Простаталық қышқыл фосфатазасы: қасиеттері, қолданылуы және зерттеулер.
Prostatic acid phosphatase
Простаталық қышқыл фосфатаза (PAP) – простата безінің ферменті. Көтеріңкі деңгейі рак, сүйек аурулары, қан ауруларын көрсетеді. Диагностика & емдеу туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Адам протеині
Human protein
Простаталық қышқыл фосфатазасы (PAP), сондай-ақ простатаға тән қышқыл фосфатазасы (PSAP) – простата безінің өндіретін фермент. Ол простата қатерлі ісігі немесе басқа аурулары бар ерлерде жоғары мөлшерде табылуы мүмкін. Қышқыл фосфатазаның ең жоғары деңгейі простата қатерлі ісігінің метастаздаған жағдайында кездеседі. Сүйек аурулары, мысалы, Паджет ауруы немесе гиперпаратиреоз, қан жасушалары аурулары, мысалы, серпалы жасуша ауруы немесе көп миелома, немесе лизосомалық жинақталу аурулары, мысалы, Гоше ауруы, орташа деңгейде жоғарылауды көрсетеді. Кейбір дәрі-дәрмектер қышқыл фосфатаза деңгейін уақытша көтеріп немесе төмендете алады. Простата безін массаж жасау, биопсия жасау немесе тексеру алдында ректальды тексеру жүргізу нәтижесінде деңгейінің жоғарылауы мүмкін. Оның физиологиялық функциясы сперманың сұйылу процесімен байланысты болуы мүмкін.
Prostatic acid phosphatase (PAP), also prostatic specific acid phosphatase (PSAP), is an enzyme produced by the prostate. It may be found in increased amounts in men who have prostate cancer or other diseases. The highest levels of acid phosphatase are found in metastasized prostate cancer. Diseases of the bone, such as Paget's disease or hyperparathyroidism, diseases of blood cells, such as sickle cell disease or multiple myeloma or lysosomal storage diseases, such as Gaucher's disease, will show moderately increased levels. Certain medications can cause temporary increases or decreases in acid phosphatase levels. Manipulation of the prostate gland through massage, biopsy or rectal exam before a test may increase the level. Its physiological function may be associated with the liquefaction process of semen.
Серомдық маркер
ПАП простаталық қатерлі ісіктің прогрессиясын бақылау және бағалау үшін простатаға қатысты спецификалық антиген (ПСА) енгізілгенге дейін қолданылды, бірақ қазір ПСА оны көбінесе ығыстырды. Соңғы зерттеулер оның аралық және жоғары тәуекелді простата қатерлі ісігінің бағытын болжауда маңызды рөл атқаратынын көрсетті, соның нәтижесінде оған биомаркер ретінде қызығушылық жаңадан оянды.
PAP was used to monitor and assess progression of prostate cancer until the introduction of prostate specific antigen (PSA), which has now largely displaced it. Subsequent work, suggested that it has a role in prognosticating intermediate and high risk prostate cancer, and led to renewed interest in it as a biomarker.
Иммуногистохимиялық
Патологтар нашар дифференциацияланған карциномаларды ажырату үшін көбінесе ПАП иммуногистохимиялық бояуды ПСА (бояу) қатар қолданады. Мысалы, нашар дифференциацияланған простата аденокарциномы (простата қатерлі ісігі) және уротелиялық карцинома (несеп қуығының қатерлі ісігі) микроскоп астында ұқсас көріне алады, бірақ ПАП және ПСА бояуы оларды ажыратуға көмектеседі; простата аденокарциномы көбінесе ПСА және/немесе ПАП бояуымен боялады, ал уротелиялық карцинома боялмайды.
PAP immunohistochemical staining is often used with PSA (staining), by pathologists, to help distinguish poorly differentiated carcinomas. For example, poorly differentiated prostate adenocarcinoma (prostate cancer) and urothelial carcinoma (bladder cancer) may appear similar under the microscope, but PAP and PSA staining can help differentiate them; prostate adenocarcinoma often stains with PSA and/or PAP, while urothelial carcinoma does not.
АИТВ
ПАП ВИЧ жұқтырудың таралуында маңызды рөл атқаруы мүмкін. Германиядағы Ульм университетінің зерттеушілері ПАП амилоидтан жасалған талшықтар құрайтынын анықтады. Олар бұл талшықтарды ұрықтан алынған вирустық инфекцияны күшейткіш (SEVI) деп атады және олардың ВИЧ вирустарын ұстап алып, мақсатты жасушаларға жабысуына көмектесетінін көрсетті. ПАП-тың ВИЧ-пен байланысы вирустың адам жасушаларын жұқтыру қабілетін "бірнеше рет арттыруы" мүмкін. ПАП болашақта ВИЧ инфекциясының таралуына қарсы күрес шараларының нысаны болуы мүмкін.
PAP may play an important role in the transmission of HIV. Researchers at the University of Ulm in Germany found that PAP forms fibers made of amyloid. They called the fibers semen derived enhancer of virus infection (SEVI) and showed that they capture HIV virions promoting their attachment to target cells. The association of PAP with HIV may increase the ability of the virus to infect human cells "by several orders of magnitude." PAP may be a future target of efforts to combat the spread of HIV infection.
Ауырсынуды басу
Солтүстік Каролина университеті мен Хельсинки университетінің зерттеулері ПАП морфиннен ұзаққа созылатын, күшті антиноцицептивті, антигипералгезиялық және антиаллодиндік әсерлерге ие болуы мүмкін екенін көрсетті. ПАП-тың бір дозасы үш күнге дейін сақталады, бұл морфиннің бір дозасынан алынатын бес сағаттан әлдеқайда ұзақ. Ауырсыну сезіміне ұшырағанда, жүйке жасушалары аденозин трифосфаты (АТФ) деп аталатын химиялық затты бөліп шығарады, ол өз кезегінде ауырсыну сезімін тудырады. АТФ аденозин монофосфаты (АМФ) болып ыдырайды, ал ПАП оны аденозинге айналдырады – бұл ауырсынуды басатын молекула.
A study at the University of North Carolina and University of Helsinki suggested that PAP could have potent antinociceptive, antihyperalgesic, and antiallodynic effects that last longer than morphine. One dose of PAP lasted for up to three days, much longer than the five hours gained with a single dose of morphine. When in distress, nerve cells release a chemical known as adenosine triphosphate (ATP) which in turn invokes a painful sensation. ATP is broken down into AMP (adenosine monophosphate), which PAP converts into adenosine, a molecule known to suppress pain.
Тарих
PAP алғашқы пайдалы сарысу ісік маркері болып табылады және 1940-1950 жылдары қолданысқа енді.
PAP was the first useful serum tumour marker and emerged in the 1940s and 1950s.