Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Норман жалдамалысы Рейнулф Дренго (сонымен қатар Ранульф, Ранульф немесе Раннульф; шамамен 990 – 1045 жылдың маусымында қайтыс болды) – Оңтүстік Италиядағы норман авантюрисі және жалдамалы әскер. 1030 жылы ол Аверсаның алғашқы графы атанды. Ол Дренго отбасының мүшесі болған.
Norman mercenary
Rainulf Drengot (also Ranulph, Ranulf, or Rannulf; c. 990 – died June 1045) was a Norman adventurer and mercenary in southern Italy. In 1030 he became the first count of Aversa. He was a member of the Drengot family.
Ерте өмір және Италияға келу
Рейнулфты Нормандия королі Ричард II зорлық-зомбылық қылмысы үшін елден қуғанда, Рейнулф, Осмонд және олардың бауырлары Гилберт Буатер, Асклетин (кейіннен Ацеренца графы) және Раульф Италияның Византия катепанатындағы Монте-Сант-Анжело-сул-Гарганодағы әскербасы саналған Михаил періштесінің қасиетті орнына саяхат жасады. Олармен бірге 250 жауынгерден тұратын топты алып келді, ол топқа басқа елден қуылғандар, жерсіз ақсүйектер мен осындай кезбе жолшылар кірген.
When Rainulf was exiled by Richard II of Normandy for a violent criminal act, Rainulf, Osmond, and their brothers Gilbert Buatère, Asclettin (later count of Acerenza), and Raulf went on a pilgrimage to the shrine of the soldier archangel, Michael, at Monte Sant'Angelo sul Gargano in the Byzantine Catepanate of Italy. They brought with them a band of 250 warriors, formed of other exiles, landless cadets and similar adventurers.
Жалдамалы қызмет
1017 жылы олар толығымен анархия билеген Меццоджиорноға келді. Апулиядағы Монте-Гарганода бекініс құрып, византиялық үстемдікке қарсы көтерілген, бірақ қазір қашып жүрген Баридің ломбард Мелусімен бірікті. Византия катепаны Василий Бойоннның әскерімен болған алғашқы маңызды шайқас, ежелгі Апулия вилласы Канна шайқасында, нормандықтар үшін апатқа ұласты және жеңіліспен аяқталды. Олар қырылды, көшбасшы Рейнулфтің інісі Гилберт қаза тапты. Рейнулф, енді даусыз көшбасшы ретінде көзге түсті, жасақтың қалдықтарымен Апулиядан Кампанияға шегінді. Монтекассинолық Аматтың айтуынша, жаулармен қоршалғандарына қарамастан, олар тәртіпсіз ломбард феодалдары арасындағы келіспеушілікті пайдаланды. Олар өздерінің қызметін, белгілі бір төлемді алып, Қасиетті Михаил қасиетханасына бара жатқан паломниктерді басқа қарақшылардан қорғады. Рейнулф сондай-ақ Капуаның ломбард Пандульф IV-іне қызмет етті. Амат былай деп хабарлады: "Оның қорғауында олар көршілес жерлерді тонауға және оның жауларын мазалауға асықты. Бірақ адам ойлары ашкөздікке бейім, ал ақша соңында әрқашан жеңіске жетеді, сондықтан олар оны уақыт-уақытпен тастап кететін. Олар өздерінің қызметтерін жағдайға қарай сататын, көбірек ұсынғанға көбірек қызмет ететін". Көп ұзамай Ломбард Кампаниясындағы билік тепе-теңдігі нормандықтардың қолына көшті: "Нормандықтар ешқашан ломбардтардың шешуші жеңіске жетуін қалаған жоқ, егер бұл оларға зиян келтірсе. Бірақ бірін қолдап, екіншісіне көмектесу арқылы олар ешкімнің толығымен құрылуына жол бермеді". Нормандық күшею және Рейнулфтің лагеріне сұрақсыз қабылданған жергілікті бұзақылар Рейнулфтің қол астындағы санды көбейтті. Аматтың байқағанынша, олардың норман тілі мен әдет-ғұрыптары әртүрлі топты бір ұлтқа ұқсатып біріктірді.
In 1017 they arrived in the Mezzogiorno, which was in a state of virtual anarchy. Establishing a stronghold at Monte Gargano in Apulia, they joined forces with the Lombard Melus of Bari, who had rebelled against his Byzantine overlords but who was currently on the run. Their first major engagement with the army of the Byzantine catepan Basil Boioannes, fought at the Battle of Cannae, an ancient Apulian villa, was a disaster for the Normans and ended in defeat. They were decimated and their leader, Rainulf's brother Gilbert, was killed. Rainulf, who now came to the fore as the undisputed leader, withdrew with the remnants of the band from Apulia to Campania, where, according to Amatus of Montecassino, though surrounded by enemies they were able to take advantage of dissension among the undisciplined Lombard lords. They took to protecting, at a price, bands of pilgrims headed for the shrine of St Michael from the depredations of other marauders. Rainulf also served the Lombard Pandulf IV of Capua. "Under his protection," Amatus reports, "they hastened to plunder the neighboring places and to harass his enemies. But since human thoughts are inclined to greed and money always triumphs in the end, from time to time they abandoned him They sold their services as they could, according to circumstances, offering most to him who gave most." Soon the balance of power in Lombard Campania lay in Norman hands: "For the Normans never desired any of the Lombards to win a decisive victory, in case this should be to their disadvantage. But now supporting the one and then aiding the other, they prevented anyone being completely ruined." Norman reinforcements and local miscreants, who found a welcome in Rainulf's encampment with no questions asked, swelled the numbers at Rainulf's command. Their Norman language and Norman customs welded a disparate group into the semblance of a nation, as Amatus observed.
Санауға жалдамалы
Рейнулф ақырында Неапольдің Сергий IV-іне адалдығын ауыстырды, оның қасында бірқатар жетістіктерге қол жеткізді. 1030 жылы герцог Сергий оған Неапольдің солтүстігінде орналасқан Византияның бұрынғы Аверса бекінісін, граф титулын және оның қарындасын берді. 1042 жылы, өзінің нормандық одақтасы Вильгельм Темір қолдың жеңісінен кейін, ол бұрынғы Византия территорияларынан Сипонто және Монте Гарганоға билігін алды. Ол 1045 жылдың маусым айында қайтыс болды, ал оның орнын оның жүрегі туысы, Ацеренцалық Аскелтиннің ұлы Аскелтин басты. Тарихшылар Амат Монтекассино және Вильгельм Апулиялық Рейнулфтың өмірі мен қызметі туралы негізгі замандас деректері болып табылады.
Rainulf eventually switched his allegiance to Sergius IV of Naples, with whom he achieved some success. In 1030, Duke Sergius gave him the former Byzantine stronghold of Aversa north of Naples, with the title of count and his sister in marriage. In 1042, after the victory of his Norman ally William Iron Arm, he received, from the erstwhile Byzantine territories, suzerainty over Siponto and Monte Gargano. He died in June 1045 and was succeeded by his nephew, Asclettin, son of Asclettin of Acerenza. The historians Amatus of Montecassino and William of Apulia are the main contemporary sources for the career of Rainulf.