Кіріспе

Арахидналардың түрі

Lycosa tarantula – бастапқыда тарантул деп аталған түр, бірақ қазіргі ағылшын тілінде бұл атау Theraphosidae тұқымдасына жататын басқа өрмекшілерге қолданылады. Сондықтан оны «тарантул-жолбарыс өрмекшісі» деп атаған дұрыс, себебі ол жолбарыс өрмекшілері тұқымдасы, Lycosidae-ге жатады. L. tarantula – Оңтүстік Еуропада, әсіресе Италияның Апулия аймағында және осы түрге атын берген Таранто қаласының жанында кездесетін ірі түр. Тарихи сенімдерге сәйкес, оның шағуынан тарантизм деп аталатын ауыр симптомдар пайда болады.

Сипаттама

Бұл өрмекшілер өте ірі, аналықтарының дене ұзындығы 30 мм (1,18 дюйм), ал аталықтары шамамен 19 мм (0,75 дюйм) болады. Басқа қасқыр өрмекшілері сияқты, 100-ден астам жұмыртқасы бар жібек қалтасы анасының өрімшегіне ілініп тасымалданады, содан кейін шағылысқаннан кейін өрмекшілер анасының қарынға жағына шығып, өздігімен тіршілік ете алатын жетілгенше онымен бірге жүреді. Анасының қорғанысынан шыққаннан кейін жас өрмекшілер таралып, қуыстар қазады. Аналықтары өмір бойы қуыстарда тұрады, тек түнгі уақытта олжа аулау үшін шығады, ал ересек аталықтары қуыстардың қорғанысын тастап, жұптасуға іздейді. Аталықтары 2 жылға дейін өмір сүреді. Аналықтары 4 жыл немесе одан да көп өмір сүре алады. Көптеген жыныстық кездесулердің (бір зерттеуге сәйкес, үштен бірі шамасында) нәтижесінде аналық аталықты жеп қояды. Қыс айларында бұл өрмекшілер қуыстарында қыстайды. Олар түнгі жануарлар және көбінесе олжа күтіп, қуыстарының аузында жатады, сондықтан адамдардың оларды кездестіруі қиын. Адамдарға қызығушылық танытып, қолға жүруге келісетін Salticidae (секіргіш өрмекшілерден) айырмашылығы, Lycosidae (қасқыр өрмекшілері) кез келген ірі жануар жақындағанда қашуға бейім. Олардың көру қабілеті жақсы, сондықтан адам оларға көрінбей жақындауы екіталай. Оларды ұстау қиын, себебі олар үнемі қозғалады және өте жылдам жүгіре алады. Қасқыр өрмекшілері бұрышта тығылғанда, қауіптендіретін қимылдар жасамайды, тіпті адам қолына шағып алу ниетімен жақындамайды.

Таксономия

Бұл түрді алғаш рет 1758 жылы Карл Линней сипаттаған (Aranea tarantula ретінде). 1806 жылы Пьер Андре Латрель оны Lycosa туысына көшірді. Осы 1806 жылғы басылымда Чарльз Афаназ Уолкенер narbonensis қосымша түрін сипаттады, ал 1837 жылы оны Lycosa narbonensis толық түрі ретінде қарастырды. Сөйтіп, L. narbonensis қазір L. tarantula-ның синонимі саналады.

Уыт

Барлық басқа өрмекшілермен (Uloboridae-ден басқа) L. tarantula у иеленеді, ол өрмекші үшін олжасын өлтіру құралы ретінде маңызды, ал екінші кезекте, өзін қорғау үшін қажет. Эволюциялық тұрғыдан алғанда, улар жәндіктерді бағындыруға бейімделген, ал сүтқоректілер түрлері бір өрмекшінің уына өте әртүрлі реакция жасайды. L. tarantula үнемі ашуланса ғана сирек шағады, ал оның уы адамдар үшін аса улы емес және ара шағудан да азырақ ауыртады. Дегенмен, Фабр жасанды түрде тарантула шағуы кішкентай сүтқоректілер мен құстарды өлтіре алатынын көрсеткен. Қасқыр өрмекшілерінің шағуының уы аз және шағылу мүмкіндігі де төмен болғандықтан, медициналық зерттеулер L. tarantula шағуына бағытталған жоқ.

Кіші түрлер

L. t. carsica Caporiacco, 1949 — Италия
L. t. cisalpina Simon, 1937 — Франция