Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Музыкалық аспап
музыкалық аспап.
Musical instrument
the musical instrument
Сиху (Монголияда хуучир / khuuchir деп аталады, онда бұл термин хукин отбасының барлық түрлерін білдіреді) – төрт ішекті қытай доғалы аспабы. Ол хукин аспаптар тобына жатады.
The sihu (known as a ᠬᠤᠭᠤᠴᠢᠷ / хуучир / khuuchir in Mongolia, where this term defines the whole huqin family) is a Chinese bowed string instrument with four strings. It is a member of the huqin family of instruments.
Құрылыс
Аспаптың атауы sì (四, қытай тілінде "төрт" дегенді білдіреді, бұл аспаптың ішегінің санына сілтеме жасайды) және hú (胡, huqin-нің қысқартылған түрі, сиху осы аспаптар отбасының мүшесі болып табылады) сөздерінен шыққан. Оның резонаторы мен мойны қатты ағаштан жасалған, ал резонатордың ойналатын жағы питон, сиыр немесе қой терісімен қапталған. Сихудің бірнеше өлшемдері бар; ең төменгісі әдетте C, C, G, G ноталарымен, орташасы G, G, D, D ноталарымен, ал ең кішісі D, D, A, A ноталарымен қосылады.
The instrument's name comes from the words sì (四, meaning "four" in Chinese, referring to the instrument's number of strings) and hú (胡, short for huqin, the family of instruments of which the sihu is a member). Its soundbox and neck are made from hardwood and the playing end of the soundbox is covered with python, cow, or sheep skin. There are several sizes of sihu; the lowest of these is generally tuned C, C, G, G; the medium size is tuned G, G, D, D; and the smallest size is tuned D, D, A, A.
Техника
Аспап тік ұсталады, дыбыс қорабы ойнаушының тізесінде, ал ішектері жұптармен келтіріледі. Көбінесе жылқының құйрық шашынан жасалған садақ, екі жіпке бөлінеді, бұл ойнаушыға екі жұп ішекті бірдей дыбыстатуға мүмкіндік береді.
The instrument is held vertically, with its soundbox on the player's lap, and its strings are tuned in pairs. The bow, usually made of horsetail hair, is grouped into two strands to enable both pairs of strings to sound at the same time.
Қолдану
Сиху негізінен моңғол мәдениетімен байланысты, оны моңғолдар Моңғолияда және Қытайдың Ішкі Моңғолия автономды аймағында орындайды. Моңғолдар оны "Хурчир" деп атайды. Ол сондай-ақ Қытайдың Ляонин, Цзилинь, Хэйлунцзян провинцияларында дәстүрлі музыкалық аспап ретінде қолданылады. Сиху түрлі қытайлық баяндау жанрларында ырғақ беруге қолданылады, оның ішінде Пекин дагу, слива гүлді дагу, Хихи Дагу, Тяньцзинь жаңа күйлері, Шандонг цинь шу, Солтүстік-шығыс дагу, Хубэй әні, Шаосинг лианхуа луо, Шанси эррен, Ішкі Моңғолия эррен, солтүстік-шығыс би дуэті, сәтті ойын, Пекин операсының балладалардан туындаған драмасы, Хэбэй пи инь (көлеңке театры) және Хенан эрцзяксианның әңгімелеу, ән салу және драмалық өнерге қатысты дәстүрлі ойын-сауықтарында қолданылады. Сиху, кейде бұрын тицин деп аталған, Цинь династиясының ең танымал халық аспабы болды және 1920 жылдары Лю Тяньхуа эруды Пекинге әкелгенге дейін хань, моңғол және маньчжур музыканттары оны халықтық және сарайлық ансамбльдерде пайдаланды. Содан бері сиху, тіпті моңғолдардың арасында да, көбінесе ұмытылып қалды. Оған ұқсас аспаптарға моңғолдың дьорвон чихтей хуур (төрт құлақты скрипка) және туваның байзанчи жатады. Қытайда дьорвон чихтей хуур (қытайша: 胡兀尔 немесе 都日奔齐和胡尔) сихудың синонимі ретінде қарастырылады.
The sihu is primarily associated with the Mongolian culture, and is played by Mongolians in Mongolia and also in the Inner Mongolia Autonomous Region of China. The Mongolians call it the Khuurchir. It is also used as a traditional instrument in the Liaoning, Jilin, Heilongjiang provinces of China. It is also used as an accompanying instrument in various Chinese narrative genres, including Beijing dagu, plum blossom dagu, Xihe Dagu, Tianjin new tunes, Shandong qin shu, Northeast dagu, Hubei song, Shaoxing lianhua luo, Shanxi er ren, Inner Mongolia er ren, northeast dance duet, lucky play, Beijing opera derived drama from ballads, Hebei pi ying (shadow theater), and Henan erjiaxian traditional entertainment involving talking, singing, and drama. The sihu, often sometimes called the tiqin back then, was the premier folk instrument of the Qing Dynasty, used in both folk and court ensembles by Han, Mongol, and Manchu musicians, until Liu Tianhua brought the erhu to Beijing in the 1920s. Since then, the sihu has mostly fallen into obscurity, even among Mongols. Similar instruments include the Mongolian dörvön chikhtei khuur (four eared fiddle) and the Tuvan byzaanchy. In China, dörbön chikhtei khuur (Chinese: 胡兀尔 or 都日奔齐和胡尔) is considered an alias of sihu.