Лелио Бассо: Итальяндық социалистік саяхатшы және журналист өмірі мен қызметі
Lelio Basso
Лелио Бассо (1903-1978) – итальяндық социалист саясаткер, ғалым, журналист. Өмірі, саяси жолы, Марксизм мен Либералдық революциядағы рөлі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лелио Бассо (25 желтоқсан 1903 – 16 желтоқсан 1978) – итальяндық демократиялық социалистік саясаткер, саяси ғалым және журналист.
Lelio Basso (25 December 1903 – 16 December 1978) was an Italian democratic socialist politician, political scientist and journalist.
Ерте өмір
Лелио Бассо Вараццеде (Савона провинциясында) либералды буржуазиялық отбасында дүниеге келді. 1916 жылы ол отбасымен бірге Миланға көшіп барды, онда ол Berchet классикалық лицейіне оқуға түсті. 1921 жылы Павия университетінің құқық факультетіне оқуға түсіп, Италия социалистік партиясына (PSI) қосылды. Марксистік ілімді зерттеді және либералдық революция кезеңінде Пьеро Гобеттимен жақын болды. Жастық шағында Бассо 1928 жылы алғаш Генуядан, кейін Миланнан басқарған Critica sociale, Il Caffè, Avanti!, Coscientia, Quarto Stato және Pietre басылымдарында жұмыс істеді. 1925 жылы ол құқық мамандығын марксистік ойдағы бостандық концепциясы туралы диссертациямен аяқтады. 1928 жылдың сәуір айында Бассо Миландағы фашистік билік тарапынан тұтқындалып, Понца аралына жер аударылды, онда ол философия мамандығы бойынша оқуын жалғастырды. 1931 жылы Миланға оралып, заңгерлік тәжірибесін жүргізе отырып, Рудольф Отто туралы диссертациясын қорғады. 1934 жылы ол Родольфо Моранди, Лусио Луццатто және Эухенио Кольорнимен бірге Интерьерлік социалистік орталықтың директоры ретінде саяси қызметке қайта оралды. Бұл жұмысы 1939 жылдан 1940 жылға дейін Перуджа провинциясындағы Колфиорито лагеріндегі түрмеге қамалуымен тоқтатылды.
Lelio Basso was born in Varazze (in the province of Savona) into a Liberal bourgeois family. In 1916, he and his family moved to Milan where he attended the liceo classico Berchet. He enrolled at the Faculty of Law at the University of Pavia in 1921, and joined the Italian Socialist Party (PSI). He studied Marxist doctrine, and was close to Piero Gobetti during his Liberal Revolution phase. In his youth, Basso worked on Critica sociale, Il Caffè, Avanti!, Coscientia, Quarto Stato, and Pietre which he directed in 1928, initially from Genoa, then from Milan. In 1925, he graduated in Law with a thesis on the concept of freedom in Marxist thought. In April 1928, Basso was arrested by the Fascist authorities in Milan and interned on the island of Ponza, where he studied for his degree in philosophy. He returned to Milan in 1931 and, while practising as a lawyer, graduated with a thesis on Rudolf Otto. In 1934 he once more took up politics as director of the Centro Interno Socialista, with Rodolfo Morandi, Lucio Luzzatto and Eugenio Colorni. This work was interrupted by his imprisonment in the internment camp in Colfiorito (Province of Perugia) from 1939 to 1940.
Қарсылық және Италия Республикасының алғашқы кезеңдері
Ұзақ, жасырын дайындықтардан кейін ол 1943 жылғы 10 қаңтарда Пролетарлық Бірлік Қозғалысы (Movimento di Unità Proletaria - MUP) партиясының құрылуына қатысты. Қозғалыстың жетекші тобын Бассо, Луццатто, Роберто Вератти және Умберто Рекалькати құрады. 25 шілдеде (Бенито Муссолини Фашизмнің Ұлы Кеңесі ішіндегі төңкеріс арқылы құлатылғаннан кейін) қозғалыс ПСИ-мен бірігіп, Бассоның жетекші тұлғаларының бірі ретінде Пролетарлық Бірліктің Итальяндық Социалистік Партиясын (PSIUP) құрды. 1943 жылы Бассо партиялық бағытқа қарсы шығып, «Bandiera Rossa» атты жасырын газеттің негізін қалады. 1945 жылғы Азат етуге дейінгі кезеңде Бассо Итальяндық қарсылық қозғалысының белсенді мүшесі болды және Сандро Пертини мен Родольфо Морандимен бірге солтүстік Италияда (Фашистік Итальяндық Социалдық Республикасының аумағында) PSIUP-тің құпия басқару органы құрылып, оны басқару жауапкершілігі оған жүктелді. 1945 жылдан кейін Лелио Бассо PSIUP-тің хатшысының орынбасары болып сайланды, ал 1946 жылы Республиканы бекіткен Итальяндық Конституциялық Ассамблеяның депутаты болды. Ол Италия Конституциясының мәтінін жазуға жауапты 75 мүшеден тұратын комиссияға кірді және әсіресе 3- және 49-баптарды формулировкалауға үлкен үлес қосты. 1946 жылдан 1968 жылға дейін ол тұрақты түрде депутат болып сайланды, ал 1972 және 1976 жылдары сенатор болып сайланды.
After lengthy, secret preparations, he was present at the founding of the Movimento di Unità Proletaria (MUP) on 10 January 1943. The leading group of the movement was formed by Basso, Luzzatto, Roberto Veratti, and Umberto Recalcati. After 25 July (when Benito Mussolini was ousted by a coup d'état inside his Grand Council of Fascism), the movement joined with the PSI to form the Italian Socialist Party of Proletarian Unity (PSIUP), with Basso as one of the leading figures. Later in 1943, Basso went against the party line to found the clandestine newspaper Bandiera Rossa. In the period leading up to the 1945 Liberation, Basso was an active member of the Italian resistance movement and, with Sandro Pertini and Rodolfo Morandi, he set up the covert executive body of the PSIUP in northern Italy (the territory of the Fascist Italian Social Republic), which he had the responsibility for running. Post 1945, Lelio Basso was elected Vice secretary of the PSIUP, and, in 1946, became a deputy to the Italian Constituent Assembly which consecrated the Republic. He was on the 75 member Commission that was to write the text of the Italian Constitution, and contributed to the formulation of articles 3 and 49 in particular. From 1946 to 1968, he was consistently elected deputy, and was elected senator in 1972 and 1976.
PSI-PSIUP бөлінісі
1946 жылы ол Quarto Stato журналын құрды, ол 1950 жылға дейін басылып шықты. Джузеппе Сарагаттың партиядан бөлінуі кезінде (1947 ж.) Бассо ПСИ хатшысы болды, ол 1949 жылы Генуя конгресіне дейін осы қызметте болды. 1950 жылы партияның сталиндік бағытына қарсы пікірлері болғандықтан жетекші лауазымға қайта сайланбады. 1953 жылы Милан конгресінде ол орталық комитетке енгізілмеді, тек 1955 жылы ғана қайта қабылданды. 1957 жылы Венеция конгресінде ол басқарушы органға оралды. Келесі жылы Бассо Problemi del Socialismo (қазіргі күнге дейін Parolechiave деген жаңа атаумен басылып шығады) басылымын шығарды. Бассо 1959 жылдан бастап ПСИ-дің сол қанатының белсенді мүшесі болды. 1963 жылдың желтоқсанында ол палатаға дауыс беру туралы мәлімдеме жасады, оған социалистік парламенттік топтың азшылықтағы 24 мүшесі бірінші орталық-солшыл үкіметке (Алдо Моро басқаруымен) қарсы қол қойды. Бұл оған партиядан шеттетілуге әкеп соқты, және 1964 жылдың қаңтар айында ол PSIUP құрылтай жиналысына қатысты. Бассо жаңа партияның көшбасшыларының бірі болды және 1965 жылдан 1968 жылға дейін оның президенті қызметін атқарды.
In 1946 he set up the review Quarto Stato, which remained in print until 1950. At the time of the Giuseppe Saragat schism (1947), Basso became Secretary of the PSI, a role he occupied until the Genoa Congress in 1949. In 1950 he was not re elected to the leading ranks due to his opposing views on the Stalinist leanings of the party at the time. At the 1953 Milan Congress he was not included in the central committee, and was only re admitted in 1955. At the 1957 Venice Congress, he returned to the ruling body. The following year, Basso launched Problemi del Socialismo (still in print today with the new title Parolechiave). Basso was an active member of the left wing of the PSI from 1959. In December 1963, he made a voting statement to the Chamber, signed by 24 members of the minority of the Socialist parliamentary group against the first Center left government (led by Aldo Moro). This earned him suspension from the party, and, in January 1964, he participated in the constituent assembly of the PSIUP. Basso was one of the leaders of the new party, and was its president from 1965 to 1968.
Адвокат ретінде
Лелио Бассо көптеген халықаралық басылымдарға негіз салып, онда жазды. Ол Еуропа бойынша қылмыстық адвокат ретінде танымал болды және Бертран Рассел төрағалық еткен, Вьетнам соғысындағы американдық қылмыстарды соттау үшін құрылған Рассел трибуналында жұмыс істеді. 1973 жылы ол Латын Америкасындағы репрессияны зерттеу үшін екінші Рассел трибуналын құруға, сондай-ақ оның өлімінен кейін (1979 жылы) құрылған Тұрақты Халықтар Трибуналын құруға жұмыстанды. 1973 жылы ол Римде Лелио мен Лислі Бассо қорын, ал 1976 жылы Халықаралық Қорды және Халықтардың құқықтары мен бостандығы үшін Халықаралық Лиганы құрды. Ол сонымен қатар Халықтардың әмбебап құқықтарының Декларациясын қадағалады.
Lelio Basso founded and wrote for a number of international publications. He was famous throughout Europe as a criminal lawyer, and sat in the Russell Tribunal, an international body presided by Bertrand Russell, established to judge American crimes in the Vietnam War. In 1973, he worked to establish a second Russell Tribunal to examine the repression being carried out in Latin America, and worked to set up the Permanent Peoples' Tribunal (established after his death, in 1979). In 1973 he also founded the Fondazione Lelio e Lisli Basso in Rome, and, in 1976, the Fondazione Internazionale and the Lega Internazionale per i Diritti e la Liberazione dei Popoli. He also intiatiated the Universal Declaration of the Rights of Peoples.