Үндістандағы Мұсылман Лигасы (1906) – Британдық Үндістанда мұсылман мүдделерін қорғау үшін құрылған саяси партия. Тарихы, мақсаты мен негізделуі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық Үндістандағы саяси партия
3=Мұсылман лигасы (нақтылау)
Political party in British ruled India
3=Muslim League (disambiguation)
Бүкіл Үндістан мұсылман лигасы (AIML) – 1906 жылы Даккада құрылған саяси партия. Партияның құрылу мақсаты – Үндістан субконтинентінде мұсылман мүдделерін қорғау еді. Бұл партия британдық Үндістанда мұсылмандардың саяси өкілдігіне қажеттілік туындағаннан пайда болды, әсіресе 1905 жылғы Бенгалияның бөлінуіне қарсы Үнді ұлттық конгресінің үлкен қарсылығы кезінде. 1906 жылы Даккадағы Исрат Манзил сарайында өткен Бүкіл Үндістан мұсылман білім беру конференциясының жылдық мәжілісінде Дака науаны Ходжа Салимулла британдық Үндістанда мұсылмандардың мүдделерін қорғайтын саяси партия құру туралы ұсыныс енгізді. Лахордың көрнекті мұсылман көшбасшысы сэр Миан Мұхаммед Шафи партияны «Бүкіл Үндістан мұсылман лигасы» деп атауды ұсынды. Конференцияда бұл ұсыныс бірауыздан қабылданды, нәтижесінде Даккада Бүкіл Үндістан мұсылман лигасы ресми түрде құрылды. 1937 жылға дейін бұл ұйым элиталық сипатта болды, содан кейін басшылығы мұсылман халқын біріктіруді бастады, бұл Лиганы халықтық ұйымға айналдырды. 1930 жылдары жеке мемлекет құру идеясы және белгілі философ сэр Мұхаммед Икбалдың Солтүстік-Батыс Британдық Үндістандағы төрт провинцияны біріктіру туралы көзқарасы екі ұлт теориясын одан әрі нығайтты. Конгресс партиясы Ұлыбританияның Үндістан халқымен ақылдаспай-ақ, біржақты түрде Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуына қарсылық көрсеткен кезде, Мұсылман лигасы британдық соғыс күшін қолдауға көшті. Мұсылман лигасы 1940 жылдары шешуші рөл атқарды, ол Үндістанның діни негізде бөлінуіне және 1947 жылы Пәкістанның мұсылман мемлекеті ретінде құрылуына түрткіс берді. Үндістанның бөлінуінен және Пәкістанның құрылуынан кейін Бүкіл Үндістан мұсылман лигасы Үндістанда ресми түрде таратылды. Лиганың орнына Пәкістан мұсылман лигасы келді, ол кейін бірнеше саяси партияларға бөлінді. Басқа топтардың ықпалы азайды, олар тек Үндістанның Керала штатында ғана азды-көпті партия ретінде сақталды. Бангладеште Мұсылман лигасы 1976 жылы қайта құрылды, бірақ оның көлемі кішірейіп, саяси аренада маңызсыз күшке айналды. Үндістанда «Үндістан мұсылман лигасы» деп аталатын тәуелсіз ұйым құрылды, ол бүгінгі күнге дейін Үндістан парламентінде өкілдігін сақтап келеді.
The All India Muslim League (AIML) was a political party established in Dhaka in 1906 when some well known Muslim politicians met the Viceroy of British India, Lord Minto, with the goal of securing Muslim interests on the Indian subcontinent. The party arose out of the need for the political representation of Muslims in British India, especially during the Indian National Congress sponsored massive Hindu opposition to the 1905 partition of Bengal. During the 1906 annual meeting of the All India Muslim Education Conference held in Israt Manzil Palace, Dhaka, the Nawab of Dhaka, Khwaja Salimullah, forwarded a proposal to create a political party which would protect the interests of Muslims in British India. Sir Mian Muhammad Shafi, a prominent Muslim leader from Lahore, suggested the political party be named the 'All India Muslim League'. The motion was unanimously passed by the conference, leading to the official formation of the All India Muslim League in Dhaka. It remained an elitist organization until 1937, when the leadership began mobilising the Muslim masses, which turned the league into a popular organization. In the 1930s, the idea of a separate nation state and influential philosopher Sir Muhammad Iqbal's vision of uniting the four provinces in North West British India further supported the rationale of the two nation theory. When the Congress party effectively protested against the United Kingdom unilaterally involving India in World War II without consulting the Indian people, the Muslim League went on to support the British war efforts. The Muslim League played a decisive role in the 1940s, becoming a driving force behind the division of India along religious lines and the creation of Pakistan as a Muslim state in 1947. After the Partition of India and the establishment of Pakistan, the All India Muslim League was formally disbanded in India. The League was officially succeeded by the Pakistan Muslim League, which eventually split into several political parties. Other groups diminished to a minor party, that too only in Kerala state of India. In Bangladesh, the Muslim League was revived in 1976, but it was reduced in size, rendering it insignificant in the political arena. In India, a separate independent entity called the Indian Union Muslim League was formed, which continues to have a presence in the Indian parliament to this day.
Қор
Конгресс көшбасшыларының мұсылмандарды өз сессияларына тартуға жасаған шын ниетіне қарамастан, исламдық басшылықтың көпшілігі (Сэр Сәйед Ахмед Хан мен Сәйед Әмір Әли сияқты исламдық білім мен ғылыми дамуға көбірек ден қойған бірнеше ғалымдарды қоспағанда), Үндістанда Конгресс сессияларында бөлек өкілдік етуі тиіс екі ерекше қауым бар деген пікірді қабылдамады. Сәйед Ахмед Хан 1888 жылы Мератта: «Осы ұзақ кіріспеден кейін мен өз ұлтымның – тіпті осы елдің барлық халқының саяси мәселелерде қандай жол ұстануы керек екенін түсіндіргім келеді. Сіздердің назарларыңызды аудару үшін Үндістанның саяси мәселелерін жүйелі түрде қарастырамын. Біріншісі – Үндістанның басқаруы мен империясы кімнің қолында болуы керек? Егер барлық ағылшындар мен олардың әскері Үндістаннан кететін болса, барлық қару-жарақтарын алып кететін болса, онда кім Үндістанды билейді? Осы жағдайда екі ұлт – мохаммедандар мен индустар бір таққа отыра ала ма және күш жағынан тең бола ала ма? Әрине, жоқ. Олардың біреуі екіншісін жеңіп, басып тастауы керек. Екеуі де тең бола алады деп үміттену – мүмкін емес және қиялдауға келмейтін нәрсе». 1886 жылы Сэр Сәйед Мұхаммедтік білім беру конференциясын құрды, бірақ өзіне салған тыйым саясатты талқылауға мүмкіндік бермеді. Оның бастапқы мақсаты – Үндістан мұсылмандары арасында ағылшын білімін, әсіресе ғылым мен әдебиетті насихаттау болды. Конференция, Сэр Сәйедтің Әлигарх мұсылман университетіне қаражат жинаумен қатар, мұсылман жоғарғы сыныбын білім беруді кеңейтуге шақырып, оны Әлигарх қозғалысы деп атады. Мұсылман қажеттіліктеріне жаңа назар аудару мұсылман элиталары арасында саяси сананы оятуға көмектесті. Олардың біразы үшін, Сэр Сәйед Ахмед Ханның қайтысынан кейін көп жылдар өткен соң, Бангладештегі Даккада Бүкіл Үндістан мұсылман лигасы құрылды. 1901 жылы ұлттық деңгейде мұсылман саяси партиясын құру қажет деп есептелді. Оның құрылуының алғашқы кезеңі 1906 жылдың қыркүйегінде Лакхнауда өткен кездесу болды, онда бүкіл Үндістаннан келген өкілдер қатысты. «Барлық Үндістан мұсылмандары» саяси партиясын құру туралы шешім қабылданды және одан әрі шаралар «Барлық Үндістан Мұхаммедтік білім беру конференциясының» келесі отырысына дейін тоқтатылды. Симла делегациясы мәселені 1906 жылдың қазанында қайта қарады және Дахада өтетін білім беру конференциясының жылдық кездесуі кезінде партияның мақсаттарын белгілеуді шешті. Осы уақытта Наваб Салимулла Хан партияның толық схемасын жариялап, оны «Барлық Үндістан мұсылман конфедерациясы» деп атауды ұсынды. Бұрын Лакхнаудағы, кейін Симлада өткен кездесулерде қабылданған шешімдерге сәйкес, Бүкіл Үндістан Мұхаммедтік білім беру конференциясының жылдық кездесуі 1906 жылдың 27 желтоқсанынан 30 желтоқсанына дейін Даккада өтті. Кездесуге үш мың делегат қатысты.
With the sincere efforts by the pioneers of the Congress to attract Muslims to their sessions, the majority of the Islamic leadership, with the exception of few scholars (like Sir Syed Ahmed Khan and Syed Ameer Ali who focused more on Islamic education and scientific developments), rejected the notion that India has two distinct communities to be represented separately in Congress sessions. Syed Ahmad Khan, in 1888, at Meerut, said, "After this long preface I wish to explain what method my nation — nay, rather the whole people of this country — ought to pursue in political matters. I will treat in regular sequence of the political questions of India, in order that you may have full opportunity of giving your attention to them. The first of all is this — In whose hands shall the administration and the Empire of India rest? Now, suppose that all English, and the whole English army, were to leave India, taking with them all their cannon and their splendid weapons and everything, then who would be rulers of India? Is it possible that under these circumstances two nations — the Mahomedans and the Hindus — could sit on the same throne and remain equal in power? Most certainly not. It is necessary that one of them should conquer the other and thrust it down. To hope that both could remain equal is to desire the impossible and the inconceivable." In 1886, Sir Syed founded the Muhammadan Educational Conference, but a self imposed ban prevented it from discussing politics. Its original goal was to advocate for British education, especially science and literature, among India's Muslims. The conference, in addition to generating funds for Sir Syed's Aligarh Muslim University, motivated the Muslim upper class to propose an expansion of educational uplift elsewhere, known as the Aligarh Movement. In turn, this new awareness of Muslim needs helped stimulate a political consciousness among Muslim elites, For a few of them, many years after the death of Sir Syed Ahmad Khan the All India Muslim League was formed in Dhaka, Bangladesh. The formation of a Muslim political party on the national level was seen as essential by 1901. The first stage of its formation was the meeting held at Lucknow in September 1906, with the participation of representatives from all over India. The decision for the re consideration to form the all Indian Muslim political party was taken and further proceedings were adjourned until the next meeting of the All India Muhammadan Educational Conference. The Simla Deputation reconsidered the issue in October 1906 and decided to frame the objectives of the party on the occasion of the annual meeting of the Educational Conference, which was scheduled to be held in Dhaka. Meanwhile, Nawab Salimullah Khan published a detailed scheme through which he suggested the party to be named All India Muslim Confederacy. Pursuant to the decisions taken earlier at the Lucknow meeting and later in Simla, the annual meeting of the All India Muhammadan Educational Conference was held in Dhaka from 27 December until 30 December 1906. Three thousand delegates attended,
1908 жылдың 1 қазанында реформалар туралы ұсынылған жобада мұсылмандарға барлық кеңестерде орын бөлінді, тек Пәнджабта ғана тағайындамалар сақталды. Бұл хабарламада үкімет мұсылмандардың талаптарын қаншалықты қанағаттандырғанын және императорлық және провинциялық заң шығарушы органдарда мұсылмандардың өкілдігінің артқанын көрсетті. Бірақ мұсылман лигасының талаптары тек Біріккен провинциялар мен Мадраста ғана толық орындалды. Дегенмен, үкімет бөлек сайлау жүйесін қабылдады. Бұл идея Мемлекеттік хатшы тарапынан қабылданбады, ол аралас сайлау коллегияларын ұсынды, бұл мұсылман лигасының қарсылығына және мұсылман баспасөзінің Симла делегациясына вице-корольдің уәдесіне опасыздық деп санаған наразылығына әкелді. 23 ақпанда Морли Лордтар палатасына мұсылмандар бөлек өкілдік талап еткенін және олардың талаптары қабылданғанын мәлімдеді. Бұл Лиганың алғашқы жеңісі болды. Бірақ Үндістан кеңестері туралы заң жобасы мұсылман лигасының талаптарын толық қанағаттандыра алмады. Ол 1908 жылдың қазан айындағы коммюникеге негізделген, онда мұсылмандарға тек бірнеше орын ғана берілген. Мұсылман лигасының Лондон филиалы заң жобасына қарсы шығып, бірнеше парламентарийлердің қолдауын алды. 1909 жылы мұсылман лигасының мүшелері мұсылман наразылығын ұйымдастырды. Минто кеңесінің реформалар комитеті мұсылмандардың пікірін дұрыс деп есептеп, Минтоға кейбір мұсылман басшыларымен сөйлесуді ұсынды. Үкімет келісім бойынша мұсылмандарға тағы бірнеше орын ұсынды, бірақ Лиганың талабын толық қанағаттандыруға келіспеді. Минто мұсылмандарға жеткілікті берілді деп сенді, ал Морли мұсылмандардың үкіметке тигізуі мүмкін қысымға байланысты әлі де күмәнданып отырды. Мұсылман лигасының орталық комитеті 1909 жылдың 12 қыркүйегінде тағы да бөлек сайлау жүйесін және көбірек өкілдік талап етті. Минто қарсы болса да, Морли Лиганың қолдауысыз заң қабылдалмауы мүмкін деп қорқып, мұсылман өкілдігін тағы да Лига басшылығымен талқылады. Бұл сәтті аяқталды. Аға Хан мұсылмандарға императорлық кеңесте тағы екі орын берілуіне келісім берді. Мұсылман лигасы тартымдылықпен келісімге келді.
The draft proposals for the reforms communicated on 1 October 1908 provided Muslims with reserved seats in all councils, with nominations only being maintained in Punjab. The communication displayed how much the Government had accommodated Muslim demands and showed an increase in Muslim representation in the Imperial and provincial legislatures. But the Muslim League's demands were only fully met in UP and Madras. However, the Government did accept the idea of separate electorates. The idea had not been accepted by the Secretary of State, who proposed mixed electoral colleges, causing the Muslim League to agitate and the Muslim press to protest what they perceived to be a betrayal of the Viceroy's assurance to the Simla deputation. On 23 February Morley told the House of Lords that Muslims demanded separate representation and accepted them. This was the League's first victory. But the Indian Councils Bill did not fully satisfy the demands of the Muslim League. It was based on the October 1908 communique in which Muslims were only given a few reserved seats. The Muslim League's London branch opposed the bill and in a debate obtained the support of several parliamentarians. In 1909 the members of the Muslim League organised a Muslim protest. The Reforms Committee of Minto's council believed that Muslims had a point and advised Minto to discuss with some Muslim leaders. The Government offered a few more seats to Muslims in compromise but would not agree to fully satisfy the League's demand. Minto believed that the Muslims had been given enough while Morley was still not certain because of the pressure Muslims could apply on the government. The Muslim League's central committee once again demanded separate electorates and more representation on 12 September 1909. While Minto was opposed, Morley feared that the Bill would not pass parliament without the League's support and he once again discussed Muslim representation with the League leadership. This was successful. The Aga Khan compromised so that Muslims would have two more reserved seats in the Imperial Council. The Muslim League hesitantly accepted the compromise.
Алғашқы жылдар
Сұлтан Мұхаммед Шах (Ага Хан III) Мұсылман Лигасының бірінші құрметті президенті болып тағайындалды, бірақ ол Даккадағы ашылу сессиясына қатыспады. Бастапқыда үш жыл мерзімге пропорционалды түрде әртүрлі провинциялардан алты вице-президент, хатшы және екі орынбасар хатшы тағайындалды. Лиганың конституциясы 1907 жылы қалыптастырылып, Мұхаммед Әли Жоһар жазған "Жасыл кітапта" жарияланды. Аға Хан III Ахмад Ханның мұсылмандар саясатқа араласпас бұрын жоғары білім арқылы әлеуметтік капиталын құруы керек деген пікірін бөлісті, бірақ кейіннен британ үкіметіне мұсылмандар Үндістан ішінде жеке ұлт ретінде қарастырылуы тиіс екенін батыл айтты. 1912 жылы AIML президенті лауазымынан кеткеніне қарамастан, ол Лиганың саясаты мен күн тәртібіне елеулі әсер еткізе берді. 1913 жылы Мұхаммед Әли Джинна Мұсылман Лигасына қосылды. Алигарх мұсылман университетінен интеллектуалдық қолдау және жас белсенділер тобы пайда болды. Тарихшы Муширул Хасан 20 ғасырдың басында студенттерді британ үкіметіне қызмет етуге дайындау үшін құрылған бұл мұсылман институты саяси белсенділікке ұшырады деп жазады. 1939 жылға дейін профессорлық-оқытушылар құрамы мен студенттер жалқы үнділік ұлттық қозғалысты қолдады. 1939 жылдан кейін, алайда, студенттер мен оқытушылар Джинна мен Мұсылман Лигасының артынан жиналғанда, мұсылман сепаратистік қозғалысына көзқарас күрт өзгерді.
Sultan Muhammad Shah (Aga Khan III) was appointed the first honorary president of the Muslim League, though he did not attend the Dhaka inaugural session. There were also six vice presidents, a secretary, and two joint secretaries initially appointed for a three year term, proportionately from different provinces. The League's constitution was framed in 1907, espoused in the "Green Book," written by Mohammad Ali Jauhar. Aga Khan III shared Ahmad Khan's belief that Muslims should first build up their social capital through advanced education before engaging in politics, but would later boldly tell the British Raj that Muslims must be considered a separate nation within India. Even after he resigned as president of the AIML in 1912, he still exerted a major influence on its policies and agendas. In 1913, Mohammed Ali Jinnah joined the Muslim league. Intellectual support and a cadre of young activists emerged from Aligarh Muslim University. Historian Mushirul Hasan writes that in the early 20th century, this Muslim institution, designed to prepare students for service to the British Raj, exploded into political activity. Until 1939, the faculty and students supported an all India nationalist movement. After 1939, however, sentiment shifted dramatically toward a Muslim separatist movement, as students and faculty mobilised behind Jinnah and the Muslim League.
Коммунализмнің өркендеуі
Саяси тұрғыдан алғанда, Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін мұсылман және индус көшбасшылары арасында белгілі бір біртұтастық болды, оны Халифат қозғалысы көрнекті түрде бейнеледі. Аталған науқан 1922 жылы аяқталғаннан кейін қарым-қатынастар күрт суытылды. Діни араздық тез өсіп, екі топты бөліп тастады. 1923-1927 жылдар аралығында көптеген қалаларда ірі дүрбелеңдер болды, соның ішінде тек Уттар-Прадеште 91 рет орын алды. Көшбасшылық деңгейде Конгресс партиясының делегаттары арасында мұсылмандардың үлесі 1921 жылы 11% болса, 1923 жылы 4% төмендеді. Мұхаммед Әли Джинна индус-мұсылман одағын құруға жасаған тырысысы сәтсіз аяқталғаннан кейін саясаттан көңілі қалды және 1920-шы жылдардың көп бөлігін Ұлыбританияда өткізді. Лиганың басшылығын сэр Мұхаммед Иқбал өз қолына алды, ол 1930 жылы Үндістанда жеке мұсылман мемлекетін құру туралы алғашқы талапты қойды. "Екі ұлт теориясы" – индустар мен мұсылмандар бір елде бірге өмір сүре алмайтын екі бөлек ұлт деген сенім мұсылмандар арасында кең тарады. Конгресс көшбасшылары екі мемлекеттік шешімді қабылдамады, олар біртұтас Ұндістанды, ортақ ұлттық бірегейлікке негізделгенін жақтады. Конгресс әрқашан "діни араздықты" – яғни, саясатты діни сәйкестікке негіздеуді – қабылдамады. Иқбалдың Солтүстік-Батыс шекаралық провинция, Белуджистан, Пәнджәп және Синдті мұсылман көпшілігі бар жаңа мемлекетке біріктіру саясаты Лиганың саяси платформасының бір бөлігіне айналды. Лига Комитет есебін (Нехру есебін) мұсылмандарға өте аз өкілдік бергендігі үшін (жалпы өкілдердің тек төрттен бірі) қабылдамады, колонияның ресми жазу жүйесі ретінде деванагариді орнатуды және Үндістанды орталықтағы барлық қалдық өкілеттіктермен де-факто унитарлық мемлекетке айналдыруды талап етті. Лига заң шығарушы органда кем дегенде үштен бір бөлігін және мұсылман провинцияларына айтарлықтай автономияны талап етті. Джинна ұсынысқа енгізілген шағын түзетулерге қатысты өтініштері түбегейлі қабылданбағаннан кейін "жолдардың айырылысын" хабарлады, Конгресс пен Лига арасындағы қарым-қатынас нашарлай бастады.
Politically, there was a degree of unity between Muslim and Hindu leaders after World War I, as typified by the Khilafat Movement. Relationships cooled sharply after that campaign ended in 1922. Communalism grew rapidly, forcing the two groups apart. Major riots broke out in numerous cities, including 91 between 1923 and 1927 in Uttar Pradesh alone. At the leadership level, the proportion of Muslims among delegates to the Congress party fell sharply, from 11% in 1921 to under 4% in 1923. Muhammad Ali Jinnah became disillusioned with politics after the failure of his attempt to form a Hindu Muslim alliance, and he spent most of the 1920s in Britain. The leadership of the League was taken over by Sir Muhammad Iqbal, who in 1930 first put forward the demand for a separate Muslim state in India. The "Two Nation Theory", the belief that Hindus and Muslims were two different nations who could not live in one country, gained popularity among Muslims. The two state solution was rejected by the Congress leaders, who favoured a united India based on composite national identity. Congress at all times rejected "communalism" — that is, basing politics on religious identity. Iqbal's policy of uniting the North West Frontier Province, Baluchistan, Punjab, and Sindh into a new Muslim majority state became part of the League's political platform. The League rejected the Committee report (the Nehru Report), arguing that it gave too little representation (only one quarter) to Muslims, established Devanagari as the official writing system of the colony, and demanded that India turn into a de facto unitary state, with residuary powers resting at the centre – the League had demanded at least one third representation in the legislature and sizeable autonomy for the Muslim provinces. Jinnah reported a "parting of the ways" after his requests for minor amendments to the proposal were denied outright, and relations between the Congress and the League began to sour.
Пәкістан
Британдық Үнді империясы таратылғаннан кейін, Мұсылман лигасы Пәкістандағы қазіргі консерватизмнің қалыптасуында және елде демократиялық процестің енгізілуінде маңызды рөл атқарды. Пәкістандық түрі бастапқыда Пәкістанның негізін қалаушы Мұхаммед Әли Джинна, кейін премьер-министр Лиақат Әли Хан басқарды, бірақ 1958 жылғы әскери араласудан кейін қиын жағдайға тап болды. Оның бір тобы 1962 жылға дейін президент Әйүп Ханды қолдады, содан кейін барлық топтар Нұрұл Әмин басқаратын Пәкістан Мұсылман лигасына қайта құруға және 1965 жылғы президенттік сайлауда Фатима Джиннаны қолдауға келісті. Бұған қоса, 1970 жылы өткен сайлауда Шығыс және Батыс Пәкістанның екеуінен де дауыс алған жалғыз партия осы лига болды. Пәкістанның түрлі кезеңдерінде Пәкістан Мұсылман лигасы елдегі билікті кезекпен жүргізетін үкіметтік партиялардың біріне айналды.
After the partition of the British Indian Empire, the Muslim League played a major role in giving birth to modern conservatism in Pakistan and the introduction of the democratic process in the country. The Pakistani incarnation was originally led by the founder of Pakistan, Muhammad Ali Jinnah, and later by Prime Minister Liaquat Ali Khan, but suffered from ill fate following the military intervention in 1958. One of its factions remained supportive of President Ayub Khan until 1962, when all factions decided to reform into the Pakistan Muslim League led by Nurul Amin, and to support Fatima Jinnah in the presidential elections in 1965. Furthermore, it was the only party to have received votes from both East and West Pakistan during the elections held in 1970. During the successive periods of Pakistan, the Pakistan Muslim League went on to be one of the ruling parties holding alternating power within the nation.
Үндістан
1947 жылы Үндістанның бөлінуінен кейін Бүкіл Үндістан мұсылман лигасы таратылды. Оның орнына жаңа Үндістанда Үндістан одағы мұсылман лигасы келді. Үндістан одағы мұсылман лигасы Үндістан Конституциясы негізінде Үндістанның жалпы сайлауларына қатысады. Елдің барлық аймақтарындағы саяси партиялар Пәкістандағы жалпы сайлауды қолдады, мұсылман лигасынан басқа. 1954 жылы Парламентке заң шығарушы сайлаулар өтетін болды.
After the partition of India in 1947, the All India Muslim League was disbanded. It was succeeded by Indian Union Muslim League in the new India. Indian Union Muslim League contests Indian General Elections under the Indian Constitution. All over the country, the political parties had favoured the general elections in Pakistan with the exception of the Muslim League. In 1954, legislative elections were to be held for the Parliament.