Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1948 жылғы Араб-Израиль соғысын аяқтаған ресми атысты тоқтату.
Formal ceasefire which ended the 1948 Arab–Israeli War
1949 жылғы Израиль, Египет, Ливан, Иордания және Сирия арасындағы келісімдерге қол қойылды. Олар 1948 жылғы Араб-Израиль соғысының жауыздықтарын ресми түрде тоқтатты және 1967 жылғы Араб-Израиль соғысында Израильдің жеңісіне дейін Араб бақылауындағы аумақтарды (яғни, Иорданияның аннексиялаған Батыс жағалауын және Египет басып алған Газа секторын) Израильден бөліп тұрған Жасыл сызықты белгіледі. Келісілген де-факто шекараны бақылау үшін Біріккен Ұлттар Ұйымы (БҰҰ) бақылау және есеп беру органдарын құрды. Атысты тоқтатудың орындалуына қатысты талқылаулар 1950 жылғы жеке Үш тарапты Декларацияға қол қоюға әкелді, онда АҚШ, Ұлыбритания және Франция шекара бұзушылықтарын болдырмау үшін БҰҰ аясында және одан тыс жерде шаралар қабылдауға уәде берді. Сондай-ақ, олар аймақтағы бейбітшілік пен тұрақтылыққа деген ұстанымдарын, күш қолдануға немесе оның қаупіне қарсы екендіктерін және Араб елдері мен Израиль арасындағы қарулану жарысының дамуына қарсы екендіктерін білдірді.
The 1949 Armistice Agreements were signed between Israel and Egypt, Lebanon, Jordan, and Syria. They formally ended the hostilities of the 1948 Arab–Israeli War and also demarcated the Green Line, which separated Arab controlled territory (i. e., the Jordanian annexed West Bank and the Egyptian occupied Gaza Strip) from Israel until the latter's victory in the 1967 Arab–Israeli War. To monitor the agreed upon de facto border, the United Nations (UN) established supervising and reporting agencies; discussions related to the ceasefire's enforcement led to the signing of the separate Tripartite Declaration of 1950, in which the United States, the United Kingdom, and France pledged to take action within and outside of the UN in order to prevent violations of the frontiers. It also outlined their commitment to peace and stability in the area, their opposition to the use or threat of force, and reiterated their opposition to the development of an arms race between Arab countries and Israel.
Мысырмен
1949 жылғы 6 қаңтарда Ральф Банч Мысырдың Израильмен тыйым салу шарты бойынша келіссөздер бастауға келіскенін хабарлады. Кездесулер 12 қаңтарда Грекияның Родос аралында басталды. Олар басталғаннан кейін көп ұзамай Израиль Фалжуяда қоршауда қалған мысырлық бригаданы босатуға келісті, бірақ жақын арада бұл келісімнен бас тартты. Ай соңында келіссөздер тоқтап қалды. Израиль Мысырдан бұрынғы Палестина мандатының аумағынан барлық әскерін шығаруды талап етті. Мысыр 1948 жылғы 4 қарашадағы Қауіпсіздік Кеңесінің S/1070 қаулысына сәйкес, араб күштерінің 1948 жылғы 14 қазанда бақылаған позицияларына қайтаруын, ал Израиль күштерінің Маждал-Хеброн жолының солтүстігіне шегінуін талап етті. Бұл тұйықталу 1949 жылғы 12 ақпанда Исламшыл ұйым «Мұсылман бауырластығының» жетекшісі Хасан әл-Баннаның қазасымен аяқталды. Израиль келіссөздерден бас тартуы мүмкін екенін мәлімдеді, содан кейін АҚШ тараптарға оларды сәтті аяқтауға шақырды. 24 ақпанда Родосте Израиль-Мысыр тыйым салу шартына қол қойылды. Шекараның екі жағындағы ‘Ужа әл-Хафир’ аймағы демилитаризацияланды және екіжақты тыйым салу комитетінің орналасқан жеріне айналды.
On 6 January 1949, Ralph Bunche announced that Egypt had finally consented to start talks with Israel on an armistice. The talks began on the Greek island of Rhodes on 12 January. Shortly after their commencement, Israel agreed to the release of a besieged Egyptian brigade in Faluja, but soon rescinded their agreement. At the end of the month, the talks floundered. Israel demanded that Egypt withdraw all its forces from the former area of Mandate Palestine. Egypt insisted that Arab forces withdraw to the positions which they held on 14 October 1948, as per the Security Council Resolution S/1070 of 4 November 1948, and that the Israeli forces withdraw to positions north of the Majdal–Hebron road. The deadlock culminated on 12 February 1949 with the murder of Hassan al Banna, leader of the Islamist group Muslim Brotherhood. Israel threatened to abandon the talks, whereupon the United States appealed to the parties to bring them to a successful conclusion. On 24 February the Israel–Egypt Armistice Agreement was signed in Rhodes. A zone on both sides of the border around 'Uja al Hafeer was to be demilitarized, and became the seat of the bilateral armistice committee.
Ливанмен бірге
Ливанмен келісім 1949 жылғы 23 наурызда қол қойылды. Израиль соғыс кезінде басып алған Ливан аумағындағы 13 ауылдан әскерін шығарып алды.
The agreement with Lebanon was signed on 23 March 1949. Israel withdrew its forces from 13 villages in Lebanese territory, which were occupied during the war.
Джордан екеуміз
Бұл қару тоқтату келіссөздері 4 наурызда басталды және Иордания аумағында өтті. Ральф Банч төрт келіссөздің барлығында да атысты тоқтатудың қатаң сақталуын талап еткеніне қарамастан, Иорданиямен келіссөздер жүргізген Израиль, Негев шөлінің орталық және оңтүстік бөлігіндегі кең аумақтарды басып алу үшін әскери операциялар жүргізді. Сонымен қатар, кейбір талаптары қабылданбаса, әскери араласу қаупін пайдаланып, қосымша жерлерді иеленуге қол жеткізді. Иорданиямен келісім 1949 жылдың 3 сәуірінде қол қойылды. Жасыл сызықтың өзгеруіне әкелген жағдайлар – Бейтлехем аймағындағы құнарлы жерлердің Израильдің бақылауына берілуі және Уади Фукин ауылының Иорданияның бақылауына өтуі болды. 15 шілдеде Израиль армиясы Уади Фукин халқын, ауыл Израиль мен Иордания Корольдігі арасындағы қару тоқтату келісімі шарттарына сәйкес Израиль басып алған аймаққа ауыстырылғаннан кейін, жерден шығарып жіберді. Аралас қару тоқтату комиссиясы 31 тамызда көпшілік дауыспен Израильдің ауыл тұрғындарын демаркациялық сызықтан тыс жерге қууы арқылы қару тоқтату келісімін бұзғанын анықтады және тұрғындарға үйлеріне оралуға рұқсат беру керектігін шешті. Алайда, ауыл тұрғындары 6 қыркүйекте Біріккен Ұлттар Ұйымының бақылаушыларының қадағалауымен Уади Фукинге оралғанда, көптеген үйлері қиратылғанын көріп, Израиль армиясы оларды Иордания бақылауындағы аумаққа қайта оралуға мәжбүр етті. Біріккен Ұлттар Ұйымының Аралас комиссиясының төрағасы, полковник Гаррисон Б. Ковердейл (АҚШ), бұл мәселені Аралас қару тоқтату комиссиясында, достық және БҰҰ рухында шешуді талап етті. Біраз ойланғаннан кейін бұл процедура қабылданды және ақырында келісімге қол жеткізілді, осыған сәйкес қару тоқтату демаркациялық сызығы өзгертіліп, Уади Фукин Иорданияның билігіне берілді. Иордания, өз кезегінде, Бейтлехемнің оңтүстігіндегі бейінді, бірақ құнарлы аумақты Израильдің бақылауына беруге келісті. Бұл басқа қару тоқтату келісімдеріне қол қойылғаннан кейін болды. Сириямен келісім 1949 жылдың 20 шілдесінде қол қойылды. Бұл аумақтар демилитаризацияланған аймақтар (DMZ) деп белгіленді және Сирияның бақылауында қалды. Қару тоқтату сызығының ешқандай жағдайда аумақтық мәселелерге қатысы жоқ екені атап өтілді (V-бап).
These armistice talks began on 4 March, and were conducted on Jordanian territory. Despite the insistence by Ralph Bunche that in all four talks, the ceasefire be strictly observed, while negotiating with Jordan Israel engaged in military operations to occupy extensive swathes of territory in both the central and southern Negev desert. It also managed to secure further land by using the threat of military intervention unless some claims were accepted. The agreement with Jordan was signed on 3 April 1949. The events that led to a change in the Green Line was an exchange of fertile land in the Bethlehem area to Israeli control and the village of Wadi Fukin being given to Jordanian control. On 15 July when the Israeli Army expelled the population of Wadi Fukin after the village had been transferred to the Israeli occupied area under the terms of the Armistice Agreement concluded between Israel and the Jordan Kingdom the Mixed Armistice Commission decided on 31 August, by a majority vote, that Israel had violated the Armistice Agreement by expelling villagers across the demarcation line and decided that the villagers should be allowed to return to their homes. However, when the villagers returned to Wadi Fukin under the supervision of the United Nations observers on September 6, they found most of their houses destroyed and were again compelled by the Israeli Army to return to Jordanian controlled territory. The United Nations Chairman of the Mixed Commission, Colonel Garrison B. Coverdale (US), pressed for a solution of this issue to be found in the Mixed Armistice Commission, in an amicable and UN spirit. After some hesitation, this procedure was accepted and finally an agreement was reached whereby the Armistice Demarcation Line was changed to place Wadi Fukin under Jordanian authority who, in turn, agreed to transfer of some uninhabited, but fertile territory south of Bethlehem to Israel control. after the other armistice agreements had been concluded. The agreement with Syria was signed on 20 July 1949. These territories were designated demilitarized zones (DMZs) and remained under Syrian control. It was emphasised that the armistice line was "not to be interpreted as having any relation whatsoever to ultimate territorial arrangements." (Article V)