Сидон лорды Реджинальд Гренье және Иерусалим Корольдігінің тарихы
Reginald of Sidon
Реджинальд Гренье, сидонский лорд, важный дворянин Иерусалимского королевства (XII в.). Семейные связи, брак с Агнес де Куртене, родственные отношения.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Реджинальд Греньер (1130-шы жылдар – 1202; сондай-ақ Рейнальд немесе Рено) – Сидонның феодалы және 12 ғасырдың соңындағы Иерусалим Корольдігінің маңызды ақсүйегі.
Reginald Grenier (1130s – 1202; also Reynald or Renaud) was lord of Sidon and an important noble in the late 12th century Kingdom of Jerusalem.
Атақ-даңққа қол жеткізу
Реджинальд Греньер мен Агнес Бурестің ұлы, Евстась Греньердің немересі болатын. Ол Корольдікте алғаш рет 1170 жылы көзге түсті, ол бұрын үш рет үйленген Куртенэнің Агнесіне үйленді: біріншісі – оны жесір қалдырған Мараштың Реджинальді; екіншісі (мүмкін бигамдық) – Яффа мен Аскалон графы және болашақ Иерусалим патшасы Амальрик, одан Бальдуин IV және Сибилла есімді екі баласы болды; үшіншісі – Амальрикке үйленгенге дейін оның күйеуі немесе никеде болған Ибелиннің Хью. Оның Амальрикпен некесі 1163 жылы екеуінің тыйым салынған дәрежедегі қандастық байланыста екені анықталған соң жойылды. Кейбір авторлар Агнес пен Сидондық Реджинальдтың некесі де бұзылған деседі, себебі олар тыйым салынған дәрежеде туысқан, бірақ бұл Вильгельм Тирдің «Герард жоғарыда аталған екі адамның» арасындағы байланысты анықтады деген сөзін дұрыс түсінбеуіне негізделген. Дегенмен, бұл Агнес пен Амальриктің некесіне қатысты болуы керек: Реджинальд үйленген кезде Жерард қайтыс болған еді. 1179 жылдың желтоқсанында «Сидон графинесі Агнес» және «Сидондық Реджинальд» бірге хаттамаға куә болды: олардың әлі де бірге екенін көрсететін ешқандай дәлел жоқ. (Толығырақ мәлімет алу үшін Гамильтонның «Жақсылықты патша және оның мұрагерлері» еңбегін қараңыз.) 1174 жылы Амальрик қайтыс болды және оның орнына дені сау емес және кәмелетке толмаған ұлы Бальдуин IV отырды. Реджинальд енді патшаның әкесі болды. Бейли немесе регент тағайындалуы керек еді, және Реджинальд осы лауазымға Мильс Плансиден гөрі Триполидің Реймонд III-ті (Амальриктің бірінші туысы) қолдаушылардың қатарында болды. Реджинальд 1177 жылы Монгисар шайқасына қатысты, бірақ 1179 жылы Якоб Форды шайқасына қатыспады, өйткені ол күштерімен кешігіп келді; Вильгельм Тирдің айтуынша, ол жолын жалғастырғанда, шайқастан көптеген босқындарды құтқара алатын еді, бірақ Сидонға оралғанда, осы босқындар шабуылда қаза тапты. Ол 1183 жылы Саладин басып кірген кезде патшалықты қорғауға қатысты; осы жолы Вильям оны «шайқаста батылдығымен ерекшеленгендер» қатарына қосты. Оның әйелі кейде әскери жорықтарға қатысып, ауру, бірақ нық қадамды ұлына күтім жасады.
Reginald was the son of Gerard Grenier and Agnes of Bures, and a grandson of Eustace Grenier. He first rose to prominence in the Kingdom in 1170, when he married Agnes of Courtenay, who had been married three times before: firstly to Reginald of Marash, who left her a widow; secondly (possibly bigamously) to Amalric, count of Jaffa and Ascalon and future king of Jerusalem, with whom she had two children, Baldwin IV and Sibylla; and thirdly to Hugh of Ibelin, her fiancé or husband before her marriage to Amalric. Her marriage to Amalric was annulled in 1163 when it was discovered that the two were related within the prohibited degrees of consanguinity. Some writers have claimed that the marriage between Agnes and Reginald of Sidon was annulled as well, as they were related within the prohibited degrees, but this is based on a misinterpretation of William of Tyre, who says Gerard discovered the relationship between "the two aforementioned people". However, this must be referring back to the marriage of Agnes and Amalric: Gerard was dead by the time of Reginald's marriage. In December 1179, "Agnes, Countess of Sidon" and "Reginald of Sidon" witnessed a charter together: there is no evidence to suggest they were not still a couple. (See Hamilton, The Leper King & his Heirs for further discussion of this.) In 1174, Amalric died and was succeeded by his leprous and underaged son Baldwin IV. Reginald now became stepfather to the king. A bailli, or regent, needed to be appointed, and Reginald was among the supporters of Raymond III of Tripoli (Amalric's first cousin) over Miles of Plancy for this post. Reginald was present at the Battle of Montgisard in 1177, but not at the Battle of Jacob's Ford in 1179, having arrived too late with his forces; according to William of Tyre, he could have saved many of the refugees from the battle if he had continued on his way, but when he returned to Sidon, these refugees were killed in ambushes. He participated in the defense of the kingdom when Saladin invaded in 1183; this time William lists him among those "distinguished for prowess in battle." His wife was sometimes present on military campaigns, looking after her ailing but determined son.
Патшалықтағы мұрагерлік даулар
Бұл кезде Балдуин IV регентсіз өзі билік жүргізді. Англияның Генрих II-шісінен әскери қолдау күтіп, Триполидің Раймонының ықпалын азайту мақсатымен, 1180 жылы Балдуин жесір қалған әпкесі Сибилланы Анжуліктердің вассалы, Гю де Лузиньянға, оның ағасы Амальрик бұрыннан сарайда беделді болған дворянға үйлендірді. Патшаның денсаулығы нашарлаған соң, 1183 жылы Саладин шапқанда Гайды регент етіп тағайындады, бірақ Раймонд және оның жақтастары оған қарсы жаулық танытты. Бірақ патша көп ұзамай Гайдың қабілетсіздігіне көңілі тоймады және оны қызметтен шеттетуге мәжбүр болды. 1183 жылы Сибилланың және оның бірінші күйеуі Вильгельм Монферраттың кішкентай ұлы Бальдуин V-ті, Сибилла мен Гайдың билікке келуіне бөгет қою үшін, бірге билеуші патша ретінде таққа отырғызды. Реджинальд оны қолдап, қатысты. Агнес шамамен 1184 жылдың екінші жартысында, ал Балдуин IV 1185 жылдың көктемінде қайтыс болды. Бальдуин V, Ремонд III регенттігімен, бір жылға жетпей патшалық құрды, содан кейін 1186 жылы ол да қайтыс болды. Реджинальд Бальдуин V қайтыс болғаннан кейін Сибилла мен Гайдың таққа отыруына қарсы тұруға тырысты, бірақ нәтижеге қол жеткізе алмады.
By this time Baldwin IV was ruling on his own, without the need for a regent. To boost the hope of military support from his cousin Henry II of England and to reduce Raymond of Tripoli's influence, in 1180 Baldwin had married his widowed sister Sibylla to a Poitevin noble, Guy of Lusignan, a vassal of the Angevins, whose older brother Amalric had already established himself at court. As the king's health failed, he appointed Guy regent in 1183 during Saladin's invasion, although Raymond and his allies were extremely hostile towards him. However, the king soon became disillusioned with Guy's abilities and demoted him. In 1183 he had Baldwin V, the young son of Sibylla and her first husband William of Montferrat, crowned as co king, in an attempt to prevent Sibylla and Guy from succeeding. Reginald supported this and was present at the coronation. Agnes died probably in the second half of 1184, and Baldwin IV in spring 1185. Baldwin V, with Raymond III as regent, lasted as king for less than a year before he too died in 1186. Reginald was among the nobles who tried to prevent Sibylla and Guy succeeding to the throne after Baldwin V's death, but failed.
Хаттин шайқасы мен Үшінші крест жорығы
Ги мен Реймонд арасындағы дау патшалықтың қауіпсіздігіне қауіп төндірді, өйткені Ги Реймондтың Тибериядағы иелігін қоршауға алуды жоспарлады, ал ол Саладинмен одақтас болған еді. Реймондтың тағы бір қолдаушысы – Балиан Ибелин, Гайдың Саладиннің үлкен әскеріне шабуыл жасамас бұрын екеуін татуластыруға үміттене отырып, Триполидегі Реймондқа елшілік жіберуді ұсынды. Реджинальд Балианмен бірге, Ридфорт Жерар (Темплиерлер орденінің ұлы магистрі), Роджер де Мулинс (Госпитальдерлер орденінің ұлы магистрі) және Тир архиепископы Иосийді Триполиге ертіп барды. 1 мамырда Темплиерлер мен Госпитальдерлер Саладиннің ұлы әл-Афдалдан Крессон шайқасында жеңіліске ұшырады; Балиан өзінің Наблус иелігінде, ал Реджинальд Бофорттағы қамалында тоқтады, сондықтан олар шайқасқа қатыспады. Рамон жеңіліс туралы хабарды естіп, Тибериядағы елшілікпен кездесіп, Иерусалимге оралып келді. Саладиннің патшалыққа басып кіруіне Гай, Реймонд және крестонос армиясы Хаттин шайқасында тойтарыс берді. Шайқас крестонос үшін ауыр жеңіліспен аяқталды; Реджинальд Балианмен және Эдессалық Жоселин III (оның қайтыс болған әйелінің ағасы) артқы шепте болды және олармен бірге қашып кетті. Үшінші крест жорығының кейінгі батыс жылнамаларында олардың қорқып, өз әскерлерін таптап кеткендері айтылады, бірақ олар жай ғана мұсылман қоршауын бұзуға тырысқан болуы мүмкін. Бұл сәтті болмады, Реджинальд пен Балиан Тирге қашып кетті, онда Реджинальд Триполидің Реймоны кеткеннен кейін қысқа мерзімге қала басшысы болған болуы мүмкін. Он үшінші ғасырдың француз тіліндегі Вильгельм Тирдің жалғасы, Эрнульдің жылнамасы деп те аталады, ол Конрад Монферрат келген кезде Саладинге қаланың тапсырылуы туралы келіссөздер жүргізіп жатқанын мәлімдейді. Саладин Реджинальдқа қаланың мұнараларына ілу үшін туларды берді, бірақ Реджинальд Саладиннің өзі болмаса, азаматтардың кек алуынан қорқыды. Конрад туларды лақтырып жіберіп, Реджинальдты қуды. Алайда, бұл күмәнді: араб жылнамаларында бұл туралы ештеңе айтылмаған, ал кейін Реджинальд пен Конрад жақын одақтастар болды. Реджинальд Тирден Бофортқа (Хаттиннен кейін Сидон да басылып алынған) кеткен болуы мүмкін, Реймонд III Триполиге кеткендей: мұндай билеушілердің басымдығы – өз иеліктерін қорғау. Дегенмен, ол 1188 жылы Тирге қайтып келгені белгілі, ол Конрадтың жарғысына куә болды. 1189 жылы Реджинальд Саладинмен Бофортты тапсыру туралы келіссөздер жүргізді. Ол Дамаскіге көшіп, ислам дінін қабылдауды ұсынды, бірақ бұл әрекеттің мақсаты – қамалдың қорғанысын нығайту үшін уақытты ұзарту еді. Қамалға оралғаннан кейін ол күзетшілерге араб тілінде қарсылық көрсетпеуге бұйырды, бірақ француз тілінде оларға қарсылықты жалғастыруды айтты. Вильгельм Тирдің француз тіліндегі жалғасы бойынша, Саладин гарнизон берілгенше Реджинальдты қамалдан тыс жерде азаптап өлтірді, бірақ шындығында ол сол кезде берілмеген сияқты; Реджинальд Дамаскіде тұтқынға алынды, ал қамал 1190 жылдың 22 сәуірінде оның босатылуына байланысты құлдырады. Бостандыққа шыққаннан кейін Реджинальд Ибелиннің Балианы мен Мария Комненаның үлкен қызы Хелвиске үйленді. Содан кейін ол үшінші крест жорығының саясатында маңызды рөл атқарды. Ол Хумфри IV Торон мен Иерусалимнің Изабелласының некелерін жойды, осылайша Изабелла Монферраттың Конрадына үйленуіне мүмкіндік берді. Itinerarium Peregrinorum et Gesta Regis Ricardi анонимді авторы Реджинальдты осы әрекетті қолдағандықтан "адамгершіліксіз кеңес" мүшесі деп атады (Балиан Ибелин, Мария Комнена және Хайфаның Пайенімен бірге). Оның араб тілін білуі оны дипломат ретінде пайдалы етті: ол 1191-92 жылдары Конрадтың атынан Саладинмен келіссөздер жүргізді, ал кейіннен 1192 жылы Ричард пен Саладин арасында бейбітшілік орнатуға көмектесті. Сидон 1197 жылы Саладиннен қайтарылып алынды.
The dispute between Guy and Raymond threatened the security of the Kingdom, as Guy planned to besiege Raymond's fief of Tiberias, which itself had allied with Saladin. Balian of Ibelin, another of Raymond's supporters, instead suggested that Guy send an embassy to Raymond in Tripoli, hoping the two could be reconciled before Guy made a foolish attack on Saladin's larger army. Reginald accompanied Balian, Gerard of Ridefort (Grand Master of the Knights Templar), Roger de Moulins (Grand Master of the Knights Hospitaller), and Joscius, Archbishop of Tyre to Tripoli. On May 1, the Templars and Hospitallers were defeated by Saladin's son al Afdal at the Battle of Cresson; Balian had stopped at his fief of Nablus and Reginald had stopped at his castle at Beaufort, and the two were not present for the fighting. Raymond heard news of the defeat, met the embassy at Tiberias, and accompanied them back to Jerusalem. The subsequent invasion of the Kingdom by Saladin was met by Guy, Raymond, and the crusader army at the Battle of Hattin. The battle was a crushing defeat for the crusaders; Reginald was in the rearguard with Balian and Joscelin III of Edessa, his late wife's brother, and escaped with them; according to later western chronicles of the Third Crusade, they were cowards and trampled their own men in the rush, but more likely they were simply trying to break the Muslim encirclement of the crusader army. This did not work, and Reginald and Balian fled to Tyre, where Reginald may have briefly taken command of the city after the departure of Raymond of Tripoli. The thirteenth century Old French Continuation of William of Tyre, also known as the Chronicle of Ernoul, claims that he was in the process of negotiating its surrender to Saladin when Conrad of Montferrat arrived. Saladin had given Reginald banners to be hung from the city's towers, but Reginald was afraid of retaliation from the citizens if Saladin himself was not present. Conrad threw the banners away and expelled Reginald. However, this is questionable: the Arab chroniclers say nothing of this, and subsequently Reginald and Conrad were close allies. Reginald may have left Tyre for Beaufort (Sidon having also been captured in the aftermath of Hattin), just as Raymond III had left for Tripoli: the priority of such magnates being to defend their own territories. However, he was certainly back in Tyre in 1188, when he witnessed a charter for Conrad. In 1189, Reginald entered into negotiations with Saladin for the surrender of Beaufort. He offered to retire to Damascus and convert to Islam, but it was all a ruse: he was only wasting time in order to allow the defenses of the castle to be strengthened. Upon returning to the castle he ordered its guards to stand down in Arabic, but in French told them to continue their resistance. According to The Old French Continuation of William of Tyre, Saladin tortured Reginald outside the castle until the garrison surrendered, although in reality it does not seem to have surrendered at this time; Reginald was imprisoned in Damascus, and the castle eventually fell on April 22, 1190, in return for his release. After his release, Reginald married Helvis, the eldest daughter of Balian of Ibelin and Maria Comnena. He then played an influential role in the politics of the Third Crusade. He supported the annulment of the marriage of Humphrey IV of Toron and Isabella of Jerusalem, so that Isabella could be married off to Conrad of Montferrat; the anonymous author of the Itinerarium Peregrinorum et Gesta Regis Ricardi calls Reginald a member of a "council of consummate iniquity" (together with Balian of Ibelin and Maria Comnena and Payen of Haifa) for supporting this act. His Arabic skills made him useful as a diplomat: he negotiated with Saladin on behalf of Conrad in 1191 92, and later helped negotiate peace between Richard and Saladin in 1192. Sidon was recovered from Saladin in 1197.
Жеке өмір
Реджинальдты "Лигнаж д'Оутремер" кітабында "өте келбетсіз және өте ақылды" деп сипаттаған. Ол араб тілінде сөйлейтін және араб әдебиетін жақсы білетін Корольдіктің сирек кездесетін барондарының бірі болды. Ол Саладиннің інісі Әл-Адилмен жақсы қарым-қатынаста болды: оның Конрадпен жүргізген келіссөздерін Ричард I жақтастары анықтады, себебі Торонның Хамфри оны Әл-Адилмен аң аулауға бара жатқанын көрді. Бұл оны Ричард пен Гай Лузиньянды қолдаған батыс жылнамашыларына ұнатуға себеп болмады: Триполидің Раймоны сияқты, ол тіпті (негізсіз) ислам дініне жасырын түрде өткен деп айыпталды. 1190 жылы тұтқындаудан босатылғаннан кейін, ол өзінен 40 жылға жуық кіші Балиан мен Марияның қызы Ибелиннің Хельвисіне үйленді (ол шамамен 1178 жылы туған). Оның үш баласы болды, барлығы да, көрінетіндей, Хельвистен, бірақ "Лигнаж д'Оутремер" мәліметінше, кейбір қазіргі заманғы генеалогиялар екі қызының Агнес туғанын көрсетеді. Агнес, Рауль Сент-Омерге үйленді, ол Иерусалимнің сенашалы болды (Триполидің Раймонд III-нің күйеу баласы). Фени (Евфемия), Одо Сент-Омерге үйленді, ол Триполидің констеблі, Гогулаттың иесі болды (Триполидің Раймонд III-нің күйеу баласы, Раульдің інісі). Балиан Бриеннің Маргаритасына құда болған, бірақ Маргарита император Фридрих II-нің ықпалына ілігіп, оның сүйіктісі болды. Балиан оның орнына Ида де Рейнельге үйленді және 1202 жылы әкесі Реджинальдтан кейін Сидон графы болды. Реджинальдтың қайтысынан кейін Хельвис Гей Монфортқа тұрмысқа шықты.
Reginald was described in the Lignages d'Outremer as "extremely ugly and very wise". He was one of the few native barons of the Kingdom who spoke Arabic and was knowledgeable about Arabic literature. He was on good terms with Saladin's brother Al Adil: his negotiations with Conrad were discovered by Richard I's faction when Humphrey of Toron saw him going hunting with Al Adil. This did not endear him to those western chroniclers who supported Richard and Guy of Lusignan: like Raymond of Tripoli, he was even (falsely) accused of having secretly converted to Islam. After his release from captivity in 1190, he married Helvis of Ibelin, daughter of his friends Balian and Maria, and over 40 years his junior (she was probably born in 1178). He had three children, all apparently by Helvis, according to the Lignages d'Outremer, although some modern genealogies suggest that the two girls may have been by Agnes. Agnes, m. Raoul of Saint Omer, seneschal of Jerusalem (stepson of Raymond III of Tripoli). Fenie (Euphemia), m. Odo of Saint Omer, constable of Tripoli, lord of Gogulat (stepson of Raymond III of Tripoli, brother of Raoul). Balian, was betrothed to Margaret of Brienne but Margaret was seduced by Emperor Frederick II. Balian married Ida de Reynel instead and succeeded his father Reginald as Count of Sidon in 1202. After Reginald's death, Helvis married Guy of Montfort.