Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1969 жылы АҚШ Мемлекеттік хатшысы Уильям П. Роджерс ұсынған Араб-Израиль қақтығысын шешу жоспары.
1969 Arab–Israeli conflict resolution proposed by US Secretary of State William P. Rogers
Роджерс жоспары (Deep Strike деп те аталады) – АҚШ Мемлекеттік хатшысы Уильям П. Роджерс Араб-Израиль қақтығысындағы Алты күндік соғыстан кейін және одан әрі жалғасқан Тозу соғысынан кейін соғыс ахуалын аяқтау мақсатымен ұсынған құрылымдық жоба.
The Rogers Plan (also known as Deep Strike) was a framework proposed by United States Secretary of State William P. Rogers to achieve an end to belligerence in the Arab–Israeli conflict following the Six Day War and the continuing War of Attrition.
Алты күндік соғыс (1967) және амортизациялық соғыс (1967-1970)
Алты күндік соғыстың аяқталуымен жарияланған атысты тоқтатудан кейін БҰҰ-ның араласуын қозғауға жасалған сәтсіз әрекет ретінде, египеттіктер Израиль күштерімен артиллериялық қақтығыстардың жаңа раундысын бастады. Израиль күштеріне максималды шығын келтіру мақсатымен Суэц каналындағы Израиль күштеріне қарсы соғыс тез күшейді.
In an unsuccessful attempt to draw the UN intervention following the cease fire which ended the Six Day War, the Egyptians launched a new round of artillery duels with Israeli forces. rapidly escalated the War of Attrition against Israeli forces at the Suez Canal in an attempt to inflict maximum casualties on Israeli forces.
Соңынан: тарихи мән-маңызы
1970 жылдың маусым айында Роджерс атысты тоқтату жоспарын ұсынды, кейде оны Екінші Роджерс жоспары деп атайды. Египет атысты тоқтату жоспарын қабылдады. Израиль де ақыры оған келісті, соның салдарынан оңшыл «Гахал» партиясы 1970 жылдың тамызында Голда Меир үкіметінен шығып кетті. Бұл келісім 1970 жылдың 7 тамызында «өз орнында» атысты тоқтатуға әкелді. Атысты тоқтату келісіміне сәйкес, екі тарап та «атысты тоқтату желісінен шығысқа және батысқа қарай 50 шақырымға созылған аймақтардағы әскери жағдайды» өзгертуден аулақ болуға міндетті болды. Атысты тоқтату келісімінде тыйым салынғанмен, Египет дереу аймаққа зениттік артиллериялық батареяларды орналастырды. Қазан айына дейін аймақта шамамен 100 SAM құрылғысы болды, бірақ Роджерс оларды алып тастау үшін ешқандай дипломатиялық күш-жігер жұмсаған жоқ. Осының нәтижесінде Израильде оның беделі төмендеді және 1973 жылғы Йом Кипур соғысы болды. Израильдің әскери ықпалы АҚШ-пен саяси шиеленіске әкелді, бірақ Насер соғыстан кейін нығайтқан зымыраннан қорғану жүйесін дамытуға мүмкіндік берген тынығуға қол жеткізді. Насер бұл келіссөздерді Кеңес Одағына тәуелділігін азайту үшін АҚШ-пен байланыс жасаудың жолы ретінде де пайдаланды. Ұлттық Азаттық Ұйымы (ҰАҰ) келісімге қатты наразылық білдірді, бұл Хабаш пен Хаватманың Хусейн патшаны құлатуға тырысуына себеп болды. Бұл әрекеттер 1970 жылдың 16 қыркүйегінде Иорданияда басталған «Қара қыркүйек» азамат соғысына әкеп соқты. 1971 жылдың маусым айында Роджерс канал арқылы уақытша келісім туралы жоспар ұсынды, бұл кейде «Үшінші Роджерс жоспары» деп аталады. Садаттың кенеттен Египеттен кеңесшілерді шығарып жібергеніне және Вашингтонға келіссөзге дайын екенін хабарлағаннан кейін де ешқандай прогресс болған жоқ. Алайда, 1973 жылдың 28 ақпанында Вашингтонға сапар барысында Мейр Генри Киссинджердің «қауіпсіздік пен егемендік» қағидасына негізделген бейбітшілік ұсынысын қабылдады: Израиль Синайдың барлық жерінде Египеттің егемендігін қабылдайтын, ал Египет Синайдың кейбір стратегиялық тұстарында Израильдің қатысуын қабылдайтын. Дегенмен, АҚШ осы қарым-қатынасты дәл осылай қарады дегенге сену қиын, өйткені Мемлекеттік департаменттің назары аймақтық қақтығыстарға емес, Кеңес Одағымен бәсекелестікке аударған еді. Израиль бұл мүмкіндікті бейбіт келіссөздерді тоқтату үшін пайдаланды, себебі Израильдің әскери күшіне байланысты араб елдерінен жерлерді алуға мүмкіндік туындады. Насер Израильмен тікелей келіссөздерді бастауға кедергі келтірді. Оннан астам сөз сөйлеген және мәлімдеме жасаған Насер Израильмен тікелей бейбітшілік келіссөздері капитуляциямен тең екенін айтты.
On June 1970, Rogers initiated a ceasefire plan, sometimes called the Second Rogers Plan Egypt accepted the ceasefire plan. Israel eventually accepted it, which had resulted in the right wing Gahal party leaving Golda Meir's government in August 1970. The acceptance had resulted in the August 7, 1970, "in place" cease fire. According to the cease fire agreement, both sides were required not to change "the military status quo within zones extending 50 km to the east and west of the cease fire line." Although forbidden in the ceasefire agreement, Egypt immediately moved anti aircraft batteries into the zone. By October there were about 100 SAM sites in the zone, and Rogers made no diplomatic effort to secure their removal. He thus had little credibility in Israel, and the 1973 Yom Kippur War eventually occurred. Israeli military assertiveness resulted in a political setback with the United States, but Nasser had gained a respite that enabled him to consolidate his missile defense systems that had grown out from the war. Nasser also used the negotiations as a way of opening the lines of communication with the United States to counter his growing reliance on the Soviet Union. The PLO was shocked and angered by the agreement, which led for Habash and Hawatmah attempts to overthrow King Hussein. The actions led to the Black September, a civil war that broke out in Jordan on September 16, 1970. In June 1971, Rogers initiated a plan for an interim agreement across the Canal, which is sometimes called the "Third Rogers Plan." No breakthrough occurred, even after Sadat, in a surprise move, suddenly expelled Soviet advisers from Egypt and again signaled to Washington his willingness to negotiate. However, on 28 February 1973, during a visit in Washington, D. C., Meir agreed with Henry Kissinger's peace proposal based on "security versus sovereignty:" Israel would accept Egyptian sovereignty over all Sinai, and Egypt would accept Israeli presence in some of Sinai strategic positions. It is unlikely, however, that the United States viewed the relations the same way since the State Department's focus was competition with the Soviet Union, as opposed to regional conflicts. Israel used that in hopes of preventing all peace talks, which could have resulted in getting greater land capitulations from Arab countries due to Israel's military strength. Nasser forestalled any movement toward direct negotiations with Israel. In dozens of speeches and statements, Nasser posited the equation that any direct peace talks with Israel were tantamount to surrender.