Британдық дәрігер және қылмыс жасаған кісі

Кіріспе

Британдық дәрігер және сотталған кісі өлтіруші

Бак Ракстон (шын аты – Бухтияр Чомпа Рустомжи Ратанжи Хаким; 21 наурыз 1899 – 12 мамыр 1936) – Үндістанда туған дәрігер, 1935 жылдың қыркүйегінде Ланкастердегі үйінде заңды әйелі Изабелла Ракстонды (туған аты – Керр) және отбасылық қызметшісі Мэри Джейн Роджерсонды өлтіргені үшін сотталып, кейін дарға асылды. Бұл кісі өлтірулер ресми емес түрде «Көпір астындағы денелер» және «Жігсау кісі өлтірулері» деп белгілі, ал Ракстонның өзі «Қанды хирург» атанды. Денелер табылған Шотландияның оңтүстік таулы аймағындағы Думфрисшир қаласының Моффат ауданына жақын болғандықтан, бұл оқиға «Көпір астындағы денелер» деп аталды. Сондай-ақ, құрбандардың денелерін қайта құрастырып, анықтау және олардың қайда өлтірілгенін анықтау үшін көп еңбек жұмсалғандықтан, бұл іс «Жігсау кісі өлтірулері» деп те аталды. Ракстон өз мамандығы және құрбандарының денелерін кеңінен қиып-жоюы себепті «Қанды хирург» атағын алды. Бак Ракстон жасаған кісі өлтірулер 1930 жылдардағы Ұлыбританияның ең көп талқыланған қылмыстарының біріне айналды. Бұл іс ең алдымен құрбандарды анықтау және олардың Ракстон үйінде өлтірілгенін дәлелдеу үшін қолданылған инновациялық криминалистикалық әдістермен есте қалады.

Балалық шағы мен жастық шағы

Бак Ракстон 1899 жылы 21 наурызда Британдық Үндістанның Бомбей қаласында француз-үнділік тегі бар бай парси отбасында дүниеге келді. Ракстон құрметке лайық тәрбие алды, әрі ол сезімтал жас болғанымен, достары аз болса да, өте ақылды және толыққанды білім алды. Жасөспірім шағында ол медицина саласында мансап құруға бекінді. Әке-шешесінің қаржылық қолдауымен Ракстон Бомбей университетінде оқыды және 1922 жылы медицина бакалавры атағын алды. Келесі жылы ол сол институтта хирургия бакалавры атағын алды. Оқуын аяқтағаннан кейін Ракстон Бомбейдегі ауруханада жұмысқа орналасты, онда медицина, босандыру және гинекология салаларында маманданған. 1923 жылы 29 қазанда Ракстон Үндістан медициналық қызметіне медициналық офицер болып қабылданып, Басрада, содан кейін Бағдадта қызмет етті. 1926 жылы қазанда ол қызметтен босатылды. 1925 жылы мамыр айында Ракстон Мотибай Джехангиржи Гадиали атты парси әйеліне үйленді. Бұл үйлену ата-анасымен ұйымдастырылған еді, бірақ ол көп ұзаққа созылмады. Ракстон келесі жылы Ұлыбританияға көшіп келгенде, бұл неке туралы барлық мәліметтерді жасырды, бірақ 1928 жылы ол қайын атасы Джехангиржиге хабарласып, телеграф арқылы дереу 200 фунт стерлинг жіберуін сұрады.

Британияға көшіру

Отбасысының және Бомбей медициналық қызметінің қаржылық көмегімен, Рукстон 1926 жылы Ұлыбританияға көшіп келді. Ол Лондон университетінің колледж ауруханасында Габриэль Хаким деген атпен медицина курстарын тыңдағаннан кейін, 1927 жылы Эдинбургке барып, Корольдік хирургтар колледжінің стипендиясын алуға дайындық бастады. Рукстон қабылдау емтиханынан өте алмаса да, Бас медициналық кеңес оған бұрын Бомбейде алған біліктілігіне сүйене отырып, Ұлыбританияда медициналық практика жүргізуге рұқсат берді. Одан кейін ол заңды түрде өзінің есімін "Бак Рукстон" деп өзгертті. Эдинбургтегі Корольдік хирургтар колледжінің мүшесі болу үшін оқып жүргенде, Рукстон қаладағы кафеді басқаратын 26 жастағы Изабелла ВанЭсс есімді әйелмен танысты. Олар танысқан кезде Изабелла әлі де 1919 жылы үйленген голланд азаматымен заңды некеде болған, бірақ бұл неке бірнеше апта ғана созылды және ол бойжеткен кезіндегі Керр тегін қайта қолдана бастады. Екеуі кездесуге көшті, ал 1928 жылы Рукстон Англияға көшіп келгенде Изабелла онымен бірге болды. Ол Лондон дәрігері, Манек Мотофрам есімді парсидің, содан кейін Степнидегі дәрігер, Б. Р. Райгейттің көмекшісі болып жұмыс істеді. Рукстон британдық қоғамға бейімделу үшін көп күш жұмсады және ол өте еңбекқор, мейірімді, қауымдастықта құрметті және жақсы көрілетін емші ретінде пациенттері арасында жылдам танымал болды. Ол емделушілерінің төлей алмайтынына сенген жағдайларда емдеу ақысынан бас тартқаны мәлім. Келесі жылы Диана есімді екінші қызы дүниеге келді. Екі жылдан кейін, 1933 жылы, Изабелла Уильям есімді ұл табалады. Сол жылы Рукстон отбасы балаларын күту үшін негізінен жас қызметші, Мэри Джейн Роджерсонды жұмысқа алды.

Қызғаныш пен отбасылық зорлық-зомбылық

Ланкастер қауымдастығында оның беделді атына қарамастан, Бак пен Изабелла Ракстон арасындағы қарым-қатынас шиеленісіп, ол Изабелланың опасыздығына күдікті болды, ол ашуға ұшырап, көз жасын төгіп, есік артында өзін-өзі аяды. Бірнеше рет бұл пікірталастар Изабелланы өз заттарын жинап, балаларымен бірге Эдинбургке қайтуға итермеледі, бірақ Ракстонның телефон арқылы Ланкастерге қайтуды сұрап, көз жасын төгіп, Изабелладан Ланкастерге қайтуды өтінді. Кейінірек ол тергеушілерге Изабелла Далтон скверіне жиі қайтып келетінін, ол оған: "Мен сізбен қалай айтыса аламын деп ойлаймын" деп айтатын. Ракстонның Изабелланы неке адалдығын бұзуда және оған шабуылдауда айыптағаны белгісіз, бірақ ерлі-зайыптылардың арасындағы қатты дау-дамай бірнеше рет полицияның араласуына әкелді. Ерлі-зайыптылардың арасындағы даулар кейде Ланкастер полиция бөлімшесінде шешілуі керек болды, онда полиция Ракстонның жылап жібергенге дейін ерінбей сөйлейтінін байқады. Сонымен қатар, Исабелланың 1932 жылы инерттік газбен тұншығып, өзін-өзі өлтіруге тырысқаны белгілі, ал бұл өзін-өзі өлтіруге тырысу оның түсік жасауына әкелді. 1933 жылы бірде Изабелла полицияға күйеуінің өзін ұрып-соға бастағанын айтып шағымданды; полиция Ракстонның ісін тексеру үшін оның практикасына келгенде, Ракстон әйеліне шабуыл жасағанын жоққа шығарып, Изабелла оған опасыздық жасады деп мәлімдеді. Алайда, осы оқиғадан кейін жиырма төрт сағат ішінде Изабелла өзінің серіктесіне оралды. 1934 жылдың сәуірінде тағы бір рет Ланкастер полиция қызметкері Ракстонның үйіне тағы бір даудан кейін шақырылды. Келгеннен кейін Ракстон офицерге: "Сержант, менің әйелім бір кісімен кездесуге бара жатыр, мен екі адамды өлтіруді қалаймын", - деп хабарлады. Өзінің практикасының қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін Ракстон өзі осы сапарда әйелін ертіп бармады, сондықтан Ланкастерде қалды. Кейіннен ол тергеушілерге Исабелланың кейде Роберт Эдмондсон есімді жас жігітпен араласып жүргеніне сенімді екенін мойындады .

Despite his esteemed reputation within the Lancaster community, the relationship between Buck and Isabella Ruxton was fraught, and he became increasingly suspicious of Isabella's alleged infidelity, reportedly exploding into fits of rage or bouts of tearful hysteria and self pity behind closed doors. On several occasions, these arguments would prompt Isabella to pack her belongings and return to Edinburgh with her children, although inevitable phone calls from Ruxton in which he would tearfully plead with Isabella to return to Lancaster would prompt her to return to him, and he would later state to investigators that on the frequent occasions Isabella would return to Dalton Square, she would almost invariably say to him: "I wonder how I could ever pick up an argument with you". It is unknown precisely when Ruxton began to accuse Isabella of adultery and assault her, although loud quarrels between the couple had resulted in police interventions on several occasions. The disputes between the couple occasionally had to be settled at the Lancaster police station, where police would observe Ruxton talking erratically before bursting into tears. Furthermore, Isabella is known to have attempted suicide by inert gas asphyxiation in 1932, and this suicide attempt had resulted in her suffering a miscarriage. On one occasion in 1933, Isabella complained to police that her husband had begun beating her; when police visited Ruxton's practice to investigate her claims, Ruxton denied he had assaulted his wife, alleging that Isabella had been unfaithful to him. Nonetheless, within twenty four hours of this incident, Isabella had returned to her partner. On another occasion in April 1934 a Lancaster policeman had been called to the Ruxton household following another quarrel. Upon his arrival, the officer was informed by Ruxton: "Sergeant, I feel like murdering two persons my wife is going out to meet a man". To tend to the needs of his practice, Ruxton himself did not accompany his common law wife on this trip, and thus remained in Lancaster. He would later confess to investigators that he had been convinced that as Isabella had been known to occasionally keep social company with a young man named Robert Edmondson

Комиссия

1935 жылғы 14 қыркүйек күні кешке Изабелла Ракстон Блэкпулдің мерекелік жарықтарды көру үшін және екі әпкесімен (екеуі де Блэкпул маңында тұрған) кездесу үшін отбасылық үйден шықты. Ол Блэкпулден үйіне шамамен сағат 23:30-да қайтқан. 15 қыркүйекте, жексенбі күні таңертең Дальтон скверіне келгенде, Ракстонның қызғанышы мен параноясы күшейіп, ол Изабелланы жалаңаш қолымен мойынсұнуға, есінен айыруға немесе өлімге жеткізгенге дейін тұншықтырғанға ұқсайды, содан кейін оның денесін ұрып-соғып және пышақтаған. Оның үй қызметшісі қылмысты білмеуі үшін немесе ол оқиғаның куәсі болғандықтан, Ракстон Мэри Джейн Роджерсонды қатты ұрып-соғып, тұншықтырған немесе мойынын қысқан; ол, мүмкін, оның денесін өлім алдында немесе кейін де пышақтаған. Үйдегі баспалдақтарда, қабырғаларда және кілемдерде кейін табылған қанның көп мөлшері денелерді бөлшектеуден бұрын қанның көп аққандығын көрсетеді, бұл Ракстонның құрбандардың біреуін немесе екеуін де өлтіргенге дейін немесе кейін, немесе тікелей өлім кезінде қатты ұрып-соққан деген қорытындыға әкеледі. Қылмыстарға бір күн бұрын Ракстон өзі мен Изабелла жұмысқа алған екі әйелдің біріне 16 қыркүйекте дүйсенбіге дейін үйіне келмеуін айтқан; ол кісі өлтіруден кейін бірнеше сағат өткен соң, екінші әйелдің үйіне барып, оған да 16 қыркүйекке дейін үйін тазаламауды айтқан, Изабелла мен Мэри Джейн Эдинбургке сапарлағанын түсіндірген. Ол балаларын Морекамб қаласындағы тіс дәрігерінің үйіне апарып, олармен жақын достық қарым-қатынаста болған және күндік күтімге балаларын тапсырғаннан кейін, үйіне оралды және екі денені де ванна бөлмесінде бөлшектеп, олардың кім екенін жасыруға тырысты. Бірнеше сағаттан кейін, шамамен сағат 16:30-да Ракстон өзінің пациенттерінің бірі, миссис Хэмпширдің үйіне барып, одан және одан кейін күйеуінен Дальтон скверіне қайтып, "декораторларды қарсы алуға" көмектесуін сұрады, олар ертең жұмыс істеуі керек еді. Миссис Хэмпшир Дальтон скверіне келгенде үйдің дүркіреп жатқанын көрді. Кейінірек сотта куәлік бергендей, баспалдақтардың барлық кілемдері алынып тасталған, ал еденнің бірнеше бөліктері сабанмен шашылып, жабық есіктің астынан көрініп тұрған. Сонымен қатар, күту бөлмесінде миссис Хэмпшир бірнеше оралған кілемдерді, баспалдақ төсектерін және дақтанған костюмді тапқан. Ол үйдің бағында тағы екі кілемді және бірнеше күйдірілген сүлгілерді тапқан. Хэмпширлер Дальтон скверінен кетер алдында оларға бірнеше дақтанған баспалдақ кілемін және Ракстонның дақтанған костюмін сақтап қалу үшін берілді, бірақ оларды мұқият тазалау шартымен.

On the evening of 14 September 1935 Isabella Ruxton left the family home to view the Blackpool Illuminations and visit two of her sisters (both of whom lived near Blackpool). She left Blackpool to return home at approximately 11:30pm. Upon her return to Dalton Square in the early hours of Sunday, 15September, Ruxton's jealousy and paranoia apparently overwhelmed him, and he most likely strangled Isabella into submissiveness, unconsciousness, or death with his bare hands, before beating and stabbing her body. Either to prevent their housemaid from discovering his crime or because she had actually witnessed the act, Ruxton extensively bludgeoned and either strangled or asphyxiated Mary Jane Rogerson; he probably also stabbed her body either before or after death. The amount of blood subsequently discovered on the stairs, walls, and carpeting of the Ruxton household indicates excessive blood flow prior to the bodies' mutilation, leading to the conclusion that Ruxton had stabbed either or both of the victims extensively shortly before or after death, or during the actual act of murder. On the day prior to the murders, Ruxton informed one of the two charwomen he and Isabella employed not to come to his premises until Monday 16September; within hours of the murders he had visited the home of the other charwoman he employed and likewise told her not to clean his premises until 16September, explaining that Isabella and Mary Jane had travelled to Edinburgh. After he had driven his children to the home of a Morecambe dentist with whom he and Isabella had formed a close friendship and asked the couple to look after his children for the day, he returned to his home and proceeded to extensively dismember and mutilate both bodies in the bathroom of his home in an effort to hide their identities. Several hours later, at approximately 4.30pm, Ruxton visited the home of one of his patients, a MrsHampshire, and asked both her and, shortly thereafter, her husband to return to Dalton Square with him to help him "prepare for the decorators", who were expected to arrive the following morning to perform work he claimed had been arranged several months previously. When MrsHampshire arrived at Dalton Square, she found the house in a state of disarray. As she would later testify at Ruxton's trial, all the carpeting had been removed from the stairs, and several sections of the flooring were littered with straw, which also protruded from beneath a locked bedroom door. Moreover, in the waiting room of the property, Mrs. Hampshire discovered several rolled up sections of carpeting, stair pads, and a stained suit. In the garden of the property, she also discovered two further sections of carpeting, and several burned towels. Before the Hampshires left Dalton Square, they were given several sections of stained stair carpeting and Ruxton's stained suit to keep, upon the condition they thoroughly cleaned them.

Ашылу

1935 жылғы 29 қыркүйекте таңертең Сьюзан Хейнс Джонсон есімді жас әйел Дамфрисширдің Моффат қаласынан солтүстікке қарай 3 шақырым жерде орналасқан ескі тас көпірдің парапетінен қарап шықты. Көпірдің астынан ағып жатқан Gardenholme Linn атымен белгілі өзеннің жағалауында Джонсон тасқа жабысып, матаға оралған бір буманы байқады, одан ішінара шіріген адам қолы көрініп тұрды. Демфрисшир полициясының қызметкерлері оқиға орнына шақырылды. Бумадағы қалдықтардың адам денесі екенін анықтаған офицерлер өзенді, айналасындағы шатқалдарды және жақын орналасқан Аннан өзенін қарап шықты. Олар екі адам басын және тағы төрт буманы тапты, олардың әрқайсысында кеңінен қиратылған адам дене мүшелері – жамбас сүйектері, аяқ-қолдар, ет бөліктері, сондай-ақ адам денесі мен жамбас сүйектері болды. Бұл адам денесінің қалдықтары жоғалған күйде болды және төсек жамылғыларына, жастыққа, балалар киімдеріне және бірнеше газетке оралған еді (1935 жылғы 6 және 31 тамыздағы «Daily Herald» газетінің екі саны, 1935 жылғы 15 қыркүйектегі «Sunday Graphic» газетінің саны және датасы көрсетілмеген «Sunday Chronicle» газетінің бөліктері). 1 қазанда қалдықтар Моффаттың мәйітханасында сот-медициналық сарапшы Джон Глейстер және дәрігер Гилберт Миллердің қарауында тексерілді. Екеуі де осы уақытқа дейін табылған 70 бөлік адам денесінің қалдықтары екі әйелге тиесілі екенін, олардың бойы мен жасы едәуір ерекшеленетінін, ал дене мүшелерін қирату анатомиялық білімі бар адам жасаған, оның мақсаты денелерді анықтауды қиын ету болғандығын анықтады. Профессор Глейстер мен доктор Миллер екі құрбанның да денесіне келтірілген зардаптардың барлығы хирургиялық пышақпен жасалғанын, ал пішін немесе балта қолданылмағанын анықтады. Сонымен қатар, кісі өлтіруші екі бастан да көздерін, құлақтарын, терісін, еріндерін, жұмсақ тіндерін және бірнеше тістерін алып тастады, тіс жазбалары немесе суреттер арқылы сәйкестігін анықтау мүмкін болмасын деген мақсатта, сондай-ақ денедегі операциялық жарақаттар немесе егу іздері сияқты ерекше белгілер көрінетін жерлерге ерекше назар аударды. Күдікті алғашқыда табылған қолдардың саусақтарын да алып тастаған, сондай-ақ бір құрбанның аяқтарынан, екіншісінің жамбасынан барлық етті сыпырып тастаған. Глейстер мәйіттерді қарағанда, егер кісі өлтіруші қалдықтарды жақын маңдағы Аннан өзеніне емес, Линн өзеніне (сол кезде қатты жаңбырдан деңгейі көтерілген) лақтырған болса, бумалар, әдетте, Солуэй-Фертке ағып кетер еді, осылайша оларды табу кешігіп немесе толығымен болмай қалуы мүмкін еді деген қорытындыға келді. Gardenholme Linn өзенінің мұндай маңызды тас жолға жақын орналасқандығын ескере отырып, Гласгоу CID детективтері – бұл қалдықтар жергілікті тұрғындарға тиесілі емес екенін анықтағаннан кейін – кісі өлтірушінің Оңтүстік Таулы аймаққа қалдықтарды жою үшін келген болуы мүмкін екенін және бұл аймақпен таныс болмауы мүмкін екенін қарастыра бастады.

On the morning of 29 September 1935 a young woman named Susan Haines Johnson glanced over the parapet of an old stone bridge located 2 mile (3 km) north of the Dumfriesshire town of Moffat. Upon the banks of the stream—named Gardenholme Linn—which ran beneath the bridge, Johnson noted a bundle wrapped in fabric that had lodged against a boulder, with a partially decomposed human arm protruding from the package. Police from the Dumfriesshire Constabulary were called to the scene. Discovering the remains within the package were human, officers searched the stream, surrounding ravines, and the nearby Annan River, discovering two human heads, and four further bundles, each containing extensively mutilated human remains including thigh bones, legs, sections of flesh, and a human torso and pelvis. These human remains were in an advanced state of decomposition, and had been wrapped in bedsheets, a pillow case, children's clothing, and several newspapers (two editions of the Daily Herald dated 6 and 31August 1935, an edition of the Sunday Graphic dated 15September 1935, and undated portions of the Sunday Chronicle). On 1 October the remains were examined at Moffat mortuary by the forensic scientist John Glaister Jr., and a doctor named Gilbert Millar. Both men determined the 70 separate sections of human remains thus far discovered were those of two females of notably different heights and ages, and that the mutilation conducted upon the remains had been committed by an individual with extensive anatomical knowledge in an obvious effort to complicate the identification of the remains. In addition to the extensive mutilation across both victims' entire bodies, which both Professor Glaister and Dr. Millar deduced had been entirely committed with a surgical knife as opposed to either a saw or an axe, the murderer had removed the eyes, ears, skin, lips, soft tissue, and several teeth from both heads to make identification via dental records or composite drawings impossible, with additional attention being devoted to areas of the body where possible distinguishing features such as operational scars or vaccinations may have been visible. The perpetrator had also removed the fingertips from the sole set of hands initially discovered, and had completely pared all flesh from the legs of one victim, and from the thighs of the other. Glaister also noted in his autopsy reports that had the perpetrator actually thrown the remains into the nearby Annan River as opposed to the tributary river Linn (which had been swollen with heavy rains at the time), the bundles would likely have flowed into the Solway Firth, thus delaying or permanently preventing their discovery. Given the proximity of the Gardenholme Linn stream to such a major arterial road, detectives from Glasgow CID—who had already established the remains were unlikely to be those of local individuals—began to consider the possibility the perpetrator had travelled to the Southern Uplands to dispose of the remains, and may have been unfamiliar with the area.

Аутопсиялар

Екі дене Эдинбург университетінің анатомия бөліміне жеткізілді, онда олар алдымен эфирмен өңделді, осылайша одан әрі шіруінің алдын алу және барлық құрттарды жою үшін, содан кейін профессорлар Глейстер, Джеймс Купер Браш және Сидней Смит ресми аутопсияларын жүргізбес бұрын формалин ерітіндісінде сақталды. Екі дене Эдинбург университетіне жеткізілгеннен кейін, адам сүйектері бар тағы бір жиынтық табылды; бұл жиынтықта екі адамның алқызы, қолы бар. Қалдықтармен бірге табылған жалғыз қолынан бармақ іздері толығымен жойылмағандықтан, тергеушілер бармақ іздерінің толық жиынтығын алуға мүмкіндік алды. Құрбандардың өлім уақытын анықтау үшін Дюфрисшир полициясы Глазгода тұратын Александр Мирнс атты энтомологтың көмегін сұрады, ол сол кездегі жаңадан пайда болған сот энтомологиясының әдістерін қолданып, қалдықтарда табылған құрттардың жасын анықтады. Екі жиын қалдықтан табылған құрттарды зерттегеннен кейін, Мирнс құрттардың Calliphora vicina түріне жататындығын және қалдықтарда табылған құрттардың олар табылған жерге жақын жерде жұмыртқа салғандығын анықтады. Мирнс қалдықтар табылған жерде кемінде 12-14 күн жатқан болуы керек деген қорытынды жасады. Бұл қорытынды құрбандардың денелері 17 қыркүйектен кейін табылған жерге тасталмағанын көрсетті. Екі дененің бас сүйектерінің тігістерін зерттеген Глейстер мен Смит, бір дененің 30-дан 55 жасқа дейінгі, шамамен 35-тен 45 жасқа дейінгі әйелге, ал екінші дененің 18-ден 25 жасқа дейінгі, шамамен 20-21 жастағы әйелге жататындығын анықтады. Өлім себебін анықтау үшін ересек әйелдің кеудесіне бес пышақ жарақаты, бірнеше сынған сүйектері және көптеген көк іздері болған. Одан әрі, оның өкпелері айқын түрде толып, сөйкесік сүйегі сынған, бұл оның басқа жарақаттар алғанға дейін тұншықтырылғанын көрсетеді. Екінші құрбанның мүшелері мен басы күшті күшпен зақымдалған, бұл оның белгісіз құралмен қатты соққыға ұшырағанын көрсетеді. Профессорлар Глейстер, Браш және Смит екі дененің кесілуіне шамамен сегіз сағат уақыт кеткенін және екі дененің де кесілген кезде қан мен ішкі органдарынан босатылғанын қорытындылады.

The two bodies were transported to the Anatomy Department of the University of Edinburgh, where they were first treated with ether to prevent further decomposition and destroy all maggot infestation, then preserved in a formalin solution before being reconstructed prior to Professors Glaister, James Couper Brash, and Sydney Smith conducting their formal autopsies. A further bundle containing human remains was discovered shortly after the two bodies had been transported to the University of Edinburgh; this bundle contained two human forearms, with hands attached. The fingerprints had not been completely obliterated from the sole pair of hands found with the remains, and as such, investigators were able to obtain a complete set of fingerprints. To approximate the time of death of the victims, Dumfriesshire police requested the assistance of a Glasgow based entomologist named Alexander Mearns, who, using the then fledgling techniques of forensic entomology to identify the age of the maggots found upon the remains, studied the life cycle of the pupae found upon the bodies in order to approximate a time of death of both victims. From his examination of the pupae found upon both sets of remains, Mearns conclusively determined the pupae had originated from a particular breed of blowfly known as Calliphora vicina, and that the maggots discovered on the remains had been laid in the immediate vicinity where they were discovered. Mearns deduced the remains could not have lain where they were discovered for less than 12 to 14days. This conclusion suggested the victims' bodies could not have been disposed of in the location they were found after 17September. From the skull sutures on both bodies, Glaister and Smith were able to determine that one of the bodies was that of a woman aged about 30 to 55, probably between 35 and 45, and that the second body was that of a woman aged between 18 and 25, probably aged between 20 and 21 at the time of her murder. In reference to the cause of death, the older woman had five stab wounds to the chest, several broken bones, and numerous bruises. In addition, her lungs were remarkably congested, and her hyoid bone had been broken, indicating she had been strangled before the other injuries had been inflicted. The limbs and head of the second victim bore signs of excessive blunt force trauma, indicating she had been extensively bludgeoned with an unknown instrument. Professors Glaister, Brash, and Smith further concluded the mutilation of the two bodies would have taken approximately eight hours to complete, and that the two bodies had been drained of both blood and viscera at the time of their dismemberment.

Ланкастер байланысы

"Sunday Graphic" газетінің бірнеше беті, дене қалдықтарына оралған, газеттің 15 қыркүйекте Англияның Морекэмб және Ланкастер аймақтарында басылып, таратылған мерейтойлық саны болды, бұл екі құрбанның және/немесе оларды өлтірген адамның Солтүстік-Батыс Англияда тұрғанын күшті түрде көрсетеді. Осыған байланысты, Шотландия Ярдының инспекторы Джеремая Линч, Думфришир полициясының бас комиссарының өтініші бойынша тергеуге көмектесу үшін шақырылған, Англияның осы аймағында 15 қыркүйекте немесе одан кейін тіркелген жоғалып кеткен адамдар туралы хабарламаларға күшін жұмсады. Сонымен қатар, құрбандардың дене қалдықтарының бірнеше бөлігі Gardenholme Linn және Аннан өзендерінің жағалауында бірнеше жүз метр төмен ағыста табылғаны, дене қалдықтарының өзенге 19 қыркүйекке дейін тасталғанын көрсетеді, себебі бұл аймақтағы қатты жаңбырдың соңғы күні осы күн болды, сондықтан су ағыны құрбандардың табылған уақытына қарағанда әлдеқайда күшті болған. Бұған қоса, денесі бөлінген қалдықтар табылған киімнің бөліктері де ерекше болды, мысалы, көйлектің қолтық астындағы жөндеу жамалары және ерекше балалардың комбинезонын байлау үшін қолданылған түйіндер, құрбандардың біреуінің немесе екеуінің де баласы болғанын көрсетеді. Моффатта адам дене қалдықтары табылғаннан бес күн бұрын Ракстон Ланкастер полициясына барып, әйелі оны "қайтадан" тастап кеткенін айтты; ол бұрын отбасылық қызметші Мэри Джейн Роджерсонның ата-анасының Морекэмбе үйіне барып, олардың қызы жақында жергілікті жігітпен қарым-қатынаста болып, жүкті болғанын және оның әйелі оны жасырын түрде аборт жасау үшін алып кетуге келіскенін мәлімдеді. Ол кезде Ұлыбританияда аборттар заңсыз болғандықтан, Ракстон Роджерсондарды полицияға хабарласпауға шақырды. 1 қазанда Роджерсондар Ракстонның жеке кабинетіне келді. Бұл жолы ол Мэри Джейннің қауіпсіздігіне қатысты алаңдаушылықтарын басуға тырысып, оның және әйелінің оның сейфін бұзып, 30 фунт стерлинг ұрлап, үйінен қашып кеткенін айтты. Ракстонның бұл жағдайда әйелі мен Мэри Джейн ақшаны жұмсағаннан кейін әрине қайта оралады дегеніне қарамастан, Ракстонның Роджерсондарға әйелі мен қызының үйінен неге жоғалып кеткеніне қатысты берген қарама-қайшы түсіндірмелері олардың күдігін тудырды. Сондықтан, келесі күні олар Морекэмб полициясына жоғалып кеткен адам туралы хабарлама берді. (Ракстон өзі әйелі мен қызметшісі жоғалып кеткенін Ланкастер полициясына ресми түрде 4 қазанға дейін хабарламады.)

Several of the pages of the Sunday Graphic in which the remains had been wrapped had been a souvenir edition of the newspaper which had been printed and circulated solely in the Morecambe and Lancaster area of England on 15September, strongly suggesting the two victims and/or their murderer lived in North West England. As such, Inspector Jeremiah Lynch of Scotland Yard—who had been called in to assist the investigation at the request of the Chief Constable of Dumfriesshire—focused his efforts on recent missing persons reports filed within this section of England on or shortly after 15September. In addition, the fact several sections of the victims' remains had been discovered several hundred yards downstream on the banks of the Gardenholme Linn and the Annan River suggested a date on or prior to 19September as to when the remains had been thrown into the stream, as that had been the final date of heavy rainfall in the area and thus when the flow of water had been much greater than at the time of the victims' discovery. Furthermore, sections of the clothing in which the dismembered remains had been found were also distinctive, with unique factors such as repair patches beneath armpits upon a blouse, and knots used to tie a pair of distinctive child's rompers, suggesting either or both of the victims may have borne children. Five days before the discovery of the human remains in Moffat, Ruxton had visited Lancaster police, claiming his wife had "once again" deserted him; he had earlier visited the Morecambe household of the parents of the family maid, Mary Jane Rogerson, claiming their daughter, having recently engaged in an affair with a local youth, had become pregnant and that his wife had agreed to discreetly take her away from their home to arrange an abortion. As abortions were at that time illegal in Britain, Ruxton had urged the Rogersons not to contact the police. On 1 October the Rogersons visited Ruxton at his practice. On this occasion, he attempted to placate their fears for Mary Jane's safety by claiming both she and his wife had broken into his safe and stolen £30 before eloping from his household. Despite Ruxton's insistence on this occasion that his wife and Mary Jane would almost certainly return once they had spent the money, the fact Ruxton had now given the Rogersons contrary explanations as to why his wife and their daughter were missing from his household aroused their suspicions. As such, the following day, they filed a missing persons report with Morecambe police. (Ruxton himself would not visit Lancaster police to formally report his wife and maid as missing until 4October.)

Сәйкестендіру

9 қазанда шотланд полициясы Роджерсон үйіне барып, Мэри Джейннің ата-анасынан денелер оралған киімдердің бөліктерін тануға бола ма деп сұрады. Миссис Роджерсон бірден бір жақтауында ерекше тігісі бар блузканы қызының киімі деп таныды, оны соңғы рет 14 қыркүйекте көрген. Миссис Роджерсон көрсетілген балалардың комбинезонын тануға қорықпады, бірақ полицияға киімді Гранж-овер-Сэндсте тұратын және сол жылы Морекамб шығанағына қысқа демалысқа барған кезде Изабелла, Мэри Джейн және Ракстон балаларымен бірге тұрған Эдит Холм атты досына көрсетуді ұсынды. Миссис Холм комбинезонды көрген кезде, өткен жазда Ракстон балаларының біріне өзі сатып алғанын бірден мойындады. Ланкаширдегі әріптесімен сөйлескен Думфриширдің бас инспекторы Мэри Джейннің жұмыс берушісі Ракстонның әйелінің жоғалып кеткені туралы бұрынғы айда ресми емес хабарлағанын және Изабелланың соңғы рет 14 қыркүйек күні кешке, Блэкпулдағы екі қарындасын қалдырып, Ланкастердегі үйіне қайтып келгенін анықтады, ол Блэкпулдың мерекелік жарықтарын көру үшін теміржолмен саяхаттаған. Полиция дене мүшелерін ораған киімдердің бірнеше бөлігін анықтаған күні Ракстон тағы да Ланкастер полиция бөліміне келді; бұл жолы ол көздерінен жас шығарып, Шотландияда әйелі мен қызметшісінің дене қалдықтары табылғаны туралы жергілікті әңгімелер тарағанын айтты және бұл әңгімелер оның медициналық тәжірибесіне және беделіне зиян келтіріп жатыр. Ол содан кейін әйелі мен қызметшісін табу үшін құпия тергеу жүргізуді сұрады, содан кейін полициядан үйін іздеуді талап етті. Ракстонды үйіне қайтару алдында полиция оны тыныштандырды, бірақ осы кезде тергеуге қатысқан барлық құқық қорғау органдары оны кісі өлтірудің басты күдіктісі деп санады. Ланкастер полициясы осы кезде Ракстонның екі үй шаруасының бірі Агнес Окслимен сөйлесіп, ол 15 қыркүйекте Ракстонның үйіне келгенін және оған ертеңге дейін жұмыс істеудің қажеті жоқ екенін айтқанын, ал келесі күні 2 Далтон скверіне келгенде үйдің толық тәртіпсіздікте болғанын, кілемдері алынып тасталғанын, бақта күйдірілген мата үйіндісі және ванна сары түсті дақтармен боялғанын растады. Сонымен қатар, Ракстон сол күні ваннаны тазалауды сұрады, содан кейін қолының байланған себебін есікке қысылып қалғанын түсіндірді. Ракстонның көршілерімен сөйлескен Ланкастер полициясы Ракстонның миссис Хэмпшир мен оның күйеуінен үйін қайта бояуға дайындалу үшін кеңінен тазалауды сұрағанын анықтады, бірнеше күн бұрын жеміс консервісін ашқанда қолын қатты жарақаттағандықтан өзі істей алмайтынын түсіндірді. Ол сондай-ақ Хэмпширлерге бірнеше дақты кілемдер мен костюм берді, оларды жуса ұстап ала алатынын айтты.

On 9 October Scottish police visited the Rogerson household and asked Mary Jane's parents if they were able to identify any sections of clothing in which the bodies had been wrapped: MrsRogerson immediately recognised a blouse with distinct patchwork repair beneath one armpit as having belonged to her daughter, whom they had last seen on Saturday 14September. MrsRogerson was unable to identify the pair of child's rompers shown to her, but suggested the police should show the garment to a friend of hers named Edith Holme, who lived in Grange over Sands and with whom Isabella, Mary Jane, and the Ruxton children had briefly lodged earlier that year on a brief vacation to Morecambe Bay. When MrsHolme saw the rompers, she immediately recognised them as a pair she had bought for one of the Ruxton children the previous summer. Conversing with his Lancashire counterpart, the Chief Constable of Dumfriesshire discovered that Mary Jane's employer, Ruxton, had informally reported his wife missing the previous month, and that the final confirmed sightings of Isabella alive by anyone other than Ruxton himself had been on the evening of 14September, when she had left her two sisters in Blackpool to return to her Lancaster home, having travelled to the seaside resort to view the Blackpool Illuminations. The same day that police identified several items of the clothing used to wrap the dismembered remains, Ruxton again visited the Lancaster police station; on this occasion, he burst into tears, complaining that local rumours had begun to circulate regarding the discoveries of the human remains in Scotland as being those of his wife and maid, and that these rumours were proving to be detrimental to both his medical practice and his general reputation. He then requested they conduct discreet enquiries to locate his wife and maid, before demanding police search his house to quash these rumours. Although Ruxton was placated by officers before being driven home, at this point he was considered the prime suspect in the murders by all law enforcement personnel thus far involved in the investigation. Lancaster police had by this stage spoken to one of the Ruxtons' two charladies, Agnes Oxley, who confirmed to officers that on 15September, Ruxton had arrived at her home and informed her that it was unnecessary for her to work at his premises until the following day, and that when she had arrived at 2Dalton Square the following day, the house had been in a general state of shambles, with carpets removed, a pile of burned fabric like material in the garden, and the bathtub extensively stained with a yellowish discolouration. Furthermore, Ruxton had specifically requested she clean the bathtub that day, before explaining to her that the reason his hand was bandaged was that he had jammed it in a door. Conversing with the Ruxtons' neighbours, Lancaster police also discovered that Ruxton had asked MrsHampshire and her husband to extensively clean his house in preparation for redecoration, explaining that he was unable to do so himself as he had badly cut his hand opening a tin of fruit several days earlier. He had also given the Hampshires several stained carpets and a suit, saying they could keep them if they washed them.

Тұтқындау

12 қазан күні кешке Ракстон Ланкастер полициясымен тұтқындалды және түн бойы жан-жақты сұраққа алынды. 14-29 қыркүйек аралығында ол қайда болғанын сұрағанда, Ракстон «Менің қимылым» деп аталатын қолмен жазылған құжатты ұсынды, содан кейін тергеушілерге бергеннен кейін жазғандарына сүйенген ерікті мәлімдеме жасады. Ол тергеушілердің сұхбатына да келісім берді. Бұл сұхбатта Ракстон Ланкастерде практикасын құрғаннан кейін ешқашан Шотландияға бармағанын жоққа шығарды. Алайда, 17 қыркүйекте Камбрияның Кендал қаласында велосипедпен өткен жас велосипедшінің оның көлігінің нөмірін неге тіркегенін түсіндіре алмады, бұл оның көлігінің сол күні жақын маңдағы Милнторп қаласында тоқтатылуына әкелді, өйткені велосипедші оқиға орнынан тоқтамай кеткендіктен, өзінің тіркеу нөмірін (ол оны күнделігіне жазып алған) полицияға хабарлаған. Бірнеше сағат бойы сұраққа алу барысында Ланкастер полициясы шотландтық әріптестерімен үнемі байланыста болды, олар бұрын Ракстонның үйіне барып, Гласгоу университетінде терең сот-медициналық сараптама үшін обой, кілем, плінтус және күміс заттар сияқты заттарды алып кеткен. 13 қазанның таңғы сағаттарында екінші қолдан табылған саусақ іздері мен алақан іздерінің Мэри Джейн Роджерсон жиі қолданған заттардағы іздермен сәйкес келетіндігі анықталды. Бұл сот-медициналық сараптаманың нәтижесін естігеннен кейін, Ракстонға сол күні сағат 7:20-де Мэри Джейн Роджерсонды өлтірді деген айып тағылды. Айыпты естігенде Ракстон: «Мүлдем жоқ! Әрине жоқ! Менің ойымда мұндай нәрсе болған емес! Қандай себеп пен ниет? Сіз не туралы айтып отырсыз?» деді. Ланкастер қалалық полиция сотындағы күзеттен кейін (ол Ланкастер қалалық әкімшілігінің ғимаратының бірінші қабатында орналасқан), Ракстон қамауға алынды. 5 қарашада Ракстонға оның әйелін өлтірді деген тағы бір айып тағылды, оның денесі сот-медициналық антропология әдісі арқылы анықталды, онда құрбанның бас сүйегінің рентген суреті Изабелла Ракстонның тірі кезінде түсірілген суретімен салыстырылды. Кейін профессор Джеймс Купер Браш екі құрбанның сол аяғының үлгілерін икемді желатин-глицерин қоспасынан жасады; әйелдер киген аяқ киімге орналастырылған кезде, Аннан өзенінің жанынан табылған бірінші құрбанның аяғының үлгісі Мэри Джейн Роджерсон киген аяқ киімге дәл келді, ал екінші құрбанның аяғының үлгісі Изабелла Ракстон киген аяқ киімге дәл сәйкес келді.

On the evening of 12 October Ruxton was arrested by Lancaster police and extensively questioned throughout the night. When asked to account for his whereabouts between 14 and 29September, Ruxton produced a handwritten document entitled 'My Movements', which he then passed to investigators before making a voluntary statement based on what he had written. He then acquiesced to the investigators' interview. In this interview, Ruxton denied he had ever been to Scotland after having established his Lancaster practice. However, he was unable to explain just why his car registration number had been logged by a young cyclist whom he had knocked over in the Cumbrian town of Kendal on 17September, which had led to his vehicle being intercepted in nearby Milnthorpe the same day, as the cyclist had reported his registration number—which he had logged in his pocketbook—to police when he had failed to stop at the scene of the accident. Throughout the several hours of questioning, Lancaster police repeatedly conversed with their Scottish counterparts, who had previously visited Ruxton's household to remove objects such as sections of wallpaper, carpeting, skirting boards, and silverware for a more detailed forensic examination at Glasgow University. In the early hours of 13October, the finger and palm prints upon the second set of human hands discovered were found to be a match for impressions upon items Mary Jane Rogerson had habitually handled at Dalton Square. Upon hearing of this forensic match, Ruxton was formally charged with the murder of Mary Jane Rogerson at 7:20am that morning. When Ruxton heard the recitation of the charge, he stated: "Most emphatically not! Of course not! The farthest thing from my mind! What motive and why? What are you talking about?" Following an appearance in custody of the Borough of Lancaster Police Court, situated on the ground floor of Lancaster Town Hall, Ruxton was remanded in custody. On 5 November Ruxton was further charged with the murder of his wife, whose remains were positively identified using the technique of forensic anthropology, in which an X ray of a victim's skull was superimposed on a photograph taken of Isabella Ruxton in life. Professor James Couper Brash would later construct replica models of the two victims' left feet in a flexible gelatin glycerin mixture; when placed in shoes the women had worn in life, the replica foot of the first victim recovered from the vicinity of the Annan River precisely fit a shoe worn by Mary Jane Rogerson, whereas the replica foot of the second victim recovered precisely fit shoes worn by Isabella Ruxton.

Сот

1936 жылғы 2 наурызда Манчестердегі Жоғары сотта Бак Ракстонның ісі басталды. Ол Изабелла Ракстонды өлтіргені үшін сот алдында тұрды және осы күні өзінің қылмыстық айыпталуға кінәлі емес екенін ресми түрде мәлімдеді. Осы ресми мәлімдемеден кейін қазылар алқасы құрылып, қызметке ант берді. Ракстон ісіндегі прокурорлар – Джозеф Кукси Джексон KC, Дэвид Максвелл Файф KC және Хартли Шоукросс Ракстонның қызғаныш пен паранойяға берілгенін, Изабелла Ракстон мен Мэри Джейн Роджерсонды отбасылық үйде өлтіргенін, ал олардың денелерін Ланкастерден 100 мильден астам қашықтықта, Шотландияның Оңтүстік жоталарындағы Гарденхолм Линн ағысында тастағанын айтты. Жозеф Кукси Джексон қазылар алқасына жасаған ашық мәлімдемесінде былай деді: «Осы үйде не болғанын түсіну үшін көп қиялға түсудің қажеті жоқ. Мэри Джейн Роджерсон миссис Ракстонның өліміне куә болған болуы мүмкін, содан кейін ол да сол тағдырға ұшырады. Сіздер миссис Ракстонның өлімі алдында бетіне зор күшпен соққылар түскенін және оның мойны қысылып өлгенін естисіздер. Прокуратураның пікірінше, оның және Мэридің өлімі осы бөлмелердің сыртында, қызметшінің бөлмесіне жақын баспалдақ алаңында болған, себебі сол жерден баспалдақ бойымен ваннаға дейін көп мөлшерде қанның іздері табылды. Мен оның әйелімен төсекке жатқанда қатты дау болғанын, ол әйелін мойнынан қысып өлтіргенін, ал Мэри Джейн Роджерсон оны сол сәтте ұстап алып, өзі де өлтірілгенін болжаймын. Мэридің бас сүйегі сынған: оның басының үстіне бірнеше соққы түскен, ол есінен айырылған, содан кейін, мүмкін, пышақпен өлтірілген».

Куәгерлердің айғақтары

Прокуратура көптеген куәгерлерді шақырып, өз ісін баяндады. Әрбір куәгер өз қорытындыларын сотқа, осы қорытындыларды анықтау үшін қолданған шыдамдылық пен еңбекқорлықпен ұсынды, және әрқайсысы Джексон, Шоукросс және Файфтың бірлескен тексеруінен өтті; содан кейін оларды Біркет немесе Кершоу талмай қарсы сұраққа тартып, берілген дәлелдемелердегі ең кішкентай қайшылықты жиі пайдаланып, мүмкіндік туған сайын медициналық және техникалық куәгерлердің болжамдарына жиі қарсылық білдірді. Біркет сондай-ақ кейбір дәлелдердің қалай кінәсіз жиналғаны туралы өз болжамдарын жиі ұсынды. Мысалы, бірде Біркет 2 Далтон алаңындағы балюстрададан табылған қанның босану, түсік тастау немесе әйелдің менструалдық циклы салдарынан кездейсоқ төгілген болуы мүмкін екенін айтты. Қорғау тарапының екі адвокаты да көптеген куәгерлерді, сондай-ақ прокуратура куәгер ретінде ұсынған медициналық және сот-медициналық сарапшыларды олардың қорытындыларына күдік тудыру мақсатында жан-жақты қарсы сұраққа тартқандарына қарамастан, прокуратура куәгерлерінің көп бөлігі – барлық медициналық және сот-медициналық қызметкерлердің куәлігі бойынша – құрбандарды анықтау және олардың өлтірулерін 2 Далтон алаңында Ракстон жасады деген тұжырымдарында қатып қалды. Дегенмен, Ракстонның қорғау адвокаты кейде куәгерді немесе сарапшыны оның қорытындылары немесе естеліктеріне қатысты баламалы түсіндірме мүмкіндігін мойындауға итермеледі.

Қорғаудың куәлігі

Қорғау тарапынан куәлік берген жалғыз куә – өзінің Ракстон болды. Ол қорғаушысының ұсынысымен сот процесінің тоғызыншы күні куәлік берді. Жалпы, ол куәгерлер тақтасында нашар өзін ұстады, жібек орамалын қысып тұрып, гистериялық жылауға бейімділік танытты. Осының нәтижесінде, MrJustice Singleton Ракстонды өлім жазасына кесті. Сот судья Singleton-нан үкім мен жазаға жауап ретінде айтары бар ма деп сұрағанда, Ракстон "Мен өте өкінемін" деді, содан кейін сотқа шыдамдылығы мен соттың әділдігі үшін әдепті түрде алғыс айтты. Ракстон содан кейін судьяға үкімге шағымдану ниеті туралы мәлімдеді. Шағым сол күні қабылданбады, себебі ол "[Ракстонның] сотында судьяның қате бағыт беруінің болғанын тіпті ең аз дәрежеде болса да көрсетпейді".

Атқару

Өлім жазасына тартылуға бірнеше сағат қалғанда Бак Ракстон бас қорғаушысы Норман Биркетт KC-ге хат жазды. Аталған хатта Ракстон Биркеттке қорғанысын жүргізген шеберлігі үшін алғыс айтты, содан кейін: "Мен бірнеше сағаттан соң Жаратушыммен кездесетінімді білемін. Бірақ сізге айтамын, мырза, мен осы қылмыста мүлдем кінәлі емеспін", - деді. 10 мыңнан астам қол жиналған Ланкастер тұрғындарының Ракстонға кешірім сұраған петициясына қарамастан, Ракстон 1936 жылғы 12 мамырда таңертең Манчестердегі HM түрмесінде дарға асылды. Оның жазалаушысы Альберт Пьерпойнт болды. Ракстонның өлім жазасына кесілген күнінен кейін бір күні жексенбілік газет Ракстонның тұтқындалғаннан кейінгі күні жазған қысқаша қолмен жазылған мойындау хатын жариялады, ол өлім жазасына кесілген жағдайда ғана ашылуын немесе ақталған жағдайда оған қайтарылуын бұйырған. Қырқындар бойы бос тұрған Дэлтон скверіндегі үй 1980 жылдары ішкі жағынан күрделі жөндеуден өтті, әсіресе ванна бөлмесі, ол сәулетшілердің кеңсесіне айналды. Ғимарат тұрғын емес болып қала береді. Бак Ракстон екі құрбанын мүшелеп кескен ванна сот процесінде дәлел ретінде пайдалану үшін ғимараттан алынып шығарылды. Кейіннен ванна Ланкашир графтығы полиция бас штабындағы атты полиция бөлімінде жылқы суаруға пайдаланылды, ол Ланкашир графтығының Хаттон азаматтық округінде орналасқан. Қазіргі уақытта ол Ланкастер қамалындағы Ланкашир полиция мұражайында қойылған. Элизабет, Диана және Уильям Ракстон Вирралдағы жетімдер үйінде өскен деп есептеледі.

Медиа

"Көпір астындағы денелер" ісі британдық радио сценарийші және сценарийші Гарри Алан Тауэрс тарапынан "Скотленд-Ярд құпиялары" радио қылмыстық драмасының бөлігі ретінде бейімделді. "Др. Ракстон балтамен өлтіруші" деп аталған бұл эпизод шамамен 1950 жылы алғаш рет эфирге шықты. "Американдық әділет" американдық қылмыстық сот телесериалы да Бак Ракстон жасаған кісі өлтірулерге арналған эпизодты көрсетті. A&E Network тапсырысымен, Ракстонның кісі өлтірулеріне арналған эпизод алғаш рет 2000 жылдың желтоқсанында көрсетілді. BBC Four криминалистикалық сериясы "Тарих қылмыскерлерін ұстау" Бак Ракстон ісіне арналған эпизодты да көрсетті. "Жеке бастылық мәселесі" деп аталған бұл эпизод 2015 жылдың маусым айында алғаш рет эфирге шықты. Бак Ракстонның жасаған кісі өлтірулеріне толық арналған алғашқы кітап – "Ракстон ісінің медициналық-құқықтық аспектілері" Джон Глейстер кіші және Джеймс Купер Браш еңбегі. Бұл кітап 1937 жылы жарық көрді және негізінен құрбандарды анықтауға және олардың өлтірілген және кесілген жерлерін анықтауға қолданылған жаңа сот-медициналық техникаларға назар аударады, соның арқасында олардың қылмыскері сотталды.