Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Таратылған шығармашылық – адамдардың, заттардың және олардың ортасының өзара әрекеттесуінен шығармашылықтың қалай пайда болатынын түсінуге арналған әлеуметтік-мәдени аясты ұғым. Бұл, кеңінен қолданылатын төрт "П" аясымен көрсетілген, шығармашылықтың танымдық теорияларына жауап болып табылады. Влад Петре Главеанудың сөзіне сүйенсек, "шығармашылықты 'орналастыру' үшін жеке тұлға, нысан немесе орын емес, [мұндағы] мақсат – оны адамдар, заттар және орындар арасында тарату".
Distributed creativity is a sociocultural framework for understanding how creativity emerges from the interactions of people, objects and their environment. It is a response to cognitive accounts of creativity exemplified by the widely used four Ps framework. According to Vlad Petre Glǎveanu, "instead of an individual, an objects or a place in which to 'locate' creativity, [the] aim here is to distribute it between people, objects and places."
Егжей-тегжейлер
Таратылған шығармашылық – бір суретшінің бір нысанмен жұмыс істеуі емес, қайта, бір туындыға үлес қосатын авторлар тобы. Медиа өнерінде туындыдан желіге қарай қозғалысты байқауға болады. Уолтер Бенджамин сипаттаған нысандарға құмарлық, өзара әрекеттесу процесіне деген құлшыныспен ауыстырылады. Билл Николс өзінің "Кибернетикалық жүйелер дәуіріндегі мәдениет еңбегі" атты мақаласында мұны сипаттайды. Таратылған шығармашылық жақында желілік орындаушылық тәжірибесін сипаттау үшін қолданылды, әсіресе желілік музыка орындау саласындағы композиторлар мен орындаушылар үшін. Орындаушыларды бүкіл әлемге тарату идеясымен бірге, адамдар әртүрлі кеңістіктерде қалай тыңдайтыны туралы мәселелер де туындайды, бұл желілік тыңдау тақырыбында зерттелді. 2009 жылғы Contemporary Music Review журналының желілік орындауға арналған арнайы саны желілік музыка тақырыбын қарастырды. Теориялық тұрғыдан алғанда, орындаушылар мен көрермендерді орындау кеңістігінде бөлу, орындаушылардың және көрермендердің музыка жасау тәжірибесіне қалай әсер ететіні зерттеледі. Әрбір орындау немесе концерт алаңының құрылысы мен орнатуы желілік драматургия тақырыбында талқыланады. Әлемде таратылған ортада адамдармен музыка жасау қалай жүзеге асырылатынын зерттейтін, желілік орындау аландары мен командалары бар бірнеше орталықтар бар, мысалы, Стэнфорд университетінің CCRMA-дағы SoundWIRE зерттеу тобы және Белфасттағы Sonic Arts зерттеу орталығы.
Distributed creativity is not one artist working on one object but rather a group of authors contributing to an artwork. In media art, one can trace a movement from artwork to network. The obsession with objects as described by Walter Benjamin is replaced with an enthusiasm for the process of interaction. Bill Nichols describes the latter in his essay "The Work of Culture in the Age of Cybernetic Systems." Distributed Creativity has recently been used to describe network performance practices, especially by composers and performers working in the area of network music performance. With the idea of distributing performers across the globe, also come considerations of how people listen when in different spaces, which has been explored under the theme of networked listening. A special issue in the 2009 publication of Contemporary Music Review on network performance investigated the topic of network music. Theorists are considering how distributing performers and audiences in a performance space impacts on the experience of music making on behalf of the performers but also on the audience. Discussions on how each performance or concert space is built or set up are discussed under the theme of network dramaturgy. There are several centres around the world that have dedicated network performance spaces and teams researching how to make music with people in distributed environments, for instance SoundWIRE Research Group at CCRMA, Stanford University and the Sonic Arts Research Centre in Belfast.