Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка кәсіпкері, қаржыгер, жылжымайтын мүлік магнаты және құлдыққа қарсы күрескер (1815–1904)
American entrepreneur, financier, real estate magnate and abolitionist (1815–1904)
оның "Бабуля Хасси" деп атады. Хасси – Фебе Хасси Гарднердің әжесі, ол кит аулаушы капитан Эдвард В. Гарднерге үйленген. Плезант өзі үшін жақсырақ өмір құру үшін айналасынан білім алуға және оны пайдалануға тырысты. Дүкенде жұмыс істеу оған жақсы қарым-қатынас жасауға және іскерлік шеберлікті дамытуға көмектесті.
whom she called "Grandma Hussey". Hussey was the grandmother of Phebe Hussey Gardner, who was married to Captain Edward W. Gardner, a whaler. Pleasant sought to create a better life for herself by focusing on learning what she could from her surroundings. Working at the store helped her develop a friendly manner and business acumen.
Жер асты темір жолы
Плезант Бостонның Мерримак көшесіндегі тігіншінің шәкірті болған, және ол өзінің алғашқы күйеуімен сол дүкенде танысқан болуы мүмкін. 1859 жылдың 2 желтоқсанында бостандық үшін күрескен Джон Браунды кісі өлтіру және мемлекетке қарсы қылмыс жасады деген айыппен асып тастағанда, оның қалтасынан бір жазба табылды: "Басқыш ағаш түбіне қойылды. Бірінші соққы жасалғанда, көбірек ақша көмек ретінде беріледі". Шенеуніктер бұл жазбаны Браунның Вирджиниядағы Харперс-Ферридегі қару-жарақ қоймасын басып алып, құлдардың ірі көтерілісін тудыруға және оларды қаруландыруға қаржылай көмектескен бай солтүстік азаматының жазғаны деп есептеді. Ешкім бұл хатты Плезант жазғанын күдіктенбеді. Ол 30 000 доллар (1859 жылы 30 000 доллар қазіргі шақта <есептелген сомаға> тең) сыйлық ретінде берді. Ол бұл "өміріндегі ең маңызды және елеулі әрекеті" болғанын айтқан.
Pleasant was an apprentice for a tailor in Boston on Merrimac Street, and she may have met her first husband in the shop. When the abolitionist John Brown was hanged on December 2, 1859, for murder and treason, a note found in his pocket read, "The ax is laid at the foot of the tree. When the first blow is struck, there will be more money to help." Officials most likely believed it was written by a wealthy Northerner who had helped fund Brown's attempt to incite, and arm, an enormous slave uprising by taking over an arsenal at Harpers Ferry in Virginia. No one suspected that the note was written by Pleasant. The sum she donated was $30,000 (30000.0 in 1859 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). She has said that it was the "most important and significant act of her life".)
Трамвайлық сот процестері
Плезант 1866 жылы өзі және тағы екі афроамерикандық әйелді қалалық трамвайдан шығарып жібергеннен кейін Сан-Францискодағы қоғамдық көліктердегі нәсілдік дискриминацияға қарсы сәтті күресті. Ол екі сотқа жүгінді. Біріншісі, "Омнибус теміржол компаниясына" қарсы арыз, компания афроамерикандықтарға трамвайларына мінуге рұқсат беретінін уәде еткен соң қайтарылып алынды. Екінші іс, "Плезантқа қарсы "Норт-Бич және Миссия теміржол компаниясы"", Калифорния Жоғарғы сотына жеткізіліп, аяқталуына екі жыл кетті. Бұл іс қаладағы қоғамдық көліктердегі сегрегацияны заңсыз деп жариялады. Ол, үй шаруасына Плезантты жұмысқа алған ақ әйелдің куәлігі арқасында жеңіске жетті. Әйел Плезантты достай көріп, оған "Мама" деп лақап тағып, бірақ олардың қарым-қатынасы мен осы лақап газеттерде бұрмаланып жазылды. Баспасөз оны "Мамми" деп те атады, бірақ ол оған қарсы болды: "Мені бәрі "мама" деп атағанын ұнатпаймын. Осыны жазып қой. Мен Калифорниядағы барлық адамға ана емеспін. Мен Сакраментодағы пастордан хат алдым. Ол хат "Мамми Плезант" деп жолданған еді. Мен оған өз қағазымда менің атым Мэри Э. Плезант екенін жаздым. Мен оған қағазымның бір бөлігін де жұмсамаймын."
Pleasant successfully attacked racial discrimination in San Francisco public conveyances after she and two other black women were ejected from a city streetcar in 1866. She filed two lawsuits. The first, against the Omnibus Railroad Company, was withdrawn after the company promised to allow African Americans to board their streetcars. The second case, Pleasant v. North Beach & Mission Railroad Company, went to the California Supreme Court and took two years to complete. In the city, the case outlawed segregation in the city's public conveyances. She won in part due to the testimony of a white woman who had hired Pleasant, who the woman called "Mamma", for domestic work years ago. Although the woman saw Pleasant as a friend, their relationship and the use of the endearment, "Mamma" was twisted in the newspapers. The press also called her "Mammy" Pleasant but she did not approve: "I don't like to be called mammy by everybody. Put. that. down. I am not mammy to everybody in California. I received a letter from a pastor in Sacramento. It was addressed to Mammy Pleasant. I wrote back to him on his own paper that my name was Mrs. Mary E. Pleasant. I wouldn't waste any of my paper on him."
Шаронның Шаронға қарсы ісі
Сара Алтеа Хилл мен сенатор Уильям Шаронмен соттасу олардың келісімін бұзу және келтірілген залап туралы мәселелерді қозғады. Олардың арасындағы шарт бойынша, Шарон оған ай сайын 500 доллар төлеуге келісіп, осылайша уақыт-уақыт бірге болуға мүмкіндік алған. Хилл мен Плезант мұны неке шарты ретінде түсінді (саяси және басқа да себептермен құпия сақталған), ал енді Шарон одан құтылуды қалайды. Плезант Хиллдің адвокаттық шығындарын төледі. Дэвид Терри оның адвокаттарының бірі болды және іске эмоционалды түрде араласты. Шаронның адвокаты мен баспасөз Плезантты зұлым ниетпен айыптап, Хиллді манипуляциялап, істі қозғауға тырысқан деді. Сот процесі ұлттық назарға ілікті, сонымен қатар Плезанттың беделін түзейтін қауесеттер тарады. "Дәстүр бойынша, Мамми әлсіз, ескірген Беллді Октавия мен Буш көшелерінің қиылысындағы үйінде тұтқынға алған, ал оның балаларына иттің еті мен кепкен нан берген" делінеді. Белл мен Плезант бірге тұрғанда, Плезант Белл мен Плезанттың ақшасын басқарды. Егер Терезаға ақша қажет болса, ол Плезанттан сұрады, ол мұны ойлап, өтініш орынды болса, Томас Беллдің пікірін білді. Эмоционалды және психикалық тұрақсыздығымен белгілі Тереза, өзінің өткендегі адамдар туралы әңгімелері үшін жомарт ұсыныс жасаған тілшінің ұсынысын қабылдамады, себебі ол достарына сатқындық жасай алмайтынын айтты. Мэри Эллен Плезант кейіпкері Тим Пауэрстің 1997 жылғы "Earthquake Weather" романында кездеседі. Карен Джой Фаулердің 2001 жылы жарық көрген "Sister Noon" тарихи романында Плезант орталық тұлға, ал Томас Белл мен Тереза Белл екінші дәрежелі кейіпкерлер ретінде бейнеленген. Ол Андре Нортонның Сан-Францискода өтетін "Velvet Shadows" романтикалық триллеріндегі маңызды кейіпкер болды. Плезанттың өмірі туралы фильмдер мен телешоуларда да айтылды, соның ішінде 2008 жылғы "Meet Mary Pleasant" деректі фильмінде және 2013 жылғы Comedy Central "Drunk History" эпизодының бір бөлігінде, онда Плезантты Лиза Бонет сомдады. 1974 жылы Сан-Франциско қаласы Плезанттың Октавия мен Буш көшелерінің оңтүстік-батыс бұрышындағы үйінің сыртында отырғызған эвкалипт ағаштарын ескерткіш ретінде таныды. Ағаштар мен оларға орнатылған тақта қазір Мэри Эллен Плезант еске алу паркі деп аталады, бұл Сан-Францискодағы ең кішкентай парк. Оның жерленген орны Ұлттық саябақтар қызметімен "Тәуелсіздік желісі" деп белгіленді.
A court battle with Sarah Althea Hill and Senator William Sharon, involved the breakup of their arrangement and whether there were damages. They had a contractual relationship in which Sharon agreed to pay $500 each month to her so that they could sleep together from time to time. Hill and Pleasant understood it as marriage contract (kept secret for political and other reasons) and that now Sharon wanted to be rid of her. Pleasant paid Hill's legal fees. David Terry was one of her lawyers who became emotionally involved in the case. Pleasant was accused by Sharon's lawyer and the press of having sinister intentions and manipulating Hill to drum up the case. The trial received national attention in the press, There were also rumors that damaged Pleasant's reputation. "Story has it that Mammy kept the feeble, near senile Bell a prisoner in his mansion at the corner of Octavia and Bush, and that she fed his children dog meat and stale bread." While the Bells and Pleasant lived together, Pleasant controlled the combined Bell and Pleasant money. If Teresa wanted money, she asked Pleasant for the money, who thought about it and, if the request seemed reasonable, she checked in with Thomas Bell for his reaction. Teresa, who had emotional and mental instability, She turned down an offer by a reporter to pay generously for her stories of people from the past, because she said she would never betray her friends. The ghost of Mary Ellen Pleasant is a character in the 1997 novel Earthquake Weather, by Tim Powers. Karen Joy Fowler's historical novel Sister Noon, published in 2001, features Pleasant as a central character, and Thomas Bell and Teresa Bell as secondary characters. She was an important character in Andre Norton's Velvet Shadows, a romantic suspense novel set in San Francisco. Pleasant's life has also been discussed in film and television, including in the 2008 documentary Meet Mary Pleasant, and a segment of a 2013 episode of the Comedy Central series Drunk History in which Pleasant was portrayed by Lisa Bonet. In 1974, the city of San Francisco designated eucalyptus trees that Pleasant had planted outside her mansion at the southwest corner of Octavia and Bush streets in San Francisco as a Structure of Merit. The trees and associated plaque are now known as Mary Ellen Pleasant Memorial Park, which is the smallest park in San Francisco. Her burial site has been designated a "Network to Freedom" site by the National Park Service.