Кіріспе

Ағылшын, Уэльс және Ирландия ортақ құқығындағы қылмыстар. Ағылшын, Уэльс және Ирландия ортақ құқығында сауда жасауға кедергі келтіру, алдын алу және қайта сату – бұл қылмыстар еді. Бұл терминдер нарыққа әсер етудің қабылдамас тәсілдерін сипаттау үшін қолданылды, кейде белгілі бір тауарға, әдетте азық-түлікке жергілікті монополия құру арқылы. Бұл терминдер көбінесе бірге және мағыналары біртіндеп үйлесіп қолданылды. Олар 1844 жылы қолданудан шықты. Блэкстоунның түсіндірмелерінде олар қоғамдық саудаға қарсы қылмыстар деп сипатталған: нарыққа келіп жатқан кез келген тауарды немесе азық-түлікті сатып алу немесе оған келісім жасау; немесе адамдарды өз тауарларын немесе азық-түліктерін нарыққа әкелуден қайтару; немесе оларды бағаны көтеруге итермелеу. Мұндай әрекеттердің кез келгені нарықты адал саудагер үшін қымбатқа соқтырады. Қайта сату – бұл кез келген базардан жүгері немесе басқа да азық-түлік сатып алып, оны сол базарда немесе одан төрт шақырым қашықтықта қайта сату. Бұл да азық-түлік бағасын арттырады, себебі әрбір сатушыдан табыс күтіледі. "Ақылдылық" – көп мөлшерде жүгері немесе басқа да азық-түлік сатып алып, оны қайта сату мақсатымен иелену. Бұл, әрине, халыққа зиян келтіреді, өйткені ол бір немесе екі бай адамға өз қалауынша азық-түлік бағасын көтеруге мүмкіндік береді. Блэкстоун монополияны "сауданың басқа салаларында да осындай құқық бұзушылық" деп сипаттады, яғни азық-түлік емес салаларда.

Орман шаруашылығы

Блэкстоун бұл ортақ құқық бойынша қылмыс екенін айтады. Бұл басқа дүкеннің алдына дүкен орнату емес, ашық сауда нарығындағы дүкенге тауар жеткенге дейін сатып алу. Әдетте, алдын алу – базарға бара жатқан сатушыларды тоқтатып, олардың тауарын сатып алып, содан кейін нарыққа әкеліп, бағасын көтеру практикасы, бұл арбитраждың бір түрі. Сондай-ақ, тауарлар нарыққа шығарылмауы үшін серіктестіктер немесе келісімдер жасау да осыған жатуы мүмкін. Алдын алу көбінесе маркетингтік құқық бұзушылықтарды қамтитын жалпылама ереже ретінде қолданылады және түсініледі. "Domesday Book" кітабында "foresteel" (яғни, тауарлар нарыққа жеткенге дейін сатып алу және бағасын көтеру) король Эдуард Исповедниктің Англия бойынша қолдана алатын үш жазаның бірі екені жазылған. Бұл практика 1321 жылға дейін белгілі бір қылмыс ретінде танылды және он екінші ғасырдың басында Лондонда, сондай-ақ басқа қалалар мен елді мекендерде, құрлық және теңіз арқылы келетін тауарларға қатысты реттелді. Алайда, бастапқыда осы сөздің өзі қолданылмаған. Англияның Генрих I-нің заңдарында алдын алу – жол бойындағы шабуыл қылмысы, корольдық бейбітшілікке қарсы жасалған қылмыс есептелген. Бұл маркетингтік құқық бұзушылық мағынасын Маршалси ережелерін тарату арқылы алды, оның қызметкерлері Англияның Эдуард I-інен графтықтардағы сауданы реттеуге уәкілеттік алды. Уақыт өте келе бұл ережелер "Forestallers туралы ереже" деп белгілі болды, бірақ бұл ереже ешқандай ресми процедура арқылы қабылданбаған болуы мүмкін. Заңдарда алдын алуға қарсы ауыр жазалар көзделген. Көбінесе айыппұл салынатын, ал қайталап жасалған жағдайда, ұят орындарында жазалау қарастырылған.

Өкінішті, орман сатушылар мен топырақ өндірушілерге қарсы заң

1552 жылы Эдуард VI парламенті сауданы реттеу туралы заң қабылдады, ал кіріспе бөлімінде, әдеттегідей, бұрынғы заңдар жеткіліксіз екені айтылды (5 және 6 Edw VI c 12). Заң "ашық жәрмеңкеде немесе нарықта" "дән, балық, май немесе ірімшік" сатып алу мен сатуға қатысты айыппұлдардан босатылғандығын белгіледі, егер осы сауданы жүзеге асыратын барсу, ладер, кидер немесе тасымалдаушы өз өңіріндегі үш бейбіт судьядан лицензия алған болса.

Лицензияға ие болатын жүгері баулары мен ірі қара малшыларына қатысты заң

Алдыңғы заңдар сияқты, бұл заң да жеткіліксіз деп танылды. Сондықтан 1562 жылы Елизавета I парламенті қарақұйрықтар мен мал айдаушыларды қатаң реттеу туралы тағы бір заң қабылдады (5 Eliz. 1. c. 12). Заңда былай делінген: «Өмірді жеңілдету және адал еңбегінен қол үзген, күн сайын лицензия алуға тырысатын, осы мақсаттарға лайықсыз және қанағаттандырмайтын үлкен адам саны жақсы және қажетті шаруалардың санын азайтуда». Осы заң бойынша лицензия тек қатаң шарттармен берілуі мүмкін. Қарақұйрық еркек болуы керек, графтықта кем дегенде 3 жыл тұрған, үй иесі, үйленген және 30 жасқа толған немесе одан асып түскен болуы керек. Үй шаруашылығының қызметшілері немесе жалдамалы адамдар өтініш бере алмайды. Лицензияда базардан немесе жәрмеңкеден астық сатып алып, қайта сатуға рұқсат беретін «нақты сөздер» болуы керек. Лицензиялар тек тоқсандық отырыстарда үш судьямен берілуі керек, олардың біреуі кворум құрамында болуы тиіс. Әр судья лицензияға қол қойып, мөрмен бекітуі керек. Лицензия мерзімі бір жылдан аспауы керек, ал барлық лицензиялар 1 мамырда аяқталады, егер олардың мерзімі ұзартылмаса. Судьялар қарақұйрықтан немесе оның кепілдерінен «кепілдік немесе міндеттеме» талап етуге құқылы, бірақ міндетті емес. Бұл сома 5 фунт стерлингке дейін болуы мүмкін, бұл заңға қарсы бірінші рет жасалған қылмыс үшін ең жоғары айыппұл мөлшері. Бейбітшілік кеңсесінің хатшысы немесе оның орынбасары, бірақ одан төмен шенеунік емес, лицензияны 12 пенске жазып, лицензияның шарттарын тоқсандық отырыстарда ұсынылуы тиіс тізілімге енгізуі керек. Заң өте егжей-тегжейлі жазылған. Қатаң техникалық талаптар заң шығарушылардың нарықтарға реттелмеген саудагерлердің бәсекесінен қорқынышпен қарағанын ғана емес, сонымен қатар лицензиялардың тым оңай қолжетімді екенін, яғни судьялар олардың қаншасы берілгенін білмейтінін, сондай-ақ олардың сыбайлас жемқор сот қызметкерлері немесе жалған құжат жасаушылардан заңсыз алынуын да көрсетіп тұр. Босқындыр мен басқаларға арналған жалған лицензиялар үнемі туындайтын мәселе еді. Іс жүзінде лицензиялар осы шарттардан тыс, тіпті әйелдерге де берілді. Ортағасырлық және Елизавета дәуіріндегі көптеген саяхатшылар сияқты, қарақұйрықтар да лицензияға ие болуға міндетті және оны өздерімен алып жүріп, талап етілген жағдайда көрсетуге тиіс. Заңнамада олардың белгі тағулары талап етілмеген. Осыған қатысты айтылған әңгімелер бар, және тәжірибеде олар мұны істеуге немесе кейбір нарықтарда (мысалы, Смитфилд нарығында) мұны істеуге міндетті болуы мүмкін.

Жою

1772 жылы «Кейбір заңдарды жою туралы» заңмен бадджерлерді реттейтін заңдар күштен шығарылды. Алайда, бұрынғы заңдардағы көптеген тыйымдардың салдарынан, ол оларды толыққанды жоймағаны анықталды. 1800 жылы Джон Русби есімді адам 90 төрттікке дейін кепкен бидайды төрттікке 41 шиллингтен сатып алып, сол күні 30 төртігін 43 шиллингтен сатқаны үшін айыпталды. Төраға судья Лорд Кенион күшін жою актісіне қарсы күшті аргументтер келтірді және қазылар алдында айыпталушыға қарсы сөз сөйледі. Русбиге ауыр айыппұл салынды, бірақ апелляцияда сот қылмыстық құқық бойынша тоңдау, алдын алу және қайта сату әлі де құқық бұзу болып табылатыны туралы келісе алмады. 1844 жылы тағы бір күшін жою актісі қажет болды, ол «Алдын алу, қайта сату және т.б. туралы» 1844 жылғы (7 және 8 Викт. 24-тарау, «Алдын алу, қайта сату және тоңдау қылмыстарын жою және сауданы шектеуге қабылданған белгілі бір заңдарды жою туралы акті») Генрих III мен Эдуард VI билік құрған кезеңде қабылданған тағы 19 заңды жою арқылы заң жүйесін реттеді.