Құбырлық қырғын: Винни Рут Джадд ісі

Кіріспе

Сотталған американдық кісі өлтіруші (1905–1998)

Винни Рут Джадд (29 қаңтар 1905 – 23 қазан 1998), туған Винни Рут МакКиннелл, сондай-ақ Мариан Лейн деп танылған, Аризона штатының Финикс қаласындағы медициналық хатшы, 1931 жылғы қазанда Агнес Энн Лерой және Хедвиг Самуэльсон деген достарын өлтірді деген айып тағылды. Қылмыстар Джаддтың құрбандардың денелерін, оның бірі бөлік-бөлік етіліп, Феникстен Лос-Анджелеске, Калифорнияға пойызбен, сандықтар мен басқа да жүктермен тасымалдаған кезде ашылды, осыдан кейін баспасөз бұл істі "Сандықтардағы кісі өлтірулер" деп атады. Джадд бұл қылмысты танымал Финикс кәсіпкері Джек Холлоранның махаббатын жеңіп алу үшін жасады деген жорамал бар. Джадд Леройды өлтіргені үшін сотталып, кінәлі деп танылды және өлім жазасына кесілді. Бірақ, ол психикалық жағдайының нашар екені анықталғаннан кейін үкім күшін жойды және Аризона штатының ақыл-сақасынан айырылғандарға арналған емханасына (кейін Аризона штатының ауруханасы деп аталды) жатқызылды. Келесі үш онжылдық ішінде Джадд емханадан алты рет қашып кетті; 1960 жылдары соңғы рет қашқаннан кейін ол алты жылдан астам уақыт бойы із-түзсіз жоғалып, бай отбасында жалған атпен жұмыс істеді. 1971 жылы ол мерзімінен бұрын босатылып, 1983 жылы шартты түрде босатылды. Джаддтың кісі өлтіруін тергеу және сот процесі газеттерде сенсациялық жарияланымдармен және кем дегенде бір адамның қылмысқа қатысқан болуы мүмкін екенін көрсететін күдікті жағдайлармен ерекшеленді. Оның үкімі АҚШ-та өлім жазасы туралы пікірталас тудырды.

Өмірбаян

Винни Рут МакКиннелл 1905 жылғы 29 қаңтарда Индиана штатының Оксфорд қаласында, методист пасторы Х. Дж. МакКиннелл мен оның әйелі Кэрри отбасында дүниеге келді. 17 жасында ол өзінен жиырма жылға астам үлкен, Бірінші дүниежүзілік соғыс ардагері доктор Уильям С. Джадтке тұрмысқа шығып, онымен бірге Мексикаға көшті. Уильям соғыста алған жарақаттарының салдарынан морфинге тәуелді болғандықтан, жұмыс табуда қиындықтарға тап болды, бұл олардың жиі көшіп-қонуына және тұрақсыз табыспен өмір сүруіне себеп болды. Винни Рут Джаддтың денсаулығының нашарлауы және бала тумауы некені одан әрі шиеленістірді. 1930 жылға қарай, жұбайлар көбінесе бөлек тұрды, бірақ үнемі хабарласып тұрды. "Рут" деп аталатын Джадд Аризона штатының Финикс қаласына көшіп, бай отбасының үй шаруашылығын жүргізушісі (гувернантка) болып жұмыс істеді. Осы кезде ол 44 жастағы Финикс кәсіпкері Джон Дж. "Бақытты Джек" Холлоранмен танысты, ол қаланың саяси және әлеуметтік өмірінде белсенді болды. Холлоран үйленгенімен, оның еркектерге құмарлығы және жалтақ тілділігі белгілі еді. Джадд пен Холлоран дос болып, кейіннен заңсыз қарым-қатынасқа түсті. Бірнеше айдан кейін Джадд Финикстегі Груноу медициналық клиникасында хатшы болып жұмыс істеді. Сол жерде ол рентген техникасы Агнес Анн ЛеРуамен және оның бөлмедесі Хедвиг Самуэльсонмен танысты. Екеуі де Холлоранмен жақын дос болды. Джадд ЛеРуа мен Самуэльсонмен дос болып, тіпті 1931 жылы бірнеше ай олармен бірге тұрды, бірақ әйелдер арасында келіспеушіліктер туындады және Джадд көп ұзамай ЛеРуа мен Самуэльсон бөліскен жалға алынған шатырдан (бунгало) жақын жердегі жеке пәтеріне қайтып келді. Оқиға кезінде Джадд 26 жаста, ЛеРуа 27 жаста, ал Самуэльсон 24 жаста болды.

Өлтірулер

Полиция мәліметінше, 1931 жылдың 16 қазанында Лерой мен Сэмюэлсон Халлоранға деген құштарлық үшін үш әйел арасында туған даудан кейін Джадд тарапынан өлтірілген. Екі құрбанды 2929 (қазіргі 2947) N. 2-ші көшедегі үйлерінде .25 калибрлі тапаншамен атып өлтірген. Прокурорлардың сөзінше, Джадд пен оның әріптесі Сэмюэлсонның денесін бөліп, басын, денесін және төменгі аяқтарын қара түсті жәшікке салып, жоғарғы аяқтарын бежевый чемодан мен шляпа қорабына салған. Леройдың денесі толығымен екінші қара жәшікке тығылған.

Лос-Анджелеске ұшып бару

Қылмыстардан екі күн өткен соң, 1931 жылдың 18 қазанында Жудд, сол қолына оқ тиген жарасының үстін таңған күйде, денелері бар сандықтар мен багаждармен бірге Финикстің Юнион станциясынан Лос-Анджелеске бағытталған Golden State Limited жолаушылар пойзына отырды. Лос-Анджелес орталық станциясына жол аясында, багаж жұмысшысы Х. Дж. Мапес сандықтардың жағымсыз иісі мен олардан шығып жатқан сұйықтықтарға күдікпен қарады. Мапес Лос-Анджелестегі аудандық багаж агенті Артур В. Андерсонға сандықтардың ішінде заңсыз бұғы еті болуы мүмкін екенін хабарлады. Сол кезде батыс жағалауына бағытталған пойыздарға бұғы етін тасымалдау жиі кездесетін құқық бұзушылық еді. Андерсон сандықтарды тексеру үшін ашылғанша ұстап тұруға бұйрық берді. Ол Жуддтан кілтті сұрады, бірақ ол кілтті өзімен алып келмегенін мәлімдеді. Жуддтың інісі, Оңтүстік Калифорния университетінің студенті Бартон МакКиннелл, оны пойыз станциясынан күтіп алып, қылмыстар туралы не денелер туралы хабарсыз болды. Жудд інісімен бірге кетіп, сандықтарын қалдырып кетті. Сол күні сағат 16:30 шамасында Андерсон Лос-Анджелес полиция департаментіне (LAPD) күдікті сандықтар туралы хабарлады. Полиция әр сандықтың құлпын ашып, денелерді тапты. Тем уақытта Бартон әпкесін Лос-Анджелесте бір жерге түсіріп, ол содан кейін із-түзсіз жоғалып кетті. Жудд бірнеше күн бойы жасырынып жүрді, содан кейін 1931 жылдың 23 қазанында, келесі жұма күні, жерлеу үйінде полицияға өздігінен бас берді. Қос қылмыстың дене мүшелеу аспектісі сотта қарастырылмады, өйткені Жудд тек ЛеРойді өлтіргені үшін сотталды, оның денесі мүшеленбеген; ол Самуэльсонды өлтіргені үшін ешқашан сотталмады. Мемлекеттік айыптаушылар Жуддтың алдын ала ойластырып әрекет еткенін, үш әйелдің арасындағы қарым-қатынастың бірнеше апта бойы нашарлағанын және олардың Халлоранға деген құштарлығы үшін дауласып, соның нәтижесінде қылмыс орын алғанын мәлімдеді. Прокуратура Жуддтың өзін-өзі қорғану туралы мәлімдемесін нығайту үшін сол қолына оқ жарақатын өзі салғанын айтты. Жуддтың қорғаушылары оның ақыл-есі дұрыс болмағандықтан кінәсіз екенін мәлімдеді, бірақ өзін-өзі қорғану туралы аргументті сотқа ұсынбады. Жудд өзін қорғау үшін куәгерлерді шақырмады. Қазылар алқасы 8 ақпанда Жуддты ЛеРойді бірінші дәрежелі өлтіргені үшін кінәлі деп тапты. Апелляциялық шағым қабылданбады. Судья Спикмен 1933 жылдың 17 ақпанында Жуддты асылуға үкім шығарып, Флоренс қаласындағы Аризона мемлекеттік түрмесіне жіберді. Бұл төрт қазының ант берген мәлімдемелерінен кейін болды. Олар бұрынғы Меса қаласының мэрі Дэн Клейнман қазылар алқасының бір мүшесі болғандықтан, Жуддты қылмысқа қатысқандарды ұстап берудің ең жақсы жолы деп сендіріп, өлім жазасын ұсынуға дауыс бергенін мәлімдеді. Олар Спикменнен жазаны өмір бойына түрмеге ауыстыруды сұрады. Жуддтың адвокаттары Клейнманның қазылар алқасының мүшесі болғанда Жуддты айыптап, оны өлім жазасына кесуге қатысты екенін дәлелдеді. Олар осы негізде екі шағымданып, Клейнманның әрекеті қазылардың теріс қылығына тең екенін дәлелдеді. Алайда ешбір шағым нәтиже бермеді. 1933 жылдың 24 сәуірінде.

Two days after the murders, on Sunday, October 18, 1931, Judd, with her left hand bandaged from a gunshot wound, boarded the overnight Golden State Limited passenger train from Phoenix's Union Station to Los Angeles, California, along with the trunks and luggage containing the bodies. En route to Los Angeles Central Station, Judd's trunks came under suspicion from baggage handler H. J. Mapes due to their foul odor, as well as the fluids escaping from them. Mapes alerted the district baggage agent in Los Angeles, Arthur V. Anderson, that the trunks may have contained contraband deer meat. In those days, deer meat was frequently smuggled aboard trains running to the West Coast. Anderson tagged the trunks to be held until they could be opened for inspection. He asked Judd for the key, but she stated she didn't have it with her. Burton McKinnell, Judd's brother and a junior at the University of Southern California, picked her up from the train station unaware of the murders or the bodies. Judd departed with her brother, leaving her trunks behind. At around 4:30 pm that afternoon, Anderson called the Los Angeles Police Department (LAPD) to report the suspicious trunks. After picking the locks of each trunk, the police discovered the bodies. Meanwhile, Burton had dropped his sister off somewhere in Los Angeles, where she proceeded to disappear. Judd hid out for several days until she surrendered to police in a funeral home the following Friday, October 23, 1931. The dismemberment aspect of the double slaying was never addressed in court because Judd was tried only for the murder of LeRoi, whose body was not dismembered; she was never tried for the murder of Samuelson. The state argued that Judd acted with premeditation; that the relations between the three women had deteriorated over some weeks; and that they had argued over the affections of Halloran, all of which culminated in the murders. The prosecution maintained that Judd had herself inflicted the gunshot wound to her left hand to try to bolster her claim of self defense. Judd's defense contended that she was innocent because she was insane, but did not introduce the self defense argument for the record. Judd did not take the stand in her own defense. The jury found Judd guilty of the first degree murder of LeRoi on February 8. An appeal was unsuccessful. Judd was sentenced by Judge Speakman to be hanged February 17, 1933, and sent to Arizona State Prison in Florence, Arizona. This came despite sworn affidavits from four of the jurors claiming they only voted to recommend death after one of their fellow jurors, former Mesa mayor Dan Kleinman, persuaded them that it was the best way to get Judd to give up any accomplices in the murder. They urged Speakman to commute the sentence to life imprisonment. Judd's attorneys uncovered evidence that Kleinman had already made up his mind that he would vote to convict Judd and send her to the gallows had he been on the jury. They lodged two appeals on this basis, arguing that Kleinman's behavior amounted to juror misconduct. However, neither of these appeals were successful. on April 24, 1933.

Жақсылық

Сот барысында Халоран мен Джадттың заңсыз қарым-қатынаста болғаны анықталған соң, Халоран кісі өлтіруге қатысы бар деген күдік туды. 1932 жылдың 30 желтоқсанында Джаддтың жаңа куәлігінен кейін ол үлкен алқа биде кісі өлтіруге көмектескен деп айыпталды. 1933 жылдың қаңтар айының ортасында Халоранға қарсы қойылған айып бойынша алдын ала сот отырысы өтті, онда Джадд басты куәгер ретінде пайда болды. Шамамен үш күнге созылған куәлігінде, эмоционалды күйде болған Джадд өзінің оқиғасын айтып берді: «Мен Джек Халоран жауапты болған нәрсе үшін дарға асыламын. Мен кісі өлтіргені үшін сотталдым, бірақ мен өзімді қорғау үшін атқанмын. Джек Халоран барлық дәлелдерді жойды. Менің осы жағдайға түсуіне ол себепкер. Ол менің кінәлі екенімді мойындайды». Джаддтың сөзінше, ол кісі өлтіруден кейін бірден Халоранмен кездесіп, онымен бірге бунгалоға оралған. Денелерді көрген соң, ол гаражға шығып, «үлкен, ауыр сандық» әкеліп қайтып, ешкімге айтпауды бұйырды. Тікелей тексеру кезінде Джадд кісі өлтіруден екі күн өткен соң Сэмюэлсонның бөлінген денесін сандыққа және басқа да жүктерге қайта жинағанын мойындады. Халоран өзін қорғау үшін куәгер шақырмады. Оның адвокаты сотқа Джаддтың айтқанының «ақыл-есі дұрыс емес адамның әңгімесі» екенін айтты және ол екі әйелдің өзін-өзі қорғау үшін өлтірілгенін айтқандықтан, шын мәнінде қандай да бір қылмыс жасалмады деп мәлімдеді; сондықтан Халоран ешнәрсе үшін соттала алмайды. Содан кейін Халоранның адвокаты клиентіне қарсы айыпты алып тастауды сұрады. Ресми түрде ақталғанмен, Халоран ақырында Финиксте беделін жоғалтып, бизнес серіктестері мен әлеуметтік статусын жойды. 1939 жылы Тусон қаласында қайтыс болды.

Қашу және шарт бойынша босату

Өлім жазасы күштен шығарылғаннан кейін, Джадд Аризона штатының Ақыл-саулығы бұзылғандарға арналған ауруханасына (кейін Аризона штатының ауруханасы деп аталды) Финикс қаласына жіберілді, ол штаттың жалғыз психиатриялық мекемесі болатын. Джадд 1933 және 1963 жылдар аралығында алты рет осы мекемеден қашып кетті, бірде Юма қаласына дейін, ескі Оңтүстік Тынық мұхиты темір жолының бойымен жүріп кеткен. Джадд 1963 жылдың 8 қазанында аурухананың кіреберіс есігінің кілтін пайдаланып, соңғы рет қашып шықты, бұл кілтті оған бір досы берген еді. Аризона штатының губернаторы Джек Уильямс, егер кездесу құпия сақталса, Джаддты босатуға қол қоюға келісті. Бірақ, келесі күндері Белли Джаддты дереу босатуға шақырып, баспасөз мәслихатын өткізді, бұл Дебусты Беллиді жұмыстан шығаруға мәжбүр етті. Джадд екі жылдық заңдық тартысқа соңғы нүкте қойылғаннан кейін 1971 жылдың 22 желтоқсанында босатылды. 1983 жылы Аризона штаты оған «толық босату» қағазын берді, яғни ол енді шартты түрде босатылған емес. Джадд Калифорнияға оралып, бұрынғы жұмыс берушілерінің отбасында жұмыс істеді, кейін Калифорнияның Стоктон қаласында тұрды, ал қайтыс болғанға дейін бірнеше жыл бұрын Феникске қайта оралды. Ол 1998 жылдың 23 қазанында 93 жасында қайтыс болды, ол 1931 жылы LAPD-ге тапсырған күнінен тура 67 жыл өткен соң дүние салды.

Жана Боммерсбах тергеу

Тергеуші журналист Яна Боммерсбах Джаддтың ісін «Феникс Нью Таймс» газетіндегі бірнеше мақалаларында және кейіннен жарық көрген «Қорадағы қылкер: Винни Рут Джадд» (Simon & Schuster, 1992) атты кітабында қайта қарастырды. Тергеу барысында Боммерсбах өзі Джаддпен сұхбаттасты. Боммерсбах полиция мен айыптаушылардың Джаддқа қатысты бейтарап еместігіне көз жеткізіп, оның кінәсіздігін көрсететін дәлелдер тапты. Ол сонымен қатар сот процесін жариялаған баспасөзді де сынады. Ол сол кездегі қылмыстық тілшілердің жоғары саяхатталған сот процестерін қазіргі кезде «супермаркетке тән арзандық» деп есептелетіндей етіп жазғанын айта келіп, баспасөз Джаддқа әділ сот ала алмауына себеп болатын жағдай жасады деп мәлімдеді. Боммерсбахтың сөзіне қарағанда, 1931 жылы Феникстің халқы аз болғандықтан (48 000-нан астам адам), Феникс полициясының қызметкерлері Холлоранды жақсы білген, оның достарын, таныстарын және қарындастарын білген. Кейбір полицейлер құрбандарды да білген. Тіпті кейбіреулер Джаддтың ешкімді өлтірмегеніне, тіпті өзін қорғау үшін де емес, Холлоранды және басқаларды жасыруға тырысқанына сенген. Холлоранның босатылуы әділетсіздік деп есептелді, ал оның ақталуы саяси жасыру деп саналды. Оның сұр түсті «Паккард» машинасы қылмыс орнында, қылмыс болған түні және келесі күні де көрінген, бұл оның да қылмысқа қатысы болуы мүмкін екенін көрсетеді. Боммерсбахтың айтуынша, Джаддтың Самюэлсонның денесін бөліп-жаруға қабілеті болмаған, себебі мәйіттерді қарап шығу барысында осы операцияны жасау үшін Джаддтың жоқ болған хирургиялық дағдылар қажет болған, тіпті денелерді көтеруге де физикалық күші жетпеген. Боммерсбах сондай-ақ, LeRoi үлкен калибрлі оқпен атылғандығы туралы газеттердегі алғашқы хабарламаларға сүйене отырып, екінші қару қолданылған болуы мүмкін деген болжам жасады. Самюэлсонның денесін хирургиялық дағдысы бар біреу кескен болуы мүмкін екенін айта келіп, Боммерсбах Энн Миллер есімді медбике туралы жазды. Миллер 1936 жылы Аризона штатының ауруханасында жұмыс істеген кезде Джаддтың оған доктор Браун түрмеде кездесіп, бәрін мойындауға уәде бергенін айтқан. Кейін Миллер Финикстің адвокатына Джаддтың оқиғасын айтқаннан кейін, ол: «Ол сізге осыны айтқандығына сенімдімін. Доктор Браун менің кабинетіме келіп, бәрін айтқысы келді. Ол келесі аптаға кездесуді жоспарлаған еді, бірақ ол кездесуге бір күн қалғанда қайтыс болды». Браун 1932 жылдың маусымында 44 жасында жүрек ауруынан қайтыс болды.

Investigative journalist Jana Bommersbach re examined Judd's case for a series of articles in the Phoenix New Times and a later book, The Trunk Murderess: Winnie Ruth Judd (Simon & Schuster, 1992). As part of her investigation, Bommersbach interviewed Judd herself. Bommersbach concluded that the police and prosecution were biased against Judd, and uncovered evidence that suggested she was innocent. She also faulted the press for its coverage of the trial. Noting that crime reporters of the day covered high profile trials in a way that would be considered "supermarket sleaze" today, she argued that the press helped create such an atmosphere of prejudice that Judd could not have possibly gotten a fair trial. According to Bommersbach, due to Phoenix's small population in 1931 (just over 48,000 people), members of the Phoenix police knew Halloran well, and were aware of his associates, friends, and girlfriends. Some police officers also knew the victims. Some even believed that Judd hadn't killed anyone, even in self defense, but was only covering up for Halloran and possibly others. Halloran's release was considered by some to be a miscarriage of justice, and his exoneration a political cover up. His gray Packard had been spotted at the crime scene the night of the murders and again the next day, suggesting that he might have been an accomplice. According to Bommersbach, there were indications that Judd was not capable of dismembering Samuelson's body – a task that, according to autopsy photos, was performed with surgical skills that Judd did not possess – and that Judd was not even physically capable of lifting the bodies. Bommersbach also suggested that a second gun might have been involved, based on early newspaper reports that LeRoi was shot with a larger caliber bullet. Addressing the possibility that a person who possessed surgical skills dissected Samuelson's body, Bommersbach wrote about a nurse named Ann Miller, whom she interviewed for her book. Miller said that, while she was working at the Arizona State Hospital in 1936, Judd had confided to her that a Dr. Brown had come to see her while she was in prison and told her he was going to confess everything. Later, after Miller told a Phoenix attorney of Judd's story, he stated, "I'm sure she told you that. Dr. Brown came up to my office and wanted to tell the whole story. He made an appointment for the next week, but he died the day before the appointment." Brown died in June 1932 of heart disease at the age of 44.

1933 жылғы "күнә мойындау хаты"

2014 жылы Джуддтің өз адвокаты Х.Г. Ричардсонға 1933 жылғы сәуірде жазған, «мойындау хаты» деп аталатын хаты табылды, бұл оның ісіне қатысты жаңа сұрақтар тудырды. Хатта Джудд өзінің «алғашқы және жалғыз мойындауы» деп атап, Леройды өлтіруді жалғыз өзі жоспарлап, орындағанын, онымен Хэллоранның махаббаты үшін бәсекелесіп жатқанын мәлімдеді. Ол сондай-ақ Сэмюэлсонды өлтіруді жоспарламағанын, бірақ Леройды өлтірген оқтан хабардар болған Сэмюэлсон қылмыс орнына кіріп, Джуддпен төбелес салғаннан кейін оны өлтіргенін айтты. Джудд мәйіттерді өзі жеке алып кеткенін де хабарлады. Роберт Пеланың New Times газетінде жариялаған мақаласына сәйкес, Ричардсон хатты жасырған, себебі ол оның ісі бойынша жаңадан берген шағымның мәніне қайшы келді. Ричардсонның қайтысынан кейін Джудд оның әйеліне хатты қайтаруды көп рет сұрады, себебі ол хаттың оның санасы туралы тыңдауларға және Аризона штатының психиатриялық ауруханасынан босатылу мүмкіндігіне қауіп төндіретінінен қорқып, бірақ Ричардсонның әйелі бас тартты. 2002 жылы, Джудд қайтыс болғаннан кейін бірнеше жыл өткен соң, хат Аризона штатының мұрағатында анонимді түрде табылды. Хат жарияланғаннан бастап, фильм жыл сайын 16 қазанда, қылмыстың болған күні Феникстің Trunk Space театрында көрсетіліп келеді. Джуддтің оқиғасына негізделген көптеген көркем фильмдер мен кітаптар болғанымен, бүгінгі күнге дейін Murderess – оқиғаны деректік негізде баяндайтын жалғыз толық метражды фильм болып табылады. «Багаждардағы қылмыс» (The Trunk Murders) 2009 жылы «Құпия әйелдер» (Deadly Women) шын қылмыстық телесериалының «Қараңғылық жүректері» (Hearts of Darkness) атты эпизодында (3 маусым, 6 серия) көрсетілді. Меган Эбботттың 2009 жылғы «Мені тереңге жерле» (Bury Me Deep) романы Джудд ісіне негізделген. Даррен Кларк пен Гэри Патчтың 2015 жылғы «Тигр әйел» (Tiger Lady) арт-инсталляциясы – Феникстің Valley Bar-ында тұрақты түрде көрсетілетін кинетикалық проекция. Онда Джудд сагасының маңызды сәттері бейнеленген. Джуддтың рухы Гринвилл колледжінің әйелдер жатақханасы Бьюрит Холл-ды мазалайды деген әңгіме бар, онда Джудд оқу бітіргенге дейін бірнеше жыл оқыған. Бастапқы оқиға уақыт өте келе өзгертілген, ал қазіргі нұсқасында ғимаратты қорқынышты Кэрри (оның есімі Джуддтың анасымен шатасудан туған) мазалайды, ол өлтіріліп, бөлік-бөлік етіліп, денесі залдағы шатырға жасырылған. 2024 жылдың ақпан айында «Феникс» театры «Винни Рут Джад туралы шындық» (The Truth About Winnie Ruth Judd) атты пьесаны қояды. Бұл пьесада оқиғаны жұртшылықтың көзқарасымен және БАҚ-тың оқиғаны пайдалануымен қарастырады. KOY радиостанциясы сот процесін радиодрамаға айналдырды, оны сол кездегі радио хабаршысы Джек Уильямс жетекшілік етті. Радио бағдарламасы кейіннен «Нағыз қылмыс подкасттары» (True Crime Podcasts) болып дамитын жаңа жанрдың алғашқы үлгісі болды.

The 2014 discovery of a so called "confession letter", written in April 1933 in Judd's own hand to her attorney H. G. Richardson, raised new questions about her case. In the letter, which Judd called her "first and only confession," she stated that she alone planned and carried out the murder of LeRoi, with whom she was allegedly competing for Halloran's affections. She further stated that she had not planned to kill Samuelson, but did so after Samuelson, alerted by the gunshot that killed LeRoi, walked in on the murder scene and began fighting with Judd. Judd wrote that she also acted alone in handling and transporting the bodies. According to a New Times article by Robert Pela, Richardson suppressed the letter because it contradicted the substance of an appeal he had just filed in her case. After Richardson's death, Judd wrote to his widow repeatedly asking for return of the letter, for fear it would jeopardize hearings on her sanity and potential release from Arizona State Hospital, but Richardson's widow refused. In 2002, a few years after Judd's death, the letter was anonymously donated to the Arizona state archives. Since its debut, the film has played annually at Phoenix's Trunk Space theater on October 16, the date of the original crime. While there are a number of fictitious films and books in existence which model themselves loosely upon the Judd's story, to date, Murderess remains the only feature length film to tell it in a non fiction framework. The Trunk Murders were featured in a 2009 episode of the true crime television series Deadly Women entitled "Hearts of Darkness" (Season 3, Episode 6). The 2009 novel Bury Me Deep by Megan Abbott is based on the Judd case. The 2015 art installation "Tiger Lady", by Darren Clark and Gary Patch, is a shadow cast kinetic projection on permanent display at the Valley Bar in Phoenix. It features select milestones from the Judd saga. It is said that Judd’s ghost haunts Burritt Hall, the women only dormitory building at Greenville College, where Judd attended several years before the murders. The original story has been twisted over time, and the modern version of the story is that the building is haunted by Scary Carrie (whose name likely originates from confusion with Judd’s mother) who was murdered, dismembered, and placed into a trunk before her body was found in the attic of the hall. In February 2024 a stage play titled, The Truth About Winnie Ruth Judd will be produced by The Phoenix Theatre Company. This play looks at the case from the public's point of view and the exploitation of the case by the media. Radio station KOY turns the trial into a radio drama, spearheaded by then radio announcer, Jack Williams. The radio program became an early manifestation of what would later become, "True Crime Podcasts."