 20 пайызы білім беруге жұмсалуын міндеттеді. Сонымен қатар, 2003 жылдың 17 тамызына дейін Конституциялық сот құрылуын бұйырды.

2003 жылғы жылдық сессия

2003 жылғы жылдық сессия МПР мен МПРС қабылдаған бұрынғы қаулылардың заңдық статусына және Конституциялық комиссияның құрамын анықтауға бағышталды. Сондай-ақ, 2003 жылғы жылдық сессия МПР-дің жаңа статусын белгіледі, ол 2004 жылы жаңа президенттің қызметке кірісуімен күшіне енеді. Президент және вице-президентті халық тікелей сайлау және МПР-дің 1999 жылдан 2002 жылға дейін жұмыс істеген конституциялық түзетулері нәтижесінде МПР-дің өкілеттігі шектелді. Ол енді жоғары басқару органы болмайды, бірақ ДПР, БПК, Жоғарғы Сот және Конституциялық Сотпен бірдей деңгейде болады. Президент пен вице-президент мәселелерінде МПР инаугурация рәсімін өткізуге және қажет болған жағдайда президентті немесе вице-президентті, немесе екеуін де қызметтен шеттетуге жауапты болады. МПР президент пен вице-президентті тек егер екі лауазым да бос болған жағдайда ғана сайлайды.

2004 жылғы жылдық сессия

Осы сессияда МПР президенттің соңғы есеп беру сөзін тыңдады.

Конституциялық өкілеттіктер

Конституцияға түзетулер енгізу. 1945 жылғы Конституцияда белгіленгендей, МПР Конституцияның белгілі бір баптарын және/немесе ережелерін өзгертуге немесе жоюға жауапты. Ассамблеяның жалпы отырысында үштен екі көпшілік дауыспен конституцияға ұсынылған кез келген өзгерістер, соның ішінде қосымша баптардың, бөлімдердің және ережелердің алынып тасталуы немесе қосылуы, сондай-ақ белгілі бір түзетулерді енгізу мақұлдануы мүмкін. Президент пен вице-президенттің қызметке кірісу рәсімі. 1945 жылғы Конституция МПР-ге Республика Президенті мен Вице-президенті сайланғаннан кейін бірнеше апта немесе ай ішінде жалпы қызметке кірісу рәсімін өткізуге құқық береді. Егер Президенттің лауазымы бос болса, МПР Вице-президенттің Президенттік міндетін атқарушы ретінде ант беруі үшін жалпы отырыс өткізеді. Президент пен вице-президенттің қызметтен шеттетуі. Ассамблеяның 1945 жылғы Конституция мен Республика заңдарын олардың өкілеттіктерін орындау кезінде бұзуы мүмкін болған жағдайда, Индонезия Президенті мен Вице-президентіне немесе олардың біреуіне қызметтен шеттету (импичмент) жасай алуға құқығы бар. Президенттік лауазым бос болған жағдайда Вице-президентті сайлау. Егер Президенттің лауазымы бос болса және Вице-президент Президенттің міндеттерін атқара бастаса, МПР жалпы отырыс өткізіп, туындаған бос орынды толтыру үшін Республиканың жаңа Вице-президентін тағайындайды. Екі лауазым да бос болған жағдайда Президент пен Вице-президентті сайлау. Егер Президенттік және Вице-президенттік лауазымдар бос болса, МПР жаңа Президентті және Вице-президентті сайлау үшін жалпы отырыс өткізеді. Мұндай жағдайлар кенеттен отставкаға кету, қызметтен шеттету немесе қызмет барысында қайтыс болу салдарынан туындауы мүмкін.

Бұрынғы өкілеттіктері

1999-2002 жылғы конституциялық түзетулерге дейін МПР халық егемендігін жүзеге асыратын ең жоғары мемлекеттік институт болды, және барлық басқа мемлекеттік институттар оған жауапты болды (президентті қоса алғанда). Оған мемлекеттік саясаттың негізгі бағыттарын (Garis Garis Besar Haluan Negara) бекітуге өкілеттік берілді, ал президент оларды іске асыруға жауапты болды. МПР өз парламенттік регламентіне сәйкес Қаулылар (Ketetapan Majelis Permusyawaratan Rakyat немесе Tap MPR) және Шешімдер (Keputusan Majelis Permusyawaratan Rakyat) қабылдады. Екі құжаттың да заңдық күші бар, бірақ қаулылар басқа мемлекеттік органдарға міндетті болса (демек, қалыпты заңнан жоғары тұрған заң ретінде әрекет етеді), шешімдер тек мүшелерге ғана міндетті. 1999-2002 жылғы түзетулерден кейін МПР тек ішкі қолданысқа арналған шешімдерді, мысалы, регламент ережелері мен этика кодекстерін қабылдады; МПР қаулылар қабылдау өкілеттігінен бас тартты. Бір кезде МПР қаулыларының заңдық күші 2011 жылға дейін жойылды, онда №12/2011 «Заңнама туралы» заңы қолданыстағы қаулыларды міндетті заң ретінде мойындады, бірақ ол МПР-дің мемлекеттік саясаттың негізгі бағыттарын бекітуге немесе қаулылар қабылдауға өкілеттігін қайтаруға әкелмеді. Жақында конституциялық түзету туралы тағы да сөз болып отыр, атап айтқанда, МПР-дің бағыттарды бекіту өкілеттігін қайтару және оны өкілеттіктері шектеулі ең жоғары мемлекеттік институт ретінде қайта орнату мәселесі талқыланып жатыр.