Жак Дюкло: Француз коммунисті саяхатшысының өмірі мен қызметі
Jacques Duclos
Жак Дюкло: француз коммунисті саяхатшысы (1896-1975). Франция парламентінде, сайлаудағы рөлі, тұтқынға түсуі, Коммунистік партиядағы жолы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Француз саясаткері (1896–1975)
French politician (1896–1975)
Жак Дюклос (2 қазан 1896 – 25 сәуір 1975) – француз коммунистік саясаткері және Коммунистік Интернационал (Коминтерн) мүшесі. Ол 1926 жылы Пауль Рейноны жеңіп Француз Ұлттық Ассамблеясына сайланғаннан бастап, 1969 жылғы президенттік сайлауда көп дауыс жинағанға дейін француз саясатында маңызды рөл атқарды.
Jacques Duclos (2 October 189625 April 1975) was a French Communist politician and member of Communist International (Comintern) who played a key role in French politics from 1926, when he entered the French National Assembly after defeating Paul Reynaud, until 1969, when he won a substantial portion of the vote in the presidential elections.
Өмірбаян
Дюклос Луиде, Жоғарғы Пиренейлерде, қатаң діншіл, жалғыз ата-ана отбасында дүниеге келді. Дюклос Верден шайқасында жарақаттанды. Ол «Шемен-де-Дам» жолында тұтқынға алынып, соғыс аяқталғанға дейін тұтқын болып қалды. 1920 жылы жаңа құрылған Франция Коммунистік партиясына (ФКП) қосылды. 1926 жылы Орталық комитетке мүше болды және 20-шы округтегі депутат сайлауында Леон Блюмды жеңді. 1936 жылы партияның үгіт-насихат бөлімінің басшысы болып тағайындалды және Франция Ұлттық Ассамблеясының вице-президенті сайланды. Сталиншіл болған Дюклос 35 жылдан астам уақыт бойы Морис Торез бен Бенуа Фрашон қабылдаған саяси шешімдердің артындағы күш болды. Ол Халықаралық коммунистік қозғалыста, Коминтернде және Коминформда қатысты. 1930 жылдары оған Испаниядағы коммунистік қозғалыстарды «тәртіпке келтіру» міндеті жүктелді (1930, 1935) және Бельгияда (1934–1935). Иосиф Сталиннің бұйрығымен, ол Испания Коммунистік партиясына Испания Азамат соғысы басталғанда Халық фронтына қатысуға кеңес берді. 1940 жылы Франция жеңілгеннен кейін, Франциядағы ФКП-ның ең жоғары лауазымды өкілі Дюклос, нацистік билікпен келіссөздер жүргізіп, Коммунистік партияны заңдастыру (Молотов-Риббентроп келісімінен және соғыс жариялаудан кейін тыйым салынған) және ФКП-ның күнделікті газетін (L'Humanité) қайта басып шығаруға рұқсат сұрады (Франция үкіметі де осы себептерге байланысты тыйым салған). Келіссөздер сәтті аяқталмады, бірақ соғыстан кейін халық арасында ФКП-ның беделіне нұқсан келді. Дюклос нацистік Германияның оккупациясы кезінде (1940–1944) жасырын партияны басқарды және Пьер Вильонмен бірге «Франс Тирлерс и Партизан» (ФТП) партизандарының саяси майданы болған Ұлттық фронт қарсылық қозғалысын құруға бастама көтерді. 1950 жылдан кейін Торездің денсаулығы нашарласа да, Дюклос партияның ең ықпалды мүшелерінің бірі болып қала берді. Торездің болмауына байланысты 1950–1953 жылдары партияның бас хатшысы қызметін атқарды және оның қарсыласы Андре Мартиді партия басшылығынан ығыстыруға көмектесті. Вальдек Роше денсаулығының нашарлауына байланысты Дюклос 1969 жылғы сайлауда партияның президенттік үміткері ретінде қатысты, ол дауыстардың 21,27%-ын алып, Франциядағы коммунистік президенттік үміткер үшін ең жоғары көрсеткішті тіркеді. 1975 жылдың 25 сәуірінде Монтрейде 78 жасында қайтыс болды.
Duclos was born in Louey, Hautes Pyrénées in to a strictly religious single parent family. Duclos fought in the Battle of Verdun, where he was wounded. He was captured at Chemin des Dames, and remained a prisoner of war for the remainder of the war. In 1920, he joined the newly formed French Communist Party (PCF). He rose to the Central Committee in 1926, and defeated Léon Blum in the elections for deputy in the 20th arrondissement. He was named head of the propaganda section of the Party in 1936, and was elected to Vice President of the French National Assembly. A Stalinist, Duclos was for more than 35 years the brain behind political choices made by Maurice Thorez and Benoît Frachon. He was involved in the International Communist Movement, in the Comintern, and in the Cominform. In the 1930s, he was assigned the task of exerting "discipline" on Communist Movements in Spain (1930, 1935) and Belgium (1934–1935). On Joseph Stalin's orders, he advised the Communist Party of Spain to participate in the Popular Front at the outbreak of the Spanish Civil War. Upon France's defeat in 1940, Duclos, the most senior PCF official in France, engaged in negotiations with the Nazi authorities with a view to legalising the Communist Party (banned following the signature of the Molotov–Ribbentrop Pact and the declaration of war) as well as requesting permission to restart publication of the PCF daily (L'Humanité) (banned by the French government for the same reasons). The negotiations did not succeed but hurt the PCF's post war credibility among the populace. Duclos was the supervisor of the clandestine party throughout the Nazi German Occupation (1940–44), and, with Pierre Villon, took the initiative in creating the Front National resistance movement, which was the political front for the Francs Tireurs et Partisans (FTP) guerrillas. After 1950, Thorez's health faltered, but Duclos remained one of the most influential members of the Party. He was acting Secretary General from 1950 to 1953 in Thorez's absence and was instrumental in eliminating his rival André Marty from the Party's leadership. Waldeck Rochet's own failing health prompted Duclos to run as the Party's presidential candidate in the 1969 election, scoring 21.27% of the vote, the highest ever for a communist presidential candidate in France. He died in Montreuil on 25 April 1975 at age 78.