Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лентиго малигна – бұл меланоциттердің қатерліге айналып, терінің базальды қабаты бойымен үздіксіз өсуі, бірақ эпидермистен төмен қарай таралмайды. Бұл аталған нәрсе Джонатан Хатчинсонның есімімен байланысты. "Лентигиноз" сөзі латын тіліндегі "көкпек" деген сөзден шыққан.
Lentigo maligna is where melanocyte cells have become malignant and grow continuously along the stratum basale of the skin, but have not invaded below the epidermis. This is named for Jonathan Hutchinson. The word lentiginous comes from the latin for freckle.
Меланомамен байланысы
Лентиго малигна – меланоманың гистопатологиялық түрі. Лентиго малигна кейде өте ерте сатыдағы меланома ретінде, ал кейде меланомаға дейінгі күй ретінде жіктеледі. Лентиго малигнадан шыққан қатерлі меланоциттер эпидермистің астына енген кезде, бұл жағдай лентиго малигна меланомасы деп аталады.
Lentigo maligna is a histopathological variant of melanoma in situ. Lentigo maligna is sometimes classified as a very early melanoma, and sometimes as a precursor to melanoma. When malignant melanocytes from a lentigo maligna have invaded below the epidermis, the condition is termed lentigo maligna melanoma.
Белгілері мен симптомдары
Белгілері: бастапқыда теріде көк/қара түсті дақ пайда болады. Тері жұқа, қалыңдығы шамамен 4-5 жасуша қабатынан тұрады, бұл көбінесе қартаюмен байланысты. Гистологиялық ерекшеліктері – эпидермис атрофиясы және меланоциттер санының артуы.
Characteristics include a blue/black stain of skin initially. Skin is thin, about 4 5 cell layers thick, which is often related to aging. Histological features include epidermal atrophy and increased number of melanocytes.
Диагностика
Диагностикадағы бірінші қиындық – анықтау. Лентиго малигнасы көбінесе күннің күшті әсерінен зақымданған теріде пайда болатындықтан, көптеген пигментті өзгерістердің арасында кездеседі – жұқа себорейлік кератоздар, кәрілік линтигосы, линтиголар. Бұл өзгерістерді тек қана көзбен қарап немесе тіпті дерматоскопия қолданып ажырату қиын. Лентиго малигнасы көбінесе өте үлкен болғандықтан, басқа тері ісіктерімен бірігіп кетіп немесе оларды қамти алады, мысалы, линтиголар, меланоциттік невустер және себорейлік кератоз. Екінші қиындық – биопсия жасау әдісі. Экзизиялық биопсия (зақымданудың барлық бөлігін алып тастау) идеалды әдіс болып саналса да, патологтар осыны ұсынады, бірақ практикалық себептер бұлай істеуге болмайды дейді. Бұл ісіктер көбінесе үлкен болып, бетке орналасады. Зақымданудың нақты табиғаты белгісіз болса, мұндай үлкен ісікті алып тастауға болмайды. Диагностиканың артықшылықты әдісі – пункциялық биопсия, ол дәрігерге ісіктің әртүрлі жерлерінен бірнеше толық қалыңдықпен үлгілер алуға мүмкіндік береді. Бір үлгіде қатерсіз меланоциттік невус байқалып, екіншісінде жасушалық атипияның белгілері болуы мүмкін. Егер жасушалық атипия анықталса, патолог зақымданудың барлық бөлігін алып тастауды ұсынуы мүмкін. Осы кезде зақымданудың барлық бөлігін алып тастап, лиентиго малигнасының диагнозын растауға болады. Пункциялық биопсияның мөлшері 1 мм-ден 2 мм-ге дейін болуы мүмкін, бірақ 1,5 мм немесе одан да үлкен пунктор қолдану артық. Невустің ең атипиялық бөліктерінен үлгілік материалдарды алу керек, көбінесе дерматоскопияның көмегімен бағытталған биопсия жасалады.
First dilemma in diagnosis is recognition. As lentigo malignas often present on severely sun damaged skin, it is frequently found amongst numerous pigmented lesions – thin seborrheic keratoses, lentigo senilis, lentigines. It is difficult to distinguish these lesions with the naked eye alone, and even with some difficulty using dermatoscopy. As the lentigo maligna is often very large, it often merges with, or encompasses other skin tumors – such as lentigines, melanocytic nevi, and seborrheic keratosis. Second dilemma is the biopsy technique. Even though excisional biopsy (removing the entire lesion) is ideal, and advocated by pathologists; practical reason dictates that this should not be done. These tumors are often large and presenting on the facial area. Excision of such large tumor would be absolutely contraindicated if the lesion's identity is uncertain. The preferred method of diagnosis is by using a punch biopsy, allowing the physician to sample multiple full thickness pieces of the tumor at multiple sites. While one section of the tumor might show benign melanocytic nevus, another section might show features concerning for severe cellular atypia. When cellular atypia is noted, a pathologist might indicate that the entire lesion should be removed. It is at this point that one can comfortably remove the entire lesion, and thus confirm the final diagnosis of lentigo maligna. The size of the punch biopsy can vary from 1 mm to 2 mm, but it is preferable to use a punch 1.5 mm or larger. Representative samples of the most atypical parts of the nevus should be biopsied, often guided by dermatoscopy.
Емдеу
Лентиго малигнаның ең жақсы емделу жолы әлі анық емес, себебі бұл ауру жеткілікті зерттелмеген. Көптеген хирургтар әлі де стандартты кесу әдісін қолданады. Өкінішке орай, рецидив көрсеткіші жоғары (50%-ға дейін). Бұл хирургиялық шекараның дұрыс анықталмауымен және зақымданудың бетте орналасуымен байланысты (осы себепті хирург көбінесе тар хирургиялық шекараны қолдануға мәжбүр болады). Дерматоскопия қолдану хирургтың хирургиялық шекараны анықтау мүмкіндігін едәуір арттыра алады. Қолданылған хирургиялық шекараның тар болуы (стандартты 5 мм-ден кем) және стандартты тіндерді кесу әдісінің шектеулері, сондай-ақ гистологиялық зерттеулердің нәтижесінде "жалған теріс" нәтижелердің көбеюіне және жиі рецидивтерге әкеледі. Жалған теріс нәтижелерді болдырмау үшін шекараны бақылау (перифериялық шекаралар) қажет. Егер тіндерді кесу әдісі қолданылса, бөліктер арасындағы қашықтық 0,1 мм-ге жуық болуы керек, бұл шекараны толық бақылауға мүмкіндік береді. Егер зақымдану бетте болса және үлкен болса немесе 5 мм шекараға қол жеткізу мүмкін болса, тері жалаты немесе тері трансплантациясы қажет болуы мүмкін. Трансплантаттардың сәтсіздікке ұшырауы және нашар косметикалық нәтижелерге әкелуі мүмкін. Жақсы нәтиже алу үшін тері жалаты жасау үшін кеңінен кесу қажет болуы мүмкін, бұл ұзақ жараларға алып келуі мүмкін. Мұндай жағдайда пластикалық хирургтар (немесе ЛМ ауруын немесе "қатерлі меланомаға күдік тудыратын" жағдайларды емдеу тәжірибесі бар мамандар) жақсы нәтиже бере алады. Мос хирургиясы 77% емделу көрсеткішімен жүргізіледі. "Қос скальпель" әдісімен перифериялық шекараны бақылау Мос әдісіне ұқсас нәтижелер береді, бірақ бұл үшін жұқа шеттік бөліктерде тік шекараны басқарудың күрделілігімен және бояу әдістерімен жақсы таныс патолог қажет. Кейбір меланоциттік невустар және меланома in situ (лентиго малигна) иммунитетті күшейтетін экспериментальді еммен – имиквимод (Aldara) кремімен емделуі мүмкін. Стандартты кесудің нашар емделу көрсеткішіне байланысты, кейбір хирургтар екі әдісті біріктіреді: зақымдануды хирургиялық кесу және содан кейін үш ай бойы имиквимод кремімен емдеу. Зерттеулер имиквимодты қолданудың сенімділігі туралы әртүрлі нәтижелер көрсетеді. Стандартты шекараға қол жеткізу мүмкін болмаған жағдайда немесе косметикалық мәселелер маңызды болса, ультра жұмсақ рентген сәулесі/Гренц сәулесімен сәулелендіруді қарастыруға болады. Өте қарт адамдарда немесе қысқа өмір сүру күтілетін жағдайларда, 5 мм шекарамен кесу және үлкен тері жалаты жасау сияқты ірі хирургиялық араласулар ешбір шара қолданбаудан немесе имиквимод немесе Гренц сәулесімен емдеудің сәтсіздігінен нашар болуы мүмкін.
The best treatment of lentigo maligna is not clear as it has not been well studied. Standard excision is still being done by most surgeons. Unfortunately, the recurrence rate is high (up to 50%). This is due to the ill defined visible surgical margin, and the facial location of the lesions (often forcing the surgeon to use a narrow surgical margin). The use of dermatoscopy can significantly improve the surgeon's ability to identify the surgical margin. The narrow surgical margin used (smaller than the standard of care of 5 mm), combined with the limitation of the standard bread loafing technique of fixed tissue histology result in a high "false negative" error rate, and frequent recurrences. Margin controlled (peripheral margins) is necessary to eliminate the false negative errors. If breadloafing is utilized, distances from sections should approach 0.1 mm to assure that the method approaches complete margin control. Where the lesion is on the face and either large or 5mm margins are possible, a skin flap or skin graft may be indicated/required. Grafts have their own risks of failure and poor cosmetic outcomes. Flaps can require extensive incision resulting in long scars and may be better done by plastic surgeons (and possibly better again by those with extensive LM or "suspicious of early malignant melanoma" experience. Mohs surgery has been done with cure rate reported to be 77%. The "double scalpel" peripheral margin controlled excision method approximates the Mohs method in margin control, but requires a pathologist intimately familiar with the complexity of managing the vertical margin on the thin peripheral sections and staining methods. Some melanocytic nevi, and melanoma in situ (lentigo maligna) have resolved with an experimental treatment, imiquimod (Aldara) topical cream, an immune enhancing agent. In view of the very poor cure rate with standard excision, some surgeons combine the two methods: surgical excision of the lesion, then three months treatment of the area with imiquimod cream. Studies seem to conflict about the level of certainty associated with using imiquimod. Another treatment to be considered where standard margins cannot be achieved or cosmetics are a major consideration is ultra soft x ray/grenz ray radiation. In the very elderly or those with otherwise limited life expectancy, the impact of major day surgery for excision with 5mm margins and large skin flap could be worse than doing nothing or the possibility of failed treatments with imiquimod or Grenz ray.