Итальяндық кино режиссер Алессандро Бласетти өмірі мен шығармашылығы
Alessandro Blasetti
Алессандро Блазетти – италияндық кинорежиссер, «италия киносының әкесі» деп саналады. Неореализмге әсер еткен «Төрт қадам бұлттар арасында» фильмінің авторы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық кинорежиссер
Italian film director
Алессандро Бласетти (3 шілде 1900 – 1 ақпан 1987) – итальяндық кинорежиссер және сценарист, ол «Төрт қадам бұлттар арасында» фильмімен итальяндық неореализмге үлкен әсер етті. Бласетти фашистік кезеңдегі итальян киносының маңызды тұлғаларының бірі болды. 1920 жылдардың соңында қиын жағдайдағы индустрияны жаңғыртудағы рөлі үшін оны кейде «италия киносының әкесі» деп атайды.
Alessandro Blasetti (3 July 1900 – 1 February 1987) was an Italian film director and screenwriter who influenced Italian neorealism with the film Quattro passi fra le nuvole. Blasetti was one of the leading figures in Italian cinema during the Fascist era. He is sometimes known as the "father of Italian cinema" because of his role in reviving the struggling industry in the late 1920s.
Ерте өмір
Бласетти Римде дүниеге келді, сонда қайтыс болды. Университетте заң білімін алғаннан кейін, Бласетти журналист және киносыншы болуды шешті. Ол бірнеше киножурналда жұмыс істеді және сол кезде тоқтатылған ұлттық кино өндірісін жандандыру үшін науқан ұйымдастырды. 1919 жылы Марио Казеринидің "Қиналып жүрген жан" фильмінде эпизодтық рөлде ойнап, актерлікке қысқа ғана қадам жасады.
Blasetti was born in Rome, where he also died. After studying law at university, Blasetti chose to become a journalist and film critic. He worked for several film magazines and led a campaign for national film production, which had largely ceased by this point. In 1919 he made a brief foray into acting when he appeared as an extra in Mario Caserini's Tortured Soul.
Директор
1929 жылы Бласетти «Күн» фильмімен режиссерлік дебютін жасады. Бұл фильм, Понтин батпақтарын кептіру процесіне қарсы тұрған оқиғаны көрсетеді. Итальян фильмдерінің аз болған кезінде фильм жақсы қабылданды. Бенито Муссолини оны «фашистік киноның жарық сәті» деп атады. Оның көптеген алғашқы туындылары сияқты, бұл фильмде де неореализмнің белгілері бар еді. «Күн» фильміне деген үлкен қызығушылық Бласеттиге сол кезде Италиядағы жалғыз ірі коммерциялық өндіруші Стефано Питталугадан ұсыныс алуға мүмкіндік берді. Питталуга жақында Римдегі студиясын дыбысты фильмдерге бейімдеді. Бласетти «Қайта тірілу» фильмін түсірді, ол алғашқы итальян дыбысты фильмі болуға тиіс еді, бірақ кешігулер салдарынан Геннаро Ригеллидің «Махаббат әнінен» кейін шықты. 1934 жылы Бласетти 2000 әуесқой актермен ашық ауада қойылған «жаппай театр» – 18 BL пьесасын қойды. Бласетти 1930 жылдары итальян киноиндустриясының жаңаруына үлкен үлес қосты, мемлекеттік қаржыландыру мен қолдауды арттыру үшін күш салды. Осының нәтижесінде Римде ірі Cinecittà студиясы салынды. Оның бюджетке қатысуы және кәсіби емес актерлерді пайдалануы неореализмде жалғасқан үрдіс болды. Сонымен қатар, оның фильм жанрларының кеңдігі сол заман үшін ерекше болды, өйткені көптеген режиссерлер комедия және драма сияқты белгілі стильдерде жұмыс істеді. Ал Бласеттидің жұмысы тарихи фильмдерден комедияға, драмаға және театрлық қойылымдарға дейін әртүрлі мазмұнды қамтыды.
In 1929 Blasetti made his directorial debut with Sun, a fictional story set against the ongoing draining of the Pontine Marshes. The film was well received at a time when there were few Italian films being made. Benito Mussolini described it as "the dawn of the Fascist film". Like many of his early productions, it had elements that were a precursor to neorealism. The strong reception for Sun led to Blasetti receiving an offer from Stefano Pittaluga, the only significant commercial producer left working in Italy at the time. Pittaluga had recently converted his Rome studios for sound films. Blasetti directed what would have been the first Italian sound film Resurrection, but delays meant that it was released after Gennaro Righelli's The Song of Love. In 1934 Blasetti directed the play 18 BL a "mass theatre" performed outdoors with 2,000 amateur actors. Blasetti was a driving force in the revival of the Italian film industry in the 1930s, having lobbied for greater state funding and support. One outcome was the construction of the large Cinecittà studios in Rome. His approach to budget and use of regular people, non professional actors, also set a precedent that followed in the form of Neo Realism. In addition, his range of film genres was unique for its time in which set directors played to given and set styles, such as comedy and drama. Instead, his work involved from historic to comedy to drama to theatre content.
Кейінгі өмірі
Ол Лучино Висконтидің "Беллиссима" фильмінде өзін-өзі сомдады, онда Анна Магнани рөліндегі римдік анасы қызын киножұлдызға айналдыруды армандайды. Бласетти осы фильмде бала актерлерге кастинг өткізеді. 1967 жылы Канн кинофестивалінде қазылар алқасының төрағасы болды. 1969 жылы түсірген "Симон Боливар" фильмі 6-шы Мәскеу халықаралық кинофестиваліне ұсынылды.
He played himself in Luchino Visconti's film Bellissima starred by Anna Magnani, a Roman mother who desires to make her daughter a filmstar in Cinecittà where Blasetti makes the screen test for the child actors. He was president of the jury at the 1967 Cannes Film Festival. His 1969 film Simón Bolívar was entered into the 6th Moscow International Film Festival.