«Хопвуд ісі: Техас университетінің қабылдау саясатына шағым»
Hopwood v. Texas
Hopwood v. Texas ісі: 1996 ж. Техас университетінің студенттерді қабылдау саясатына қарсы шағым. Теңдік қорғау негізіндегі сот процесі, маңызды прецедент.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1996 ж. АҚШ сотының ісі
1996 U. S. court case
Hopwood v. Texas, 78 F.3d 932 (5th Cir. 1996) – Калифорния университетінің регенттері Бакке қарсы ісінен кейін студенттерді қабылдаудағы университеттердің артықшылық беру саясатына қарсы алғашқы табысты сот шағымы болды. Хопвуд ісінде Техас университетінің Остин құқық мектебіне қабылданбаған төрт ақ түсті талапкер теңдік принципін бұзды деген негізбен университет қабылдау саясатын сотқа шағымданып, жеңіске жетті. Хопвуд шешімі АҚШ-тың Бесінші апелляциялық округінің сотында жеті жыл бойы үлгі ретінде қолданылғаннан кейін 2003 жылы АҚШ Жоғарғы сотымен күштен шығарылды.
Hopwood v. Texas, 78 F.3d 932 (5th Cir. 1996), was the first successful legal challenge to a university's affirmative action policy in student admissions since Regents of the University of California v. Bakke. In Hopwood, four white plaintiffs who had been rejected from University of Texas at Austin's School of Law challenged the institution's admissions policy on equal protection grounds and prevailed. After seven years as a precedent in the U. S. Court of Appeals for the Fifth Circuit, the Hopwood decision was abrogated by the U. S. Supreme Court in 2003.
Іс
1992 жылы Техас университетінің заң мектебіне қабылдаудан бас тартылғаннан кейін, Шерил Дж. Хопвуд 1992 жылдың 29 қыркүйегінде Техастың Батыс округінің АҚШ округтік сотында университетке қарсы сотқа шағымданып, іс қозғады. Хопвуд, ақ нәсілді әйел, заң факультетіне қабылданудан бас тартылған, бірақ көптеген аз ұлтты кандидаттарға қарағанда білімі жақсырақ болған (кем дегенде, белгілі бір өлшемдер бойынша). Бастапқыда Хопвудтың бірге сотқа шағымданушысы Стефани К. Хейнс болды, бірақ 1993 жылдың 11 ақпанында Хейнс істен алынып тасталды. Соңында үш ақ нәсілді ер адам – Дуглас Карвелл, Кеннет Эллиотт және Дэвид Роджерс – іс жүзіндегі сотқа талапкер ретінде қосылды. Барлығының LSAT-тегі және бағалары латын американдық 43 студенттің 36-сынан, ал афроамерикандық 18 студенттің 16-сынан жоғары болды. Бұл іс АҚШ округтік судьясы Сэм Спаркс басшылығымен жүрді, ол 1963 жылы Техас университетінің заң мектебін бітірген. Texas Monthly журналының редакторы Пол Бурка кейін Шерил Хопвудты «кері дискриминацияның әділдігін сұраққа салуға арналған өте қолайлы талапкер» деп сипаттады, өйткені оның академиялық жетістіктері мен жеке басына қатысты қиындықтары бар (оның бұлшықет ауруынан зардап шегетін кішкентай қызы бар). 1994 жылдың мамырында сегіз күндік сот отырысынан кейін судья Спаркс 1994 жылдың 19 тамызында шешімін шығарды. Ол университет сотта қарастырылған нәсілдік преференцияларды пайдалануын жалғастыра алатынын анықтады. Өз шешімінде ол «қоғамда оң шешімдер қабылдау бағдарламаларының әлі де қажеттігі өкінішті екенін» атап өтті, бірақ қоғам институционалдық нәсілшілдіктің салдарынан арылғанша олар «қажеттілік» болып қала береді. Содан кейін төрт талапкер бесінші апелляциялық округтің апелляциялық сотына шағымданып, іс қозғады. Алғашқы сотталудан шамамен екі жыл өткен соң, 1996 жылдың 18 наурызында Бесінші округ соты өз шешімін шығарды. Сот «Техас университетінің заң мектебі студенттердің алуан түрлілігін қамтамасыз ету үшін, заң мектебіндегі жағымсыз ортаның салдарымен күресу үшін, заң мектебінің аз ұлтты қауымдастықтағы жаман беделін жою үшін немесе заң мектебінен басқа тұлғалардың бұрынғы дискриминациясының кез келген әсерін жою үшін қай үміткерді қабылдау керектігін шешуде нәсілді фактор ретінде пайдалануға құқығы жоқ» деп шешті. Сот судьясы Жак Л. Винер, кіші, келісті. 1996 жылдың 4 сәуірінде қайта қараудан бас тартты. Университет бұл шешімге қарсы АҚШ Жоғарғы Сотына шағымданып, бірақ ол 1996 жылдың 1 шілдесінде істі қайта қараудан бас тартты. Сертиорариден бас тарту туралы пікірде судья Рут Бадер Гинзбург пен судья Дэвид Саутер қабылдау кезінде нәсілдің конституциялық тұрғыда қолданылуы «ұлттық маңызы зор мәселе» екенін атап өтті. Алайда, судья Гинзбург университет енді сотта қарастырылған нақты қабылдау саясатын қорғамайтынын және тек нәсілге негізделген қабылдау саясатын сақтаудың негізін ғана ақтауға тырысатынын түсіндірді. Жоғарғы Сот шешімдерді емес, пікірлерді қарастыратындықтан, судья Гинзбург «бұл өтініште көтерілген маңызды мәселені қарамас бұрын, шынымен де дау тудырған бағдарлама бойынша соңғы шешімді күту керек» деп мәлімдеді. Осылайша, Хопвуд шешімі Луизиана, Миссисипи және Техас штаттарында, Бесінші округтің юрисдикциясы бар үш штат үшін қабылдау кезінде нәсілді пайдалану туралы елдің соңғы заңы болды.
After being rejected by the University of Texas School of Law in 1992, Cheryl J. Hopwood filed a federal lawsuit against the University on September 29, 1992, in the U. S. District Court for the Western District of Texas. Hopwood, a white woman, was denied admission to the law school despite being better qualified (at least under certain metrics) than many admitted minority candidates. Originally, Hopwood's co plaintiff was Stephanie C. Haynes, but Haynes was dismissed from the suit on February 11, 1993. Ultimately, three white males, Douglas Carvell, Kenneth Elliott, and David Rogers, joined the existing lawsuit as plaintiffs. All had better combined LSAT and grade scores than 36 of the 43 Latinos admitted, and 16 of the 18 black students admitted. U. S. District Judge Sam Sparks, a 1963 graduate of the University of Texas School of Law, presided over the case. Texas Monthly editor Paul Burka later described Cheryl Hopwood as "the perfect plaintiff to question the fairness of reverse discrimination" because of her academic credentials and her personal hardships (she has a young daughter suffering from a muscular disease). After an eight day bench trial in May 1994, Judge Sparks issued his ruling on August 19, 1994. He determined that the University could continue to use the racial preferences which had been at issue in the litigation. In his ruling, he noted that while it was "regrettable that affirmative action programs are still needed in our society", they were still "a necessity" until society could overcome its legacy of institutional racism. Thereupon, the four plaintiffs appealed the case to the Fifth Circuit Court of Appeals, which heard oral arguments in the case on August 8, 1995. Nearly two years after the original trial, on March 18, 1996, the Fifth Circuit issued its opinion, which was written by Circuit Judge Jerry Edwin Smith. The court held that "the University of Texas School of Law may not use race as a factor in deciding which applicants to admit in order to achieve a diverse student body, to combat the perceived effects of a hostile environment at the law school, to alleviate the law school's poor reputation in the minority community, or to eliminate any present effects of past discrimination by actors other than the law school". Judge Jacques L. Wiener, Jr., concurred. Rehearing was denied on April 4, 1996. The University appealed the decision to the U. S. Supreme Court, which declined to review the case on July 1, 1996. In an opinion on the denial of certiorari, Justice Ruth Bader Ginsburg, joined by Justice David Souter, noted that the issue of the constitutionality of race in admission was "an issue of great national importance". However, Justice Ginsburg explained that the University was no longer defending the specific admissions policy that had been at issue in the lawsuit and was rather attempting to justify only the rationale for maintaining a race based admissions policy. Accordingly, because the Supreme Court reviews judgments and not opinions, Justice Ginsburg stated that it "must await a final judgment on a program genuinely in controversy before addressing the important question raised in this petition". Thus, the Hopwood decision became the final law of the land with respect to the use of race in admissions in Louisiana, Mississippi, and Texas, the three states over which the Fifth Circuit has jurisdiction.
Реакция
Университет басшылары бұл пікірге наразы болды. Пікір жарияланғаннан кейін көп ұзамай UT президенті Роберт Бердал "жоғары білім берудің дерлік қайта бөлінуі" деп болжады, ал UT жүйесінің канцлері Уильям Каннингэм әкімшіліктің "Бесінші округтің Бакке енді ел заңы емес екенін және бұрынғы кемсітушілік пен әртүрлілік енді түсуге оң әрекеттерді негіздемейтінін" айтқан кең шешімінен қайғығанын атап өтті. Бесінші округтің пікірі кампуста түсудегі нәсілдік мәселелер туралы пікірталас тудырды. Оқытушылар мен студенттер наразылық көрсетті. Келесі бірнеше жыл бойы бұл іс университеттің студенттік газеті The Daily Texan-да жиі талқыланып, пікірталас тудырды. Техас заң шығарушы органы штаттағы мемлекеттік колледждерге түсуді реттейтін Топ-10 пайыздық ережені қабылдады, бұл Hopwood шешімінің кейбір салдарына баса кезең салу мақсатында жасалды.
University officials were not pleased with the opinion. Shortly after the opinion's release, UT President Robert Berdahl predicted "the virtual resegregation of higher education," while UT System Chancellor William Cunningham noted that administrators were "saddened by the 5th Circuit's sweeping determination that Bakke is no longer the law of the land and that past discrimination and diversity no longer justify affirmative action in admissions". The Fifth Circuit's opinion catalyzed a discussion of race in admissions on campus. Faculty and students protested. For the next several years, the case was a popular topic of discussion and debate in The Daily Texan, the University's student newspaper. The Texas legislature passed the Top Ten Percent Rule governing admissions into public colleges in the state, partly in order to mitigate some of the effects of the Hopwood decision.
Кейінгі дамуы
1997 жылдың 15 қаңтарында Техас штатының бұрынғы вице-губернаторы және сол кезде Хьюстон университеті жүйесінің ректоры Уильям П. Хобби, Техас штатының бас прокуроры Дэн Моралестен Хопвуд ісінің қолданылуы туралы түсіндіру сұрады. Атап айтқанда, Хобби жаңа федералды сот шешімінің Техастағы жоғары білім беру мекемелеріне қаржылық көмек көрсетуге қалай әсер ететінін (әсіресе, Хьюстон университетінің нақты бағдарламаларына, атап айтқанда Хьюстон университетінің құқық мектебіне қабылдауға тигізер әсерін) білгісі келді. 1997 жылдың 5 ақпанында Моралес Хоббидің сұранысына жауап ретінде ресми пікірін жариялады. Моралес «Хопвудтың шектеулері қабылдау, қаржылық көмек, стипендиялар, гранттар, жұмысқа алу және кадрларды сақтау сияқты барлық ішкі институттық саясаттарға жалпы түрде қолданылады» деген қорытындыға келді. Осылайша, Моралес түсіндірмесі бойынша Хопвудтың әсері қабылдаудан басқа да салаларда нәсілді қарастыруға тыйым салу үшін кеңейтілді. 2003 жылдың 23 маусымында Жоғарғы Сот Греттер және Боллинджер ісінде Хопвудты күштен шығарды, онда сот «АҚШ Конституциясы құқық мектебінің алуан түрлі студенттік контингенттен білім алудың пайдасын қамтамасыз ету мақсатында қабылдау шешімдерінде нәсілдік факторды шектеулі түрде қолдануына тыйым салмайды» деп тапты.
On January 15, 1997, William P. Hobby, Jr., former Lieutenant Governor of Texas and then Chancellor of the University of Houston System, sought a clarification of the application of Hopwood from Texas Attorney General Dan Morales. Specifically, Hobby questioned how the new federal jurisprudence would affect financial aid at institutions of higher education in Texas (and in particular, its effect on specific programs of the University of Houston—mainly admissions to the University of Houston Law Center). On February 5, 1997, Morales issued his formal opinion in response to Hobby's request. Morales found that "Hopwood's restrictions would generally apply to all internal institutional policies, including admissions, financial aid, scholarships, fellowships, recruitment and retention, among others". Thus, under the Morales interpretation, Hopwood was extended to prevent the consideration of race in areas beyond admissions. On June 23, 2003, the Supreme Court abrogated Hopwood in Grutter v. Bollinger, in which the high court found that the United States Constitution "does not prohibit the law school's narrowly tailored use of race in admissions decisions to further a compelling interest in obtaining the educational benefits that flow from a diverse student body". ).