Индонезиялық шайқас өнері – Пенчак Силат: соққылар, күрес, қару қолдану. Дене мүшелерінің барлығы қолданылады, қорғаныс пен психологиялық дайындық үшін жарайды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Индонезиялық жекпе-жек өнері
Indonesian martial art
Пенчак силат (Pencak silat) – индонезиялық жекпе-жек өнерлерінің бір класы. Қарасты елдерде бұл термин көбінесе кәсіби жарысқа қабілетті силатқа қатысты қолданылады. Бұл қару-жарақпен қатар соққылар, ұстаулар және лақтыруларды қамтитын, толық дене күресінің бір түрі. Дене мүшелерінің әрқайсысы қолданылады және шабуылға ұшырауы мүмкін. Пенчак силат тек дене қорғанысы үшін ғана емес, сонымен қатар психологиялық мақсаттарда да қолданылған. Пенчак силаттың жүздеген түрлі стилі (алиран) мен мектептері (пергуран) бар, олар көбінесе соққыларға, буын манипуляциясына, қару-жараққа немесе олардың кейбір комбинацияларына баса назар аударады. Халықаралық пенчак силат федерациясы (IPSF) немесе PERSILAT (Persekutuan Pencak Silat Antarabangsa) – халықаралық пенчак силатты басқарушы ұйым және Азия Олимпиадалық кеңесі мойындаған жалғыз пенчак силат ұйымы. Ұйым 1980 жылдың 11 наурызында Джакартада құрылды және Бруней Даруссаламның (Persekutuan Silat Kebangsaan Brunei Darussalam) (PERSIB), Индонезияның (Ikatan Pencak Silat Indonesia) (IPSI), Малайзияның (Persekutuan Silat Kebangsaan) (PESAKA) және Сингапурдың (Persekutuan Silat Singapura) (PERSISI) ұлттық ұйымдарынан тұрады. Пенчак силат Оңтүстік-Шығыс Азия ойындарының және басқа да аймақтық жарыстардың құрамына енгізілген. Пенчак силат 1987 жылғы Оңтүстік-Шығыс Азия ойындарында және 2018 жылғы Азия ойындарында, екеуі де Индонезияда өткен, тұңғыш рет көрсетілді. 2019 жылдың 12 желтоқсанында ЮНЕСКО (Біріккен Ұлттар Ұйымының Білім, ғылым және мәдениет жөніндегі ұйымы) пенчак силатты Индонезияның ауызша және материалдық емес мұрасының шедеврі деп таныды.
Pencak silat (; in Western writings sometimes spelled "pentjak silat" or phonetically as "penchak silat") is an umbrella term for a class of related Indonesian martial arts. In neighbouring countries, the term usually refers to professional competitive silat. It is a full body fighting form incorporating strikes, grappling, and throwing, in addition to weaponry. Every part of the body is used and subject to attack. Pencak silat was practiced not only for physical defense but also for psychological ends. There are hundreds of different pencak silat styles (aliran) and schools (perguruan) which tend to focus either on strikes, joint manipulation, weaponry, or some combination thereof. The International Pencak Silat Federation (IPSF), or PERSILAT (Persekutuan Pencak Silat Antarabangsa), is the international pencak silat governing organization and the only pencak silat organisation recognised by the Olympic Council of Asia. The organisation was established on 11 March, 1980, in Jakarta and consisted of the national organisations of Brunei Darussalam (Persekutuan Silat Kebangsaan Brunei Darussalam) (PERSIB), Indonesia (Ikatan Pencak Silat Indonesia) (IPSI), Malaysia (Persekutuan Silat Kebangsaan) (PESAKA), and Singapore (Persekutuan Silat Singapura) (PERSISI). Pencak silat is included in the Southeast Asian Games and other region wide competitions. Pencak silat made its debut in the 1987 Southeast Asian Games and 2018 Asian Games, both held in Indonesia. Pencak silat was recognized as a Masterpiece of the Oral and Intangible Heritage of Humanity from Indonesia by UNESCO (United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization) on December 12, 2019.
Этимология
Силат – Индонезияның геомәдени аймағынан және Оңтүстік-Шығыс Азия елдерінің, тарихи Малай халықтары қоныстанған аймақтардан, атап айтқанда Индонезия архипелагында, жергілікті атауы Нусантара болған жерлерде пайда болған, жергілікті жекпе-жек өнерінің жиынтығы. Бұл Индонезияның қазіргі Таиланд, Малайзия, Сингапур, Бруней және Филиппин елдерін қамтитын мемлекет құрылуына дейінгі кезеңге жатады. Силат сөзінің шығу тегі нақты белгісіз. Малай тіліндегі «силат» термині Минангкабау тіліндегі «силек» сөзімен байланысты. Малай тілінің Суматрада пайда болғандығы ескерілсе, терминнің де Суматрада туғандығы мүмкін. «Силат» сөзі Оңтүстік-Шығыс Азияның көп бөлігінде кеңінен танымал болғанымен, «пенчак силат» термині негізінен Индонезияда қолданылады. 1948 жылы «пенчак силат» индонезиялық жекпе-жек стилінің біртұтас атауы ретінде қабылданды. Бұл Индонезиядағы жекпе-жек өнерін білдіретін ең көп қолданылатын екі сөздің біріктірілген түрі. «Пенчак» термині Ява аралының батыс, орталық және шығыс бөліктеріндегі сундан халқы қолданса, ал «силат» Суматра, Малай түбегі және Борнеода қолданылған, осы аймақтарда малай диаспорасы да қоныстанған. Минанг халқының арасында «пенчак» пен «силат» бір практиканың екі аспектісі ретінде қарастырылады. «Пенчак» – жаттығудың мәні, өнердің сыртқы көрінісі, оны кездейсоқ көрермендер де көре алады. Ал «силат» – жауынгерлік өнер мен өзін-өзі қорғаудың мәні, техниканың шынайы қолданылуы, ол сырттан келгендерден жасырылады және шәкірттер дайын деп танылғанға дейін ашыққа шығарылмайды. Басқа да анықтамалар бар, бірақ барлығы «силат» пенчаксыз болмайды, ал пенчак «силат» шеберлігісіз мақсатсыз екеніне келіседі. Кейбір деректер бойынша, «пенчак» сөзі санскрит тіліндегі «панча» – бес деген сөзден немесе қытай тіліндегі «пенча» немесе «пунгча» терминдерінен шыққан, олар парирование немесе бұру, соққы беру немесе қысуды білдіреді. Әртүрлі диалектілерде «силек», «пенка», «манчак», «меен по» немесе «мейн по» сияқты басқа да терминдер қолданылуы мүмкін. Голланд Ост-Индиясының колониялық дәуіріндегі газеттерде жекпе-жек өнерінің терминдері голланд тілінде жазылған түрде кездеседі. Оларға «силат», «пенчак» («пентжак»), «пенка» («пенджа»), «манчак» («менджак»), «манка» («менджа») және «пукулан» («поэкоэлан») жатады. 1881 жылы жарық көрген бір журнал «манчак» ойынын батактардың «ұзын қылыштар, пышақтар немесе ағаштармен» (менджа) жасалатын қорғаныс ойыны деп сипаттаған. Бұл газеттер «манчак» терминінің малай (Maleische) екенін, яғни сөздің Суматрадан шыққандығын көрсетеді. Бұл терминдер Голланд Ост-Индиясында «силат» терминінен бөлек қолданылған. «Пукулан» немесе «мейн пукулан» терминдері («maen poekoelan» деп жазылған) Джакартаның жекпе-жек жүйелеріне қатысты болғанымен, Суматра және Ломбок сияқты Индонезияның басқа аймақтарындағы жекпе-жек өнеріне де қолданылған. Батыс Суматраның Минангкабау таулы аймағында кландық феодалдық үкімет құрылған. Әскери шенеуніктер, хулубалангтар патшаның немесе ям-туанның жеке күзетшілері болды. Минанг жауынгерлері жалақысыз қызмет еткен. Жаудан алынған олжалар әскери еңбегіне қарай бөлінген, сондықтан жауынгерлер бір-бірінен басым түсуге тырысқан. Олар жергілікті понилермен жақсы атқа мінуді меңгерген, сонымен қатар қару-жарақ жасау шеберлері болған, өздері үшін де, Ачехке экспорттау үшін де қару жасаған. Дәстүрлі Минанг қоғамы аналық әдет-ғұрыпқа негізделген, сондықтан «пенчак силатты» көбінесе әйелдер орындаған.
Silat is a collective word for a class of indigenous martial arts from the geo cultural area of Indonesia and throughout South East Asian nations with Malay historic populations, more precisely in the Indonesian Archipelago, a region known locally as Nusantara. before the establishment of Indonesia as a modern country that also includes Southern Thailand, Malaysia, Singapore, Brunei and the Philippines. The origin of the word silat is uncertain. The Malay term silat is linked to Minangkabau word, silek. Due to Sumatran origin of the Malay language, the Sumatran origin of the term is likely. Although the word silat is widely known throughout much of Southeast Asia, the term pencak silat is used mainly in Indonesia. "Pencak silat" was chosen in 1948 as a unifying term for the Indonesian fighting styles. It was a compound of the two most commonly used words for martial arts in Indonesia. Pencak was the term used by the Sundanese in western part of Java and also in the Central Java and East Java, while silat was used in Sumatra, Malay Peninsula and Borneo where the Malay diaspora also exist in these places. In Minang usage, pencak and silat are seen as being two aspects of the same practice. Pencak is the essence of training, the outward aspect of the art which a casual observer is permitted to witness as performance. Silat is the essence of combat and self defense, the true fighting application of the techniques which are kept secret from outsiders and not divulged to students until the guru deems them ready. While other definitions exist, all agree that silat cannot exist without pencak, and pencak without silat skills is purposeless. Some believe that pencak comes from the Sanskrit word pancha meaning five, or from the Chinese term pencha or pungcha which implies parrying or deflecting, and striking or pressing. Other terms may be used in particular dialects such as silek, penca, mancak, maen po or main po. Dutch East Indies newspapers of the colonial era recorded the terms for martial arts under Dutch spellings. These include silat, pencak (spelled in Dutch as "pentjak"), penca ("pentjah"), mancak ("mentjak"), manca ("mentjah"), and pukulan ("poekoelan"). In 1881 a magazine calls mancak a Batak fencing game "with long swords, daggers or wood (mentjah)" These papers described mancak as Malay (Maleische) suggesting that the word originates in Sumatra. These terms were used separately from silat in the Dutch East Indies. The terms pukulan or main pukulan (spelled "maen poekoelan" in Dutch) referred to the fighting systems of Jakarta but was also used generally for the martial arts of other parts of Indonesia such as Sumatra and Lombok. in Minangkabau Highlands of West Sumatra. The Minangkabau had a clan based feudal government. Military officers called hulubalang acted as bodyguards to the king or yam tuan. Minang warriors served without pay. The plunder was divided among them according to military merit, so fighters strove to outdo each other. They were skilled horsemen with the native pony and also expert bladesmiths, producing arms both for their own use and for export to Aceh. Traditional Minang society was based around matrilineal custom, so pencak silat was commonly practiced by women.
Колониялық дәуір
Кейіннен дәмдеуіштердің табысты саудасы Еуропадан отарлаушыларды әкелді, бірінші португалдықтар, одан кейін голландтар мен британдықтар. Голландтың Шығыс Үндістан компаниясы Индонезияда үстем күшке айналып, толық отаршылдық билік орнатты. Жергілікті көтерілістер мен бүліктер жиі болды, бірақ олардың бәрі голландтардың мылтықтары мен зеңбіректерімен басып тасталды. Голландтар Индонезияға одан да көп қытай жұмысшыларын әкелді, бұл жергілікті кунтао жүйелерінің әртүрлілігін арттырды. Бірақ еуропалықтар қалаларды жаулап алып, ұстап тұра алғанмен, кішігірім ауылдарды және оларды байланыстыратын жолдарды бақылау мүмкін емес екенін анықтады. Индонезиялықтар мұны пайдаланып, партизандық тактика арқылы жер асты соғысын жүргізді. Голландтарға қарсы жергілікті қару-жарақ қолданылғаны жазылған, әсіресе пышақтар және голок, паранг, крис және клеванг сияқты жиектелген қарулар. 17 ғасырда Сулавесидің бугис халқы голланд отарлаушыларымен одақтасып, айналасындағы аймаққа Маңкасара билігін жойды. Бұл оңтүстік-батыста бугис күшін арттырғанмен, голланд билігі бугис сияқты теңіз саудагерлерін дәстүрлі жұмыстарынан айырды. Осының салдарынан, бұл қауымдастықтар 17-18 ғасырларда қарақшылыққа көбірек бет бұрды. Пенчак силатты пираттар ғана емес, сонымен қатар олармен күресу үшін жаңа стильдер жасалды. Голланд отаршылдығының 18-19 ғасырларындағы отарлаудың әлеуметтік және экономикалық жағдайы отарлаушы әкімшілік тарапынан қарақшылар мен бұзақылар ретінде қаралатын, жергілікті халықтың батыры – жаго мәдениетін қалыптастырды. Прианганның джавараларында, Бетавидің джагоандарында және Шығыс Яваның Понорого аймағындағы вароктарда ұқсас жағдайларды көруге болады. 19 ғасырдың ең танымал жагоандары – Силат Бетавидің шеберлері Си Питунг пен Си Джампанг еді. Дәстүрлі түрде Робин Гуд сияқты бейнеленген олар, отарлаушылармен ынтымақтасып, билікке және мәртебеге ие болған байлардан ұрлап, қарапайым халық үшін әділдікті қорғады. Голланд билігі жаголарды қылмыскерлер және ұрылар деп есептегенмен, жергілікті pribumi және жергілікті қытайлар оларды жоғары бағалады.
The lucrative spice trade eventually brought colonists from Europe, first the Portuguese followed by the Dutch and British. The Dutch East India Company became the dominant power and established full colonial rule in Indonesia. Local revolts and uprisings were common, but all were suppressed by the Dutch armed with guns and cannons. The Dutch brought in even more Chinese workers to Indonesia, which brought a greater variety of local kuntao systems. But while the Europeans could effectively overtake and hold the cities, they found it impossible to control the smaller villages and roads connecting them. Indonesians took advantage of this, fighting an underground war through guerilla tactics. Local weapons were recorded as being used against the Dutch, particularly knives and edged weapons such as the golok, parang, kris and klewang. During the 17th century, the Bugis people of Sulawesi allied with the Dutch colonists to destroy Mangkasara rule over the surrounding area. While this increased Bugis power in the southwest, Dutch rule deprived seafaring merchants like the Bugis of their traditional employment. As a result, these communities increasingly turned to piracy during the 17th 18th centuries. Not only was pencak silat practiced by the pirates, but new styles were created to combat them. During the Dutch colonial era of the 18th and 19th century, the exploitative social and economic condition of the colony created the culture of the jago or local people's champion regarded as thugs and bandits by the colonial administration. Parallels can be seen in the jawara of Priangan, jagoan of Betawi, and warok in the Ponorogo region of East Java. The most infamous band of jagoan was the 19th century Si Pitung and Si Jampang, experts in Silat Betawi. Traditionally depicted as Robin Hood like figures, they upheld justice for the common man by robbing from the rich who acquired power and status by collaborating with the colonists. The jago were despised by the Dutch authorities as criminals and thieves but were highly respected by the native pribumi and local Chinese.
Қазіргі заман
Еуропалық билеушілермен болған қақтығыстар пенчак силаттың жаңа стильдерінің таралуына түрткі болды, бұл стильдер қазір ұлтшылдыққа және отаршылдықтан құтылуға деген құштарлыққа негізделген. Индонезиялық пенчак силат қауымдастығы (IPSI) 1948 жылы Индонезияның барлық пенчак силаттарын бірыңғай басқаруға алу мақсатымен құрылды. Әлемдегі ең көне ұлттық силат ұйымы саналатын IPSI-нің негізі барлық пенчак силаттың ортақ бастауға негізделгендігінде, ал тиімсіз стильдер техникалық тұрғыдан жоғарырақ деңгейге ие стильдерге жол беруі керек деген ұстанымда жатыр. IPSI қазіргі заманғы жартылай жекпе-жектің спортқа қарай ұмтылу тенденциясынан аулақ болды. Алайда, уақыт өте келе спортқа қарсылық азайды, әсіресе жаттығулардың жауынгерлік сипаты төмендеді. IPSI атақты түрде индонезиялық ұйым болғанымен, оның көптеген ережелері мен регламенттері бүкіл әлемде силат жарыстары үшін де-факто стандартқа айналды. 20 ғасырда пенчак силатты тәжірибелеуді бастаған индо-голланд еуразиялықтар болды, бірақ қазіргі кездегі жүйелердің нақты саны одан да көп. Ескі әдістер көбінесе нақты этно-мәдени топтармен немесе белгілі бір аймақтармен байланыстырылады.
Conflict with the European rulers provided an impetus for the proliferation of new styles of pencak silat, now founded on the platform of nationalism and the desire for freedom from colonisation. The Indonesian Pencak Silat Association (IPSI) was founded in 1948 to bring all of Indonesia's pencak silat under a single administration. The world's oldest nationwide silat organisation, its basis is that all pencak silat is built on a common source, and that less functional styles must give way to the technically superior. IPSI has avoided the tendency of modern martial arts that gravitate towards sport. The resistance to sport has lessened over time, however, and sparring in particular has become less combative. While nominally an Indonesian organisation, many of the rules and regulations outlined by IPSI have become the de facto standard for silat competitions worldwide. Indo Dutch Eurasians who first began practicing pencak silat in the 20th century although the actual number of existing systems is well beyond that. Older methods are typically identified with specific ethno cultural groups or particular regions.
Мынгабак
Миңкаба Батыс Суматрада үстемдік құрды және Суматраның пэнчак силат жүйелерінің көпшілігін құрайды. Бұл стильдер силат Миңкаба, силат Паданг (латынша «дала силаты») немесе силек деп аталады, бұл силаттың жергілікті айтылуы. Индонезияда силекке ықпал етпеген жүйелер өте сирек, ал оның техникалары Суматрадағы пэнчак силаттың негізін құрайды. Ол Риаудан шыққан түпнұсқа силат Мелаюдың дамуынан пайда болды. Халық мүхиқаты бойынша, бұл бес шеберге қатысты: Паданг Панжангтан Ниник Датук Сури Диражо, Камбоджадан Камбианг Утан («орман ешкісі»), Вьетнамнан Харимау Кампо («Чампа жолбарысы»), Таиландтан Куцианг Сиам («Сиам мысығы») және Гуджараттан Анжианг Муалим («ұстаз иттің») есімдері айтылады. Миңкаба тайлары үшін жасырындық пен шабуыл – ең тиімді соғыс тактикасы болды. Олар жеке жіберілгенде әлемдегі ең шебер қаскөйлердің бірі саналды. Силек Миңкаба төмен тұру қалыптарымен және тебу мен аяқ тактикасына баса назар қоюымен ерекшеленеді. Төменгі тұру қалыбы Батыс Суматраның күріш далаларында жиі кездесетін сырғалған жерде құлау қаупін азайту үшін қалыптасқан деседі. Жергілікті халық аяқтарымен салақты айдау арқылы күшті дене мүшелерін жаттықтырған. Қол және қол қозғалыстары өте жылдам, өткір таяқтарды немесе пышақтарды лақтыратын серікке қарсы тұрып жаттығу арқылы жетілдіріледі. Практикант таяқтарды немесе пышақтарды қайта бағыттап, оларды лақтырушыға қайтаруы керек, қолдарын пайдаланып және дененің қалған бөлігін ең аз қозғалыспен қолдануы керек. Қазіргі уақытта силектің онға жуық негізгі стилі бар, олардың кейбіреулері, мысалы, Силек Линтау, Малайзияда да кеңінен таралған. IPSI Силек Харимауды (жолбарыс силегі) бар болған ең көне пэнчак силаттың бірі деп мойындайды. Силек Харимау, сондай-ақ силек куцианг немесе мысық силегі деп те аталады, Миңкаба техникасының ең жарқын мысалы болып табылады, себебі ол төменгі позициядан тез қол шабуылымен бірге құйрық тіреп тебуге баса назар аударады. Ситаралак – жүйелі түрде шабуылдайтын пілдердің күшіне еліктейді. Силек Харимауға қарсы дамыған, халық мүхиқаты бойынша, оны меңгергендер жолбарыстармен күресе алатын еді. Санданг – Ситаралақтың қарсы жүйесі, ол қате бағытталған күшті шабуылдардан қорғайды. Куманго – тағы бір ерекше Миңкаба жүйесі, оның тебуі мен аяқ жұмысы ерекше. Оның жиі жамбасын шапалақтауы және тай-чи сияқты бағытты өзгерту маневрлері Үндістан мен Қытайдың ықпалын көрсетеді. Силек Туо кейбір адамдар «ескі силек» деген мағынаны білдіретін атымен ең көне Миңкаба жүйесі деп санайды, бірақ басқалары оның азаттық күрескері Туанку Нан Туодан бастау алатынын айтады. Силекте барлық классикалық пэнчак силат қарулары қолданылады, бірақ ең танымал Миңкаба қарулары – педанг (қылыш), тубак (найза), карих (қанжар), клеванг (ұзын қылыш), сабик (орақ), паюнг (шатыр), курамбик (тырнақ) және түрлі пышақтар. Мәдени жағынан алғанда, Миңкаба рандай биі әдетте Миңкаба силек қозғалыстарының кейбірін қамтиды.
The Minangkabau formed the dominant sovereignty in West Sumatra and make up the majority of Sumatran pencak silat systems. These styles may be referred to as silat Minangkabau, silat Padang (lit. field silat), or silek, the local pronunciation of silat. Very few systems in Indonesia have not been influenced by silek, and its techniques form the core of pencak silat throughout Sumatra. It developed as an extension of the original silat Melayu from Riau. Folklore traces this to five masters, namely Ninik Datuak Suri Dirajo from Padang Panjang, Kambiang Utan ("forest goat") from Cambodia, Harimau Campo ("tiger of Champa") from Vietnam, Kuciang Siam ("Siamese cat") from Thailand and Anjiang Mualim ("teacher dog") from Gujarat. Stealth and ambush were the preferred Minang war tactics, and they were said to be among the best assassins in the world when dispatched singly. Silek Minangkabau is characterised by its low stances and reliance on kicks and leg tactics. The low stance is said to have developed to offset the chance of falling on slippery ground, common in the rice fields of West Sumatra. The local practice of paddling rafts with the legs strengthened fighters' lower body muscles. Hand and arm movements are fast, honed through an exercise in which the exponent stands across from a partner tossing sharpened sticks or knives. The practitioner must redirect the sticks or knives and send them back at the thrower, using their hands and a minimum of movements with the rest of the body. There are currently around ten major styles of silek, a few of which like Silek Lintau are commonly practiced even in Malaysia. IPSI recognises Silek Harimau (tiger silek) as among the oldest pencak silat in existence. Silek Harimau, also known as silek kuciang or cat silek, epitomizes the Minang techniques in that it focuses on crouching and kicking from a low position paired with rapid hand attacks. Sitaralak imitates the power of a herd of stampeding elephants. Developed as a counter to silek Harimau, folklore tells that its practitioners were able to fight tigers. Sandang is the counter system to Sitaralak, which defends against powerful attacks by misdirection. Kumango is another characteristically Minang system in its kicks and footwork. Its frequent thigh slapping and tai chi like redirection maneuvers indicate both Indian and Chinese influence. Silek Tuo is considered by some to be the oldest Minang system due to its name meaning "old silek", but others claim it traces to the freedom fighter Tuanku Nan Tuo after whom it was named. All the classical pencak silat weapons are used in silek but the most prominent Minang weapons are the pedang (sword), tumbak (spear), karih (dagger), klewang (longsword), sabik (sickle), payung (umbrella), kurambik (claw), and various types of knives. In cultural aspects, Minangkabau randai dance performance often incorporating some of Minang silek movements.
Жава
Шривиджаядан пенчак силат тез шығысқа қарай Ява Сайлендра және Матарам патшалықтарына тарады, онда күресу өнері үш географиялық аймақта дамыды: Батыс Ява, Орталық Ява және Шығыс Ява. Бүгінде Явада Индонезияның басқа аралдарынан гөрі пенчак силаттың көптеген түрлері бар және техникалардың ең көптеген әртүрлілігі осында кездеседі. Перисай Дири және Инти Омбак сияқты көптеген ява мектептері Азия, Еуропа және Америкада халықаралық деңгейде құрылған. Мерпати Путих, яғни "ақ көгершін" стилі 17 ғасырдағы Матарамның кератонында (патшалық сарайларында) дамыды және 1963 жылға дейін көпшілікке оқытылған жоқ. Бүгінде ол Индонезия Ұлттық Қарулы Күштерінің стандартты қарусыз жауынгерлік өнері болып табылады. Ол қару-жарақтарды да қамтиды, бірақ бос қолмен өзін-өзі қорғауға және тыныс алу техникалары арқылы дамыған ішкі күшті жетілдіруге көбірек назар аударады. Явадағы пенчак силат жавалықтардың дәстүрлі кэжавен және индуист-буддист сенімдерінен бастау алады, бірақ Индонезия тәуелсіздік алғаннан кейін кейбір мектептер қазіргі діннің аясында өздерін бейімдеді. Ең танымал қазіргі стильдердің бірі – мұсылмандық бағыттағы Тапак Сучи. Бұл ұзақ қашықтықта қимыл-қозғалысқа негіделген жүйе, ол практиктердің әрбір бірнеше секунд сайын өз осімен айналуын қажет етеді. Сол сияқты, [Сетия Хати] мектебі де христиандық ұйым болып табылады. Паданг аймағындағы Силек Минангкабауға қатысты, ол тепкілерге және аяқ жұмысына сүйенеді, ал қолдар негізінен қорғану және тосқауыл қою үшін қолданылады.
From Srivijaya, pencak silat quickly spread eastward into the Javanese Sailendra and Mataram Kingdoms where the fighting arts developed in three geographical regions: West Java, Central Java, and East Java. Today Java is home to more styles of pencak silat than any other Indonesian island, and displays the greatest diversity of techniques. Many Javanese schools such as Perisai Diri and Inti Ombak have been established internationally in Asia, Europe and America. Merpati Putih or "white dove" style was developed in the keraton (royal courts) of 17th century Mataram and was not taught publicly until 1963. Today it is the standard unarmed martial art of the Indonesian National Armed Forces. It includes weapons but focuses more on empty handed self defense and the development of internal strength developed through breathing techniques. Pencak silat in Java draws from traditional kejawen and Hindu Buddhist Javanese beliefs but after Indonesia's independence, some schools have adapted themselves in the context of modern religion. Among the most popular modern styles is the Muslim directed Tapak Suci. An evasive long range system, it requires constant movement as the practitioner rotates on their own axis every few seconds. Similarly the [Setia Hati] school is Christian organised. Rooted in silek Minangkabau of the Padang area, it relies on kicks and footwork while the hands are mainly used defensively for blocking and parrying.
Риау
Классикалық малай мәдениетінің көп бөлігі Риау архипелагында қалыптасқан, оның ішінде силаттың ең ерте дәлелдері де осы аймақта табылды. Силат Мелаю деп аталатын Риаудың аймақтық жекпе-жек жүйелері Индонезияның барлық пенкақ силатына, сондай-ақ көршілес Сингапур мен Малайзияға зор әсер еткен. Шривиджая империясы дәуірінен бастау алатын жекпе-жек тактикасы бүгінгі Палембангта сақталған. Риаудың лайлы топырағында күресуге ыңғайлы, алдыңғы аяғы ішке қарай сәл бұрылған кең тұру қалыптары, сонымен қатар тізе буынының қарсы шабуылдарға ашық қалмауына мүмкіндік береді. Дене мүшелерін ұстау арқылы күресу әдістері жиі қолданылады. Силат Мелаюда ең көп қолданылатын қарулар – таяқ (тоя) және найза. Риауда найзамен жасалатын қимылдар көбінесе найза ұшын төмен бағыттап басталады. Палембанг аймағындағы Силат Мелаю техникасы Индонезияның барлық пенкақ силатында ең жақсысы деп есептеледі. Бұл қару ағаштан жасалады және әдетте жеті футқа жуық ұзындықта болады. Силат Мелаюға тән ерекшелік – таяқ бойымен қозғалыс аз болатын, бекітілген қол қозғалыстары.
Much of what constitutes classical Malay culture has its origin in the Riau Archipelago, including the earliest evidence of silat. Referred to as silat Melayu, the regional fighting systems of Riau have influenced nearly the entirety of Indonesian pencak silat, and into neighbouring Singapore and Malaysia. Fighting tactics dating back to the Srivijaya empire persist in Palembang today. Wide stances with the front foot turned slightly inward are typical, developed for fighting on Riau's muddy ground, while also preventing the knee joint from being exposed to frontal kicks. Seizing techniques which grab the arm are common. The most prominent weapons in silat Melayu are the staff (toya) and the spear. Spear forms in Riau usually begin with the blade pointed downward. Staff technique in silat Melayu of the Palembang area is said to be the best in all of Indonesian pencak silat. The weapon is made of wood and usually measures seven feet long. Fixed hand positions with very little sliding along the staff is characteristic of silat Melayu.
Сунда
Жаваның батыс аймағы – пенчак силаттың Суматрадан тараған алғашқы аймағы. Батыс Явадағы сунддық пенчак силатты сунддық силат немесе бандұң силат деп атауға болады. Сунд тілінде оларды жалпылап пенка (пенчак сөзінің диалекттік түрі), аменг, улин немесе маен по (мағынасы «ойнау») деп атайды. Аменг – құрметпен айтылатын термин, ал улин мен маен по – төмен деңгейдегі сөйлеуге тән. Сунд жүйелерін ci префиксімен (голландиялықтар «tji» деп жазады) оңай анықтауға болады. «Чи» деп айтылатын бұл сөз сунд тіліндегі «сай» сөзінен шыққан, яғни өзен суын білдіреді, бұл олардың бастапқыда өзен алабында дамығанын көрсетеді. Бұл – аяқтарды жоғарыдан көтеріп, дымқыл жерге мұқият қоюдың тәжірибесінен туындаған. Бүгінде Сундтың ci префиксімен берілген жүйелері тіпті Батыс және Орталық Яваның биік платолары мен тау жоталарында кездеседі. Пенка оқыту дәстүрлі түрде шәкірттікпен жүргізілді, онда болашақ шәкірттер шебердің үйінде қызметші немесе күріш егістігінде жұмысшы ретінде жұмыс істеуге ұсыныс жасады. Күндіз жұмыс істегені үшін шебер шәкіртке тамақ қамтамасыз етеді және кешке жаттықтырады. Пенка шабуыл мен қорғаныс үшін қол және қол қозғалысына сүйенумен сипатталады. Басқа явандық жүйелермен салыстырғанда, Сунд стильдерінде қарсыласпен тікелей қақтығыс аз, керісінше дөңгелек қозғалыспен қашу және жақтан шабуылдау артық көріледі. Бір түрлі жаттығуда, жеңіске жете алу үшін қарсыластың денесіне тиіп қана қою жеткілікті. Бұл мақсатта ораза және мантра сезімдерді күшейту үшін дәстүрлі түрде қолданылған. Пенканың ең көне стильдері жануарларға және егіншілікке немесе шаруашылыққа байланысты қозғалыстарға негізделген. IPSI Cimacan (жолбарыс стилі), Ciular (жылан стилі) және Pamonyet (маймыл стилі) ең көне пенчак силат түрлерінің бірі деп таниды. Cimacan буддалық монах жасаған деседі. Батыс Яваның ең танымал жүйесі – пенка Cimande, оны алғаш рет 1760 жылы Сукабуми ауданындағы Cimande ауылында Эмбах Кахир есімді бадуилік адам жариялаған. Бадуи қауымы арасында Cimande Эмбах Кахирден әлдеқайда ертерек пайда болған деп есептеледі және көптеген шеберлер оны Батыс Яваның түпнұсқалық пенкасы деп санайды, оның тамыры Pakuan Pajajaranға жетеді. Cimande – жақын арадағы күрес жүйесі, шынтақтар дененің жанында ұсталады. Оқушылар аяқпен жұмыс істеуді үйренбей тұрып, отыра отырып күресуді үйрене бастайды. Қолдарды дәстүрлі түрде кокос жару арқылы, соққы күшін білекке шоғырландыру арқылы дайындаудан өткізеді. Cimande әрқашан кем дегенде үш жау бар екенін ескереді, бірақ тәжірибелі оқушылар он екі қарсыласқа дейін күресе алады. Қорғаныс өнері ретінде Cimande-де өлімге әкелетін әдістер жоқ. Санда мәдениетінің орталығы саналатын Чианжур қаласы бірнеше жүйемен байланысты, олардың ең танымалдарының бірі – Cikalong немесе жарғанақ стилі. Техникалық негізін Cimande-ден алған Cikalong-ты Раден Джаяпербата Cikalong Kulon ауылындағы үңгірде медитация жасағаннан кейін құрды. Cimande ұрыс кезінде жұдырықтармен немесе ашық қолдармен шабуылдаса, Cikalong екіншісін артық көреді. Сундтың танымал қаруларына тоя (сомыр), кабанг (тақталы таяқ), ұзын жүзді паранг (мачете) және ауыр голок (кесік) жатады. Алдыңғы қатарлы қару – пиау немесе лақтыратын пышақ.
Java's western region was the first area from which pencak silat spread out of Sumatra. The Sundanese pencak silat of West Java may be called silat Sunda or silat Bandung. In the Sundanese language they are generically referred to as penca (dialect form of pencak), ameng, ulin or maen po (from the word main meaning "play"). Ameng is the more respectful term, while ulin and maen po are of lower speech levels. Sunda systems are easily identified by the prefix ci (spelled "tji" by the Dutch). Pronounced "chi", it comes from the Sundanese word cai meaning river water, alluding to the fact that they were originally developed in river basin areas. The deep, wide stance and resulting gait attests to this, owing to the practice of carefully placing the feet from a lifted position onto wet ground. Today, systems of Sunda derivation prefixed with ci are found even in the high plateaus and mountain ranges of both West and Central Java. Penca instruction was traditionally done through apprenticeship, wherein prospective students offer to work as a servant in the master's house or a labourer in the rice fields. In exchange for working during the day, the master provides the student's meals and trains during the evening. Penca is characterized by reliance on hand and arm movements for both attack and defense. Compared to other Javanese systems, Sunda styles have less frontal contact with the opponent, instead preferring to evade in a circular manner and attack from the side. In one form of training designed to practice circular evasion, victory is attained simply by touching the opponent's torso. Fasting and mantra were traditionally used to heighten the senses for this purpose. The oldest styles of penca were based on animals and movements of farming or tending the fields. IPSI recognises Cimacan (tiger style), Ciular (snake style), and Pamonyet (monkey style) as among the oldest existing pencak silat. Cimacan is said to have been created by a Buddhist monk. The most prominent system of West Java is penca Cimande, first taught publicly by a Badui man named Embah Kahir in Cimande village of the Sukabumi area around 1760. Cimande among the isolationist Badui community is said to be much older than Embah Kahir, and is believed by many masters to be the original penca of West Java tracing back to Pakuan Pajajaran. Cimande is a close quarters system, with the elbows held close to the body. Students begin by learning to fight from a seated position before they are taught footwork. Arms are traditionally conditioned through smashing coconuts, by concentrating the force of the blow into the wrist. Cimande always assumes there is a minimum of three enemies, but advanced students may spar with up to twelve opponents. As a defensive art, Cimande has no lethal techniques. The town of Cianjur seen as the heartland of Sunda culture is associated with a few systems, the most prominent of them being Cikalong or bat style. Borrowing its technical base from Cimande, Cikalong was founded by Raden Jayaperbata after meditating in a cave in the Cikalong Kulon village. While Cimande may attack with either the fists or open hands, Cikalong prefers the latter. Prominent Sunda weapons include the toya (staff), cabang (forked truncheon), long bladed parang (machete) and heavy golok (cleaver). The advanced weapon is the piau or throwing knife.
Бетауи
Үлкен Джакартадағы бетави халқы арасында пенчак силат дәстүрі жағауан немесе жавара мәдениетіне терең сіңген, жергілікті чемпиондар қарапайым халықтың батырлары ретінде есептеледі. Олар отаршылдық билікке қарсы тұрды және голландтар оларды қарақшылар мен тонаушылар деп жек көріп, қаралады. Силат Бетави жергілікті диалектте «мейн пукулан» немесе «майн пукулан» деп аталады, бұл сөзбе-сөз «соққы ойыны» дегенді білдіреді. Ең танымал мектептер – Цинкрик, Квитанг және Бекси. Акробатикалық маймылға ұқсас Цинкрик ең ежелгісі болуы мүмкін, атауының өзі епті қозғалысты білдіреді. Осы өнердің бастауы Рама Исрунаның әйелі маймылдардың қимылын байқағаннан кейін пайда болған маймыл стиліндегі кунтаоға қатысты деседі. Кейіннен осы кунтаоның Ки Маинг есімді шәкірті маймыл оның таяғын ұрлағаннан кейін жүйені кеңейтті. Цинкрик өте шапшаң; соққылар қарсыласу ретінде, парирование немесе тоқтатудан кейін жасалады және көбінесе бетке, мойынға және шатқа бағытталған. Шабуылдар маймылдың ұстап, жыртып-жарып алу әрекеттерін имитациялайды. Квитанг та шапшаңдық пен ашық қолмен соққыларды қолданады, бірақ оның негізгі назары – әсер ету кезінде тығыз жабылатын жұдырықпен күшті соққы беруге, негізінен орта сызықты нысанаға алуға бағытталған. Күш кішкентай және сақина саусақтарының буналарында шоғырланған. Шабуылдар иісті қолмен жасалады; буынды бұраудан сақтану үшін шынтақ толық созылмайды. Бекси, яғни «төрт бағытты қорғау» деген мағынаны білдіреді, Ли Ченг Хок есімді адамға жатқызылады. Ол басқа Бетави жүйелерінен жақын арадағы күрес стилімен және шабуылдық аяқ қимылдарының болмауымен ерекшеленеді. Силат Бетави классикалық пенчак силат қаруларының барлығын қамтиды, бірақ парангқа (шабу), голокқа (шапқы), тояға (құбық) және писауға (пышақ) ерекше мән береді. Квитанг шеберлері Индонезиядағы ең жақсы чабанг күресшілері саналады.
Among the Betawi people of Greater Jakarta, the pencak silat tradition is rooted in the culture of the jagoan or jawara, local champions seen as heroes of the common people. They went against colonial authority and were despised by the Dutch as thugs and bandits. Silat Betawi is referred to in the local dialect as maen pukulan or main pukulan, literally meaning "strike play". The most well known schools are Cingkrik, Kwitang, and Beksi. The acrobatic monkey inspired Cingkrik is likely the oldest, the name implying agile movement. The art is said to trace back to a monkey style of kuntao attributed to Rama Isruna after his wife observed the actions of monkeys. A student of this kuntao named Ki Maing later expanded on the system after a monkey stole his walking stick. Cingkrik is highly evasive; blows are delivered as a counter after parrying or blocking, and usually target the face, throat and groin. Attacks mimic the grabbing and tearing actions of monkeys. Kwitang also employs evasion and some open hand strikes but its focus is on powerful punches with the fist tightly closed at the moment of impact, mainly targeting the centreline. Force is concentrated into the knuckles of the little and ring finger. Attacks are made with a curved arm; the elbow is never fully extended so as to prevent being caught in a joint lock. Beksi, meaning "defense of four directions", is credited to a man named Lie Cheng Hok. It is distinguishable from other Betawi systems by its close distance combat style and lack of offensive leg action. Silat Betawi includes all the classical pencak silat weapons, but places particular emphasis on the parang (machete), golok (chopper), toya (staff), and pisau (knife). Kwitang practitioners are said to be the best chabang fighters in Indonesia.
Бали
Демақтың басып алуынан кейін Маджапахит империясының көптеген отбасылары Балиге қашып кетті. Маджапахит ұрпақтары дәстүрлі түрде сыртқы ықпалға қарсы тұрды, нәтижесінде Бали халқы «таза» балилік пенчак силат пен Перисай Дири сияқты сырттан әкелінген стильдер арасында ажырату жасайды. Жергілікті жерде «пенчак» деп белгілі жүйелер түбінде Явадағы стильдерге негізделген және Маджапахит империясы дәуірінен бастау алатын тактиканы сақтайды. Олар басқа стильдерге қарағанда тікелей емес, агрессиядан гөрі алдауға басымдық береді. Қол қимылдары қарсыластың назарын аудару үшін қолданылады, ал әдейі ашылған жерлер оны шабуылға итермелеу үшін жасалады. Бұл тәсіл оқушылардың икемділігі мен төзімділігін арттыруды қажет етеді. Балидің ежелгі жауынгерлері сияқты, қазіргі заманғы пенчак шеберлері де униформасының бір бөлігі ретінде бас киім киеді. Балиде таза балилік деп саналатын төрт негізгі жүйе бар. Олардың ең танымалсы – Бакти Негара, ол Три Хита Карананың ежелгі жергілікті индуистік философиясына терең байланысты. Тағы бір танымал жүйе – «Серлинг Девата», яғни «Құдайдың сыбызғысы». Бұл стильдің көне заманнан келе жатқаны айтылады, бірақ оның авторы емес, алғашқы патриарх ретінде Үнді буддалық монахы Бодхидхарма мойындалады. Эка Сентоса Сетити (ESSTI) Балиде ресми түрде құрылған алғашқы пенчак силат қауымдастығы болды. Аралдың оңтүстігінде жасалған және солтүстік Саолим кунтаодан үлкен әсер алған стиль. Негізгі тұрыс – кунтаоның тинг тұрысы, сонымен қатар жапон айкидосының негізгі тұрысы. ESSTI мүшелік санын шектеулі ұстайды және сырттан келгендерге спарринг кездесулерін көруге рұқсат бермейді. Соңында, Тридхарма стилі Балидің солтүстігінде қолданылады. Ол дөңгелек қол қимылдары мен тік соққыларды пайдаланады. ESSTI және Tridharma мектептері студенттерді жиі алмасады, сондықтан стильдер арасындағы оқыту кең таралған. Балидің барлық пенчак мектептері дәстүрлі түрде жарыстар мен өнер көрсетулерді шектеулі ұстайды, өйткені олардың басты мақсаты – жауынгерлік тиімділікті арттыру.
Following the invasion by Demak, many families of the Majapahit empire fled to Bali. The descendants of the Majapahit were traditionally resistant to outside influence and as a result, the people of Bali often make a distinction between "pure" Balinese pencak silat and styles introduced from outside such as Perisai Diri. The native systems known locally as pencak are ultimately rooted in those of Java, and preserve tactics dating back to the Majapahit empire. They are less direct than other styles, characteristically favouring deception over aggression. Hand movements are used to distract, and openings are deliberately exposed to bluff the opponent into attacking. This approach requires that exponents train their flexibility and stamina. As with Balinese warriors of the past, modern pencak practitioners in Bali often wear headbands as part of their uniform. There are about four main systems considered purely Balinese. The most prominent of these is Bakti Negara, which is firmly rooted in the old local Hindu philosophy of Tri Hita Karana. Another system which has gained prominence is Seruling Dewata meaning "God's flute". Purported to date back to ancient times, it recognizes the Indian Buddhist monk Bodhidharma as the first patriarch, though not its creator. Eka Sentosa Setiti (ESSTI) was the first pencak silat association officially founded in Bali. Created and practiced in the island's south, it draws heavily from southern Saolim kuntao. The primary stance is the ting posture of kuntao, also the main stance of Japanese aikido. ESSTI keeps membership low and does not permit outsiders to view sparring matches. Finally, the Tridharma style is practiced in northern Bali. It utilizes circular hand movements and straight kicks. The ESSTI and Tridharma schools often exchange students so cross training between the styles is common. All Balinese pencak schools traditionally keep sportive contests and performance to a minimum in order to emphasise combat effectiveness.
Буги-Макассары
Буги (уги) және макассарилер (мангасара) – Сулавесиден шыққан екі туысқан теңіз халықтары. Бугилер әсіресе шебер кемешілер мен кеме жасаушылар ретінде танымал болды, бірақ сонымен қатар қаракетшілер мен құл саудагерлері ретінде қорқыныш тудырды. Бугилер де, макассарилер де қаракетшілікпен аты шықты, алайда бұл бұрынғыларында көбірек кездесті. Сулавесидегі силат жергілікті анимизммен тығыз байланысты, ал қару-жараққа өз рухының енгеніне сенеді. Қол және қол қозғалыстары пышақпен немесе бос қолмен қолдануға ыңғайлы болу үшін жасалған. Шабуыл жасағанда қолмен немесе ашық алақанмен соққы беруді саусақтарды қысып ұстау арқылы өзгертуге болады, бұл бадик тұтқасының қысып ұстау әдісінен бастау алады. Буги стильдері (силат Уги) осы қол және қол қозғалыстарына негізделген, тек шектеулі тебулерді қамтиды, олардың көп бөлігі түзу сызықтық қозғалыстардан тұрады. Әдетте, Оңтүстік-Батыс Сулавеси аймағындағы силат "Силат Макассары" деп аталады және "Карена Маканг" стилін қамтиды, оның атауы "жолбарыс сияқты қимылдау" дегенді білдіреді. Бұл стиль Кунтаомен тығыз байланысты. Тапу Силат – өзін-өзі қорғау саласындағы шеберлерге ғана ашылатын құпиялы өнер және Макассарда кең таралған арттан жасалатын шабуылдарды тойтаруға маманданған. Сулавеси жағалауындағы мангр батпақтары мен тасты шығанақтар қарақшыларға тығылуға қолайлы орын болғандықтан, Буги және Макассари қауымдастығы арасындағы силат тықсыру мен шабуылдан қорғануға бағытталған. Тапу жүйесінің шеберлеріне тиіп тұруға болмайды, әсіресе арт жағынан немесе ұйықтағанда, себебі бұл олардың күшті реакциясын тудырып, зиян келтіруі мүмкін. Барлық Буги-Макассари пенчак силат түрлерінде қолданылатын қарулар әдетте ұрыс өнерімен байланысты стандартты түрлерін қамтиды, бірақ кабанг, писау және паранг ерекше шеберлікпен қолданылады. Буги және Макассари пенчак силат формалары олардың арнайы қаруы – бадикті пайдалануға ерекше мән береді. Бос қолмен жаттығулардың көп бөлігін бірден пышақпен шабуылдау және кесу әрекеттеріне айналдыруға болады, тек оны қолына алғанда. Жылдам қозғалыс кезінде шабуыл жасау және денеді нысанаға "бұрап" соққы беру, көптеген стильдерге тән, сонымен қатар пышақпен қолдануға бейімделген. Алақанды жұмып немесе ашып ұстағанда, саусақтарды қысып ұстау жиі қолданылады, бұл бугилердің (кейде макассарилердің) бадикті қысып ұстау әдетінен туындайды. Бір қолдың сыртқы бетімен қорғануға, ал екіншісімен соққы беруге немесе нысанаға пышақ тигізуге дайын тұруға көп көңіл бөлінеді, екі әрекет те бір уақытта орындалады. Буги пенчак силат үлгілерінде аяқ қозғалысы 15 пайыздан аспайды, ал қолданылатын қозғалыстар дөңгелек емес, түзу сызықтық бағытта болады. Алға қадам басу қозғалысы, әрине, ерекше жағдай, өйткені ол дөңгелек қозғалысқа жатады. Атқа отыру позасы қытайлық ықпалды көрсетеді. Дадамдар алдын ала белгіленген позалармен бірге үйретіледі, бұл өзін-өзі қорғау немесе шабуыл жасау үшін негіз болып табылады. Ең негізгі поза – жылқы позасы (кекуда немесе куда куда), ол төртбұрыштарды нығайту арқылы тұрақтылық пен дененің берік орнын қамтамасыз етеді. Басқа позалар аяқтарды, жамбасты, тізелерді, мүшелерді және арқаны жаттықтыруға көмектеседі. Басқа маңызды позалар – орталық поза, бүйірлік поза және алдыңғы поза. Жыртылып жүрген жолбарыс позасы, онда дене жерге жақын ұсталады, Минанг силегінде ең көп таралған. Позалар – бұл қадамдардың, дене күйінің және қозғалыстардың үйлесімі. Оларды дұрыс қолданғанда, жаттықтырушы тұрып, отырып немесе жығылып, шабуылдай немесе қорғана алады және бір позициядан екіншісіне оңай өте алады. Оқушы позалармен және қадамдармен танысқаннан кейін, олардың барлығы формалар немесе юрус түрінде біріктіріледі.
The Bugis (Ugi) and Makassar people (Mangkasara) are two related maritime groups from Sulawesi. The Bugis in particular were renowned navigators and shipbuilders, but also feared as corsairs and slave traders. Both the Bugis and Makassarese were famous for piracy, though this was more common among the former than the latter. Silat in Sulawesi is closely tied to local animism, and weapons are believed to be imbued with a spirit of their own. Hand and arm movements are designed to be adaptable for use with a knife or with the empty hands. Attacks with the fists or open hands can be modified with a pinching action of the fingers, which has its origin in the pinch grip of the badik. Bugis styles (silat Ugi) are based on these hand and arm movements and contain only limited kicks, almost all of the linear variety. Generally, Southwestern Sulawesi area silat is called "Silat Makassar" and include the "Karena Macang" style which name implies "to perform like a tiger". This Style is related with great affinity to Kuntao, Tapu Silat is a highly secretive form revealed only to chosen experts in self defense and specializes in countering rear sneak attacks which was common in Makassar as The mangrove swamps and rocky inlets along the coasts of Sulawesi served as hiding places for pirates, so silat among the Bugis and Makassar community makes use of and defends against ambush. Experts in the Tapu system are reported to be supersensitive and must not be touched from the rear or while asleep as the consequent reactions produced will be disastrous to the one disturbing them. Weapons used for all Bugis Makassar pencak silat include all standard types normally associated with the combative form, but the Cabang, Pisau, and Parang, are used with extraordinary dexterity and skill. Bugis and Makassarese pencak silat forms take into consideration and give heavy emphasis to the use of their special weapon, The Badik. Much of the arm and hand movement practiced empty handed can instantly be converted into knife thrust and slash actions by simply picking up such a weapon. Snap thrust action while on the move and turning the body into a punch which is "screwed into" the target are characteristic of most styles, and, too, are adaptable to the knife. Hands closed or open as a fist, are often modified by a pinching action of the fingers which relates to the Bugis (and sometimes the Makassarese) habit of holding the Badik with a pinch grip. Considerable practice is made with one forearm outer surface in a blocking role while the other one strikes a blow or delivers a knife to the target; the two motions simultaneously. Bugis pencak silat patterns contains less than 15 percent leg action, and those which are used are more linearly oriented than circular in nature; simple forward stepping movement is, of course, exempt, as it is definitely circular. The Horse riding stance employed suggests Chinese influence. Langkah are taught in conjunction with preset stances, meant to provide a foundation from which to defend oneself or to launch attacks. The most basic stance is the horse stance (kekuda or kuda kuda), which provides stability and firm body position by strengthening the quads. Other stances may train the feet, legs, thighs, glutes and back. Other essential stances are the middle stance, the side stance, and the forward stance. The crawling tiger stance, in which the body is kept low in a ground hugging position, is most common in Minang silek. Stances are essentially a combination of langkah, body posture, and movement. Through their correct application, the practitioner will be able to attack or defend whether standing, crouching, or sitting down, and alternate smoothly from one position to another. When the student has become familiar with stances and langkah, all are combined in forms or jurus.
Нысандар
Форма немесе юрус – дұрыс техниканы, жаттығу дағдысын және дене шынықтыру үшін қолданылатын қадамдар мен қозғалыстардың алдын ала жоспарланған жиынтығы. Юрусті қайталау бұлшықет жадысын дамытады, соның арқасында оқушы ойланбастан, кез келген төбелес жағдайында бір сәт ішінде дұрыс әрекет ете алады. Юрустар қарулы немесе қарусыз орындалуы мүмкін, жалғыз, бірге, бірнешеге қарсы немесе тіпті екеу бірнешеге қарсы болуы мүмкін. Бірнеше оқушы қатысатын формалар нақты төбелес жылдамдығымен орындалады. Қарулы юрустарда нақты қару қолданылады, бірақ кейде қазіргі кезде оларды өткірлемейді. Форманың кембанг (индонезия тілінен – «гүл») аспектісі – қолдар мен қолдардың Индонезияның дәстүрлі биіне ұқсас ағылшын қозғалыстарынан тұрады. Кореяның таэккьон сияқты, бұл қозғалыстар қарсыластың шабуылын қорғауға немесе кері қайтаруға дайындық болып табылады. Музыкалық қосымша қозғалыстың ырғағын көрсету үшін метроном қызметін атқарады. Мысалы, барабанның соққысы шабуылды білдіруі мүмкін. Бұл қозғалыстардың төбелес сипатын білмейтіндер оларды жекпе-жек техникасын формалды оқыту емес, би деп қателеуі мүмкін. Кейбір жүйелер жұдырықпен соққы беруді, ал басқалары алақанмен шапалақтауды ұнатады. Басқа да кең таралған тактикаларға қарсыласты құлату үшін алдамшы соққылар (типуан) немесе назарды аудару үшін жасалатын қимылдар, қарсыласты жерге түсіру үшін айналдыру (сапуан) және қарсыластың аяқтарын ұстап, құлатуға арналған қайшы тәсілі (гунтиган) жатады.
Forms or jurus are premeditated sets of steps and movements used for practicing proper technique, training agility, and conditioning the body. Repetition of jurus also develops muscle memory so the practitioner can act and react correctly within a split second in any given combative situation without having to think. Either armed or unarmed, jurus may be solo, one against one, one against several, or even two against more than one. Forms involving more than one practitioner are meant to be performed at the speed of an actual fight. Real weapons are used in the case of armed jurus, but are sometimes unsharpened today. The kembang (lit. "flower") aspect of forms consists of fluid movements with the hands and arms resembling traditional Indonesian dance. As with Korean Taekkyon, these movements are preparation for defending or reversing the opponent's attack. Musical accompaniment provides a metronome to indicate the rhythm of motion. For example, the beat of a drum might signify an attack. Those not aware of the combative nature of these moves often mistake the forms for dancing rather than the formalized training of fighting techniques. Some systems may favour punching with the clenched fist, while others might prefer slapping with the palm of the hand. Other common tactics include feints (tipuan) or deceptive blows used as distraction, sweeping (sapuan) to knock the opponent down, and the scissors takedown (guntingan) which grips the legs around the opponent.
2015 жылғы медальдар кестесі
Жеті күндік шараға 40 ел мен аумақтан 450 жауынгер қатысты, олар күрес және көрсету шараларында 24 салмақ санатында бақ сынасты (18 күрес, 6 көрсету шарасы).
The seven day event attracted 450 fighters from 40 nations and territories, competing in 24 weight categories in both the combat and performance events (18 combat event and 6 performance event).