Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Питтсбургтегі фуникулер, Пенсильвания, АҚШ.
Funicular in Pittsburgh, Pennsylvania, U. S.
Дукесн еңісі (/dj//uː/'/k//eɪ//n/ dewKAYN) – Питтсбургтің Оңтүстік жағында орналасқан фуникулер, ол АҚШ-тағы Вашингтон тауына көтеріледі. Мажар-американдық инженер Сэмюэл Дишердің жобасы бойынша 1877 жылы салынған. Төменгі станциясы Екінші Империя стилінде салынған. 30 градус бұрышпен 122 метр биіктікке көтерілетін бұл еңіс 1975 жылы Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді. Еңіс негізінен Финляндия, Ресей және Моңғолияда қолданылатын 5 фут рельс енімен ерекшеленеді. Мононгахела еңісімен бірге, Питтсбургтің Оңтүстік жағындағы екі жолаушылар фуникулерінің бірі болып табылады. 1977 жылға қарай, екеуі де туристік орынға айналып, жылына бір миллионнан астам жолаушы мен туристке қызмет көрсетті. Сол жылы Америка Механикалық Инженерлер Қоғамы (ASME) екі еңісті де тарихи механикалық инженерлік ескерткіштер деп жариялады.
The Duquesne Incline (/dj//uː/'/k//eɪ//n/ dewKAYN) is a funicular located near Pittsburgh's South Side neighborhood, scaling Mt. Washington in the United States. Designed by Hungarian American engineer Samuel Diescher, the incline was completed in 1877. The lower station is in the Second Empire style. Together with the incline, which rises 400 feet (122 m) in height, at a 30 degree angle, it was listed on the National Register of Historic Places in 1975. The incline is unusual for using a 5 feet track gauge, mainly used in Finland, Russia, and Mongolia. Together with the Monongahela Incline, it is one of two passenger inclines still in operation on Pittsburgh's South Side. By 1977, the two had become tourist attractions and together served more than one million commuters and tourists annually. That year both inclines were designated as Historic Mechanical Engineering Landmarks by the American Society of Mechanical Engineers (ASME).
Тарих
Бастапқыда бумен жұмыс істейтін, Дукесн инклинін Питтсбургте тұратын венгр-американдық инженер-құрылысшы Сэмюэл Дишер жобалаған және 1877 жылы аяқтаған. Инклиннің ұзындығы 800 фут (244 м), биіктігі 400 фут (122 м) және еңісі 30 градусқа тең. Оның рельс ені 5 фут, бұл АҚШ үшін ерекше (бірақ Финляндия, Ресей және Монголия үшін стандарт). Дишер Америка Құрама Штаттарындағы инклиннің көп бөлігін, оның ішінде Питтсбург пен Пенсильваниядағы бірнешеін, сондай-ақ көптеген өнеркәсіптік және тас жол жобаларын жобалағандығымен белгілі. Инклин 19 ғасырдың соңында Вашингтон тауына жүк тасымалдау үшін арналған еді. Кейін ол жолаушыларды, әсіресе Вашингтон тауының тұрғындарын тасыды, олар тік жолдармен таудың басына жетуден шаршаған. Инклин жұмысшы табының адамдарына қызмет ету үшін Вашингтон тауының барлық жерінде салынып жатты, олар өнеркәсіптік дамудың салдарынан жағалаудан шығарылған. Бірақ 20 ғасырда «Көмір төбесі» деп белгілі болған жерде көбірек жолдар салынды және автомобильдердің саны артқан сайын, көптеген басқа инклин жабылды. 1960 жылдардың соңына қарай Мононгахела инклині мен Дукесн инклині ғана жұмыс істеді. 1962 жылы Дукесн инклині жабылды, көрінетін түрінде мәңгілікке. Оған күрделі жөндеу қажет болды, ал иелерінің азайып бара жатқан санына байланысты, ешқандай шаралар қабылданбады. Бірақ Дукесн Хайтс тұрғындары инклинды қалпына келтіруге көмектесу үшін қайырымдылық қорын ұйымдастырды. Бұл үлкен жетістікке ие болды және 1963 жылдың 1 шілдесінде инклин оны сақтауға арналған коммерциялық емес ұйымның қолдауымен қайта ашылды. Содан бері инклин толығымен жаңартылды. Филадельфиядағы J. G. Brill and Company компаниясы жасаған вагондар бояуынан арылып, түпнұсқа ағашы ашық көрінді. Тас жолдың басына Питтсбургтің «Алтын үшбұрышының» көрінісін ұсынатын бақылау алаңы қосылды. Дукесн инклині қазір қаланың ең танымал туристік орындарының бірі. 1975 жылы ол Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді. 1977 жылға қарай қалған екі жолаушылар инклині жылына бір миллионнан астам жолаушы мен туристерге қызмет көрсетті. Сол жылы екі инклин де тарихи механикалық инженерлік ескерткіштер ретінде тағайындалды.
Originally steam powered, the Duquesne Incline was designed by Samuel Diescher, a Hungarian American civil engineer based in Pittsburgh, and completed in 1877. The incline is 800 feet (244 m) long, 400 feet (122 m) in height, and is inclined at a 30 degree angle. Its track gauge is 5 feet , which is unusual for United States (but standard for Finland, Russia, and Mongolia). Diescher is known for having designed the majority of inclines in the United States, including several in Pittsburgh and Pennsylvania, in addition to numerous other industrial and highway projects. The incline was intended to carry cargo up and down Mt. Washington in the late 19th century. It later carried passengers, particularly Mt. Washington residents who were tired of walking up the steep footpaths to the top of the bluff. Inclines were being built all over Mt. Washington to serve working class people who were forced out of the lowlying riverfront by industrial development. But as more roads were built in the twentieth century on “Coal Hill”, as it was known, and automobile use increased, most of the other inclines were closed. By the end of the 1960s, only the Monongahela Incline and the Duquesne Incline remained in operation. In 1962, the Duquesne Incline was closed, apparently for good. Major repairs were needed, and with so few patrons, the incline's private owners did little. But local Duquesne Heights residents launched a fund raiser to help restore the incline. It was a huge success, and on July 1, 1963, the incline reopened under the auspices of a non profit organization dedicated to its preservation. The incline has since been totally refurbished. The cars, built by the J. G. Brill and Company of Philadelphia, have been stripped of paint to reveal the original wood. An observation deck was added at the top affording a view of Pittsburgh's "Golden Triangle". The Duquesne Incline is now one of the city's most popular tourist attractions. In 1975 it was listed on the National Register of Historic Places. By 1977 the two remaining passenger inclines served more than one million commuters and tourists annually. That year both inclines were designated as Historic Mechanical Engineering Landmarks
Танымал мәдениетте
Бұл еңіс "The Next Three Days" (2010) трейлерінің бастапқы сахнасында көрсетілген. Фильмнің ортасында да осы сахна қайтадан пайда болады. Ол сондай-ақ Питтсбург қаласында түсірілген 1983 жылғы "Flashdance" фильмінде де көрсетілген. 1987 жылғы "Lady Beware" фильмінде Диана Лейн және Котер Смит сомдаған кейіпкерлер осы еңіспен жол тартады. Дюкесн еңісі – "Yinztagram" әлеуметтік желісіндегі Питтсбургтің танымал нысандарының бірі.
The incline is featured in the opening scene of The Next Three Days (2010) trailer. The same scene is featured about halfway through the film. It is also featured in the 1983 film Flashdance, set in Pittsburgh. In the 1987 movie Lady Beware, the characters played by Diane Lane and Cotter Smith ride the incline. The Duquesne Incline is a featured Pittsburgh landmark on Yinztagram.