Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фламандтық қайта өрлеу дәуірінің суретшісі
Flemish Renaissance painter
Катерина немесе Катарина ван Хемесен (1528 – 1565 жылдан кейін) – фламандтық қайта өрлеу дәуірінің суретшісі. Ол – жұмыс істегенін растайтын ең ерте фламанд суретшісі, соның еңбектері бүгінгі күнге жеткен. Ол негізінен 1540-шы жылдардың соңы мен 1550-шы жылдардың басында салған кішкентай әйелдер портреттерімен және бірнеше діни туындыларымен танымал. Ван Хемесенге көбінесе суретшінің (көрінісіне қарамастан) тұтқада отырған алғашқы автопортретін салғандығы ерекшелік ретінде беріледі. 1548 жылы салған бұл портрет суретшінің портрет салудың бастапқы кезеңдерін көрсетеді және қазір Базельдегі Кунстмузейінің қорында сақталуда. Ван Хемесеннің басқа да картиналары Амстердамдағы Рийксмузейде және Лондонның Ұлттық галереясында бар. Ол кезде суретші болғысы келген әйелдерге көптеген кедергілер кездесетін. Олардың біліміне мәйіттерді жарып зерттеу және жалаңаш ер адамның денесін оқып үйрену кіретін, ал шәкірттік жүйесі бойынша болашақ суретші 4-5 жыл бойы, көбінесе 9-15 жасынан бастап, тәлімгер суретшімен бірге тұруға міндетті болатын. Осы себептерге байланысты әйел суретшілер өте сирек кездесетін, ал осы салаға қол жеткізгендер көбінесе жақын туыстарынан, ван Хемессеннің жағдайында оның әкесі Ян Сандерс ван Хемессеннен білім алған.
Caterina or Catharina van Hemessen (1528 – after 1565) was a Flemish Renaissance painter. She is the earliest female Flemish painter for whom there is verifiable extant work. She is mainly known for a series of small scale female portraits completed between the late 1540s and early 1550s and a few religious compositions. Van Hemessen is often given the distinction of creating the first self portrait of an artist (of either gender) depicted seated at an easel. This portrait, created in 1548, shows the artist in the early stages of painting a portrait and is now part of the collection of the Kunstmuseum Basel. Other paintings by van Hemessen are in the Rijksmuseum in Amsterdam and in the National Gallery, London. A number of obstacles stood in the way of women of her time who wished to become painters. Their training would involve both the dissection of cadavers and the study of the nude male figure while the system of apprenticeship meant that the aspiring artist would need to live with an older artist for 4–5 years, often beginning from the age of 9–15. For these reasons, female artists were extremely rare, and those that did make it through were typically trained by a close relative, in van Hemessen's case, by her father, Jan Sanders van Hemessen.
Өмір
Ол Италияда оқыған Антверпендегі көрнекті манерші суретші Ян Сандерс ван Хемесеннің (шамамен 1500 – 1563 жылдан кейін) қызы болды. Оның әкесі оның ұстазы болған деп саналады және ол оның көптеген картиналарында осымен бірлесіп жұмыс істеген болуы мүмкін. Ван Хемесен Антверпендегі Киелі Лука гильдиясында шебер атанды және үш шәкіртке сабақ берді. Өмірінде Ван Хемесен табысты суретші болды. Оның өмірінде екі итальяндық суретші-биограф – Лодовико Гвиччардини 1567 жылғы «Төмен елдер сипаттамасында» және Джорджио Вазари 1568 жылғы «Өмірлер кітабында» оны еске алды. Катарина 60 жасында Антверпенде табиғи себептерден қайтыс болды.
She was the daughter of Jan Sanders van Hemessen (c. 1500 after 1563), a prominent Mannerist painter in Antwerp who had studied in Italy. Her father is believed to have been her teacher and she likely collaborated with him on many of his paintings She became a master in the Guild of Saint Luke in Antwerp and was the teacher of three students. Van Hemessen was a successful painter in her lifetime. In her lifetime she was mentioned by two Italian artist biographers, Lodovico Guicciardini in his Description of the Low Countries of 1567 and Giorgio Vasari in his Vite of 1568. At the age of 60, Catharina died of natural causes in Antwerp.
Жұмыс
Ван Хемесен кем дегенде екі діни картина жасағанмен, ол негізінен портрет суретшісі болды. Оның қолтаңбасымен 1548-1552 жылдар аралығында сақталған сегіз шағын портреті мен екі діни суреті бар. Ол көбінесе бай ерлер мен әйелдерді қараңғы фонда суреттеді. Ол салған нәзік бейнелер әдемі сымбаттылыққа ие және сәнді киімдер мен аксессуарлармен толықтырылған. 1548 жылы ол «Виргиналдағы әйел» суретін де салған, бұл оның әпкесі Кристинаның портреті болуы мүмкін. Оның автопортреті мен «Виргиналдағы әйел» суреті бірге іліну үшін жасалған жұп болған деп есептеледі. Катарина негізінен реализммен ерекшеленетін портреттер жасады. Модельдер көбінесе отырып, қараңғы немесе бейтарап фонда бейнеленген. Мұндай жағдай және фон интимді портрет жасауға мүмкіндік берді. Ван Хемесеннің портреттері реализмімен ерекшеленеді. Оның бір автопортреті және оған жатқызылған тағы бірнеше портреті кішкентай, тыныш суреттер. Модельдер көбінесе отырып, қараңғы немесе бейтарап фонда бейнеленген, көздері көбінесе көрерменнің көзімен кездеспейді. Мұндай жағдай және фон интимді және құрметті портрет жасады. Ол діни композициялар да жасады, бірақ олар портреттерінен гөрі нашаррақ болды. 1554 жылдан кейін қалған еңбектері жоқ, бұл кейбір тарихшыларды оның суретшілік мансабы әйел суретшілерде жиі болатындай, үйленгеннен кейін аяқталған болуы мүмкін деген ойға жетеледі. Бірақ ол зейнетке шыққаннан кейін де Катарина үш шәкіртке сабақ берді.
While van Hemessen did create at least two religious paintings, she was mainly a portraitist. Eight small portraits and two religious pictures, with dates between 1548 and 1552, bearing her signature have survived. She portrayed ostensibly wealthy men and women often posed against a dark background. The delicate figures she painted have a graceful charm and are provided with stylish costumes and accessories. Also in 1548, she painted Woman At Virginals which may have been a portrait of her sister Christina. It is thought that her self portrait and the Woman At Virginals were a pair to be hung together. Catharina mainly created portraits characterized by realism. The sitters, often seated, were usually seen against a dark or neutral ground. This type of framing and setting made for an intimate portrait. Van Hemessen's portraits are characterized by their realism. The one self portrait and the half a dozen other portraits that have been attributed to her are small, quiet pictures. The sitters, often seated, were usually portrayed against a dark or neutral ground, their gazes rarely meeting the viewer's eyes. This type of framing and setting made for an intimate and dignified portrait. She produced religious compositions which were generally less successful than her portraits. There are no extant works later than 1554, which has led some historians to believe her artistic career might have ended after her marriage, which was common in the case of female artists. Although she retired, Catharina still taught three male apprentices.