Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ла Тремьоль әулеті (француз тілінде Maison de La Trémoille) – Пуату аймағынан шыққан француз ақсүйек әулеті. Олардың аты Виенна департаментіндегі Ла Тримуйль ауылынан шыққан. Бұл әулет 11 ғасырдың ортасынан бері танымал, ал 14 ғасырдан бастап оның мүшелері француз тарихында ақсүйектер, әскери қолбасшылар және крестонос жорықтарына қатысушылар ретінде көзге түсті, сондай-ақ саяси қайраткерлер, дипломаттар, гугеноттар және сарайдағылар ретінде де ықпалды болды. Әулеттің еркек желісі 1933 жылы тоқтап қалды, ал соңғы герцогтың әйел желісіндегі ұрпақтары Бельгияда Ла Тремойль тегін сақтап қалды.
The House of La Trémoïlle (Maison de La Trémoille in French) was a French noble family from Poitou whose name comes from the village La Trimouille in the department of Vienne. This family has been known since the middle of the 11th century, and since the 14th century its members have been conspicuous in French history as nobles, military leaders and crusaders, and influential as political leaders, diplomats, Huguenots and courtiers. The male line of the family died out in 1933, while female line heirs of the last duke have kept the La Trémoïlle surname alive in Belgium.
Қожалар мен крестоносцы
Пьер, Ла Трёмойльдің алғашқы белгілі сеньоры (немесе билеушісі) Пуатуда қоныстанды және 1040 жылдан кейін қайтыс болды. Оның ұрпағы Гай 1096 жылы крест жорысына қатысып, Годфруа де Буйонмен бірге Киелі жерге аттанды. Отанына оралғаннан кейін ол Реймс аббаттығын қайта жаңартып, 1145 жылдан кейін қайтыс болды. Оның әулетінің байлыққа және билікке өсуі оны мақсатқа айналдырды, ол үш рет тұтқынға түсіп, сосын құтылу үшін төлем төледі; Агинкур шайқасынан кейін, тағы бір рет ағылшындар тарапынан, ал Чинонда патшаның жанынан алып, Монтрезорда тұтқынға алынды. Оның немересі Франсуа де Ла Трёмоилль (1505-1541) Луи II-нің титулдарын мұраға алды, ал оның әкесі Карл, Талмонд князі (1486-1515) Мариньяно шайқасында қаза тапты. Ол өз атасы қаза тапқан Павия шайқасында тұтқынға алынды, бірақ кейіннен құтылу үшін төлем төледі. 1648 жылы Людовик XIV оған өкілін Мюнстер конгресіне жіберіп, талаптарын ұсынуға рұқсат берді, онда Вестфалия шарты жасалды. 1748 жылғы 6 қарашада Ла Трёмоилль әулеті 1738 жылғы Вена шарты бойынша Сицилия короліне өткен Неаполь патшалығына қатысты соңғы наразылық білдірді.
Pierre, the first known seigneur (or sire) of La Trémoïlle, was settled in Poitou, and died after 1040. His descendant, Guy, accompanied Godefroy de Bouillon to the Holy Land as a crusader in 1096. Upon his return, he had the abbey of Reims rebuilt, and died after 1145. His family's rise to wealth and power made him a target, and he was ransomed after capture thrice; after the Battle of Agincourt, once again by the English, and at Chinon, whence he was taken from the king's side and held prisoner at Montrésor. It was his grandson, François de La Trémoïlle (1505 1541), who succeeded Louis II in his titles, his father Charles, prince de Talmond (1486 1515), having been killed at the Battle of Marignano. He was taken prisoner at the battle of Pavia at which his grandfather was killed, but was subsequently ransomed. In 1648, Louis XIV allowed him to send a representative in presented their claims before the Congress of Munster, where the Treaty of Westphalia was concluded. On November 6, 1748 the La Trémoïlle family made a final protest concerning their rights to the kingdom of Naples which had been yielded by the Treaty of Vienna of 1738 to the King of Sicily.
Құрып кету
Луи Жан-Мари де Ла-Тремойль (8 ақпан 1910 – 9 желтоқсан 1933), принц және 12-ші герцог де Ла-Тремойль, 13-ші герцог де Туар, 13-ші принц де Таранте және 17-ші принц де Талмонд, Луи Шарль де Ла-Тремойльдің жалғыз ұлы және мұрагері, 12-ші герцог де Туар және 12-ші Таранто принці, сондай-ақ тарихи Ла-Тремойль әулетінің соңғы еркегі болды. Ол 23 жасында, Уитчерчтегі (Хэмпшир) Леандер Дж. Маккормиктің (Л. Гамильтон Маккормиктің ұлы) иелігінде, отбасы құрмаған және баласыз қайтыс болды. Сол кездегі «Нью-Йорк Таймс» газетінде оның Англияда өртке түскен құпиялы өлімі, бес ғасыр бұрын Франциядағы отбасылық байлықты қалыптастырған Жорж де Ла-Тремойльдің ұрпағы сатқандықтан, ағылшыздардың қолында шейіт болған Жанна д'Аркты еске түсіргені айтылды. 1944 жылғы «Готха альманахи» оның мұрагерінің 14-ші Туар герцогинясы екенін, оның төрт қарындасының үлкені Шарлотта (1892–1971) екенін көрсетсе де, 1959 жылғы француз соттарының шешімі бойынша, мұрагерлік атақтар «қазіргі заңда» тек «еркектерге» берілуі мүмкін екені анықталды. Герцогтық алғаш рет 1563 жылдың шілдесінде Карл IX тарапынан берілген кезде, оның еркек және әйел мұрагерлерге де мұрагерлік болып табылатыны белгіленген, бірақ 1599 жылы Генрих IV оны пэрияға көтерген кезде, патент хаттары мұрагерлікті тек еркек мұрагерлерге шектеді – бірақ герцогтық емес – пэрияға, бұл шектеулер дәстүрлі түрде Неаполь тағының мұрагері болып табылатын Таранто принці атағына қолданылмады, ол әйел желісі бойынша мұрагерлік болып табылды. 1910 жылы Шарлотта де Ла-Тремойльдің ханзада Анри Флорен де Линьемен (1881–1967), сол ханзадалық әулеттің Антуандық екінші тармағының басшысы, үйленуінен туған жалғыз ұлы 1934 жылдың 20 желтоқсанында Бельгия Корольдігінде өзінің тегіне «Жан Шарль, Линье де Ла-Тремойль принці» (1911–2005) деп қосылды, ал оның жалғыз ұлы, принц Шарль Антуан (1946 жылы туған), сол атақ пен есімді иеленді.
Louis Jean Marie de La Trémoille (8 February 1910 – 9 December 1933), prince and 12th duc de La Trémoille, 13th duc de Thouars, 13th prince de Tarente and 17th prince de Talmond, was the only son and heir of Louis Charles de La Trémoïlle, 12th duc de Thouars and 12th Prince of Taranto, and was the last male of the historic La Trémoille family. He died, unmarried and childless, at the age of 23 at the estate of Leander J. McCormick (son of L. Hamilton McCormick) in Whitchurch, Hampshire. It was noted in the New York Times at the time that his mysterious death by fire in England evoked the martyrdom at English hands of Joan of Arc five centuries earlier, who had been betrayed by the young duke's ancestor, Georges de La Trémoïlle, founder of the family's fortune in France. Although the 1944 Almanach de Gotha states that his successor, as 14th duchesse de Thouars, was the eldest of his four sisters, Charlotte (1892 1971), a 1959 ruling of the French courts having found that hereditary titles may only be transmitted "male to male" in "modern law". The original grant of the dukedom, in July 1563 by Charles IX, stipulated that it was heritable by both male and female successors, although when erected into a pairie by Henry IV in 1599, the letters patent restricted succession to the peerage—but not the dukedom—to male heirs, restrictions inapplicable to the title of pretence, Prince of Taranto, traditionally borne by the representative heir to the historical throne of Naples, which was heritable in the female line. The only son of the 1910 marriage of Charlotte de La Trémoïlle with Prince Henri Florent de Ligne (1881 1967), head of the Antoing cadet branch of that princely family, had de La Trémoïlle appended to his own surname in the Kingdom of Belgium as "Jean Charles, Prince de Ligne de La Trémoille" (1911 2005) on 20 December 1934, and his only son, Prince Charles Antoine (born 1946), bears the same title and name.