Томас Майкл Кеттл: Ирландиялық саяхатшы, ақын және жауынгер
Tom Kettle
Томас Кеттл: ирланд саяхатшы, экономист, ақын, саяси қайраткер (1880-1916). Өмірбаяны, саяси қызметі, Бірінші дүниежүзілік соғысындағы қатысуы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық экономист, саясаткер және соғыс ақыны (1880–1916)
Irish economist, politician and war poet (1880–1916
Томас Майкл Кетл (9 ақпан 1880 – 9 қыркүйек 1916) – ирландиялық экономист, журналист, адвокат, жазушы, соғыс ақыны, сарбаз және Ирландияның өзін-өзі басқару құқығын қолдайтын саясаткер. Ирланд парламенттік партиясының мүшесі ретінде ол 1906 жылдан 1910 жылға дейін Вестминстердегі Шығыс Тирон округінен парламент депутаты болды. 1913 жылы Ирландия еріктілеріне қосылып, 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Британ армиясына қабылданып, 1916 жылдың күзінде Батыс майданында қаза тапты. Ол Джеймс Джойстің жақын досы және Ирландиядағы ең жақсы серігі болды, сондай-ақ Фрэнсис Шихи Скеффингтон, Оливер Сент-Джон Гогарти және Роберт Уилсон Линд секілді адамдармен жақын қарым-қатынаста болды. Ол ХХ ғасырдың басында Ирландияның партиялық саясатына және бүкіл Ирландияның өзін-өзі басқаруына бағытталған конституциялық қозғалысқа жаңа зияткерлік серпіліс берген буынның жетекші тұлғаларының бірі болды. Оның өткір ойлы, әжуан және сөзді шешендігімен қатар, оның өлімі Ирландияның саяси және зияткерлік өміріне ауыр қайғы болды. Г.К. Честертон айтқандай, "Томас Майкл Кетл, бәлкім, каналдың екі жағында да лайықты бағаланбаған рухтың ұлылығының ең көрнекті мысалы болды [ ] Ол білгір, ғалым, шешен, бейбітшілік саласының барлық түрлеріне ұмтылған адам болды; және ол варварларға қарсы Англияның жүз жыл бұрын Ирландияға қарсы қолданған тәсілін пайдаланбағандықтан, ол тым жақсы еуропалық болғандықтан, варварлармен шайқасып қаза тапты".
Thomas Michael Kettle (9 February 1880 – 9 September 1916) was an Irish economist, journalist, barrister, writer, war poet, soldier and Home Rule politician. As a member of the Irish Parliamentary Party, he was Member of Parliament (MP) for East Tyrone from 1906 to 1910 at Westminster. He joined the Irish Volunteers in 1913, then on the outbreak of World War I in 1914 enlisted for service in the British Army, with which he was killed in action on the Western Front in the Autumn of 1916. He was a much admired old comrade of James Joyce, who considered him to be his best friend in Ireland, as well as the likes of Francis Sheehy Skeffington, Oliver St. John Gogarty and Robert Wilson Lynd. He was one of the leading figures of the generation who at the turn of the twentieth century gave new intellectual life to Irish party politics, and to the constitutional movement towards All Ireland Home Rule. A gifted speaker with an incisive mind and devastating wit, his death was regarded as a great loss to Ireland's political and intellectual life. As G. K. Chesterton surmised, "Thomas Michael Kettle was perhaps the greatest example of that greatness of spirit which was so ill rewarded on both sides of the channel [ ] He was a wit, a scholar, an orator, a man ambitious in all the arts of peace; and he fell fighting the barbarians because he was too good a European to use the barbarians against England, as England a hundred years before has used the barbarians against Ireland".
Отбасылық негіздер
Томас Кетл Дублиннің Малахайд немесе Артан қаласында, Эндрю Дж. Кетлдің (1833–1916) – көрнекті ирланд ұлтшыл саясаткері, прогрессивті фермер, аграрлық қозғаушы және Ирланд жер лигасының негізін қалаушы мүшесі, және оның әйелі Маргарет (туған тегі Маккорт) отбасындағы он екі баланың жетіншісі болып дүниеге келді. Оның бауырларының бірі – өнеркәсіпті дамытушы Лоуренс Кетл. Эндрю Кетл саяси қызметі арқылы ұлына зор ықпал етті, өйткені ол ерте жасынан бастап Ирландияның дербестігін қамтамасыз ету үшін конституциялық қозғалысқа қатысты. Эндрю Майкл Дэвиттпен бірге Ирланд жер лигасының құрылысына қатысты және «Жалға беруден бас тарту манифестіне» қол қойғандардың бірі болды. Ол 1890 жылғы дағдарыс кезінде Чарльз Стюарт Парнеллді қолдады және бірнеше рет ұлтшыл кандидат ретінде сайлауға түсті.
Thomas Kettle was born in Malahide or Artane, Dublin, the seventh of twelve children of Andrew J. Kettle (1833–1916), a leading Irish nationalist politician, progressive farmer, agrarian agitator and founding member of the Irish Land League, and his wife, Margaret (née McCourt). One of his brothers was the industrial pioneer, Laurence Kettle. Andrew Kettle influenced his son considerably through his political activities, having been involved from an early age in the constitutional movement to achieve Home Rule. Andrew joined Michael Davitt in the foundation of the Irish Land League and was one of the signatories of the "No Rent Manifesto". He had adhered to Charles Stewart Parnell in the 1890 crisis, and stood for election as a nationalist candidate on several occasions.
Ерте өмір
Томас жайлы ауылдық ортада өсті. Ағалары сияқты, ол да Дублиндегі Ричмонд-стриттегі Христиан бауырлардың О'Коннелл мектебінде білім алды, онда ол өте жақсы оқыды. 1894 жылы ол Килдар графтығындағы Клингоусс Вуд колледжінде иезуиттермен бірге оқуға түсті, ол зейінді және жақсы дебатшы ретінде танымал болды. Ол жеңіл атлетикамен, крикет және велосипедпен жүруді ұнататын, ал бітірген кезде ағылшын және француз тілдерінде үлгерімді болды. 1897 жылы Дублин университетіне түсіп, харизматикалық студент ретінде ерекше көзге түсті. Амбициялы және саяси көзқарастары бар жастардың арасында ол тез арада жетекші студент саясаткер және дарынды ғалым ретінде танылды. 1898–1899 жылдары Әдеби және тарихи қоғамның аудиторы болып сайланды. Оның достары мен құрбыларының арасында Хью Кеннеди, Фрэнсис Шихи Скеффингтон, Оливер Сент-Джон Гогарти және Джеймс Джойс болды. Том Кетл Оңтүстік Африкадағы Екінші Буер соғысының басында буерлерді қолдаған жарнама парақтарын таратып, 1899 жылы Йейтстің «Контесса Кэтлин» пьесасының Ирланд әдеби театрында қойылғанына қарсылық білдірді, себебі ол арендаторларын құтқару үшін жанын сатқан мейірімді ақсүйек туралы дінсіз оқиғаны бейнелейді. 1900 жылы ауруға байланысты оқуын тоқтатып, денсаулығы әрқашан нашар болды. Ол рухын жаңарту үшін континентте саяхаттап, неміс және француз тілдерін жетілдіру үшін шетелге кетті. Дублинге оралғаннан кейін оқуын жалғастырып, 1902 жылы психикалық және моральдық ғылымдар бойынша бакалавр дәрежесін алды.
Thomas was raised in comfortable rural surroundings. Like his brothers he was educated at the Christian Brothers' O'Connell School at Richmond Street, Dublin, where he excelled. In 1894 he went to study with the Jesuits at Clongowes Wood College in County Kildare, known as a wit and a good debater. He enjoyed athletics, cricket and cycling and attained honours in English and French when leaving. Entering University College Dublin in 1897, he was regarded as a charismatic student. Surrounded by ambitious and politically minded young men he quickly established himself as a leading student politician and a brilliant scholar. He was elected to the prestigious position of auditor of the Literary and Historical Society, 1898–1899. His friends and contemporaries at UCD included Hugh Kennedy, Francis Sheehy Skeffington, Oliver St. John Gogarty and James Joyce. Tom Kettle distributed pro Boer leaflets during the early months of the South African Second Boer War, and protested against the Irish Literary Theatre production of Yeats' The Countess Cathleen in 1899 over its irreligious story of an unlikely kind hearted aristocrat who sells her soul to save her tenants. Due to illness he interrupted his studies in 1900, his health always being fragile. He went abroad to renew his spirits by travelling on the continent, improving his German and French. Returning to Dublin he renewed his studies, and in 1902 took a BA in mental and moral science.
Журналистика
Ол 1903 жылы Ирландия заңгерлер алқасына қабылданғаннан кейін заң оқыды және 1905 жылы сотқа қатысатын адвокат атанды. Ол сирек практикамен айналысты, көбінесе уақытын саяси журналистикаға арнады. Ол Университет колледжімен және әріптес студенттерімен байланысын сақтап, дебаттарға қатысып, колледж газетіне үлес қосып, тіпті оның редакторы болды. Ол "Cui Bono" клубын құруға көмектесті, бұл жақында бітірген түлектерге арналған талқылау тобы. Ирландия парламенттік партиясының (IPP) өзін-өзі басқаруды іздейтін белсенді қолдаушысы Кеттл, 1904 жылы Біріккен Ирландия лигасының Жас Ирландия бөлімшесін құрыстырып, президенті болып конституциялық қозғалыспен байланысын нығайтты. Ол Ирландия партиясының басшысы Джон Редмондтың назарын аударды. Кеттл парламенттік мандатқа түсу ұсынысын қабылдамады, оның орнына "The Nationist" газетін басқарды, бұл конвенцияға бағынбаған апталық журнал еді. Газет Ирландия партиясын жақтаушы өте белсенді ұстанымды ұстанды, сонымен бірге Кетлдің либералды және көбінесе даулы пікірлерін, білім беру, әйелдер құқықтары, ирланд әдебиетінің қайта жаңғыруы сияқты кең ауқымды тақырыптарды қамтыды. Ол 1905 жылы дін қызметкерлеріне қарсы деген айыппен жазылған мақалаға байланысты туған дауға байланысты редакторлық қызметінен кетті.
He then read law after admission to the Irish Law bar in 1903, qualifying as a barrister in 1905. He practiced sporadically, devoting most of his time to political journalism. He maintained his contacts to University College and his fellow students, participating in debates, contributing to and becoming editor of the college newspaper. He helped to found the Cui Bono Club, a discussion group for recent graduates. A vocal supporter of the Home Rule seeking Irish Parliamentary Party (IPP), Kettle strengthened his links with the constitutional movement by co founding and becoming president of the Young Ireland Branch of the United Irish League in 1904. He attracted the attention of the Irish Party leader John Redmond. Kettle declined the offer to stand for a parliamentary seat, instead edited a newspaper, The Nationist, an unconventional weekly journal. The paper pursued an extreme pro Irish Party line, at the same time reflecting Kettle's liberal and often controversial views on a wide range of topics, education, women's rights, the Irish Literary Revival. He resigned his editorship in 1905 on the grounds of a controversy about an allegedly anti clerical article.
Парламенттік
1906 жылы Шығыс Тирон округінің депутаты Патрик Дуган қайтыс болғаннан кейін, Кетл бос қалған парламенттік орынға кандидаттығын қабылдады. Ол 18 дауыс айырмасымен жеңіске жетіп, Ұлыбритания мен Ирландия Біріккен Корольдігінің Парламентінің Төменгі палатасындағы қартайған Ирландия партиясына қабылданған аз ғана жастардың бірі болды. Болашақ партия жетекшісі деп есептелген ол 1906 жылдың соңында Америкаға сапар шегіп, бірнеше үгіт-насихат және қаржы жинау жиналыстарына қатысты. Вестминстердегі Төменгі палатада ол әдемі әрі көбінесе өткір сөйлейтін, Ирландия партиясының және оның конституциялық тәсілімен үйде басқаруды қолдайтын белсенді жақтасы ретінде танылды. Сондай-ақ ол ирландтық католиктерге жоғары білім беру мәселесі мен Ирландияның экономикалық жағдайы бойынша дебаттарға қатысты. Ол еуропалық мәдениетке терең бойымен сіңген еді. Кетлдің арманы – Еуропамен байланысты Ирландия. "Ирландия" атты еңбегінде ол былай деп жазды: "Ирландия үшін менің жалғыз бағдарламам – Үйде басқару мен Он қағида тең үлесте. Ирландияға менің жалғыз кеңесім – терең ирландтық болу үшін, ол еуропалық болуы керек".
After the death in 1906 of Patrick Doogan, the MP for East Tyrone, Kettle accepted the candidature for the vacant parliamentary seat at the resulting by election. He won the seat by a narrow majority of 18 votes, becoming one of the few young men to gain admission to the aging Irish Party in the House of Commons of the United Kingdom of Great Britain and Ireland, during the first two decades of the twentieth century. Lauded as a future party leader, in late 1906 he went to America, participating in a number of propaganda and fund raising meetings. In the House of Commons at Westminster he was renowned as an amusing and often caustic speaker, as a staunch supporter of the Irish Party and its constitutional path to Home Rule, also engaging in debates for the provision of higher education for Irish Catholics and on Ireland's economic condition. He was deeply steeped in European culture. Kettle's ideal was an Ireland identified with the life of Europe. In "Ireland" he wrote,"My only programme for Ireland consists in equal parts of Home Rule and the Ten Commandments. My only counsel to Ireland is, that to become deeply Irish, she must become European."
Академиялық мансап
1908 жылы ол Ирландияның жаңа Ұлттық университетінің құрамына кіретін Дублин университетінде ұлттық экономикадан алғашқы профессор болды. Ол университеттің ең белсенді және сұранысқа ие спикерлерінің бірі болды, алайда академиялық жұмысты парламент депутаты қызметімен қатар жүргізу оған қиындық тудырды. Ол танымал профессор болды және экономикаға деген шынайы қызығушылығы қаржылық мәселелерге арналған бірнеше жарияланымда көрінді. Ол Томас Макдонагпен дос болды және оның "The Irish Review" журналына мақалалар жазды. 1911 жылы ол әріптесі, профессор Дж. Г. Свифт МакНиллмен бірге университеттің Заң және экономикалық қоғамын құруға көмектесті. 1909 жылдың қыркүйегінде ол Мэри Шихиге үйленді, ол жас Джеймс Джойстың шабыт көзі болған және Джойстің "Араб" әңгімесіндегі басты әйел кейіпкерінің, сондай-ақ "Өлілер" әңгімесіндегі Мисс Иворстың прототипі болды. Ол 1910 жылғы қаңтардағы жалпы сайлауда Шығыс Тирон округіндегі мандатын сақтап қалды, бірақ желтоқсандағы екінші сайлауға қатыспады. Парламенттен тыс қалғанмен, ол Ирландиялық парламенттік партиясының (IPP) белсенді мүшесі болып қала берді және конституциялық жолмен өзін-өзі басқаруды қолдайтынын көрсететін бірнеше эссе жариялады. Ол 1912 жылғы "Өзін-өзі басқару туралы" заң жобасын және Лордтардың вето құқығын жоюды қуанышпен қарсы алды, өйткені осы вето өзін-өзі басқаруға соңғы кедергі болды. Алайда, ол заң жобасының салдарынан туындаған одақтастардың алаңдауын тікелей жоққа шығарды, өзін-өзі басқару мәселесін барлық басқа мәселелерден жоғары қойды. 1912 жылдың 12 қаңтарында ол Ұлттық либералдық клубтың Саяси және экономикалық үйірмесінде сөз сөйледі.
In 1908 he was the first Professor of National Economics at University College Dublin, a constituent college of the new National University of Ireland. One of its liveliest spirits and increasingly busy and in demand as a speaker, he had difficulty combining academic work with his work as an MP. He was a popular professor and his genuine interest in economics reflected in a number of publications concerning financial issues. He was friends with Thomas MacDonagh, and wrote for his magazine The Irish Review. In 1911, he helped to establish the Legal & Economic Society of the university along with his fellow professor J. G. Swift MacNeill. In September 1909 he married Mary Sheehy, a fellow graduate who had been the muse of the adolescent James Joyce and is the model for the lead female character in Joyce's story "Araby" and Miss Ivors in "The Dead", both collected in Dubliners. He retained his East Tyrone seat in the January 1910 general election but did not contest the second election in December. Even though out of parliament he remained an active IPP member publishing a number of essays reiterating his support for attaining Home Rule by constitutional means. He enthusiastically greeted the 1912 Home Rule Bill, likewise the removal of the veto power of the Lords, this veto being the last obstacle to Home Rule. On the other hand, he brusquely dismissed Unionist fears of the bill's possible effects, giving the cause of Home Rule prevalence before all other considerations. On 12 January 1912, he gave a talk to the National Liberal Club's Political and Economic Circle.
1913-1914 жылдар
1913 жылы Дублиндегі ереуіл мен жұмыс тоқтату кезінде Кетл, өзге де жоғары топтағы сарапшылардан өзгеше, жұмыстан шығарылған жұмысшыларды қолдады және Дублин қаласының кедей халқының қорқынышты өмірлік және еңбек жағдайларын ашатын бірнеше мақалалар жариялады. Сондай-ақ, ол жұмысшылар мен жұмыс берушілер арасындағы мәмілені келісімге келтіруге тырысқан бейбітшілік комитетін құруға қатысты. 1913 жылы Кетл Ирландиялық еріктілердің жартылай әскери ұйымына да қосылды. Бұл – солтүстікте Эдвард Карсонның Ылғал еріктілерін құруына жауап ретінде құрылған жаңа ирландтық ұлтшыл әскері болды. 1914 жылдың шілдесінде Кетл Дублиннің қалдырып, Ирландиялық еріктілердің атынан ұйымның қару-жарақ қоймасына мылтық пен оқ-дәрі сатып алу үшін Бельгияға сапарлады. Бельгияда болғанда Бірінші дүниежүзілік соғыс басталды, және ол әскери қару-жарақ сатып алудан гөрі осы жағдайды қызықтырақ деп тапты. Сондықтан ол Daily News газетінің соғыс тілшісі болып, Екінші Рейх армиясының батысқа қарай жылжуын хабарлады. 1914 жылдың тамыз және қыркүйек айларында Фландрияны аралап жүргенде, ол Германия армиясының Бельгия азаматтарына, тіпті олардың әскер колонналары өтетін кезеңдегі ең кішкентай қарсылықтарына да қатысты жазалау шараларына қатты алаңдады. Кетл осы сәтте Еуропаның бостандығына Екінші Рейхтің табиғатынан қауіп төндіретінін сезінді және Брюссельден соғыс туралы хабарлар жіберіп, пруссиялық милитаризмнің Еуропаға төнген қаупі туралы ескертті, бұл қақтығысты «Цивилизация мен варварлықтың соғысы» деп сипаттады.
During the 1913 Dublin strike and lockout, unlike other contemporary upper class commentators, Kettle supported the locked out workers and published a series of articles which revealed the terrible living and working conditions of Dublin's poor, and was involved in the formation of a peace committee which endeavoured to negotiate a settlement between workers and employers. In 1913 Kettle also became involved with the paramilitary Irish Volunteers, a new Irish Nationalist militia that formed in response to the creation in the north of the Ulster Volunteers by Edward Carson to oppose the creation of an all Ireland government based in Dublin via the passage in the British Parliament in London of the Government of Ireland Act 1914. In July 1914 he left Dublin and travelled to Belgium on behalf of the Irish Volunteers seeking to purchase rifles and ammunition for the organization's armoury. Whilst he was in Belgium World War I broke out, and, finding this more interesting than militia arms procurement, he became an on the scene war correspondent for the Daily News, reporting on the opening moves of the armies of the II Reich as they marched Westwards. Travelling throughout Flanders in August and September 1914, he became increasingly alarmed by the punitive measures that he witnessed being implemented against the Belgian civilian population by the Imperial German Army against even the lightest civil resistance to the passage of its troop columns moving through that country heading into France. Kettle perceived at this moment a threat to Europe's liberty from the nature of the II Reich, and began dispatching war reports from Brussels warning against the dire threat to Europe from Prussian militarism, depicting the conflict as "A war of Civilization vs Barbarianism".
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Ұлы соғысқа Ирландияның араласуына байланысты Кетл Дублинге оралды. Үйге келген соң ол Ұлттық еріктілер тарапына қосылды. Ирландиялық еріктілер ұлтшыл жасағының қатарында, ирландтық тәуелсіздік – басты мақсат тұтқан және британ үкіметімен қарулы қақтығысқа ұмтылғандар (Ульстер еріктілері Бірінші дүниежүзілік соғысқа жаппай қатысып, Ульстердің ирландтық ұлтшылдығына қарсы қарулы көтеріліс қаупі сейілгеннен кейін) мен Джон Редмондтың конституциялық бағытын ұстанған, Ұлыбритания үкіметінің Ирландияға ішкі істерде өзін-өзі басқару құқығын қайтару туралы берген уәдесін (соғыс аяқталғанға дейін уақытша тоқтап тұрғанымен) қабылдаған және Еуропаның болашағымен де алаңдағандар арасындағы тартысқа қатысты. Осының салдарынан Кетл Лейнстер полкінің 7-ші батальонындағы әскери қызметке ерікті болып түсті, бірақ денсаулығының нашарлығына байланысты қабылданбады. Кейіннен ол британдық армияға лейтенант шенімен қабылданып, үй ішіндегі гарнизондық қызметпен шектелді. Ол Шығыс Галвейдегі сайлауға Ирландия парламенттік партиясынан кандидат болуға өтініш берді, бірақ сайланбады. Дегенмен партияға деген қолдауы сарқылмады, өзін-өзі басқаруды және британдық қарулы күштерге ерікті түрде қосылуды қолдауын жалғастырды, ирландтықтардың Еуропа континентіндегі II Рейхтің зұлмына қарсы одақтас күштермен бірге тұруға моральдық міндеттілігі бар екенін айтты. Ол: «Германия Бельгияға қарулы қарақшы секілді еніп, оның әскери және зиялы басшылары жоспарлаған және бұйырған жүйелі кісі өлтіру, тонау, зорлық-зомбылық және қирату науқанына кінәлі» деді. 1916 жылға қарай Кетл оннан астам кітап пен памфлет жариялап, ирланд саясаты, әдеби сын, поэзия және эсселер, философиялық трактаттар, сондай-ақ неміс және француз тілдерінен аудармалар туралы көптеген мақалаларын журналдар мен газеттерде жариялады. Еуропадағы соғыстың күшейіп бара жатқан қарқындылығы мен оның көптеген адамдарды жалмап, елдерге келтірген қиратулар оны кейде күйзеліске түсірсе де, ол Батыс майданға белсенді қызметке жіберуге үнемі өтініш беріп тұрды. Денсаулығы жақсарғаннан кейін ол 16-шы (Ирландия) дивизия құрамындағы Корольдік Дублин фузилерлерінің 9-шы батальонына қабылданып, 1916 жылдың басында Францияға барып, 19 жастағы субальтен Эммет Далтонмен бірге қызмет етті. Батыс майданындағы окоптардағы ауыр жағдай оның денсаулығын қайтадан нашарлатты, ол Пасхалық көтеріліс сәтсіз аяқталғаннан кейін ауру демалысымен Дублинге оралды, қақтығыс салдарынан қала орталығының қираған күйін көрді. Осы кезеңде ол әскери қызметтің стресінен құтылу үшін алкогольге тым көп жүгіне бастады. Дублинде ол тұрақты штаттық лауазымнан бас тартып, батальонға қайта оралды. 1916 жылдың 14 шілдесінде Ирландиядан кетіп бара жатып, ол 1916 жылғы Пасхалық көтерілісшілердің Ирландия тарихының жақын болашағында патриоттар ретінде қастерленетінін, ал Бірінші дүниежүзілік соғыста британдық қарулармен соғысқандар айыпталарына сендірді. Кетл сәтсіз көтеріліс ұйымдастырған революциялық топтың әрекеттеріне ашуланды, олардың конституциялық ұлтшылдықтың ұзақ жылдар бойы жұмыс істеген стратегиясын, тәуелсіз Ирландия мемлекетінің бейбіт жолмен құрылуын, Ұлыбританиядағы көршілерімен жақсы қарым-қатынас орнатуын бұзатынын сезінді. Ол Еуропа өркениетін қорғау үшін соғысқа барған ирландтық сарбаз ретінде соғысқа қатысты. Ол Еуропа мәдениетіне терең бой берген. Кетлдің 20-ғасырдағы Ирландияға деген ұмтылысы – Еуропа континентін өрнек тұтқан жер мен мәдениетті құру еді. Ол былай деп жазды: «Менің Ирландияға арналған бағдарламам – "Өзін-өзі басқару" мен "Он өсиеттің" тең бөлігінен тұрады. Мен Ирландияға бергім келетін кеңесім – терең ирландтық болу үшін еуропалық болу керек». Сондай-ақ ол: «Ақылмен, көз жасы мен қанмен себілген жағдайда, Еуропаның бұл трагедиясы барлық мемлекет қайраткерлері армандаған екі татуласудың – протестанттық Ольстердің Ирландиямен және Ирландияның Ұлыбританиямен татуласуының кіріспесі болуы мүмкін және болуы керек» деді. Өліміне аз уақыт қалғанда, Франциядан досы Жозеф Девлинге жолдаған хатында Кетл: «Мен қайтып келемін деп үміттенемін. Егер олай болмаса, мен сүйген Францияда ұйықтасам, менің тағдырым осы деп ойлаймын, сондай-ақ үндемей жатып, Ирландия мәселесін шешуге көмектесемін. Менің әріптестеріме сәлем жолдаңыз, ирланд халқына мұның қажеті жоқ» деп жазды.
With Ireland having become embroiled in the Great War Kettle returned to Dublin. On arrival back home he sided with the National Volunteers in a split within the Irish Volunteers nationalist militia's ranks between those for whom Irish independence was all, and were increasingly eying the possibility an armed confrontation with the British Government (with the threat of an armed insurrection against Irish Nationalism from Ulster having abated with the Ulster Volunteers having enlisted en masse into the British Army to fight in World War I), and those who followed John Redmond's constitutional lead in accepting the Government of the United Kingdom's public undertaking of a restoration of self government to Ireland in its domestic affairs, temporarily deferred until the war's end, and who were also concerned about matters beyond Ireland's shores with Europe's future in the 20th Century now being decided. In consequence Kettle volunteered for active service with the 7th Battalion of the Leinster Regiment, but was refused on the grounds of fragile health. He subsequently received a commission into the British Army with the rank of Lieutenant, restricted to garrison service at home. He applied to be an Irish Parliamentary Party candidate for a by election in East Galway, and though not selected his support for the party did not abate, continuing to advocate both home rule and voluntary enlistment with the British Arms, maintaining that Irishmen had a moral duty to join the allied stand against the displayed tyranny on the European continent of the II Reich. He asserted that "Having broken like an armed burglar into Belgium, Germany was thereby guilty of a systematic campaign of murder, pillage, outrage, and destruction, planned and ordered by her military and intellectual leaders." By 1916 Kettle had published more than ten books and pamphlets, contributed numerous articles to journals and newspapers on Irish politics, literary reviews, poetry and essays, philosophical treatises and translations from German and French. Although at times melancholy at the war's immense escalating intensity across Europe, consuming ever more men and causing destruction to its nations, he continued to apply to be sent to the Western Front on active service, until, with his health somewhat improved, he received a commission into the 9th Battalion of the Royal Dublin Fusiliers, amidst the 16th (Irish) Division, which in early 1916 he went to France with, serving alongside Emmet Dalton, a 19 year old subaltern, whose family Kettle had known and frequented the Dublin home of pre war. The conditions in the trenches of the Western Front broke his health again, and he returned to Dublin shortly after the failure of the abortive Easter Revolution on sick leave, seeing the wreckage of the city's centre caused by the fighting that had occurred there. He was also beginning to rely too heavily on alcohol in this period as a psychological palliative to the stress of military active service. Whilst in Dublin he rejected offers of a permanent staff position, and returned to rejoin the Battalion in the line. On leaving Ireland on 14 July 1916 he predicted that the Easter Revolutionaries of 1916 would be lionized as patriots in the near future of Ireland's history, whilst those who had fought with the British Arms in World War I would be condemned. Kettle was angered by actions of the Revolutionary faction that had staged the failed revolt, feeling that they were marring Constitutional Nationalism's long worked for strategy of the rebirth of a sovereign Irish state finding its place amidst the nations in a peaceful fashion, with good spirit amidst its neighbours in Britain. It was as an Irish soldier in a war in the defence of European civilisation that he entered the war. He was deeply steeped in Europe's cultures. Kettle's ambition for Ireland in the 20th century was a land and culture with the European continent as its polestar. He wrote: "My only programme for Ireland consists in equal parts of Home Rule and the Ten Commandments. My only counsel to Ireland is, that to become deeply Irish, she must become European"; and later, "Used with the wisdom that is sown in tears and blood, this tragedy of Europe may be and must be the prologue to the two reconciliations of which all statesmen have dreamed, the reconciliation of Protestant Ulster with Ireland, and the reconciliation of Ireland with Great Britain." In a letter, sent to his friend Joseph Devlin from France shortly before his death, Kettle wrote: "I hope to come back. If not, I believe that to sleep here in the France that I have loved is no harsh fate, and that so passing out into silence, I shall help towards the Irish settlement. Give my love to my colleagues – the Irish people have no need of it."
Мұра
Кетлдің Дублиндегі ескерткіш бронзалық бюстінің орнатылуы, мүсінші Альберт Пауэрге тапсырыс беріліп, 1921 жылы аяқталды. Бұл бюст шамамен жиырма жыл бойы дау-дамайлар мен бюрократиялық кедергілерге ұшырады, себебі тәуелсіздік алғаннан кейін мемлекеттік билік Ирландияның бірінші дүниежүзілік соғысында шайқасқан азаматтарына жағымсыздықпен қарады. Бюст, ашылу рәсімізсіз, 1937 жылы Сент-Стефан жасыл алаңында орнатылды. Бельгияның Мессин қаласындағы Ирландия аралдық Бейбітшілік саябағындағы тас тақташада оның есімі мәңгіленген. Сондай-ақ, ол Ұлы соғыста қаза тапқан 26 ирландтық адвокаттардың есімдері жазылған Дублин төрт соттың (Four Courts) қола тақташасында да еске алынған. Кетлдің есімі Лондондағы Вестминстер залындағы Парламенттік соғыс ескерткішінің 1-панелінде жазылған, ол Бірінші дүниежүзілік соғысында қаза тапқан 22 қазіргі және бұрынғы парламент мүшесінің бірі. 1932 жылы Ұлыбритания парламенті үшін қолмен жазылған естелік кітабының ашылуы да оны еске алудың бір жолы болды, кітапта Кетлдің өмірі мен өлімі туралы қысқаша ақпарат келтірілген. Әдеби және тарихи қоғам (Дублин университеті колледжі) дәстүрлі түрде Сент-Стефан жасыл алаңындағы бюстке жыл сайын гүл шоқтарын қою рәсімін өткізеді. UCD Экономика қоғамы да Томас Кетлдің құрметіне өмір бойына мүшелік сыйлығын тағайындады. Атақты иегерлерінің арасында профессор Джозеф Стиглиц, Ирландия Орталық банкінің басшысы Патрик Хонохан және Дүниежүзілік сауда ұйымының бұрынғы бас директоры Питер Сазерленд бар. Оның қазасынан кейін француздық L'Opinion журналында оған арналған мақала жарияланды: Барлық тараптар оның қабірі басында қайғыға батып, иілді, себебі олардың барлығы ирландтық еді және оны жоғалтқанда, ол досы немесе жауы болса да, Ирландияның нағыз ұлын жоғалтқанын түсінді. Ирландияның ұлы ма? Ол одан да артық еді. Ол – Ирландия! Ол өз халқының барлық мүддесі үшін, тәуелсіздік үшін, үкіметтік басқару үшін, кельт жаңаруы үшін, біртұтас Ирландия үшін, Адамзаттың мәңгілік ісі үшін күресті. Ол британдық солдат формасында қаһармандықпен қаза тапты, өйткені ол бір кезеңнің немесе адамның кемшіліктері әділеттілік немесе бостандыққа қарсы болмауы керек екенін білді.
The erection of a commemorative bronze bust of Kettle in Dublin, commissioned from the sculptor Albert Power and finished in 1921, was beset for almost twenty years by controversy and bureaucratic obstruction due to the antipathy of the State authorities post Independence towards Irishmen who had fought in World War I. It was finally raised in 1937, without an unveiling ceremony, in St. Stephen's Green. A stone tablet commemorates him in the Island of Ireland Peace Park, at Messines, Belgium and he is listed on the bronze plaque in the Four Courts Dublin which commemorates the 26 Irish barristers killed in the Great War. Kettle is commemorated on Panel 1 of the Parliamentary War Memorial in Westminster Hall in London, one of 22 present and former Members of Parliament that lost their lives during World War I to be named on that memorial. A further act of commemoration came with the unveiling in 1932 of a manuscript style illuminated book of remembrance for the House of Commons, which includes a short biographical account of the life and death of Kettle. The Literary and Historical Society (University College Dublin) has historically held an annual wreath laying ceremony at the bust in St. Stephen's Green. The UCD Economics Society has also named their life membership award in memory of Thomas Kettle. Notable recipients include Professor Joseph Stiglitz, Irish Central Bank Governor Patrick Honohan, and Peter Sutherland, former Director General of The World Trade Organization. At the time of his death a tribute to him appeared in the French journal L'Opinion: All parties bowed in sorrow over his grave, for in the last analysis they were all Irish, and they knew that in losing him, whether he was friend or enemy, they had lost a true son of Ireland. A son of Ireland? He was more. He was Ireland! He had fought for all the aspirations of his race, for Independence, for Home Rule, for the Celtic Renaissance, for a United Ireland, for the eternal Cause of Humanity . He died, a hero in the uniform of a British soldier, because he knew that the faults of a period or of a man should not prevail against the cause of right or liberty.
Отбасы
1909 жылғы 8 қыркүйекте Кетл Мэри Шихиге (1884 жылы туған) үйленді, ол Корольдік университетінің түлегі, суфражист және Кетл сияқты танымал ұлтшыл отбасының мүшесі болды. Оның әкесі Дэвид Шихи – парламент депутаты, ұлтшыл саясаткер. Том мен Мэри Кетлдің бір қызы болды, ол 1913 жылы дүниеге келген Элизабет ("Бетти") есімді. Том Кетл әйелі Мэри Шихи арқылы Франсис Скеффингтон және журналист Фрэнк Круз О'Брайеннің қайын ағасы болды. Фрэнк Круз О'Брайен – лейбористтік депутаты және Ирландия үкіметінің министрі, кейіннен Ұлыбританияның Юнионисттік партиясы саясаткері Конор Круз О'Брайеннің әкесі. Дэвид Шихидің інісі Евгений Шихи – дін қызметкері, Ирландияның Килмаллоктағы жергілікті ұлттық жер лигасының төрағасы және Гейл қауымдастығының негізін қалаушылардың бірі болды.
On 8 September 1909, Kettle married Mary Sheehy (born 1884), a fellow graduate of the Royal University, a suffragist, and like Kettle a member of a well known nationalist family. Her father, David Sheehy, was a nationalist MP. Tom and Mary Kettle had one child, a daughter, Elisabeth ("Betty"), who was born in 1913. Tom Kettle was also the brother in law (by his wife, the former Mary Sheehy) of both Francis Skeffington and the journalist Frank Cruise O'Brien, father of the Labour TD and Irish government minister, later UK Unionist Party politician, Conor Cruise O'Brien. Father Eugene Sheehy, a brother of David Sheehy, was a priest, president of the local branch of the Irish National Land League at Kilmallock and founder member of the Gaelic Athletic Association.
Поэзия
Кетлдің ең танымал өлеңі – "Қызым Беттиге, Құдайдың сыйы", сонеті, ол өліміне бірнеше күн бұрын жазылған. Соңғы шумақтар британдық қарулы күштерде шайқасқан ирландтарды сынағандарға жауап ретінде айтылған: "Тудың, патшаның, императордың үшін емес, / Малшының сарайында туған арман үшін, / Және кедейлердің құпия кітабы үшін / Олар қаза болды". "Reason in Rhyme" атты, одан бетер аз танымал өлеңін Кетлдің досы Роберт Линд "Оның Англияға берген уәдесі – Еуропалықтыққа шақыруы Ирландияға берген уәдесімен тең" деп сипаттаған.
Kettle's best known poem is a sonnet, "To My Daughter Betty, the Gift of God", written just days before his death. The last lines are an answer to those who criticised Irishmen for fighting in the British Armed Forces saying that they "Died not for flag, nor King, nor Emperor/But for a dream, born in a herdsman's shed/and for the secret Scripture of the poor." A less well known poem, "Reason in Rhyme", was said by Kettle's friend Robert Lynd to represent "his testament to England as his call to Europeanism is his testament to Ireland."