Марио Квинтана – бразилиялық ақын, аудармашы. Өлеңдерінде қарапайым нәрселер, өмір, балалық шақ, уақыт туралы толғанады. Биографиясы мен шығармашылығы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Порту-Алегри қаласындағы жазушының атымен аталатын аудан.
the Porto Alegre neighbourhood named after the writer
Марио де Миранда Кинтана (30 шілде 1906 – 5 мамыр 1994) – бразилиялық жазушы және аудармашы. Ол "қарапайым нәрселердің" ақыны ретінде белгілі болды, ал оның стилі ирония, тереңдік және техникалық жетілдікпен сипатталады. Оның поэзиясының басты тақырыптары – өлім, өткен балалық шақ және уақыт. Кинтана журналист ретінде де жұмыс істеді және Вирджиния Вульфтың «Миссис Даловей» кітабы сияқты көптеген кітаптарды португал тіліне аударды.
Mário de Miranda Quintana (July 30, 1906 – May 5, 1994) was a Brazilian writer and translator. He became known as the poet of "simple things", and his style is marked by irony, profundity and technical perfection. The main themes of his poetry include death, the lost childhood and time. Quintana also worked as a journalist and translated into Portuguese innumerable books, such as Mrs. Dalloway by Virginia Woolf.
Өмірбаян
Сельсо де Оливейра Кинтана де Миранда мен Вирджинияның ұлы Марио Кинтана Алегретте дүниеге келді, онда ол алғашқы білімін алды. 1919 жылы әскери мектепте оқу үшін Порту-Алегреге көшіп келді және сол жерде өзінің алғашқы туындыларын жариялады. Ол Editora Globo-да жұмыс істей бастады, ол кезде ол әлі де мемлекеттік меншіктегі баспа болған. "Қарапайым нәрселердің ақыны" деп есептелетін, стилі ирониямен, тереңдікпен және техникалық жетілдікпен ерекшеленетін ол өмірінің көп бөлігін журналист ретінде өткізді. Ол әлемдік әдебиеттен жүзден астам кітап аударды, соның ішінде Марсель Прусттың "Уақыттың жоғалған іздері", Вирджиния Вульфтың "Миссис Даллоуэй" және Джованни Папинидің "Сөздер мен қан" кітаптарын аударды. 1940 жылы ол өзінің алғашқы поэзия кітабын – "Желмойлық көшелерді" шығарды, осылайша ақын, жазушы және балалар әдебиеті авторы ретінде мансабын бастады. 1953 жылы Кинтана Correio do Povo газетінде мәдениет бөлімінің колонкашысы болып жұмыс істеді, ол әр сенбі сайын жарық көрді және 1977 жылы газеттен кетті. 1966 жылы, 60 жылдығын тойлаған күні, ол Рубем Брага мен Пауло Мендес Кампос ұйымдастырған "Поэзия антологиясын" жариялады, онда 60 өлең жинақталған. Осы себепті ақын Бразилия әдебиет академиясының құрметті мүшесі атанды, ал Майер мен Мануэль Аугусто Бандейра оның құрметіне "Квинтанарлар" өлеңін оқыды. Сол жылы ол Бразилия жазушылар одағының "Жылдың үздік кітабы" үшін Фернандо Чинаглиа сыйлығын жеңіп алды. 1976 жылы, 70 жасқа толғаннан кейін, Кинтана Рио-Гранде-ду-Сул штатының үкіметінен Негриньо-ду-Пасторио медалімен марапатталды. 1980 жылы Кинтана өзінің барлық шығармашылығы үшін Бразилия әдебиет академиясының Мачадо де Ассис сыйлығына ие болды. Марио Кинтана ешқашан үйленбеген және балалары болған жоқ. Оқшауланған өмір сүрген ол өмірінің көп бөлігін қонақүйлерде өткізді: 1968 жылдан 1980 жылға дейін Порту-Алегренің тарихи орталығында орналасқан Majestic қонақүйінде тұрды. Жақында Роберто Виейраның 2012 жылы жазған бір хикаясы әлеуметтік желілерде қайта жаңғырды. Хикаяда 1980 жылы футбол жұлдызы Пауло Роберто Фалькао Кинтананы ауыр қаржылық жағдайдан құтқарғаны айтылды, себебі Кинтананы "Маджестик" қонақүйінен шығарып тастаған, өйткені Correio do Povo уақытша жабылып, ол жалақысыз қалған. Шындығында, Фалькао Кинтана операция жасағанын естігеннен кейін оны Рояль қонақүйіне (Фалькаоға тиесілі) шақыруға ынталанды; сол кезде Кинтана Президент қонақүйінде тұрып, қаржылық қиындықтарға тап болған жоқ. Ақын Бразилия әдебиет академиясының мүшелігіне үш рет үміткер болды, бірақ ешқайсысында да сайланбады, қажетті 20 дауысқа жетпеді. Тіпті бір ауыздан мақұлдау туралы уәде берілсе де, ақын төртінші рет өтініш беруден бас тартты. Ол 87 жасында Порту-Алегреде қайтыс болды.
The son of Celso de Oliveira Quintana de Miranda and Virginia, Mário Quintana was born in Alegrete, where he received his early education. He moved to Porto Alegre in 1919 to study at the Military School, and there he published his first works. He started working for Editora Globo, while it was still a state owned publishing house. Considered the "poet of simple things" with a style marked by irony, depth, and technical perfection, he worked as a journalist for most of his life. He translated over one hundred and thirty books of world literature, including in Search of Lost Time by Marcel Proust, Virginia Woolf's Mrs. Dalloway, and Words and Blood, by Giovanni Papini. In 1940, he released his first book of poetry, The Windmills Street, beginning his career as a poet, writer and children's author. In 1953, Quintana worked at the newspaper Correio do Povo as a columnist of a subsection on culture, which was published every Saturday, and left the newspaper in 1977. In 1966, to commemorate his sixty years of age, he published "Poetics Anthology", with sixty poems, organized by Rubem Braga and Paulo Mendes Campos, and for this reason the poet was acclaimed by the Brazilian Academy of Letters by Meyer and Manuel Augusto Bandeira, who recited his own poem "Quintanares", in honor of his fellow gaucho. In the same year he won the Brazilian Union of Writer's Fernando Chinaglia Prize for best book of the year. In 1976, after turning seventy years old, Quintana was awarded from the state of Rio Grande do Sul government the Medal Negrinho do Pastoreio. In 1980, for his body of work, Quintana was awarded the Machado de Assis prize from the Brazilian Academy of Letters. Mario Quintana never married nor had children. Solitary, he lived most of his life in hotels: from 1968 to 1980 he resided at the Hotel Majestic, in the historic center of Porto Alegre. Recently a fictional story originally written by Roberto Vieira in 2012 was revived on social media. The story claimed that in 1980 football star Paulo Roberto Falcão rescued Qunitana from a dire financial situation when Quintana was supposedly evicted from the Hotel Majestic when financial problems, due to the temporary closing of Correio do Povo, left him without pay. In reality, Falcão was moved to invite Quintano to stay at the Hotel Royal (owned by Falcão) when he heard that Quintano had undergone surgery; at that time Quintana was staying at the Hotel Presidente and was not suffering financial hardship. The poet tried three times for a chair at the Brazilian Academy of Letters, but in none of the occasions he was elected, falling short of twenty votes required to qualify. Even with the promise of unanimimous approval, the poet refused to apply a fourth time. He died in Porto Alegre, aged 87.