Оңтүстік және Орталық Американың екі саусақты жалқылауышы (Choloepus hoffmanni)

Кіріспе

Құмырсқажеушілер мен армадиллоларға туысқан сүтқоректілер түрлері.

Хоффманның екі саусақты жалқауы (Choloepus hoffmanni), сондай-ақ солтүстік екі саусақты жалқау деп те аталады, Орталық және Оңтүстік Америкаға тән жалқаулардың бір түрі. Бұл жалғыз өмір сүретін, көбінесе түнгі және ағаштарда тіршілік ететін жануар, пісіп жетілген және екіншілік жаңбырлы ормандарда, сондай-ақ жапырақты ормандарда кездеседі. Бұл атау неміс табиғат зерттеушісі Карл Хоффманның құрметіне берілген.

Сипаттама

Хоффманның екі саусақты жалқау жануары – денесі мықты, қалың жүні бар, баяу және салмақты қимылдайтын жануар. Алдыңғы аяқтарында тек екі саусақ бар, әрқайсысының ұшында ұзын, иілген тырнақтар орналасқан, ал артқы аяқтарында үш тырнақты саусақтары бар. Оны үш саусақты жалқаудан ерекшелендіретін басқа да белгілер: ұзын тұмсық, алдыңғы аяқ саусақтары толық бірікпеген, аяқ табанында түк жоқ және жалпы денесі ірілеу. Жалқаудың білегі, олардың баяу, бірақ акробатикалық қимылдарына байланысты, ерекше қасиеттерге ие болған. Осы эволюциялық қасиеттерге кірпіш тәрізді сүйектің кішіреюі және дистальдыққа қарай жылжуы, омыртқа сүйегімен байланыстың жоғалтылуы, омыртқа сүйегінің дистальды бөлігінің стилоидты түймеге дейін азаюы және омыртқа сүйегі мен үшбұрышты сүйек арасындағы байланыстың өте әлсіз болуы жатады. Дегенмен, Хоффманның екі саусақты жалқауын оның жақын туысы Линнейдің екі саусақты жалқауымен шатастыру оңай. Екі түрдің арасындағы негізгі физикалық айырмашылықтар қаңқаның ұсақ ерекшеліктерімен байланысты; мысалы, Хоффманның екі саусақты жалқауында интерптеригоидты кеңістіктің жоғарғы алдыңғы бөлігінде екі емес, үш тесік болады. Ересектердің денесінің ұзындығы шамасында, ал салмағы дейін жетеді. Оларда қысқа құйрық бар, ұзындығы дейді, бірақ ол қалың жүннің арасынан көрінбейді. Тырнақтары ұзын. Әйелдер еркектерге қарағанда орташа есеппен ірілеу, бірақ дене мөлшері жағынан айтарлықтай ұқсастық бар. Жүнінің түсі қоңырдан ақшыл қоңырға дейін өзгереді, беті ашық түсті, бірақ көбінесе шаштарында өсетін балдырлардың әсерінен көкшіл реңге ие болады. Оның кариотипі 2n = 49–51 және FN = 61. Екі саусақты жалқаулар тропикалық ормандардың шатқалдарында тіршілік етеді. Олар көбінесе бір-бірімен торысқан ағаштардың бұтақтарында демалады. Екі саусақты жалқаулардың қызметінің көп бөлігі төңкеріліп ілу арқылы жүзеге асырылады, бірақ зәр мен нәжіс шығару үшін олар жерге түседі. Бұл жануарлар жаңа ағашқа немесе тамақ іздеуге қажет болғанда да жерге түседі.

Hoffmann's two toed sloth is a heavily built animal with shaggy fur and slow, deliberate movements. The fore feet have only two toes, each ending with long, curved claws, although three clawed toes are on each of the hind feet. Other features that distinguish it from three toed sloths, which may be found in the same geographic areas, include the longer snout, separate rather than partially fused toes of the forefeet, the absence of hair on the soles of the feet, and larger overall size. The wrist of the sloth has developed some specific traits due to their slow, yet acrobatic motions. These evolved traits include diminution and distal migration of the pisiform bone, with a loss of contact with the ulna; reduction of the distal end of the ulna to a styloid process; and extremely reduced contact between the ulna and triquetral bone. Hoffmann's two toed sloth is, however, much easier to confuse with the related Linnaeus's two toed sloth, which it closely resembles. The primary physical differences between the two species relate to subtle skeletal features; for example, Hoffmann's two toed sloth has three foramina in the upper forward part of the interpterygoid space, rather than just two,

Adults range from in head body length, and weigh from Although they do have stubby tails, just long, this is too short to be visible through the long fur. The claws are long. Females are larger on average than males, although with considerable overlap in size. Their fur is tan to light brown in colour, being lighter on the face, but usually has a greenish tinge because of the presence of algae living in the hairs. Its karyotype has 2n = 49–51 and FN = 61. Two toed sloths live in the canopies in the forests of the tropical rainforests. They usually tend to be relaxing in the branches of the trees that are intertwined within each other throughout the sheltering treetops. Most of the two toed sloths activity takes place hanging upside down but when it comes time for urination and defecation they make their way to the ground. These creatures also come to the ground when in need of a new tree to live upon or to discover a new food source.

Кіші түрлер

C. hoffmanni-нің бес танылған түр-төрабы: Авторлар мұны ішінара қоңыр кеуделі жалқаумен бәсекелесуге байланысты деп есептейді. Жалқаулардың көру және есту қабілеттері өте нашар, олар тамақ табу үшін дерлік толығымен қолмен сезу және иіс сезу сезімдеріне сүйенеді. Бұл түр жиі басын күшті қозғалтады. Осы жалқаудың тағы бір ерекшелігі – аузын ашқанда жиі түкіреді. Түкірік көбінесе төменгі ерінде жиналады, бұл жануарға көмескі келбет береді. Екі саусақты жалқаулар ағаш бұтақтарынан үлкен, ілмек тәрізді тырнақтарымен ілініп тұрады. Іліну әрекеті рефлекстік болып табылады, сондықтан жалқаулар өлгеннен кейін де ағаштарда ілініп тұрады. Жалқау өмірінің дерлік барлық уақытын – тамақтану, ұйықтау, жұптасу және бала туу сияқтыларын ағаш бұтақтарынан төңкеріліп ілініп өткізеді. Әдетте, жалқаулар жерге түскенде тік тұрады, нәжіс шығару үшін, оны әдетте үш-сегіз күнде бір рет істейді. Жердегі қозғалыс жалқаудың жерге жатып, өзін алға қарай тартуымен байланысты деп есептелгенімен, шындығында олар қолдарының алақандарымен және табандарымен жүргенін көргендер бар. 2) нәжісті жабу және жыртқыштардан қорғану; 3) жеке тұлғалар арасындағы химиялық байланыс; 4) тырнақтарындағы іздерді жинап, кейін сіңіру; және 5) түкті мольдар популяцияларымен өзара пайдалы қарым-қатынасқа бару. Жалқаулардың көптеген жыртқыштары бар, олардың ішінде ягуар, пума, оцелот, арпий бүркіті, маргай және анаконда бар. Жаңа туған жалқаулардың салмағы шамалы, олар ерте жетіледі, ұзын тырнақтары бар және аналарының ішкі жағына жабыса алады. Олар 15-27 күнде қатты тамақ жей бастайды және 9 аптада толық сүттен айырылады. Ересектерге келгенде салыстырмалы түрде тыныш болса да, жас жалқаулар аналарынан бөлінгенде дауыспен еңкейеді.

Диета

Екі аяқты жалқаулар бүршіктерді, жас бұтақтарды, өсімдіктердің жаңа өршілдерін, жемістер мен гүлдерді де жесе, олардың рационының көп бөлігі ағаш жапырақтарынан тұрады. Олар тамақтарын аузымен жыртып, эмальсыз, үнемі өсетін тістерімен шайнайды. Сонымен қатар, олар минералдық лиздерді пайдаланатындары байқалған, бұл оларға қажетті қоректік заттармен қамтамасыз етеді. 7-дегидрохолестеролдың төмен концентрациясының арқасында екі аяқты жалқаулар күн сәулесімен терінің тікелей жанасуы арқылы D витаминін синтездей алмайды деп саналады. Олар осы синтездің жетіспеушілігін тамақтану арқылы толықтырады. Шынайы кеуделі жануарлар болмаса да, жалқаулардың үш камералы асқазаны бар. Бірінші екі камерада талшықтың көп диетасындағы целлюлозаны қорытуға көмектесетін симбиоздық бактериялар орналасқан, ал үшінші камерада ғана көптеген басқа сүтқоректілердің асқазанына тән ас қорыту бездері болады. Жалқаулар әдетте өмір бойы бір жұптасқан серігіне адал болмайды. Аналықтары жұптасуға дайын болғанда, олар еркектерді тартатын қатты айқай шығарады; егер көптеген еркектер жұптасуға дайын болса, олар бір-бірімен күреседі; жұптасудан кейін еркек әдетте кетеді. Бұл айырмашылықты түсіндіретін бір фактор – кейбір жерлерде аналық жалқаулар шағын, әртүрлі тараған ортада жиналады, бұл үстем еркектерге салыстырмалы түрде аз тәуекелмен және күш-жігермен бірнеше аналықтармен жұптасуға мүмкіндік береді. Аналық жалқау баласына олар өздігінен өмір сүре бастағанша және анасына қажеттілігі болмағанша толыққанды күтім жасайды. Туылғаннан кейінгі алғашқы 6-9 айда аналық жалқау баласын көтеріп, өздігінен өмір сүре алатын болғанша күтіп бағады. Жалқаулар 3 жасқа келгенде жыныстық жағынан жетіледі және өздері көбейе бастауға дайын болады.

Бейімделу

Жалқаулар гетеротермиялық болып табылады. Олардың дене температурасы ауытқиды, бұл температура басқа сүтқоректілермен салыстырғанда төменгі жағында болады. Осындай төмен температураның болуы жалқауларға энергияларын сақтауға көмектеседі. Жалқаулардың жүні балдыр өсіру үшін арнайы дамыған, балдыр олардың шаш өсінділерінде өсіп, жасыру тәсілдеріне пайда келтіреді. Жүні ерекше жүйемен өседі: ол қарынның бойымен екіге бөлінеді және қарнынан арқаға қарай ағылады, бұл жалқаулар басымен төмен ілінгенде және жаңбыр суы ағып кеткенде пайдалы.