Хақсар қозғалысы: Ұлттық бірлік пен тәуелсіздік күресі
Khaksar movement
Хаксар қозғалысы: 1931 ж. Британдық үстемдіктен Индияны босату мақсатымен құрылған, Біртұтас Индияны жақтаған әлеуметтік қозғалыс. Тарихы, мақсаты мен мүшелері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Хаксар қозғалысы – 1931 жылы Иньятулла Хан Машрики Британдық Үндістанның Лахор қаласында құрған, Индияны Британ империясының үстемдігінен босатуды мақсат тұтқан әлеуметтік қозғалыс. Хаксарлар Үндістанның бөлінуіне қарсы болды және біртұтас елді жақтады.
The Khaksar movement was a social movement based in Lahore, Punjab, British India, established by Inayatullah Khan Mashriqi in 1931, with the aim of freeing India from the rule of the British Empire. The Khaksars opposed the partition of India and favoured a united country.
Тарих
1930 жылдар шамасында,efn|Амаленду Де 1931 жылы құрылғанын айтады; Олар өз атауын парсы тіліндегі «хак» және «сар» сөздерінен алды, сәйкесінше «тозаң» және «сияқты» мағыналарын білдіріп, шамамен «көркем мінезді адам» деп аударылады. Революция тілінде 1942 жылы мүше саны төрт миллионға жеткені хабарланды, ал Джексон оның «жетістігі керемет» болғанын атап өтті. Қозғалыстың қатаң манифесі мен өз идеологиясын сақтауға қатысты қатаң саясатының салдарынан, ол жиі биліктегі британ үкіметімен қақтығысқа түсті. Аллама Машрики және оның жақтастары британ үкіметінің түрмелерінде көп уақыт өткізді. Машрики заңды процедураларсыз түрмеде ұсталды. Ол наразылық ретінде өлімге дейін ашаршылық тартты. Хаскар қозғалысы Үндістанның бөлінуіне қарсы күресті және біртұтас Үндістанды қолдады. Бөлініс кезінде хаксарлар қиын жағдайдағыларды қорғауға барынша тырысып ант берді, нәтижесінде индуистер, сикхтер және мұсылмандардың өмірі сақталды. Бір жағдайда, хаксар еріктісі Равалпинди маңындағы жергілікті елді мекенге адамдарды тыныштандыру үшін кірді, бірақ пышақталды. Хаскар Техрик 1963 жылғы 27 тамызда Лахорда Машрики қайтыс болғаннан кейін азаматтық саяси ұйым ретінде қайта құрылды және кейде басқа пакистандық саяси партиялармен саяси одақтар жасады, мысалы, 1977 жылы Пакистан Ұлттық Альянсына қосылды.
Around 1930,efn|Amalendu De says that the foundation was in 1931; They took their name from the Persian words khak and sar, respectively meaning dust and like and roughly combined to translate as a "humble person". Adopting the language of revolution, By 1942 it was reported that the membership was four million and Jackson remarks that it was "phenomenal in its success." Due to the movement's rigid manifesto and strict policies to adhere to their own ideology, it often came into conflict with the ruling British government. Allama Mashriqi and some of his followers spent much time in British government's jails. Mashriqi was kept in jail without any legal proceedings. In protest, he had fasted to the point of death. The Khaskar Movement was vocal in its opposition to the partition of India, and instead favored a united India. During the partition itself, the Khaksars took a vow to do what they could to protect those in distress; this resulted in many lives being saved, including Hindus, Sikhs and Muslims. In one incident, a Khaksar volunteer entered a local colony near Rawalpindi to calm people down, but was stabbed to death. Khaksar Tehrik was later revived as a civilian political group after the death of Mashriqi on 27 August 1963 at Lahore and it sometimes made political alliances with other Pakistani political parties, for example, it joined the Pakistan National Alliance in 1977.
Жиырма төрт қағида
1931 жылы Машрики Хаксар қозғалысының үш мақсаты бар екенін айтты: «Құдайдың жоғарылығы, ұлттың бірлігі және адамзатқа қызмет ету» идеясын күшейту. Сонымен қатар, 1936 жылдың 29 қарашасында Сиалкоттағы Хаксар лагерінде сөйлеген сөзінде Машрики жиырма төрт қағиданы баяндады. Бұл алғашқы сөз және қозғалыс негізін қалаушы ұсынған келесі қағидалар, қозғалыстың мүшелерін каста мен дініне қарамастан халыққа қызмет етуге ынталандырды. Хаксарлар «махаббат пен құрмет» арқылы басқаларды қозғалысқа қосылуға көндіруі керек еді. Бұл мәселелер қозғалыстың диктаторлық және әскериленгендігі туралы түсінікті нығайтты. Яғни, қозғалыстың негізін қалаушы Машрики басты саяси бағыттарды қалыптастырды. Ұйым Машрикінің басшылығымен құрылды, ол «Хаксар и Азам» (ең үлкен Хаксар) болды және кеңесші кеңесі болды, бірақ Аллама кез келген кеңеске қарсы пікір білдіре алатын. Ол қозғалыстың кез келген мүшесін ұйымнан шығаруға құқылы болды, ал оны шығару процедурасы болған жоқ. Осы кездегі мақсаты – Үндістанда өздік басқаруды орнату еді. Дегенмен, Үндістанда мұсылман үкіметінің табысы үшін мынадай шарттар қажет болды: «а) Британдық Үндістанда тұратын түрлі қауымдардың діни және әлеуметтік сезімдеріне құрмет көрсету; б) олардың ерекше мәдениеті мен салты-дәстүрін сақтау және в) жалпы төзімділік». Кейбір Хаксарлар панджаби стиліндегі тұмар киген, матасы төменге ағылып, желкен тәрізді шамы жоғары көтерілген. Барлық Хаксарлар бірлік пен күштің белгісі ретінде байлча (шпатель) алып жүрді. Сонымен қатар, шпатель – қарапайымдылықтың символы; шпатель жерді тегістеу үшін қолданылғандай, Хаксарлар оны қоғамды «тегістеудің» символы ретінде пайдаланды. Яғни, ол қолданылуға тиіс, қазіргі қоғамды теңдік пен әділдік үшін тегістеуге және байлар мен кедейлер арасындағы айырмашылықты жоюға.
Mashriqi had said in 1931 that the Khaksar movement had three distinct objectives; "to emphasize the idea of superiority of God, unity of the nation and service to mankind". In addition, Mashriqi outlined twenty four principles on 29 November 1936 in an address to a Khaksar camp at Sialkot. This initial speech and subsequent set of principles laid out by the movement founder, encouraged members of the movement to serve the people regardless of their caste or religion; and Khaksars were expected to convince others to join the movement through "love and affection". These points solidified the notion that the movement was both dictatorial and militaristic. In other words, the movement founder Mashriqi was mainly shaping the policy guidelines. The organization was set up in a way where Mashriqi was the Khaksar e Azam (the biggest khaksar) with an advisory council but Allama could overrule any advice. He was entitled to remove any movement member from the organization while there was no procedure to remove him. At this point, its aims were to establish self rule in India. However the success of Muslim rule in India necessitated certain conditions, such as: "(a) "regard for the religious and social sentiments of the various communities that live in British India: (b) maintenance of their particular culture and customs, and (c) general tolerance". Some Khaksar's wore the Punjabi style turban on their head with the cloth flowing down and a fan shaped shamla peaking up. All Khaksars carried a bailcha (spade) as a sign of unity and strength. In addition, the spade represents humility; in the same way that a spade is used to level the ground, the Khaksars used it as a symbol of the "leveling" of society. In other words, it was meant to be used to level the existing society for equity and equality and remove the existing division among the rich and the poor.