Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Украиналық әскери офицер және саясаткер (1890–1964)
Ukrianian military officer and politician (1890–1964)
Андрий Атанасович Мельник (Андрій Атанасович Мельник; 12 желтоқсан 1890 – 1 қараша 1964) – украиндық әскери және саяси қайраткер.
Andriy Atanasovich Melnyk (Андрій Атанасович Мельник; 12 December 1890 – 1 November 1964) was a Ukrainian military and political leader.
Өмір
Мельник Дрогобыч, Галичина аймағында шаруа отбасында дүниеге келген. 1912-1914 жылдары Венадағы ауыл шаруашылығы жоғары мектебінде оқыды. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Мельник Австрия-Мажарстан армиясында офицер болып қызмет етті, ерікті ретінде украиндық Січ атқыштарының ротасын басқарды. Оның мейірімді мінезіне орай, украин және австриялық офицерлер оны «Лорд Мельник» деп лақап қойды, олар оның сол кезде Орталық Еуропадағы идеал болған ағылшын джентльменінің бейнесін сомдайтынын сезінді. 1916 жылы Мельник ресейліктерге тұтқынға түсті. Тұтқында болғанда Мельник Евгений Коновалецтің жақын серігі болып, украин тәуелсіздік қозғалысына қосылды. 1917-1921 жылдардағы украин-кеңес соғысы кезінде Мельник Саймон Петлюраны қолдады және Украина Халық Республикасы армиясында полковник шеніне көтерілді. Мельник Евгений Коновалецпен бірге 1929 жылы Украина Ұлттық Ұйымын (ОУН) құрды. 1924-1928 жылдары Мельник Польша үкіметі тарапынан террористік қызметтері үшін түрмеге қамалды. Алайда, 1930 жылдары оның мансабы әріптестеріне қарағанда тыныш болды. Ол саясаттан қол үзді, террористік әрекеттерден бас тартты және Украина грек-католик шіркеуінің митрополиті Андрей Шептицкийдің ірі меншіктерінде инженер және орман шаруашылығы директоры болып жұмыс істеді. Оның әріптестеріне қарағанда шіркеуге жақын болған (ОУН көбінесе дін қызметкерлеріне қарсы болды), Мельник көптеген ОУН мүшелері ұлтшылға қарсы деп есептеген Галициялық католик жастар ұйымы «Орло» төрағасы болды. 1938 жылы ОУН басшысы Коновалец өлтірілгеннен кейін, шетелдегі ОУН басшылығы өзінен басшы таба алмады және 1939 жылы Мельникке ОУН басшысы болуды ұсынды. Ол басшылықтың көбірек орташа және прагматикалық басшылыққа үміттенгендігі және католик шіркеуімен қарым-қатынасты жақсарту қалауы себепті таңдалды. 1940 жылы Степан Бандера басқаратын және Украинада орналасқан ОУН-ның радикалдық фракциясы Мельник басқаратын ОУН-нан бөлініп шықты. Екі қарсыластың ұйымдары «Мельниктіктер» (Мельниковці) және «Бандеривці» деп аталды. 1938 жылдан бастап Мельник пен Бандера нацистік Германияның әскери барлау қызметі «Абвер»-ге шпиондық, қарсы шпиондық және саботаж үшін тартылды. «Абвер»-дің мақсаты Германияның Кеңес Одағына жоспарланған шабуылынан кейін диверсиялық іс-шараларды жүргізу болды. Мельникке «Консул I» кодировкасы берілді. Бұл ақпарат 1945 жылғы 25 желтоқсанда Нюрнбергте өткен сот процесінде «Абвер» полковнигі Эрвин Стольце берген куәліктің бір бөлігі болып табылады және оны дәлел ретінде қабылдау туралы өтініш жасалды. 1941 жылғы маусымда Германияның Кеңес Одағына басып кіргенінен кейін Мельник Ривнеде өзінің тәуелсіз украин үкіметін жариялады, Батыс Украинадағы ықпал үшін Бандера жақтастарымен бәсекелесті. Бастапқыда Мельниктың консервативті және орташа жақтастары украин грек-католик шіркеуінен және неміс әскери билігінен Бандераның радикалдарына қарсы қолдау алды. Алайда, оның ұстанымы қарама-қайшы болды. Консервативті католик және офицерлік ар-ұяқты сақтайтын Мельник өзінің ұйымының идеологиясының кейбір аспектілерімен келіспеді. Оның билікті нығайтуға немесе билікке қатыгездікпен ұмтылуға құлшынбауы Бандера лагеріндегі жас және қатыгез бәсекелестеріне қарағанда оны кемтар қылды. Алайда, бұл іске асырылмады.
Melnyk was born near Drohobych, Halychyna, into a peasant family. Between 1912 and 1914 he studied at the Higher School of Agriculture in Vienna. With the outbreak of the First World War, Melnyk served as an officer in the Austro Hungarian army as a volunteer commanding a company of the Ukrainian Sich Riflemen. Due to his kind demeanor, he was referred to affectionately as "Lord Melnyk" by fellow Ukrainian and Austrian officers, who felt that he embodied the English concept of a gentleman, which at that time had been an ideal in Central Europe. Melnyk was taken prisoner by the Russians in 1916. In captivity, Melnyk became a close associate of Yevhen Konovalets and joined the Ukrainian independence movement. During the Ukrainian–Soviet War of 1917 1921 Melnyk supported Symon Petliura and was promoted to the rank of colonel in the Ukrainian People's Republic army. Together with Yevhen Konovalets, Melnyk and several others founded the Organization of Ukrainian Nationalists (OUN) in 1929. Between 1924 and 1928 Melnyk was imprisoned for terrorist activities by the Polish government. During the 1930s, however, his career was much more subdued than those of his colleagues. He retired from politics, refrained from terrorist activities and worked as an engineer and as the director of forests on the huge estates of the Metropolitan of the Ukrainian Greek Catholic Church, Andrey Sheptytsky. More friendly to the Church than any of his associates (the Organization of Ukrainian Nationalists was generally anti clerical), Melnyk even became the chairman of Orlo, the Galician Catholic youth organization that was regarded as anti Nationalist by many OUN members. After the assassination of OUN leader Konovalets in 1938, the principal OUN leadership abroad could not choose a leader from amongst themselves and therefore asked Melnyk to become leader of OUN in 1939. He was chosen by the leadership in part because of the hope for more moderate and pragmatic leadership and due to the desire to repair strained ties with the Catholic Church. In 1940 a more radical faction of the OUN, led by Stepan Bandera and based in Ukraine, broke away from the OUN led by Melnyk in exile. The two rival organizations became known as Melnykites (Melnykivtsi) and Banderites (Banderivtsi). After 1938 Melnyk and Bandera were recruited into the Nazi Germany military intelligence Abwehr for espionage, counter espionage and sabotage. The Abwehr goal was to run diversion activities after Germany's planned attack on the Soviet Union. Melnyk was given the code name 'Consul I'. This information is part of the testimony that Abwehr Colonel Erwin Stolze gave on 25 December 1945 and submitted to the Nuremberg trials, with a request that it be admitted as evidence. After the June 1941 German invasion of the Soviet Union, Melnyk declared his own independent Ukrainian government in Rivne, competing with Bandera supporters for influence in western Ukraine. Initially, Melnyk's more conservative and moderate supporters enjoyed support against Bandera's radicals both from the Ukrainian Greek Catholic Church and from German military authorities. However, his position was contradictory. A conservative Catholic who maintained the officer's personal code of honor, Melnyk was at odds with aspects of the ideology of his own organization. His reluctance to assert dominance or to engage in a ruthless pursuit of power disadvantaged him versus his younger and more violent rivals in the Bandera camp. However this was not implemented.