Йоханнес "Джо" Модисе: Оңтүстік Африка саяхатшысы және әскери жетекшісі
Joe Modise
Йоханнес "Джо" Модисе – ОАЖ саясаткері, Африка Ұлттық Конгресінің әскери қанатының негізін қалаушысы және 25 жыл басшысы. Оңтүстік Африканың бірінші қара Министрі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оңтүстік Африка саясаткері (1929–2001)
South African politician (1929–2001)
Йоханнес "Джо" Модизе (23 мамыр 1929 – 26 қараша 2001) – Оңтүстік Африканың саяси қайраткері. Ол Африка Ұлттық Конгресінің әскери қанаты uMkhonto we Sizwe-ді құруға көмектесті және оның ең ұзақ мерзімге қызмет еткен Бас қолбасшысы болды, оны әр түрлі уақытта Джо Слово және Крис Хани алмастырды. Модизе 1965 жылдан 1990 жылға дейін 25 жыл бойы МК-ны басқарды. Ол 1994 жылдан 1999 жылға дейін Оңтүстік Африканың бірінші қара нәсілді Қорғаныс министрі қызметін атқарды және тәуелсіздік алғаннан кейінгі қорғаныс күштерін құруға жетекшілік етті. Гаутенгтің Софиатаунынан келген ПУТКО автобусының жүргізушісі ретінде ол апартеидке қарсы күреске ерте жаста қызығушылық танытты. Ол бастапқыда зорлықсыз әдістерді таңдады, Нельсон Мандела мен 154 басқа адаммен бірге тұтқындалып, мемлекетке қарсы қылмыс жасады деп айыпталды. Барлығы ақталды. 1960 жылдары Оңтүстік Африка үкіметі апартеидке қарсы белсенділерді басу үшін күшті зорлық шараларын қолданды, соның салдарынан Модизе партизандық күреске қатысты. Ол қарсылық топтарын ұйымдастырып, көптеген партизандарды даярлады. Модизе Ривония сот процесінен кейін Умхонто ве Сизве ("МК") бас қолбасшысы болды, сол процесте Нельсон Мандела, Гован Мбеки, Уолтер Сисулу, Денис Голдберг, Ахмед Катхрада, Раймонд Млаба, Эндрю Млангени және Элиас Мотсуаледи сияқты МК жоғары командасының басқа да мүшелері өмір бойына түрме жазасына кесілді. 1990 жылы Модизе және Африка Ұлттық Конгресінің өкілдері ақ үкіметпен кездесті. 1994 жылы Мандела президент болып сайланғанда, ол Модизені өзінің Қорғаныс министрі етіп тағайындады. Модизеге партизандық күштердің көптеген бөлімдерін жаңа Оңтүстік Африка Ұлттық Қорғаныс Күштеріне (SANDF) біріктіру жұмысы тапсырылды.
Johannes "Joe" Modise (23 May 192926 November 2001) was a South African political figure. He helped to found uMkhonto we Sizwe, the military wing of the African National Congress, and was its longest serving Commander in Chief, deputised at different points in time by Joe Slovo and Chris Hani. Modise headed MK for a 25 year period, from 1965 to 1990. He served as South Africa's first black Minister of Defence from 1994 to 1999 and led the formation of the post independence defence force. As a PUTCO bus driver from Sophiatown, Gauteng, he became interested in the struggle against apartheid at an early age. He at first chose only non violent means, being arrested with Nelson Mandela and 154 others and tried for treason. All were acquitted. In the 1960s, the South African government were using increasingly violent means to suppress anti Apartheid activists, and Modise became a guerrilla fighter. He organized resistance groups and trained many other guerrilla fighters. Modise became Commander in Chief of Umkhonto we Sizwe ("MK") following the Rivonia Trial during which other MK high command members such as Nelson Mandela, Govan Mbeki, Walter Sisulu, Dennis Goldberg, Ahmed Kathrada, Raymond Mhlaba, Andrew Mlangeni and Elias Motsoaledi's were sentenced to life imprisonment. By 1990, Modise and other representatives of the African National Congress met with the white government. When Mandela was elected president in 1994, he chose Modise as his Defense Minister. Modise was charged with integrating the many sections of guerrilla fighters into the new South African National Defence Force (SANDF).
Ерте өмір және білім
Цвана тегінен шыққан африкалық Модизе немесе Джо (немесе JM), ол отбасы, достары мен серіктестеріне белгілі, 1929 жылғы 23 мамырда Йоханнесбургтегі Дорнфонтейн қаласында дүниеге келді. Ол Мириам мен Езекиел Модистің жалғыз баласы еді. Модизе Фред Кларк есімді мемориалдық мектептегі кіші аттестатын Нэнс-филдте аяқтады. Ол отбасына қаржылық көмек көрсету үшін жұмыс істеуге мәжбүр болды. Әке-шесі жас Модизе білімнің маңыздылығын еңгізді, нәтижесінде ол жеке оқу арқылы аттестат алды. Оның алғашқы жұмысы әртүрлі компанияларда жүргізуші болып жұмыс істеу болды. Апартеид режимінің тарапынан жасалған талаптар мен қастандық теорияларына қайшы, Модизе ешқашан Александра қалашығындағы "Спойлерлер" тобының мүшесі болған емес. Оның орнына ол жұмыстан тыс уақытын (PUTCO автобусының жүргізушісі ретінде) Африка Ұлттық Конгресінің Жастар лигасы (ANCYL) үшін жұмыс істеуге жұмсады. Модизе 1947 жылы Ньюклерде ANCYL-ге қосылды және ұйымның ұйымдастырушыларының біріне айналды. Софиятауын ақтардың аумағы деп жариялаған кезде, үйлерінің бұзылуынан қорқыған тұрғындар және Африка Ұлттық Конгресі (ANC) сияқты саяси ұйымдар Батыс аймақтарының наразылық комитетін құрды. Модизе 1955 жылы өткен бір күндік жұмыс тоқтату акциясына белсенді қатысты. Софиятаудан көшіруге қарсы саяси қызметі 1954 жылы алғаш рет қамауға алуға әкелді. Ол сондай-ақ 1953 жылы банту білім беру жүйесіне қарсы саяси науқандарға белсенді қатысты. Тамбоның әскери оқу туралы өтініші Кеңес үкіметімен мақұлданды, ал 1963 жылдың жазында 20 кадрдан тұратын екі топ Мәскеуге келіп, Солтүстік оқу орталығында оқуды бастады. Бірінші топ 1963 жылдың қарашасында келді, оларға Модизе (Табо Море деген партизандық есімді алған) және Прагадағы Дүниежүзілік кәсіподақтар федерациясының (WFTU) штаб-пәтерінен шақырылған Мозес Мабида қосылды. Оқушылар партизандық соғыс, әскери стратегия және тактика, топография, жаттығулар және атыс қаруын қолдану бойынша оқудан өтті. Оқушылардың саны едәуір артқандықтан, оқу Украинаның Одесса қаласындағы үлкен ғимаратқа көшірілді. 1963-1965 жылдар аралығында Одессада 328 кадр оқытылды, оның ішінде 1964 жылы келген Крис Хани де бар. ANC және SACP-тің басқа да көшбасшылары да әскери оқудан өтті, соның ішінде Мозес Котан, Дума Нокве, Джо Слово және Амброз Макиване. Оқуын аяқтағаннан кейін, MK басшылығы Модизе әскери қызметкерлерін басқару үшін қосымша әскери оқудан өтуі керек деп шешті. Оған қару-жарақ сатып алу бойынша қосымша жауапкершілік жүктелді. Модизе бұрынғы Кеңес Одағына, бұрынғы Чехословакияға, Кубаға және Вьетнамға барды. 1964 жылы ол Танзанияға оралды, онда ол МК-ны қайта ұйымдастыруға және оның оқу бағдарламаларына қатысты, сондай-ақ күреске өмір бойы адал болуға бел буды, нәтижесінде ол Танзания, Ангола және Замбияда МК базаларын құрды. Кеңес Одағындағы оқу, әсіресе МК штаб офицерлері үшін КСРО-да жалғасты, ал Тамбо мен Модизе 1965 жылдың тамызында осы бағдарламаларды кеңейту мақсатында КСРО-ға тағы бір делегацияны басқарды.
An African of Tswana descent, Modise or Joe (or JM), as he is known to family, friends and comrades, was born in Doornfontein, Johannesburg, on 23 May 1929. He was the only child of Miriam and Ezekiel Modise. Modise completed his Junior Certificate at the Fred Clark Memorial School in Nance Field. He had to leave school in order to work and contribute to his family's income. His parents impressed the importance of education on the young Modise and, consequently, he obtained his matric certificate through private study. His first job was as a driver for various companies. Contrary to apartheid regime led claims and conspiracy theories; Modise was never a member of the Alexandra Township gang, the Spoilers. Instead he spent his time away from work (as a PUTCO bus driver) working for the African National Congress Youth League (ANCYL). Modise joined the ANCYL in about 1947 in Newclare and became one of the organisation's organisers. When the Strijdom government declared Sophiatown a White area the residents who were threatened by the demolition of their homes and political organisations, such as the African National Congress (ANC), organised themselves in the Western Areas Protest Committee. Modise was very involved in the one day work stoppage in 1955. His political activities as an organiser against the Sophiatown removals led to his first arrest in 1954. He was also actively involved in the political campaigns against the introduction of Bantu Education in 1953. Tambo's request for military training was approved by the Soviet government, and in Summer of 1963, two groups of 20 cadres arrived in Moscow to begin studies at the Northern Training Centre. The first group arrived in November 1963, and they were joined by a larger group that included Modise (who had taken name the guerrilla name Thabo More) and Moses Mabhida, who was recalled from the World Federation of Trade Unions (WFTU) headquarters in Prague. The recruits underwent training in guerrilla warfare, military strategy and tactics, topography, drilling and the use of firearms. Because the number of recruits had increased significantly, training was moved to a larger facility in the city of Odesa in the Ukraine. Between 1963 and 1965, 328 cadres were trained at Odesa including Chris Hani who arrived in 1964. Other leaders of the ANC and SACP also underwent aspects of military training, including Moses Kotane, Duma Nokwe, Joe Slovo and Ambrose Makiwane. Following his training, MK's executive determined that Modise should undergo further military training in order to lead its military personnel. He was also charged with the additional responsibility of the procurement of arms. Modise's training took him to the former Soviet Union, the former Czechoslovakia, Cuba and Vietnam. In 1964 he returned to Tanzania, from where he was involved in the re organisation of MK and its training programmes and began a lifelong commitment to the struggle in which he established MK bases in Tanzania, Angola and Zambia. Training in the Soviet Union, especially for MK's staff officers continued in the USSR and Tambo and Modise led another delegation to the USSR in August 1965 with the aim of expanding these programmes.
Umkhonto we Sizwe бас қолбасшысы
Модизе 1965 жылы Умхонто ве Сизве (МК) бас қолбасшысы болып тағайындалды. Сол жылы ол ANC Ұлттық атқару комитетіне де тағайындалды, бұл тікелей саяси қызмет еді. 1965 жылдан 1990 жылға дейін ол МК-ның барлық тактикалық және стратегиялық әрекеттерін басқарды, оның ішінде саботаж, бомбалау және миналық науқандар да болды. 1965 жылдан 1996 жылға дейін басшылық топ Морогороға көшіп, ол ANC штаб-пәтеріне айналды, ал МК ANC-нің әскери қанаты болды. 1967 жылы О.Р. Тамбо бас штабтың төрағасы Альберт Лутулидің қайтысынан кейін міндетін атқарушы президент болды. ANC бас хатшысы Дума Нокве болды, Мозе Котан қазынашылық қызметін атқарды, ал Модизе МК бас қолбасшысы болды. Олардың алдындағы басты міндет – ANC-нің қиын жағдайда бұзылған құрылымдарын қайта ұйымдастыру еді. МК бас қолбасшысы ретінде Модизе Зимбабве Халық революциялық армиясының (ZAPU, ZIPRA) Думисо Дабенгвамен бірлесіп Ванки Сиполило науқанын жетекшілік етті. "Лутхули отряды" құрамындағы ANC және ZAPU партизандары Замбези өзенін кешіп, сол кездегі Родезияға кіріп, атақты шайқастарда Смит пен Ворстердің біріккен әскерлерімен күресті. Модизе басшылығымен Крис Хани (комиссар), Мавусо Мсиманг (МК байланыс басшысы), Леннокс Лагу, Питер Мфене, Дуглас Вана, Мбижана, қасіретті Виктор Дламини, Кастро, Машиго (ANC-нің Лусакадағы бас өкілі), Пол Ситхоль, Десмонд, Уилсон Мсвели, Шутер Макаси, Эрик Ндуна, Базиль Февраль, Джеймс Априль 1968 жылдың соңына дейін жаумен қаһарлы шайқастар жүргізді. Тэмбо және Джеймс Чикерема, эмиграциядағы ZAPU жетекшісі, науқанды саяси деңгейде басқарды, ал Модизе (МК бас қолбасшысы), Аким Ндлову (ZIPRA қолбасшысы), Арчи Сибеко (Зола Зембе, МК операциялар басшысы), Думисо Дабенгва (ZAPU барлау басшысы), Мджожо (генерал Цхали, МК штаб басшысы), Уолтер Мавусо (Мавусо Мсиманг, МК байланыс басшысы) және Крис Хани (МК комиссары) әскери деңгейде персонал, барлау, хабарлау және логистика үшін жауапкершілікті өз мойнына алды. Соңғысы миссия үшін оқ-дәрі және азық-түлікпен қамтамасыз етуді, сондай-ақ оларды тасымалдау құралдарын сатып алуды қамтыды. Барлау туралы мәліметтерді ZAPU-ға тапсыруға міндеттелді, өйткені олар жерді және оның халқын жақсы білді. ZAPU сондай-ақ жоспарланған операция аймағында халық арасында МК партизандарына жақсы қабылдауды қамтамасыз ету үшін түсіндіру жұмыстарын жүргізуге міндеттенді. ЗИПРА қатарында Джон Дубе және Моффат Хадебе (ЗИПРА қолбасшылары), сондай-ақ Филекезела Мфко (Зимбабве вице-президенті) де болды.
Modise was appointed Commander in Chief of Umkhonto we Sizwe (MK) in 1965. In the same year, he was also appointed to the National Executive Committee of the ANC, an explicitly political office. Between 1965 and 1990, he led every tactical and strategic action by the MK including the acts of sabotage, bombings and landmine campaigns. Between 1965 and 1996 the leadership group moved to Morogoro, which became ANC HQ, with MK becoming the ANC's military wing. In 1967, OR Tambo became Acting President, after the death of Chief Albert Luthuli. The ANC's secretary general was Duma Nokwe, Moses Kotane filled the post of treasurer, and modise was commander in chief of MK. The primary task before them was the reorganisation of the ANC's severely disrupted structures. As Commander in Chief of MK, Modise together with Dumiso Dabengwa of Zimbabwe People's Revolutionary Army (ZAPU, ZIPRA) led the Wankie Sipolilo Campaign. The "Luthuli Detachment" comprising ANC and ZAPU guerrillas crossed the Zambezi river into the then Rhodesia and engaged joint Smith Vorster troops during the infamous battles. Under Modise's command, the troops who included Chris Hani (Commissar), Mavuso Msimang (MK Co Chief of Communications), Lennox Lagu, Peter Mfene, Douglas Wana, Mbijana, the late Victor Dlamini, Castro, Mashigo (the ANC Chief Representative to Lusaka), Paul Sithole, Desmond, Wilson Msweli, Shooter Makasi, Eric Nduna, Basil February, James April fought raging battles with the enemy which until late 1968. Tambo and James Chikerema, the head of ZAPU in exile, directed the campaign at the political level, while Modise (MK Commander in Chief), Akim Ndlovu (ZIPRA commander), Archie Sibeko (Zola Zembe, MK Chief of Operations), Dumiso Dabengwa (ZAPU chief of intelligence), Mjojo (General Tshali, MK Chief of Staff), Walter Mavuso (Mavuso Msimang, MK Chief of Communications) and Chris Hani (MK Commissar) assumed responsibility at the military level for personnel, reconnaissance, intelligence and logistics. The latter involved the acquisition of ammunition and food supplies for the mission, as well as the means to transport them. Intelligence was left to ZAPU, due to their knowledge of the terrain and its people. ZAPU also undertook to conduct an awareness campaign in the area of the proposed operation so as to ensure a good reception for the MK guerillas by local residents. Other ZIPRA cadres who were involved included John Dube and Moffat Hadebe (ZIPRA commanders) as well as Phelekezela Mphoko (former vice president of Zimbabwe).
Морогоро конференциясы
1969 жылы Крис Хани «Хани меморандумының» авторы болды, ол қарулы күрес бағытын қатаң сынға алды. Сол жылы Морогоро конференциясында АНК Революциялық кеңес құрды, оның төрағасы ОР Тамбо болды. Бұл қадам саяси басшылықтың басымдығын нығайту және жаппай жұмылдыру мен жер асты ұйымын күшейту үшін жасалды, сондай-ақ қарулы күрес пен халық базасы және АНК-нің жер асты құрылымдары арасындағы байланысты нығайтуға қажетті назар аудару мақсатында болды. Конференция барысында Тамбо отставкаға кетті, бірақ бірауыздан АНК президентінің орынбасары болып қайта сайланды. Жаңа, қысқартылған Атқару комитеті (NEC) құру туралы да шешім қабылданды, және Дума Нокве бас хатшы лауазымын Альфред Нзоға жоғалтты, сондай-ақ Атқару комитетінен (NEC) шығарылды. Модизе үлкен сенім дауысын алды және МК басшысы лауазығын сақтап қалды, бірақ ОР Тамбо АНК президенті ретінде Бас қолбасшы атағын алды. Әскери штаб-жатыр таратылды, ал Модизе жаңадан құрылған Революциялық Кеңеске мүше болып кірді. Замбия және Танзания үшін жеке аймақтық штабтар, штабтық басқару деп те аталады, өздерінің штаб басшыларының басшылығымен құрылды. Конференцияның тағы бір маңызды шешімі – эмиграциядағы АНК-ге барлық нәсіл өкілдерінің қатысуына рұқсат беру болды. Бұл МК мүшелігіне барлық нәсіл өкілдерінің қабылдануына қарамастан, АНК бұл қадамға бармаған мәселені шешуге көмектесті. Бұл сондай-ақ МК-нің АНК-ға саяси интеграциясын жеңілдетті және МК-ні АНК-нің бақылауына қайтаруға мүмкіндік берді – МК-нің тәуелсіздігі және оған саяси бақылаудың болмауы Хани мен оның қол қоюшыларының басты шағымдарының бірі болған еді. Алайда, конференция АНК-нің Ұлттық Атқару комитетіне (NEC) африкалық емес мүшелерді қабылдауға бармады. Ұзын мерзімді шешім ретінде, ашық және нәсілдік дискриминациясыз мүшелігі бар Революциялық Кеңес, Атқару комитетінің (NEC) номиналды кіші комитеті ретінде құрылды. Ұзақ мерзімді перспективада Морогоро конференциясы эмиграциядағы АНК-ні нығайтты. Крис Хани өзі «Морогородан кейін біз артқа қарап көрмедік» деді. Ол конференцияда қабылданған «Стратегия және тактика» құжаты «қозғалыстың жарқын жолбасшысы» болғанын және Революциялық Кеңес құрылғаннан кейін халықаралық ынтымақтастықтан бас тартып, «Оңтүстік Африкада АНК-ні құруға» баса назар аударылғанын айтты. 1970-1975 жылдар аралығында МК жер асты құрылымдарын қайта жаңғыртты. Басқалармен қатар, Крис Хани Оңтүстік Африкаға оралды.
In 1969 Chris Hani authored the 'Hani Memorandum' which was strongly critical of the direction of the armed struggle. At the Morogoro Conference later that year, the ANC formed the Revolutionary Council which was chaired by OR Tambo. This was a move intended to reinforce the supremacy of political leadership also ensure that the task of mass mobilisation and underground organisation received the necessary emphasis to reinforce the links between the armed struggle the mass base and the underground structures of the ANC. During the conference, Tambo resigned but was unanimously re elected as deputy president of the ANC. There was also a decision to have new, reduced NEC and Duma Nokwe lost his position as secretary general to Alfred Nzo and was also removed from the NEC. Modise received a massive vote of confidence and retained his post and title as Head of MK, although OR Tambo as ANC president then took on the title of Commander in Chief. The military headquarters was dissolved, and Modise was elevated to membership of the newly constituted Revolutionary Council. Separate regional headquarters, also called staff commands, for Zambia and Tanzania were established under their own chiefs of staff. The other major decision of the conference was to open membership of the ANC in exile to people of all races. This went some way towards resolving the anomaly that while membership of MK had been open to people of all races, the ANC had not taken that step. It also facilitated the political integration of MK into the ANC and brought MK back under the ANC's control – the apparent independence of MK and the lack of political control over it had been one of the main complaints of Hani and his fellow signatories. The conference did not, however, go so far as to allow non African membership of the ANC's national executive committee. As a compromise solution, a Revolutionary Council with open and non racial membership was established as a nominal sub committee of the NEC. In the long run the Morogoro Conference probably strengthened the ANC in exile. Chris Hani himself said that ‘after Morogoro we never looked back’. He said that the ‘Strategy and Tactics' document that emerged from the conference became 'the lodestar of the movement' and that, with the establishment of the Revolutionary Council there was a shift in emphasis away from international solidarity and towards 'building [the] ANC inside South Africa’. Between 1970 and 1975 MK reconsolidated its underground structures. Among others, Chris Hani returned to South Africa.
Оңтүстік Африкадағы МК белсенділігінің күшейуі
25 маусым 1975 жылы ФРЕЛИМО әскерлерінің португал отаршылдарына қарсы 10 жылға созылған шайқасынан және МК әскерлерінің қатысуынан кейін Мозамбик Халық Республикасы құрылды. 1975 жылдың 11 қарашасында Ангола Халық Республикасы дүниеге келді. Бірнеше айдан кейін, Ангола халық қарулы күштерінің Оңтүстік Африка армиясын жеңгеннен соң, МК өз кадрларын Ангола аумағында оқытуға шақырылды. 1975 және 1976 жылдар аралығында 1961-64 жылдардағы саботаж науқанында белсенді болған алғашқы МК командирлері Роббен аралынан босатылды. Олардың ішінде Джо Гкаби, Индрес Найду, Исмаил Ибрагим және Эндрю Масондо болды, олар Модизе басшылығымен МК-ге қайта қосылды. 1976-1978 жылдар аралығында Модизе басшылығымен МК Оңтүстік Африка ішіндегі операцияларын күрт арттырды, оның ішінде теміржол желілерін саботаждау, полиция бөлімшелеріне шабуылдар және т.б. 1982 жылы Модизе мен Кассиус Маке Ботсванада қару-жарақпен ұсталғаннан кейін тұтқындалды және түрмеге қамалды. Осы процесте МК-нің жоспарлары тәркіленді, сондықтан жоспарланған барлық іс-шараларды тоқтатуға бұйрық берілді. 1983 жылы АХК-ның негізгі операциялық органы – Революциялық Кеңес таратылды және оның орнына Саяси-Әскери Кеңес (СӘК) құрылды. СӘК-қа, бұрынғы Революциялық Кеңес сияқты, АХК президенті Оливер Тамбо төрағалық етті, ал бас хатшысы Альфред Нзо оның орынбасары болды. Революциялық Кеңес сияқты, оның да екі негізгі операциялық бағыты болды: бірі саяси, екіншісі әскери. Саяси бағытта СӘК иерархиясы Джо Джеле төрағалық ететін саяси комитеттен тұрды, ал Мак Махарадж хатшы болып тағайындалды. Жаңадан құрылған әскери штабқа Модизе (Бас қолбасшы) басшылық етті, оның орынбасары Крис Хани болды, ол сонымен қатар МК саяси комиссары еді. Әскери иерархиядағы үшінші орынды штаб бастығы Джо Слово иеленді. АХК-ның қауіпсіздік және барлау органы, Nat, Мзваи Пилисо басшылығымен, СӘК-те де өкілдік етілді.
On 25 June 1975, the People's Republic of Mozambique was created after a protracted 10 year battle by FRELIMO troops against the Portuguese colonialists in which MK troops participated. On 11 November 1975 the People's Republic of Angola was born and within months, after the defeat of the invading South African army by the Angolan people's armed forces, MK was invited to train its cadres on Angolan soil. Between 1975 and 1976, early MK commanders who were active in the early 1961 64 sabotage campaign were released from Robben Island. Among them are Joe Gqabi, Indres Naidoo, Ismael Ebrahim and Andrew Masondo who re assimilated into MK under Modise's leadership. Between 1976 and 1978, MK under Modise dramatically increased in operations inside South Africa, including sabotage of railway lines, attacks on police stations and so on. MK operations temporary went through a hiatus in 1982 after Modise and Cassius Make were captured and jailed in Botswana after they were caught with an assortment of arms. In the process, MK's plans were seized and therefore an order was given to suspend any planned actions. In 1983, the Revolutionary Council was disbanded as the ANC's main operational organ and was replaced by a Politico Military Council (PMC). The PMC, like the old RC, was to be chaired by ANC president Oliver Tambo, deputised by secretary general Alfred Nzo. Like the RC, it had two main operational arms, one political and one military. On the political side, the PMC hierarchy consisted of a political committee chaired by Joe Jele, with Mac Maharaj as secretary. The newly created military headquarters was commanded by Modise (Commander in Chief), deputised by Chris Hani, who was also MK political commissar. Third in the military hierarchy was Joe Slovo, who was Chief of Staff. The ANC's security and intelligence organ, Nat, headed by Mzwai Piliso, was also represented on the PMC
Модизе мен Ханидің басшылығымен МК 1983 жылы Преториядағы Оңтүстік Африка Әуе Күштерінің штаб-пәтеріне жақын жердегі Черч-стриттегі бомбалауға қатысты, нәтижесінде 19 адам қаза тауып, 217 адам жарақат алды. Келесі 10 жыл ішінде халық армиясы елде бірқатар бомбалау шабуылдарын жүргізді, соның ішінде 1985 жылы Наталдың оңтүстік жағалауындағы Аманзимтотидегі бомбалау, онда бес бейбіт тұрғын қаза тауып, 40 адам жарақат алды. Бұл шабуылды МК кадры Эндрю Сибусисо Зондо жасады, ол Рождествоға дейін аз уақыт қалғанда сауда орталығындағы қоқыс контейнерінде жарылғыш затты жарылдырды. АХК Шындық және Татуласу Комиссиясына (СТК) ұсынған мәлімдемесінде Зондоның әрекеті, Лесотодағы Оңтүстік Африка Қорғаныс Күштерінің жақында жасалған шабуылына жауап ретінде «түсінікті» болғанымен, АХК саясатына сәйкес келмейтінін мәлімдеді. Зондо кейіннен өлім жазасына кесілді. 1986 жылы Дурбан жағажайындағы бомбалау кезінде бір барда бомба жарылып, үш бейбіт тұрғын қаза тауып, 69 адам жарақат алды. Роберт Макбрайд осы бомбалауға қатысқандығы үшін өлім жазасын алды, ол «Магу бардағы бомбалау» деп аталды. Кейіннен Шындық және Татуласу Комитеті бұл бомбалауды «адам құқықтарының ауыр бұзушылығы» деп атады. Макбрайд рақымшылық алып, жоғары дәрежелі полиция қызметкері болды. МК жасаған басқа шабуылдардың ішінде 1987 жылы Йоханнесбургтегі, Ньюкаслдағы соттарға жасалған шабуылдар, Рудепорттағы банкке (1988), Эллис Парк регби стадионына (автомобиль бомбасы) және көптеген адамдардың зардап шегуіне әкелген бірнеше шабуылдар бар. Модизе МК-ның мүмкіндіктерін кеңейтуді жалғастырды, жас және перспективті партизандарды атқарушы офицерлер ретінде даярлады және 1985 жылы АХК-ның Кабе конференциясынан кейін генерал Сифиве Нянда Чарльз Нкакула мен Носививе Маписа Нкакуламен бірге әскери ұрыс жұмысын зерттеу үшін Мәскеуге барды. 1986 жылы жылына 60 оңтүстік африкалық қабылданатын болды. Онжылдықтың екінші жартысында Модизе кеңестік жақта МК кадрларын тұрақты армияда лауазым алуға дайындауды сұрады – бұл кезде келіссөздер көзделді және саяси шешімге қол жеткізу мүмкіндігі шындыққа айнала бастады. 1986 жылы АХК мүшелері Перевалноеде моторизацияланған ж infantry офицерлері үшін үш жылдық курсты бастады, ал келесі жылы көптегендер тікұшақ және реактивті ұшқыштар, ұшу инженерлері немесе теңіз офицерлері болу үшін бес жылдық курстарға түсуге кірісті.
MK, under Modise and Hani's command participated in the 1983 bombing of Church Street, in Pretoria near the South African Air Force Headquarters, resulting in 19 deaths and 217 injuries. During the next 10 years, the people's army conducted a series of bombings the country including the 1985 Amanzimtoti bombing on the Natal South Coast where five civilians were killed and 40 were injured. The attack was conducted by MK cadre, Andrew Sibusiso Zondo who detonated an explosive in a rubbish bin at a shopping centre shortly before Christmas. In a submission to the Truth and Reconciliation Commission (TRC), the ANC stated that Zondo's act, though "understandable" as a response to a recent South African Defence Force raid in Lesotho, was not in line with ANC policy. Zondo was subsequently executed. In the 1986 Durban beach front bombing, a bomb was detonated in a bar, killing three civilians and injuring 69. Robert McBride received the death penalty for this bombing which became known as the "Magoo's Bar bombing". The subsequent Truth and Reconciliation Committee called the bombing a "gross violation of human rights". McBride received amnesty and became a senior police officer. Other attacks carried out by MK include the 1987 attacks on courts in Johannesburg, Newcastle, a bank in Roodepoort (1988), Ellis Park rugby stadium (car bomb) and several others which resulted in multiple casualties. Modise continued to expand MK's capabilities by training younger promising guerrillas as executive officers and in 1985, after the ANC's Kabwe conference, General Siphiwe Nyanda went to Moscow with a group including Charles Nqakula and Nosiviwe Mapisa Nqakula to study military combat work. By 1986 there was an intake of 60 South Africans every year. By the latter half of the decade, Modise was asking the Soviets to train MK cadres for taking up positions in a regular army – by now negotiations were envisaged and a political settlement was beginning to be seen as a real possibility. In 1986 ANC members began a three year course for motorised infantry officers in Perevalnoye, and the next year many were to embark on five year courses to become helicopter and jet pilots, flight engineers or naval officers.
Апартеидтен кейінгі Оңтүстік Африкаға дайындық
1987 жылы Модизе МК төрағасы ретінде Лусака мен Харареде өткен кездесулерде кубалықтардан көмек сұрады. Бұл қарым-қатынас 1980-жылдар бойы сақталды. Бұдан әрі сөйлесулер орыстармен де жүргізілді, Оңтүстік Африкадағы күтілетін саяси келісімнің мәні туралы талқылаулар өтті. Оливер Тамбо басқарған АНК делегациясына Модизе, Джо Слово, Альфред Нзо және Табо Мбеки кірді. Куба тарапынан Хорхе Риске, ал кеңес тарапынан Борис Пономарейннің орнына келген Анатолий Добриньин өкілдік етті. 1990 жылдың мамырында Модизедің бұйрығымен Крис Хани, сол кездегі МК штабының бастығы (және Джо Модизедің орынбасары), кубалықтардан апартеидтен кейінгі армияға офицерлерді даярлауға көмектесуді сұрады.
In 1987, Modise as head of MK requested the assistance of the Cubans at meetings in Lusaka and Harare. These relations were maintained throughout the 1980s. Further talk included the Russians and discussions were held regarding the shape of the expected political settlement in South Africa. The ANC delegation, led by Oliver Tambo, included Modise, Joe Slovo, Alfred Nzo, and Thabo Mbeki. The Cubans were represented by Jorge Risquet, and the Soviets by Anatoly Dobrynin, who had become the replacement for Boris Ponomarey. In May 1990 under Modise's orders, Chris Hani, then Chief of Staff of MK (and Joe Modise's deputy), asked the Cubans to help train officers for the post apartheid army.
Қарулы күрес тоқтатылуы
1990 жылы 14 наурызда "The Herald" газетіне берген эксклюзивті сұхбатында АХК әскери қолбасшысы Модизе ұйым келіссөздерді жеңілдету үшін қарулы күресті тоқтату мүмкіндігін қарастыратынын, бірақ қаруды тоқтатуды емес, айтты. Нельсон Мандела босатылғаннан кейін және азаттық қозғалыстарына қойылған тыйым алынғаннан кейін Модизе Грот Шурда Оңтүстік Африка Ұлттық партиясы үкіметімен келіссөздер жүргізуге жіберілген АХК басшыларының алдыңғы тобының мүшесі болды. Бұл кездесу нәтижесінде "Грот Шур хаттамасы" атты құжат жасалды, ол эмигранттардың оралуына және апартеид жүйесін келіссөздер арқылы аяқтауға жағдай жасады.
In an exclusive interview with "The Herald", on Wednesday, 14 March 1990, the ANC military commander, Modise, stated that the organisation could consider the suspension of the armed struggle but not the laying down of arms, to facilitate negotiations. Upon the release of Nelson Mandela, and the subsequent unbanning of the liberation movements, Modise was one of the advance group of ANC leaders who were tasked with entering into discussions with the National Party (South Africa) government at Groote Schuur. This meeting resulted in the formulation of a document, the Groote Schuur Minute, which prepared the way for the return of exiles and a negotiated an end to the apartheid system.
Жаңа Оңтүстік Африка қорғаныс күшінің (ОАҚҚ) құрылуы
1993 жылы Модизе Оңтүстік Африка қорғаныс күштерінің (SADF) және азаттық әскерлерінің қызметкерлерін біріктіру бойынша келіссөздер жүргізуде маңызды рөл атқарды. Осы міндеттен бөлек, Модизе 1993 жылдың желтоқсанынан 1994 жылдың сәуіріне дейін Ауысу кезеңінің атқарушы кеңесінің қорғаныс жөніндегі кіші кеңесінде қызмет етті. 1994 жылдың сәуірінде өткен алғашқы демократиялық сайлаудан кейін президент Нельсон Мандела оны Оңтүстік Африка Республикасының қорғаныс министрі етіп тағайындады. Онда оның әріптестері генерал Сифиве Ньянда (1998 жылдан бастап қорғаныс басшысы) және Ронни Касрилс (қорғаныс министрінің орынбасары) азаттық әскерлерін және бұрынғы отаршылдық күштерін жаңа, кәсіби қорғаныс күштеріне біріктіруді ерлікпен жүзеге асырды. Жаңа Оңтүстік Африкада Модизе Umkhonto we Sizwe ардагерлер қауымдастығын құрып, «Өмір бойы президент» болып сайланды. Модизенің апартеидті құлатуға және жаңа демократияны орнатуға жасаған кәсіби үлесі мойындалды. 2001 жылдың 22 қарашасында президент Табо Мбеки Модизеге елдің ең жоғары азаматтық наградасын – Оңтүстік Африка Жұлдызы орденін (әскери емес), 1-дәрежелі: Ұлы крест (Алтын) табыс етті. Бұған қоса, көптеген көшелер мен елді мекендер оның есімімен аталды.
During 1993 Modise was instrumental in negotiating the integration of officials of the South African Defence Force (SADF) and those of the liberation armies. Apart from this task Modise served on the defence sub council of the Transitional Executive Council from December 1993 to April 1994. After the first democratic elections in April 1994 President Nelson Mandela appointed him as South Africa's Minister of Defence where together with his comrades General Siphiwe Nyanda (Defence Chief from 1998) and Ronnie Kasrils (deputy minister of defence) gallantly led the integration of the liberation armies and former colonial forces into a new, professional defence force. In the new South Africa, Modise also founded the Umkhonto we Sizwe Veterans Association and was elected "Life President". Modise's professional contribution to overthrowing apartheid and to establish a new democracy has been recognised. On 22 November 2001 President Thabo Mbeki awarded Modise the country's highest civilian honour, the Order of the Star of South Africa (non Military), Class 1: Grand Cross (Gold). In addition, numerous roads and human settlements have been named after him.
Сыбайлас жемқорлық
Серети тергеу комиссиясында Гэвин Вудс Джо Модисенің Оңтүстік Африка қару-жарақ келісімінен пайда көргені туралы айыптау жасады. Бірақ қарсы сұрақтар кезінде ол мұндай пайдаға қатысты ешқандай дәлел ұсынбады. Джо Модисенің отбасы қару-жарақ келісіміне қатысты барлық тергеулерді тұрақты түрде қолдап келеді және Джо Модисеге немесе оның отбасы мүшелеріне ағынған кез келген ақша немесе пайда туралы дәлелдермен келуге баршаны шақырады. Шындығында, бүгінгі күнге дейін ешқандай тергеу немесе сот Джо Модисеге қарсы ешқандай құқық бұзушылықты анықтаған жоқ, тіпті оған және оның әріптестеріне, сол кездегі Оңтүстік Африканың азаттық күресінің қайраткерлері мен кабинет мүшелеріне – Нельсон Манделаға, Табо Мбекиге, сондай-ақ ANC-ге көптеген айыптаулар тағылған болатын.
At the Sereti Commission of inquiry, Gavin Woods made accusations that Joe Modise had benefited from the South African Arms deal. However, upon cross examination, he failed to provide any evidence of any such benefits. Joe Modise's family has consistently supported all investigations into the arms deal and have challenged anyone to come forward with evidence of any money or any benefits that flowed to Joe Modise or any of his family members. In fact, to date, no investigation or court of law has found any evidence of wrong doing against Joe Modise, even though there have been numerous allegations levelled against him, and his peers, fellow South African liberation icons and cabinet members at the time, Nelson Mandela, Thabo Mbeki as well as the ANC.
Өлім
2001 жылы Модизе 72 жасында Преторияда қатерлі ісік ауруынан қайтыс болды. Ол Оңтүстік Африканың Йоханнесбург қаласындағы Вестпарк зиратында жерленді. Оның артында екі әйелі – Ева Модизе және бұрынғы МК коммуникация басшысы, сондай-ақ апартеидтен кейінгі қорғаныс күштерінің трансформациясын жетектеген SANDF-тің алғашқы әйел генералы Джеки Седибе, және бес қызы қалды. Ол МК-ның алғашқы әйел қатарына алынғандардың бірі және Батылдығы үшін Менди орденін алған жалғыз тірі адам (тағы тоғыз адам қаза болғаннан кейін марапатталды), осы орденді Оңтүстік Африка президенті Джейкоб Зума 2016 жылдың 29 сәуірінде МК-ның Лутули жасағының басқа мүшелеріне табыс етті.
In 2001, Modise died of cancer in Pretoria at the age of 72. He was buried at Westpark Cemetery in Johannesburg, South Africa. He is survived by his two wives Eva Modise and Jackie Sedibe, a former MK chief of communications and first SANDF female general who led the transformation agenda of the post apartheid defence force; and his five daughters. She was one of MK's first female recruits the only living recipient of the Order of Mendi for Bravery (nine other recipients were posthumous) which South African President Jacob Zuma presented to other members of MK's Luthuli detachment on 29 April 2016.