Батыс Австралияның тұңғыш сотталғандар бастығы Томас Диксон
Thomas Hill Dixon
Томас Хилл Диксон: Батыс Аустралиядағы тұңғыш сотталғандар бастығы. Гуманистік реформалар жасаған, бірақ кейін қаржы жымқыру айыпталған тұлға туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық полиция қызметкері Томас Хилл Диксон (20 ақпан 1816 – 30 қаңтар 1880) Батыс Австралиядағы сотталғандардың алғашқы басқарушысы болды. Жоғары лауазымдағы бастығы Эдмунд Хендерсонмен бірлесіп, ол Батыс Австралия үшін реформалық, гуманистік сот жүйесін құрды. Дегенмен, оның жетістіктері кейін мемлекеттік қаражатты жымқыру айыптары бойынша қысымға ұшырады, осылайша оның еңбегінің құндылығы төмендеді.
Australian police officer
Thomas Hill Dixon (20 February 1816 – 30 January 1880) was the first Superintendent of Convicts in Western Australia. Together with his superior, the Comptroller General Edmund Henderson, he created a reforming, humane convict regime for Western Australia. Recognition of his achievements has however been eroded by his later indictment on charges of embezzling public moneys.
Ерте өмір
Томас Диксон 1816 жылғы 20 ақпанда Мэн аралында дүниеге келді. Мейрамханашының ұлы болғандықтан, ол жақсы білім алды және он сегіз жасында Глазго қаласындағы Корольдік ауруханада медицинаны оқуға кетті. Алайда, сол кезде әкесі қайтыс болып, отбасылық қонақ үйді анасы мен үлкен ағасы басқарып тұрды. Глазгода алты айдан кейін Диксон ауыр сырқатқа шалдыққан ағасының орнына үйіне қайта оралуға мәжбүр болды, ал ағасы көп ұзамай қайтыс болды. Ол сол жерде медицинаға деген қызығушылығын жалғастырып, бес жыл бойы жергілікті дәрігердің шәкірті болды.
Thomas Dixon was born on the Isle of Man on 20 February 1816. The son of an innkeeper, he was given a good education, and at the age of eighteen went to Glasgow to study medicine at the Glasgow Royal Infirmary. By this time, however, his father had died and the family hotel was being run by his mother and older brother. After only six months in Glasgow, Dixon was forced to return home to take the place of his brother, who had fallen seriously ill and would die shortly afterwards. There, he continued to pursue an interest in medicine, spending five years as a pupil of a local doctor.
Жас келгеннен кейін қарыздар
1837 жылы Диксон Элиза Феннелла (туған есімі Кук) атты әйелге үйленді. Сол жылы анасы қайтыс болды, ал Диксон одан мүлік мұраға алды, бірақ анасының үлкен қарызы бар екенін және оның мүлкі оның жаназасына кеткен шығындарды жаба алмайтынын білді. Кредиторлардың қудалауынан қашып, Диксон мен оның әйелі аралдан кетіп қалды.
By 1837, Dixon was married to a woman named Eliza Fennella (née Cooke). That year, his mother died and Dixon inherited her estate, only to find that his mother was in such debt that her assets barely covered the costs of her funeral. Pursued by her creditors, Dixon and his wife fled the island.
Полиция қызметі
1840 жылы олардың тұңғыш қызы дүниеге келгенде, олар Ливерпульде болды, бірақ көп ұзамай одан кетіп қалды. 1842 жылдың тамызында отбасы Лондонға көшіп, Диксон Метрополитен полициясына қабылданып жұмыс істеді. 1843 жылы екінші қызы дүниеге келді. Кейіннен, Диксонның әйелі себебі белгісіз болғандықтан оны тастап кетті.
In 1840, when their first daughter was born, they were in Liverpool, but they did not remain there long. In August 1842 the family moved to London, where Dixon joined the Metropolitan Police Force. In 1843 a second daughter was born. Some time afterwards, Dixon's wife left him, for reasons unknown.
Сотталу қызметі
1847 жылы Диксон сотталғандар қызметіне жұмысқа түсуге өтініш берді. Өтініші ақыры қабылданды және 1850 жылы ол Swan River Colony-дегі сотталғандардың бастығы болып тағайындалды, ол жақында жаза орындалатын колония деп жарияланған еді. Диксон алғашқы сотталғандармен бірге "Scindian" кемесімен колонияға сапарлады. Ол өзімен бірге екі баласы мен "әйелін" алып келді. Фримантлға келгеннен кейін көп ұзамай Диксонның әйелі "қызмет мүддесі үшін" Тодиейге жер аударылды. Диксонның екінші некесі туралы ешқандай жазба табылған жоқ, сондықтан Степбинг оның әйелінің Фримантлден қуылғанының себебі "Диксонның балаларының анасы емес, заңды әйелі ретінде әшкереленуіне" байланысты деп санайды. Томас Диксон тоғыз жыл бойы Фримантл түрмесінің және сотталғандар жүйесінің бастығы қызметін атқарды. Бақылаушы генерал Эдмунд Хендерсонмен бірге ол Батыс Австралия үшін реформалық, гуманистік сотталғандар жүйесін құрды. Ол сотталғандарды кәсіпке оқыту жүйесін енгізді және Александр Маконочидің Норфолк аралындағы жазалау жүйесінде қолданған белгілер жүйесін Батыс Австралияның заңдық жағдайына бейімдеді. Ол қамшылауға қарсы болды және Батыс Австралияға әйел сотталғандарды әкелуді қолдады.
In 1847, Dixon applied for a position in the Convict Service. His application was eventually successful, and in 1850 he was appointed Superintendent of Convicts for the Swan River Colony, which had just been declared a penal colony. Dixon travelled to the colony with the first convicts on board the Scindian. Traveling with him were his two children and his "wife". Shortly after their arrival at Fremantle, Dixon's wife was banished to Toodyay "for the good of the Service". As no record of Dixon's second marriage has been found, Stebbing argues that his wife's banishment from Fremantle is most likely attributable to "her exposure as Dixon's common law wife and not the mother of his children". Thomas Dixon held the position of Superintendent of Convicts for nine years, running Fremantle Prison and the convict system. Together with the Comptroller General Edmund Henderson, he created a reforming, humane convict system for Western Australia. He instituted a system of training convicts in a trade, and he adapted the marks system used by Alexander Maconochie in Norfolk Island's penal system to Western Australia's legal situation. He was opposed to flogging, and favoured the introduction of female convicts into Western Australia.
Құқық бұзушылық
Диксон өзінің жаңалықтары үшін жоғары лауазымдағы адамдардың жоғары бағасына ие болды, бірақ 1859 жылдың сәуір айында ол мемлекеттік қаражатты жымқырғандығын мойындағаннан кейін олардың оған деген пікірі тез өзгерді. Диксонның жеке және мемлекеттік қаражаты үшін банкте бір ғана шоты болды, сондай-ақ тиісті есептеу және аудит процедуралары болған жоқ. Диксон біраз уақыттан бері қаржылық қиындыққа тап болғандықтан, "ол жеке шығыстарын өтеу үшін мемлекеттік қаражатты заңсыз пайдаланған болуы мүмкін". Содан кейін Король Диксон мен оның жеке кредиторларынан құпия сақтап, қарыз ақшасын қайтару үшін Төлемсіздік сотына жүгінді, бұл Диксонның жеке қарыздарына қарағанда мемлекеттік қарыздың басымдығын орнату мақсатымен жасалған сияқты. Ақырында Диксонға үш айып тағылды: 89 фунт стерлинг мемлекеттік қаражатты жымқыру, ақшаны жеке пайдалануға бағытту және королеваның меншігіндегі монеталарды ұрлау. Диксонның қорғау тарапы істе бірнеше кемшіліктер бар екенін көрсетті, және сот прокуратураның ісі қайтадан қаралуы керек деп тапты. Диксон іс қайта қаралуға дейін босатылды.
Dixon earned high praise from his superiors for his innovations, but their opinion of him was to change rapidly in April 1859 when he was stood down on admission of the embezzlement of public money. Dixon's had a single account at the bank for both his private and public funds, and there were no proper accounting or auditing procedures. Dixon had been in financial difficulty for some time, and so "it inevitably appeared that he had misappropriated public funds to offset his private expenditure". The Crown then applied to the Insolvency Court for recovery of the money owed, keeping its actions secret from Dixon and his private creditors, apparently with the intention of establishing priority of the public debt over Dixon's private debts. Eventually, Dixon was indicted on three counts: embezzling £89 of public moneys, converting moneys to his own use, and stealing coins the property of the Queen. Dixon's defence pointed out a number of flaws in the case, and the court found that the prosecution's case would have to be resubmitted. Dixon was then released pending resubmission.
Сингапур
Бостандыққа шыққаннан кейін үш күн ішінде Диксон Сингапурге бағытталған "Гюйон" бригімен колониядан қашып кетті. Сингапурдан ол Лабуан аралына жетіп, бас полиция инспекторы болып тағайындалды. Бірақ, тағайындаманы Колониялық кеңсе растауы тиіс еді; Диксонның тұтқындалуы, сотталуы және Батыс Австралиядан қашуы туралы ақпарат алғаннан кейін, Колониялық кеңсе оның тағайындамасын растаудан бас тарды және ол отставкаға келуі сұралды. Содан кейін ол бірнеше жылға Сингапурға қайтып оралды, осы кезеңде оның өмірінен ештеңе белгілі емес.
Within three days of his release, Dixon fled the colony on board the schooner Guyon, which was bound for Singapore. From Singapore he made his way to Labuan Island, where he was appointed chief constable. However the appointment required confirmation from the Colonial Office; having received word of Dixon's arrest, trial and escape from Western Australia, the Colonial Office declined to confirm his appointment, and he was asked to resign. He then returned to Singapore for a few years, during which time nothing is known of his life.
Қытай
1862 жылдан бастап Диксон Қытайдағы Тайпин көтерілісін басуға күш салып жатқан әскерлер қатарында жалдамалы сарбаз болды. Ол шамамен үш жыл бойы Шанхайды қорғауда күресті, бірақ оның рөлі айрықша маңызға ие болған жоқ. 1865 жылы Диксон Ливерпуль қаласынан қыздарына хат жазды. Оның келесі он жыл өмірін қалай өткізгені белгісіз, бірақ 1876 жылдың желтоқсанында «Фитцрой» кемесімен Фримантелге қайта келді. Өмірінің соңғы жылдарын денсаулығы нашарлап, үлкен қызы Мэри және оның күйеуімен бірге өткізді. Ол 1880 жылдың 30 қаңтарында Батыс Австралиядағы Уильямс маңындағы Стаунтон-Спрингс шаруашылығында қайтыс болды.
From around 1862, Dixon was a mercenary with the forces fighting to put down the Taiping Rebellion in China. He fought in the defence of Shanghai for around three years, but his role was not of particular significance. In 1865, Dixon wrote a letter to his daughters from Liverpool. Nothing is known of how he spent the next ten years of his life, but in December 1876 he arrived back at Fremantle on board the Fitzroy. He spent the final years of his life in poor health, living with his eldest daughter Mary and her husband. He died on 30 January 1880 on their property at Staunton Springs near Williams, in Western Australia.